ตอนที่แล้วเล่ม 4 ตอนที่ 1 : สมาคมเวทมนตร์กิรัน (2) [อ่านฟรี]
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปเล่ม 4 ตอนที่ 1 : สมาคมเวทมนตร์กิรัน (4) [อ่านฟรี]

ติดตามการแจ้งเตือนตอนใหม่ก่อนใครได้ที่แฟนเพจ

Facebook Fanpage กดเลย

==========

เล่ม 4 ตอนที่ 1 : สมาคมเวทมนตร์กิรัน (3)

‘อืม ดาบเล่มนี้… ดูดีมาก! แต่แล้วค่าสถานะมันจะเป็นยังไงกันล่ะ?’

อาร์คกำลังฝืนมือของตัวเองเอาไว้ราวกับเป็นแม่เหล็กคนละขั้วที่ต่อต้านกัน ขณะนั้นเขาถึงกับต้องสั่นศีรษะออกมา

‘ไม่ ไม่ได้นะ ต้องยับยั้งตัวเองเข้าไว้สิอาร์ค มันไม่มีขีดจำกัดด้านเวลาเสียหน่อย เพราะงั้นแล้วไม่จำเป็นต้องรีบร้อน มองพวกมันให้ทั่วถึงและคัดเลือกหนึ่งในพวกมัน เอาชิ้นที่ดีที่สุดในบรรดาพวกมันทั้งหมดออกมา!’

อาร์คเริ่มปรับระดับลมหายใจ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสงบแล้ว เขาจึงเริ่มการพิจารณาตรวจสอบไอเทมทุกชิ้นที่เดินผ่านด้วยความระมัดระวัง เหงื่อเย็นกำลังหลั่งไหลออกมาจากหน้าผากของเขา ราวกับว่าเขากำลังสู้อยู่ในศึกที่เคี่ยวกรำจิตใจ จากนั้น เมื่อเขาเดินผ่านกองไอเทมพวกนี้ไปได้ครึ่งหนึ่งนั้นเอง…

ซื่อ ซื่อ

เขารู้สึกได้ว่าเจ้างูที่กำลังขดตัวอยู่ที่เอวกำลังบีบรัดเข้ามา ด้วยความที่อาร์คสนใจในไอเทมพวกนี้ยิ่ง จึงทำให้เขาคิดว่าเจ้างูเองก็ตื่นเต้นเช่นเดียวกัน นั่นจึงทำให้อาร์คไม่มีเวลาไปสนใจกับการกระทำของเจ้างู

“อย่ารบกวนน่าเจ้างู”

ขณะที่อาร์คจ้องมองคาดโทษ เจ้างูน้อยทำได้เพียงแค่ลดหัวต่ำลงด้วยใบหน้าหมองหม่น เจ้างูพยายามอยู่หลายครั้งหลังจากนั้น ทว่าอาร์คกลับไม่สนใจกับท่าทีของมันเลยสักนิดเดียว

ค่าสถานะของแต่ละไอเทมย่อมมีความแตกต่างกัน กระทั่งว่าพวกมันทั้งหมดล้วนเป็นระดับหายากก็ตาม มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไอเทมเลเวลสูงจะมีข้อจำกัดเรื่องต้องการค่าสถานะผู้ใช้งานที่สูง กระทั่งว่าเป็นไอเทมระดับหายาก หากมันเป็นเพียงแค่เลเวล 10 นั่นก็หมายความว่าเขาไม่อาจคาดหวังว่ามันจะทำเงินได้หรือมีประสิทธิภาพที่ดีนัก หรือก็คือ ถ้าหากมันเป็นเลเวล 100 ขึ้นมา เช่นนั้นแล้วเขาก็จะสามารถได้รับมูลค่ามหาศาลได้ กระทั่งว่ามันจะเป็นแค่ไอเทมระดับวิเศษก็ตาม

ดังนั้นแล้ว อาร์คจึงเลือกศูนย์กลางที่น่าจะเป็นไอเทมที่มีข้อจำกัดใช้งานเลเวลสูง หลังผ่านการสำรวจกว่าครึ่งชั่วโมง ท้ายที่สุดเขาจึงคัดเลือกไอเทมออกมาได้ทั้งสิ้นสามชิ้น

ดาบยาวที่ส่องประกายแสงสีน้ำเงินที่เย็นเยียบ

ชุดเกราะเพลทสีขาวที่สลักเอาไว้ซึ่งลวดลายสีทองอันงดงาม

หมวกหนังที่ประดับเอาไว้ซึ่งอัญมณีถึงห้าสี

ขณะที่พิจารณาความเหมาะสมไอเทมที่ได้พบเจอในที่แห่งนี้ พลังงานที่เล็ดรอดออกมาจากพวกมันนับได้ว่าไม่ธรรมดา ที่จริงไอเทมทั้งสามชิ้นนี้ อาร์คตระหนักถึงมันได้อยู่นานแล้วเสียด้วยซ้ำ

‘เราต้องบ้าไปแล้วแน่ ถึงกับขนาดมั่นใจว่าไอเทมทั้งสามชิ้นนี้เป็นสามชิ้นที่มีเลเวลสูงสุดในที่แห่งนี้…’

ท้ายที่สุด อาร์คก็เริ่มที่จะพิจารณาพวกมันเพื่อคัดออกไปทีละชิ้นโดยผ่านกระบวนการความคิด ‘เราจะไม่ได้กำไรอะไรหากได้รับมันมาและขายมันไป มันจะดีที่สุดก็ต่อเมื่อเราใช้งานมันจนคุ้มค่าแล้วค่อยขายพวกมันออกไป เพื่อจุดประสงค์นั้นแล้ว มันคงดีกว่าที่เราจะยอมปล่อยวางไอเทมที่มีโอกาสสูงว่าจะเป็นของเฉพาะอาชีพนักรบทิ้งไป’

จากนั้น ชุดเกราะเพลทจึงถูกนำออกจากรายการ

‘ที่เหลือก็เป็นดาบกับหมวกสินะ… บ้าจริง นี่มันยากยิ่งกว่าการเลือกรสชาติบะหมี่ว่าจะเอาบะหมี่ดำหรือบะหมี่สาหร่ายสไปซี่เสียอีกนะเนี่ย แต่กระนั้นแล้ว พวกมันทั้งคู่ก็มีประกายแสงที่ดูดีออกมาเช่นเดียวกัน การที่เลือกอาวุธย่อมเป็นทางเลือกที่จะนำมาซึ่งราคาที่สูงค่ามากกว่าชุดเกราะ เป้าหมายท้ายที่สุดของเราอย่างไรแล้วก็คือขายทอดมันในการประมูล เพราะงั้นแล้วถ้าหากต้องเลือกระหว่างสองสิ่งนี้ มันก็สมควรต้องเป็นดาบ ดีล่ะ ตัดสินใจได้แล้ว หึหึหึ นี่แหละสมควรที่จะเป็นไอเทมที่เข้าท่าที่สุด…’

เมื่อแน่วแน่ทางความคิดแล้ว อาร์คจึงยื่นมือออกไปเตรียมจับด้ามดาบนั้น

แต่แล้วก็ขณะนั้นเอง บางสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดได้บังเกิดขึ้น

ซื่อ ซื่อ ซื่อออ!

ด้วยความร้อนใจที่เห็นอาร์คเตรียมเลือกไอเทมทั้งสามชิ้นนั้น มันจึงเริ่มแสดงออกอาการออกมา เจ้างูฉับพลันเริ่มรัดเอวเขาแน่น ขณะที่เขาเพ่งสมาธิไปยังไอเทมเพียงชิ้นเดียวนี้ มันทำเอาอาร์คโดนลากไปอย่างไม่อาจต่อต้าน จากนั้น ในขณะที่เขาเสียการทรงตัว ใบหน้าของเขาก็แทบบิดเบี้ยว!

นั่นไม่ใช่ว่าเจ้างูยื่นคอของมันออกไปและยื่นลิ้นออกไปหรือไง? หลังจากนั้น ท่ามกลางเสียงกรีดร้อง เจ้างูได้กลืนเอาตำราโบราณที่วางเอาไว้อีกด้านหนึ่งเข้าไป

หลังจากนั้น เสียงของจักรกลได้ดังขึ้นเป็นการบ่งบอกว่าการเลือกหาไอเทมสิ้นสุดลงแล้ว

“หา? อะ-อะไรกันเนี่ย?!”

และแล้ว หน้าต่างข้อความจึงเด้งขึ้นมาต่อหน้าเขาโดยทันที

 

=====

ตำราโบราณการเตรียมพิษร้ายแรง (หายาก)

ข้อจำกัดใช้งาน : อาชีพที่เกี่ยวข้องกับโจร มีเลเวลตั้งแต่ 50 ขึ้นไป

=====

 

“ตำรา? ตำรา จะบอกว่าตำรางั้นเหรอ?!”

ใบหน้าของอาร์คแทบเขียวคล้ำ นี่มันเรื่องบ้าอะไรแถมยังเกิดขึ้นอย่างกะทันหันอีก?! ในบรรดาไอเทมที่จะทำเงินให้กับเขาได้นับร้อยเหรียญทองกลับกลายเป็นตำราบัดซบนี่?

ตำราโบราณหายากที่ได้รับมานี้ ก็สามารถนับได้ว่าเป็นไอเทมที่มีราคาค่างวดอยู่ แต่ไม่ว่ามันจะล้ำค่าขนาดไหนก็ตาม มันไม่อาจเปรียบเทียบได้กับอาวุธหายาก กระทั่งว่าแย่กว่าหลายเท่า พิษร้ายแรงไม่ใช่ตำราที่มีเอาไว้สำหรับทุกอาชีพ ในเมื่อมันมีข้อจำกัดทางด้านอาชีพ เขาจึงไม่คิดว่ามันจะขายได้ราคาค่างวดอะไรมากนัก

“บะ-บ้าอะไรกันเนี่ยเจ้างู!”

ขณะที่อาร์คกรีดร้องออกมา เจ้างูจึงหดตัวด้วยความแตกตื่น อาร์คกำลังกัดฟันก่อนที่จะเร่งร้อนจ้องมองไปยังนักเวทหนุ่ม

“นายเห็นใช่ไหม นะ-นี่มันเป็นเรื่องผิดพลาด ผมไม่ได้คิดที่จะเลือกเจ้าสิ่งนี้ ดังนั้นแล้วโปรดให้ผมเลือกอีกครั้งด้วยเถอะ”

ทว่า นักเวทหนุ่มได้ตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “แน่นอนครับ ว่าไม่ได้”

ทะ-ทะ-ด๊าม หน้าต่างภารกิจเด้งขึ้นมา

 

=====

ภารกิจ ‘รางวัลจากสมาคมเวทมนตร์’ เสร็จสมบูรณ์

ท่านที่พยายามอย่างหนักเพื่อปกป้องปราสาทแจ๊คสัน ในตอนนี้ได้รับซึ่งรางวัลอันคุ้มค่ากับความพยายามของท่านโดยสมาคมเวทมนตร์แล้ว กระทั่งว่ามีสมบัติอีกมากมายหลงเหลืออยู่ตรงหน้าท่าน ท่านก็ยังพึงพอใจกับรางวัลเล็กน้อยชิ้นนี้ นักเวทที่นำพาท่านมาจะรายงานกลับถึงความถ่อมตนนี้ของท่าน และชานเนนจะยิ่งประทับใจท่านมากยิ่งขึ้น

ด้วยเรื่องในครั้งนี้ สัญญาระหว่างสมาคมเวทมนตร์จึงสิ้นสุดลง

ค่าความสัมพันธ์กับสมาคมเวทมนตร์ +50

=====

 

“บัดซบ!”

อาร์คกรีดร้องออกมาจนดังลั่นไปทั่วห้องสมบัติ

* * *

 

“…เจ้างู แกทำฉันผิดหวังมาก!”

ขณะกลิ้งไปกับพื้นพร้อมฉีกทึ้งผมตัวเองอยู่พักหนึ่ง นี่เป็นคำแรกที่อาร์คพ่นกล่าวออกมา

ด้วยใบหน้าที่หมองหม่นยิ่ง เจ้างูเริ่มหลั่งน้ำตาออก แววตาของมันน่าสงสารยิ่ง แต่มันไม่อาจเรียกความเห็นอกเห็นใจใดจากอาร์คได้

ดาบเล่มยาวที่งดงามมันกำลังส่องประกายสีน้ำเงินเย็นเยียบออกมา ตอนนี้มันก็ยังคงเป็นเช่นนั้นโดยการส่องสว่างอยู่ต่อหน้าต่อตาของเขา มันยังมีอาวุธอีกหลายชิ้นที่มีประกายวิเศษเช่นนี้ส่องออกมา ทว่าดาบเล่มนี้เป็นเพียงหนึ่งเดียวที่มีประกายวิเศษแผ่ออกมาเหนือล้ำกว่าชิ้นอื่น

ความเสียหายในครั้งนี้สูญเสียไปเท่าใดกัน? ทางเลือกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง?

ด้วยความที่ไม่อาจครอบครองมัน เขาจึงเริ่มคิดว่าดาบเล่มนี้ยิ่งล้ำค่ามากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ อาวุธนี้ยังมีประกายวิเศษที่เกี่ยวข้องกับความเย็น มันจะต้องเป็นสิ่งที่ผู้เล่นต่างกระหายต้องการเป็นแน่ มันไม่เหมือนประกายวิเศษจากไอเทมชิ้นอื่นที่ช่วยเพียงแค่เสริมพลังโจมตีเข้าไป การที่มันมีความเกี่ยวข้องกับพลังเยือกแข็งย่อมต้องสามารถเสกหิมะออกมาได้อย่างแน่นอน ด้วยสิ่งนั้นมันจะกลายเป็นไอเทมล้ำค่าที่สมควรมีราคาหลายแสนวอน กระทั่งว่ามันยังมีศักดิ์เป็นถึงไอเทมระดับหายาก แต่แล้วมันกลับถูกแทนที่ด้วยตำราเก่า ๆ ที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้

นี่ไม่เหมือนกับว่าได้ไปกินบุฟเฟ่ต์ราคาสูงแต่กลับเลือกกินเพียงแต่ถั่วแระหรอกหรือไร?

และเรื่องนี้เองมันจึงทำให้เขาแทบเป็นบ้าได้

“เพราะอะไรแกถึงทำเรื่องบ้าบอแบบนี้กันหา!”

ซื่อ ซื่อ ซื่อออ!

เจ้างูพยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะแสดงความบริสุทธิ์ของตนออกมาด้วยการแลบลิ้น แต่แล้ว มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่อาร์คจะเข้าใจภาษางู ดังนั้นเขาจึงเห็นเป็นเพียงแค่ว่าเจ้างูกำลังหยอกล้อเขา ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ใช่เดดริค แต่กลับเป็นเจ้างูที่เขาเชื่อใจ ความรู้สึกของการถูกหักหลังจึงยิ่งมายิ่งแรงกล้า

“เก็บลิ้นของแกไป! หุบปากเดี๋ยวนี้! บ้าจริง รู้ไหมว่าแกทำเรื่องบ้าอะไรลงไป? นั่นเป็นโอกาสที่ฉันจะได้รับไอเทมที่ทำเงินได้นับแสนวอนเชียวนะ ไอเทมพวกนั้นสามารถนำเอาไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินซื้อซูชิโรลได้ตั้งเท่าไหร่กันรู้ไหม!”

อา ช่างเป็นการเปรียบเปรยที่น่าเวทนานัก ถึงกับเอาซูชิโรลมาเปรียบเทียบกับเงินมูลค่านับแสนวอน แต่สำหรับอาร์คแล้ว การเปรียบเทียบกับสิ่งที่มีราคาไม่สูงมากอย่างซูชิโรลมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรแหละนะ

“นี่แกถึงกับกินซูชิโรลไปนับพันชิ้นเลยนะ! นี่แกรู้ตัวบ้างไหม?”

ท้ายที่สุด น้ำตาเริ่มหยาดหยดลงจากดวงตาของเจ้างูน้อย

เดดริคยกยิ้มขณะราดน้ำมันลงบนกองเพลิง “หึหึหึ ดูแกสิ แกมักได้รับความรักจากเจ้านายเสมอ! ข้ารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องเกิดขึ้นในสักวันเป็นแน่! เจ้านาย อย่าได้ปล่อยเรื่องนี้ ท่านต้องใช้โอกาสนี้สั่งสอนเจ้างูนี่ให้รู้เรื่อง! สั่งสอนเจ้างู!”

“หุบปาก!”

“ชิ ทำไมมาลงที่ข้าอีกล่ะ? จะให้ข้าเป็นเพียงคนเดียวที่โดนฆ่าอยู่เสมอหรือไร”

“แกนี่มัน!”

“ขอรับ เข้าใจแล้ว ข้าจะเงียบขอรับ”

อาร์คจ้องมองทิ่มแทงเดดริคอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเริ่มทึ้งผมตนเองอีกครั้ง

เขารู้ มันก็เหมือนน้ำที่หกลงพื้น ไม่ว่าเขาจะโมโหถึงเพียงใดและด่าทอเพียงใด ภารกิจมันก็จบสิ้นลงไปแล้ว ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ตาม โอกาสที่เสียไปย่อมไม่ได้รับกลับคืนมาอีก

ในกรณีเช่นนี้ อาร์คมักที่จะปล่อยมันผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาร์คเป็นคนที่เมื่อคิดทำสิ่งใดแล้วเขาก็จะใช้พลังที่มีกระทำเพื่อไปให้ถึงที่สุด แต่เขาเองก็เป็นคนที่ยอมแพ้ให้กับเรื่องที่ไม่อาจเป็นไปได้แม้ว่าจะพยายามกระทำด้วยเช่นเดียวกัน แต่ในครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปล่อยไปได้ มันเหมือนกับคนที่ถูกสลากกินแบ่งรัฐบาล แต่แล้วกลับพบว่าวันที่บนสลากมันไม่ตรงกับรางวัลอย่างไรอย่างนั้น

“บ้าจริง นี่ฉันไม่ได้ต้องการสมุนปีศาจที่จะทำอะไรตามใจแบบนี้หรอกนะ ฮึ่ย!”

บางครั้ง เมื่ออาร์คกำผมของตัวเองเอาไว้ เจ้างูก็จะร้องออกมา

เมื่อสิ่งที่ก่อกวนจิตใจของเขาเริ่มสงบลงทีละนิด เขาก็เริ่มตระหนักได้ว่ามันมีอะไรที่แปลกประหลาดออกไป

‘หือ? เดี๋ยวก่อนนะ เจ้างูกลืนไอเทมเข้าไปได้ยังไงกัน?’

ท้ายที่สุด อาร์คจึงตระหนักได้ถึงความขัดแย้งในการกระทำของเจ้างู เจ้างูกำลังอยู่ระหว่างกระบวนการเปลี่ยนสัณฐานเพราะกินผลบาเซียมเข้าไป อีกทั้งในระหว่างกระบวนการเปลี่ยนสัณฐาน มันจะไม่อาจกลืนไอเทมได้ กระทั่งว่าต้องคายที่มีออกมาด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าเขาลองให้มันกลืนไอเทมอยู่หลายครั้ง แต่แล้วกลับต้องคายออกมาทั้งหมดหรือไรกัน? ทว่าเจ้างูยังไม่ได้คายเอาตำราโบราณออกมา กระบวนการเปลี่ยนสัณฐานมีระยะเวลาทั้งสิ้นยี่สิบวัน เขาใช้ไปแล้วสิบสามวันที่ปราสาทแจ๊คสัน เพราะฉะนั้นตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่เจ็ดวัน

ขณะนั้นเอง เจ้ากะโหลกที่เคยสภาพมั่นคงกลับเริ่มอ่อนยวบ จากนั้น มันเริ่มส่งเสียงฟันกระทบกันดังออกมา

กรั่ก กะ-กะ-กรั่ก! กะ-กรั่ก!

“อะไร กระทั่งแก… หือ? เจ้างู!” ขณะเงยหน้าขึ้น อาร์คจึงร้องตะโกนด้วยความแตกตื่น

เจ้างูกำลังนอนด้วยสภาพอ่อนแรงอยู่ข้างเจ้ากะโหลก ด้วยความแตกตื่น เขาเร่งร้อนจับเจ้างูขึ้นมาพร้อมกับรับรู้ถึงความเย็นเยียบจากตัวมัน จากงั้น เกล็ดของมันเริ่มสูญเสียความยืดหยุ่น เจ้างูที่กำลังอยู่ในกระบวนการเปลี่ยนสัณฐานตอนนี้กำลังมีผิวหนังที่หลุดลอกออกมา

“อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน? เจ้างู!”

“หือ? ทำไมเจ้าพวกนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้? ระ-หรือว่า คงไม่ใช่การลบล้างหรอกนะ?”

“ลบล้าง? ลบล้างอะไร?”

“บ้าจริง เพราะเจ้านายนั่นแหละ! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้านายพูดว่าไม่ต้องการพวกมันอีกต่อไปแล้ว! พวกเราคือสิ่งที่เจ้านายอัญเชิญออกมา หากเจ้านายคิดขับไล่พวกเรา พวกเราก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไป! นี่เจ้านายถึงกับลบล้างเจ้างูนี่เพียงเพราะแค่ไอเทม!”

เดดริคกำลังจิกทึ้งผมของอาร์คไปทั่ว ความสัมพันธ์ของมันกับเจ้างูไม่อาจนับว่าดี แต่อย่างไรแล้วพวกมันก็เป็นสหายร่วมกันที่อยู่กับเดดริคมาค่อนข้างยาวนาน เขาต่อว่าเจ้างูอย่างโหดร้ายไปก็จริง แต่นั่นไม่ใช่หมายความว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริงเสียหน่อย ด้วยความไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใดดี เจ้ากะโหลกเองก็เริ่มสั่นเทิ้มแล้ว ด้วยการตอบสนองของสมุนปีศาจ จิตใจของอาร์คแทบดิ่งฮวบลง

‘มะ-มันคงไม่ใช่เพราะเราพูดว่าเราไม่ต้องการพวกมันแล้ว… หรอกใช่ไหม?’

ความสัมพันธ์ที่เขามีร่วมกับสมุนปีศาจจะถูกยกเลิกไป? พอคิดได้เช่นนี้ใบหน้าของอาร์คจึงซีดขาว เขาโกรธจึงต่อว่าเจ้างูที่กระทำอะไรแบบนั้นไปก็จริงอยู่ แต่เขาไม่ได้หมายความแบบนั้น แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ! เจ้างูเป็นคลังไอเทมที่ไม่อาจซื้อหามาได้เพราะเงินหลายร้อยเหรียญทองอย่างแน่นอน ไม่ ไม่! ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เรื่องนี้เสียหน่อย

ความรู้สึกของอาร์คที่มีต่อสมุนปีศาจค่อนข้างพิเศษ มันไม่ใช่เพราะพวกมันมีประโยชน์ในเกมนี้จึงเป็นสิ่งสำคัญ ด้วยความภักดีของเจ้ากะโหลกและเดดริค พวกมันมักเป็นกำลังให้กับเขาในห้วงความวิกฤตอยู่เสมอแม้ว่าเขาจะบ่นพวกมันมากเพียงไรก็ตาม อีกทั้งยังเจ้างู ที่เห็นว่าอาร์คเป็นดั่งครอบครัวของมัน

แม้ว่าเขาจะไม่เคยแสดงออก แต่พวกมันไม่ใช่เพียงแค่สมุนปีศาจสำหรับเขา พวกมันคือสหายที่ไม่มีอะไรจะมาทดแทนได้ ถึงขนาดที่ว่าเขาไม่อาจนึกออกเลยว่าตนเองจะเป็นเช่นไรถ้าหากไม่มีพวกมันในนิวเวิลด์แห่งนี้

“เจ้างู แข็งใจไว้ ฉะ-ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ที่ฉันพูดไปก็เพราะแค่โมโหเองนะ! ไม่ใช่แกหรอกเหรอที่เห็นฉันเป็นครอบครัว ในโลกใบนี้จะมีใครกล้าทิ้งขว้างเด็กน้อยของตัวเองได้กัน? แกจะหายไปไม่ได้นะ แข็งใจเข้าไว้ ฉันให้อภัยกับทั้งหมดที่แกทำ เพราะงั้น… เพราะงั้นต้องแข็งใจไว้นะ! ฉันยังต้องการแกอยู่!”

อาร์คเริ่มเรียกใช้งานทักษะเยียวยาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในขณะนั้นเอง เขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งหลุดจากมือของเขาไป มันเป็นเจ้างู เจ้างูกำลังลื่นหลุดจากมือของเขาลงไปที่พื้น ตอนนี้มันเหลือเพียงแค่ผิวหนังของมันอยู่ในมืออาร์ค

 

คะแนน 3.9
กรุณารอสักครู่...