ตอนที่แล้ว2 เปลี่ยนแฟนเหมือนเปลี่ยนเสื้อ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไป4 เชือกฟางเส้นสุดท้ายของเกรเทล

3 ตามจริงก็แอบรู้สึกผิดนะแต่ทำไงได้


เธอไม่ได้อยากมีแฟนจริง ๆ อันนี้ไม่ได้โกหกแค่อยากประชดคนที่บ้านก็เท่านั้นเองอะไรก็ห้ามไปหมด อันนั้นไม่ได้ อันนี้ไม่ได้ ทำเหมือนเธอเป็นไข่ในหิน

มัน-น่า-เบื่อ

ผู้การสาวอ้าปากค้างกับคำตอบเฉลยของเพื่อนสนิทตรงหน้า แปลว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้มันมีแฟนไปทั้งหมดเพื่อประชดพ่อมันแค่นั้น

แอบมีแล้วไม่บอกด้วย แต่แม่มันรู้เพราะมีหนุ่มมาส่งที่บ้านบ่อย นี่ยังไม่นับรวมกับวีรกรรมแอบหนีเที่ยวกลางคืน โดดเรียน หรือแม้กระทั่งโกงข้อสอบปลายภาคอีกนะ

…พระเจ้าช่วย…

“ฉันก็หลงคิดว่าแกแค่อยากเปลี่ยนผู้ชายตามอารมณ์สตรีอยากมีหนุ่มในสต๊อก”

“เดี๋ยวเถอะยัยบ้าฉันไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้น ที่เปลี่ยนเพราะหนึ่งเลยเจ้าชู้และสองทัศนคติไม่ได้ แต่ละคนบ้งมากพอคุยกันไปนาน ๆ เป็นแกคงจะทนหรอก ต่อให้คบแค่ผ่าน ๆ ถึงยังไงก็มีสถานะว่าเป็นแฟน เราควรให้เกียรติเขาบ้าง”

เฮลก้าเท้าคางมองเพื่อนสนิทที่เปลี่ยนท่าทีเป็นแม่พระ มันก็จริงอย่างที่บอกไม่ว่าใครก็ควรให้เกียรติ แต่ถ้าสันดารเหี้ยก็อีกเรื่องหนึ่งเราก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอีกฝ่าย

“โอ้โห้นางฟ้าสุดไรสุด แล้วงานนี้แกโทรบอกแฟนแกหรือยัง”

เกรเทลเม้มปากชั่งใจ

“ยังนะสิ”

ร่างบางพิงผนักเก้าอี้เงยหน้าถอนหายใจเสียงดังไม่รู้จะเอายังไง การบอกเลิกรอบนี้มันตลกเกินไป

“เพราะตามที่พี่ฮันเซลบอกถ้าไม่อยากมีปัญหาเยอะก็แค่ส่งข้อความหรือโทรไปหา ตราบใดที่ไม่ได้เจอกันต่อหน้ามันก็ง่ายไง”

“ฉันรู้เว้ย”

เกรเทลเริ่มรู้สึกปวดหัว บางทีเธอก็อึดอัด บางทีก็น้อยใจ ที่พ่อไม่ยอมให้เธอทำอะไรสักอย่าง

“แต่ถ้าเจอกันก็จะมีคำถามนั้นนี้ตามมา อันนี้พูดในกรณีที่อีกฝ่ายไม่ยอมเลิกนะ”

เอาตามจริงเธอก็ไม่มั่นใจหรอกว่าอีกฝ่ายเขารู้สึกยังไง เพราะตัวเธอก็ไม่ได้รู้สึกชอบหรือรักจนถึงขั้นเลิกไม่ได้

“ช่างแม่งเถอะ ส่งข้อความไปให้มันจบ ๆ แล้วกัน เหนื่อยที่ต้องมานั่งคิดมาก”

มือบางหยิบกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาควานหามือถือจากนั้นก็กดหาแชทของบุคคลในบทสนทนา ที่อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้จะกลายเป็นอดีตแฟนเก่า

ผู้การสาวมองเพื่อนสนิทของตนเองที่กำลังกดมือถือรัว ๆ เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบพลางจิ้มกินขนมเค้กที่พนักงานเพิ่งเอามาเสิร์ฟให้

“เสร็จล่ะ”

เฮลก้าขมวดคิ้วเงยหน้ามองคนตรงหน้า เธอเพิ่งจะกินเค้กไปได้แค่คำเดียวเองไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

“ไวดีแท้ แล้วอีกฝ่ายว่าไง”

“ก็กดอ่านทันทีที่ฉันส่งไปนะ แต่ฉันขี้เกียจต่อความเยอะเลยกดออกแล้วบล็อคเขา”

ถึงกลับร้องหู้ยในใจไม่คิดว่าเพื่อนสาวจะเด็ดขาดเบอร์นี้ ก็ดีจะได้ไม่ต้องมาปวดหัว

“บร๊ะใจเด็ดดีแท้ ถามหน่อยเถอะรู้สึกผิดไหมยัยเกรย์”

“ตามจริงก็แอบรู้สึกผิดนะแต่ทำไงได้ ตอนนี้มานั่งคิดดี ๆ ฉันว่าควรหยุดหาแฟนประชดป๊าได้แล้ว เพราะที่คบ ๆ มาแต่ละคนก็ไม่ได้ชอบทั้งนั้น ดูนิสัยไม่ดีเนอะ ก็กลัวเหมือนกันนะว่าอนาคตพอคบใครจริงจังจะโดนแบบนี้คืนบ้าง”

ถ้าคนรอบตัวจะบอกว่าเธอเหี้ยเธอก็ไม่ว่าอะไร

แต่เวลาที่เธอคบกับใครเธอก็ไม่ได้สับรางหรือแอบมีใครคนอื่น คบก็คบทีละคน เลิกก็เลิกทีละคน และยังดูแลอีกฝ่ายเป็นอย่างดี เพียงแค่ไม่ได้รู้สึกรักเขา 100%

เรื่องของเวรกรรมสำหรับเธอมันค่อนข้างจริง ใครเคยทำอะไรไว้ก็จะได้รับแบบนั้นคืนเพียงแค่มันจะมาเร็วมาช้าตอนไหน แล้วเรายังต้องชดใช้ไปอีกนานแค่ไหนก็ไม่มีใครรู้

“เอาน่ะก็แค่เริ่มต้นใหม่ให้ดี ไม่กลับไปทำแบบเดิมและทำบุญทำทานเยอะ ๆ เผื่อจะช่วยส่งเสริมให้เธอเจอคนดี”

สองสาวนั่งปลอบใจพูดคุยเรื่องนี้ไปอีกพักใหญ่จนเวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่มครึ่ง

“แล้ววันนี้เธอกลับยังไงยัยเกรย์ ให้ฉันไปส่งไหมนี่ก็มืดแล้วอันตรายแถมรถเยอะด้วยแถวนี้”

สาวผมบลอนด์เอ่ยถามเพื่อนผมสั้นตรงหน้า ตั้งแต่เรียนจบ High School เกรเทลก็ไม่เคยกลับมาไว้ผมยาวอีกเลยนางพูดแค่ว่า

อยากลองไว้ผมสั้น

“ไม่เป็นไรฉันกลับเองได้ บ้านฉันกับแกอยู่คนละฝั่งเลยเสียเวลาขับรถไปมาพรุ่งนี้แกก็ทำงานด้วยอย่ากลับดึก”

คนตัวเล็กกว่าเอ่ยปฏิเสธเพื่อนทหารอย่างสุภาพเธอไม่ชอบให้ใครมาลำบาก เธอค่อนข้างขี้เกรงใจและไม่อยากติดหนี้บุญคุณกับใคร

“แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ฉันไปส่งแกที่บ้าน

แต่เฮลก้าก็ยังคงถามด้วยความเป็นห่วง มันไม่ได้ลำบากอะไรกับอีแค่ขับรถ

“เออตามที่ฉันพูดนั้นแหละไม่ต้องไปส่ง” คนในเครื่องแบบพยักหน้าเข้าใจ

“ก็ได้ แต่ถึงบ้านช่วยส่งข้อความบอกด้วย”

แม้จะไว้ใจให้กลับบ้านเองโดยที่เธอไม่ได้ไปส่ง แต่ยังไงก็ยังเป็นผู้หญิงแถมไม่มีศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวเกิดมีโจรปล้นหรือฉุดขึ้นมาคงไม่ดีแน่

เพื่อให้สบายใจก็ช่วยส่งข้ออความบอกสักนิด อย่างน้อยจะได้รู้ว่าถึงบ้านอย่างปลอดภัย

“อื้มไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณมากที่ออกมาคุยทั้งที่แกก็ไม่ค่อยมีเวลาพัก”

ร่างบางเตรียมลุกขึ้นยืนเพื่อจะไปขึ้นรถโดยสารประจำทางหน้าร้านกาแฟ จัดชุดตัวเองให้เข้าที่ บิดตัวเล็กน้อยเพื่อลดอาการเมื่อยขบเนื่องจากนั่งบนเก้าอี้นาน

“ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเพื่อนฉันแล้วย่ะ ต่อให้บุกน้ำลุยไฟฉันก็จะมาหาแก”

“ค่ะผู้การ!”

------

คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ได้นะคะ

หากพบคำผิด แก้ไขติชมโปรดคอมเมนต์อย่างสุภาพไรท์ยินดีปรับปรุงแก้ไขค่ะ

***

Talk with writer

อย่าว่าใครเลยเพราะตัวละครของไรท์ทุกตัวมีเหตุผลของตัวเอง ฉะนั้นปล่อยตัวปล่อยใจและถอดสมองอ่านนะคะ?

****

แวะมาพูดคุยเล่นหรือดูอัพเดตเกี่ยวกับนิยายไรท์ได้ที่

Facebook : C.T.Tiana

X (Twitter) : @Ccttiana

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด