ตอนที่แล้วตอนที่ 203 สงครามอันเดดที่เมืองเอลดิล 1(อ่านฟรี)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 205 สงครามอันเดดที่เมืองเอลดิล 3(อ่านฟรี)

นิยาย เกิดใหม่หลังวันสิ้นโลกผมก็กลายเป็นเด็กทารกไปซะแล้ว

ตอนที่ 204 สงครามอันเดดที่เมืองเอลดิล 2


ห่างไปทางเหนือของเมืองเอลดิล คือ เมืองเฟเซซี สถานที่เต็มไปด้วยการอาละวาดของแวมไพร์ ทำให้ผู้คนต่างพากันอพยพหนีตายไปเป็นจำนวนมาก แต่ในช่วง 2-3 สัปดาห์หลังมานี้แวมไพร์ที่จะออกอาละวาดไล่ลักพาตัวผู้คนกลับหายตัวไปกันอย่างลึกลับ

ในตอนแรกจำนวนพวกมันลงและมีแต่ระดับต่ำที่ออกอาละวาด แต่ต่อมาพวกมันก็หายกันไปจนหมด ทำให้ผู้คนเริ่มพากันโล่งใจ สุดท้ายพวกที่คิดจะยายออกก็ไม่เลือกจะไม่ย้ายหนี

“ท่านเจียน่า คงไม่มีใครย้ายไปเมืองเอลดิลอีกแล้วขอรับ” ดรูอิดคนหนึ่งเดินมารายงาน

“แจ้งเรื่องอันเดดที่จะมาให้พวกเขาหรือยัง” เจียน่าถามกลับ

“แจ้งแล้วครับ แต่เขาบอกว่าในเมืองเอลดิลที่เป็นเมืองเล็กกว่าพวกเขายังสามารถรับมือกับรับมือกับกองทัพอันเดดได้ พวกเขาก็สามารถทำได้เช่นกัน” ดรูอิดตอบกลับไป

เจียน่าขมวดคิ้วชนกัน ก่อนจะถามต่อว่า “พวกที่พูดเป็นพวกสืบทอดตำแหน่งขุนนางอย่างนั้นเหรอ”

“ครับ พวกเขาตั้งตัวเองขึ้นมาเป็นขุนนางและคิดจะควบคุมเมืองเฟเซซีต่อไป” ดรูอิดกล่าวตอบไปตามข้อมูลที่ได้มา

สายตาเจียน่าเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที เธอเข้าใจว่าคนพวกนี้ต้องการจะทำอะไร ถ้าพวกเขาทิ้งเมืองไปอำนาจที่มีจะกลายเป็นไร้ค่าทันที ดังนั้นพวกเขาจึงดื้อด้านอยู่และไม่ยอมให้ใครไปไหน ดังนั้นจึงคิดปิดบังเรื่องกองทัพอันเดดที่กำลังจะมาและรวมถึงข่าวการล่มสลายของอาณาจักรเรบีดาสด้วย

ที่จริงก็มีข่าวลือมาแล้ว แต่คนเหล่านั้นไม่ยอมแพ้และคิดว่าจะสามารถควบคุมเมืองและต่อต้านอันเดดที่กำลังมุ่งหน้ามาได้

“เราจะทำยังไงกันดีครับ”

“ส่งคนไปประกาศให้ทั่วว่ามีกองทัพอันเดดกำลังมาที่นี่...” เจียน่ากล่าวมาถึงตรงนี้ แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดและเงยหน้ามองดูท้องฟ้า

เจียน่ายื่นมือออกไป ก่อนจะมีหยดน้ำตกลงมากระทบกับมือของเธอ หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีสายฝนก็กระหน่ำตกลงมาไม่หมด ตัวของเจียน่าและคนอื่น ๆ ที่อยู่บนเรือเหาะเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนในทันที

ในตอนนั้นดำน้อยก็บินลงมาเกาะที่ไหล่ของหญิงสาว

เจียน่าหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง ดรูอิดคนอื่นๆ ที่อยู่บนเรือเหาะก็หันขวับไปมองยังทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง ท่ามกลางสายฝนบนพื้นดินที่ห่างไกลออกไป มีบางสิ่งกำลังวิ่งตรงมายังเมืองเฟเซซีที่อยู่ด้านล่างเรือเหาะ

“เอาเรือเหาะลงไป รีบไปแจ้งผู้คนให้หนีเร็ว” เจียน่ากล่าวอย่างกระวนกระวายใจ

เรือเหาะหันหัวบินลงฝ่าสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาไปยังเมืองเฟเซซีที่อยู่ด้านล่างในทันที

หลังจากเรือเหาะยังจอดแทบไม่สนิท ดรูอิด 10 กว่าคนในเรือก็พากันกระโดดลงจากเรือ ก่อนจะร้องตะโกนให้ผู้คนหนี เพราะมีกองทัพกูลจำนวนมหาศาลกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครตอบสนองต่อคำกล่าวของพวกเขา อย่างมากก็แค่ตั้งใจฟังอย่างสงสัยเท่านั้น

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายทางด้านตะวันตกของเมือง ซึ่งเป็นสถานที่แรกที่พวกกูลบุกทำลายเมืองเข้ามาโจมตี

เสียงประกาศที่ขาด ๆ หาย ๆ ดังขึ้นมา ผู้คนรู้ว่าตอนนี้มีบางสิ่งบุกโจมตีเมืองแล้ว

“ท่านเจียน่าบอกให้พวกเราขึ้นเรือกลับโดยด่วน” หนึ่งในดรูอิดกล่าวบอกสหาย

“หมายความว่ายังไง ท่านเจียน่าจะถอนกำลังกลับอย่างนั้นเหรอ”

“แล้วนายหยุดกองทัพอันเดดได้อย่างนั้นเหรอ”

ดรูอิดทุกคนได้ยินก็พากันถอยกลับขึ้นไปบนเรือเหาะ เจียน่ามองไปที่ดรูอิดทุกคน เธอรู้ว่าดรูอิดเหล่านี้มีค่าต่อท่านลูอิสมาก ดังนั้นการสูญเสียพวกเขาไปสักคนนั้นคงไม่ใช่เรื่องดี โดยเฉพาะกับสถานการณ์ที่ไร้ประโยชน์แบบนี้

เจียน่าไม่ลังเลที่จะสั่งให้เรือเหาะบินขึ้นในทันที

เรือเหาะค่อย ๆ บินขึ้นท่ามกลางเมืองเฟเซซีที่กำลังลุกเป็นไฟ กูลไล่ฆ่าผู้คนจนเลือดไหลไปกับสายเป็นธารน้ำสีแดง คนส่วนใหญ่จะโดนฆ่าและจับกินจนหมด หรือไม่ก็จับกินก่อนจะฆ่า

เรือเหาะบินห่างออกมาจากเมืองเรื่อย ๆ

“ท่านะเจียน่าตรงนั้นมีคนกำลังหนีออกมานอกเมือง” ทางด้านใต้และตะวันออกของเมืองมีผู้คนต่างหนีตายกันออกมาหลายร้อยหลายพันคน พวกเขาบางส่วนก็วิ่งสุดกำลัง บางส่วนก็มีรถขี่หนีออกมา

เจียน่ามองดูด้วยสายตาเคร่งขรึม แม้จะหนีมาได้ แต่เจียน่ารู้ดีว่ามันยากมาที่จะหนีพ้นและก็เป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ พวกกูลนั้นวิ่งไล่ตามหลังมา ด้วยฝีเท้าของคนธรรมดานั้นยากจะรอดพ้นไปได้

“ไม่ต้องสนใจ ไปที่จุดนัดพบ สั่งให้คนของเราที่นำขบวนผู้อพยพไปก่อนหน้านั้นเร่งการเดินทางของพวกเขาเร็วเข้า ตอนนี้พวกเรามีเวลาอย่างมากก็3-4 ชั่วโมง ก่อนที่พวกกูลจะไล่ตามหลังพวกเราไปจนถึงจุดรวมตัวกัน” เจียน่าตัดสินใจออกคำสั่งอย่างหนักแน่นไป

พวกเขาทุกคนบนเรือเข้าใจดี แต่ก็อดจะเศร้าใจต่อผู้คนด้านล่างไม่ได้

...

เรือเหาะหมายเลข 05 บินมาจนถึงแนวรบด้านตะวันออก ที่นี่ใช้เป็นจุดแวะรวมตัวกันของผู้คนที่อพยพ โดยขอแค่มาถึงที่นี่พวกเขาก็จะมีรถบรรทุกจากเมืองเอลดิลมารับและพากลับไปที่เมือง ตอนนี้ที่แนวหน้านี้ยังมีผู้คนตกค้างอยู่อีกจำนวนมาก

ซึ่งผู้คนต่างเกาะกลุ่มรวมตัวและหลบอยู่ในที่หลบฝน

“ตอนนี้มีผู้คนที่อพยพมาตกค้างอยู่ที่นี่อีกเท่าไหร่” เจียน่าเอ่ยถาม

“เรียนท่านเจียน่า ตอนนี้น่าจะอยู่ราว ๆ 5,000 คนครับ” เจ้าหน้าที่ทหารจากกองทัพรักษาการณ์รายงาน เนื่องจากที่นี่ถูกเปลี่ยนเป็นจุดรวมตัวกัน จึงมีการส่งกำลังพลจากกองทัพรักษาการณ์มาช่วยเหลือที่แนวรบนี้ราว ๆ 500 นาย

“บอกพวกเขาที่แนวหน้าไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ให้ทุกคนเร่งเดินเท้ากันในทันที”

“เดินเท้า แต่ว่าตอนนี้ฝนตกและมันก็ไกลจากเมืองเอลดิลเป็นอย่างมาก อีกอย่างอีกไม่กี่ชั่วโมงก็มืดแล้ว แบบนั้นจะอันตรายมากขึ้น” เจ้าหน้าที่ทหารกล่าวอย่างลังเล

“ฟังนั้น ตอนนี้มีกองทัพกูลที่หิวกระหายกำลังจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่ชั่วโมง บอกคนพวกนั้นถ้าไม่หนีไปตอนนี้ก็ไปหาจับอาวุธมาแล้วเตรียมสู้ได้เลย” เจียน่ากล่าว

ทหารคนนั้นกลืนน้ำลาย ก่อนจะรีบวิ่งไปแจ้งกับทุกคน

ในตอนนั้นเองเรือเหาะหมายเลข 6 ก็บินกลับมาแล้ว ซึ่งคนบนนั้นก็คือดีแลนกับดรูอิดอีกกลุ่มที่ไปเมืองธาลุส แต่ดูจากสีหน้าพวกเขาคงเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับของเจียน่ามา

“ท่านเจียน่า มีกองทัพกูลนับหมื่นถล่มเมืองธาลุสจนเละเลย พวกเราไม่มีทางเลือกได้แต่ถอยกลับมาก่อนครับ” ดีแลนรีบรายงานเจียน่า

“ฉันรู้แล้วที่เมืองเฟเซซีก็มีเหมือนกัน เป็นแบบที่ท่านลูอิสกล่าวไม่มีผิด เจ้าพวกนี้อันตรายกว่าพวกอันเดดโครงกระดูกหรือซอมบี้มาก แถมยังมีความสามารถที่ยุ่งยากมากด้วย” เจียน่ากล่าว

“แบบนี้เราจะทำยังไงกันดี” ดีแลนขอความเห็น

“ท่านเจียน่ามีการติดต่อมาจากที่เมืองเอลดิลขอรับ” ดรูอิดสื่อสารคนหนึ่งรีบวิ่งมารายงานถึงเรื่องการโจมตีของกองทัพอันเดดที่เมืองเอลดิล

ข่าวนี้ทำให้ทั้งเจียน่าและดีแลนพากันสูดลมหายใจเข้าลึก

“ท่านลูอิสคาดการณ์ไว้แล้วว่าถ้าพวกกูลไปที่เมืองทั้งสองแล้ว พวกมันจะรวมกองทัพกันบุกลงมาที่เมืองเอลดิลจากทางเหนือแน่นอน ตอนนี้เมืองเอลดิลรับมือกับกองทัพโครงกระดูกและกองทัพวอมบี้อยู่ พวกเราต้องขวางไม่ให้พวกกูลไปที่เมืองเอลดิลให้ได้ นายไปรวบรวมดรูอิดทั้งหน่วยมา บอกพวกเขาว่าไม่ต้องไปสนใจงานอื่นอีก ตอนนี้พวกเราต้องเริ่มแผนสร้างผืนป่าที่ท่านลูอิสเตรียมไว้” เจียน่าหันไปพูดกับดีแลนทันที

ดีแลนพยักหน้าตกลงอย่างไม่ลังเล ก่อนจะรีบเดินออกไปและส่งอีกาไปตามคนอื่น ๆ มารวมกัน

หน่วยสื่อสารที่ในตอนแรกมีดรูอิดเพียง 25 คนเท่านั้น แต่หลังจากที่ลูอิสทำการเพิ่มผู้เล่นสายคนเถื่อน เขาก็ไม่ลืมที่จะเพิ่มผู้เล่นสายดรูอิดให้กับหน่วยสื่อสารด้วย ทำให้ตอนนี้หน่วยสื่อสารมีดรูอิดอยู่มากถึง 50 คน

แต่ว่าที่อยู่ด้านตะวันออกในตอนนี้นั้นมีอยู่ด้วยกัน 40 คนเท่านั้น ส่วนอีก 10 คนได้แยกย้ายกันไปตามหน่วยต่าง ๆ เพื่อคอยสื่อสารกันกับทุกคน

เจียน่ามองไปที่ดรูอิดทั้งหมดที่มารวมตัวกัน เธอรีบอธิบายแผนการสร้างผืนป่าให้กับดรูอิดทั้งหมดฟัง ก่อนที่เรือเหาะสองลำจะรับดรูอิดขึ้นไป โดยทิ้งดรูอิดไว้ที่แนวรบตะวันออกสองและขับออกจากแนวรบตะวันออกในทันที

ทหารจากกองทัพรักษาการณ์ทั้ง 500 คนต่างก็มองเรือเหาะที่หายไปอย่างหวาดหวั่นใจ

ก่อนที่ทุกสายตาจะมองไปที่ดรูอิดทั้งสอง

“พวกคุณจะให้พวกเราทำยังไงกันต่อดี” หัวหน้ากองพลเดินเข้ามาถาม

“พวกคุณเตรียมสู้ไว้ที่นี่ ถ้าโชคดีก็ไม่มีกูลมาที่นี่” ดรูอิดทั้งสองกล่าวก่อนจะทำการอัญเชิญหมีกริซลี่ออกมาและขึ้นไปขี่พวกมัน

“เฮ้แล้วพวกคุณจะไปไหน” หัวหน้ากองพลเอ่ยถาม

“ทำหน้าที่ของตัวเอง” ดรูอิดกล่าวจบก็ทำการใช้ทักษะต้นโอ๊กแห่งปัญญาและทักษะหัวใจแห่งธรรมชาติ

ด้านหลังพวกเขามีต้นโอ๊กแห่งปัญญาปรากฏขึ้นมาและข้าง ๆ กันนั้นก็มีจิตวิญญาณธรรมชาติที่เรียกมาจากทักษะหัวใจแห่งธรรมชาติ พวกมันเป็นกลุ่มก้อนแสงที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

“เอาละมาเริ่มกัน”

ดรูอิดทั้งสองขี่หมีกริซลี่ออกไป ทันทีที่พวกเขาสองดรูอิดผ่านไปก็มีต้นไม้สารพัดงอกขึ้นตามหลังดรูอิดทั้งสองทันที

ต้นไม้เติบโตและสูงใหญ่อย่างรวดเร็ว พวกทหารรักษาการณ์พากันถอยหลังหนีด้วยความตื่นตกใจ

...

เจียน่าสั่งให้คนโปรยเมล็ดพันธุ์พืชที่รวบรวมมาได้ลงจากเรือเหาะหมายเลข 5 ที่บินอยู่บนท้องฟ้าลงไปที่พื้นดินด้านล่าง

ส่วนดีแลนที่ตามมาด้านหลังทำการส่งดรูอิดลงจากเรือเหาะตามจุดที่พวกเขาวางแผนไว้ เมื่อดรูอิดลงไปด้านล่างพวกเขาจะอัญเชิญหมีกริซลี่ออกมาและใช้ทักษะเพื่อเร่งการเจริญเติบโตให้กับเมล็ด

เจียน่าและดีแลนทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพวกเขาสร้างแนวป่าหนา 500 เมตร ยาว 20 กิโลเมตรขวางกั้นพื้นที่ทางด้านเหนือเชื่อมกับแนวระบบทางตะวันออกเฉียงเหนือของเอลดิล

“ในที่สุดก็เสร็จแล้ว” ดีแลนที่มารวมตัวกับเจียน่าหลังจากใช้เวลามากกว่า 3 ชั่วโมงในการสร้างป่าทั้งผืนนี้ขึ้นมา

“ที่สำเร็จได้เร็วนั้นเป็นเพราะได้น้ำจากฝนที่ตกลงมาทำให้พืชโตได้เร็วขึ้นมาปกติหลายเท่าตัว” เจียน่ากล่าว

ดีแลนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย น้ำฝนช่วยให้พวกเขาประหยัดพลังงานที่ใช้เป็นอย่างมากจริง ๆ

“ท่านเจียน่าพวกมันมาแล้วครับ” ดรูอิดคนหนึ่งโผล่มาบนต้นไม้และรายงาน

“สั่งให้ดรูอิดที่ยังไม่ร่วมรบเร่งให้ป่าเจริญเติบโตขึ้นไปอีกยิ่งผืนป่ามากเท่าไหร่พวกเรายิ่งแข็งแกร่ง ส่วนพวกกูลให้พวกมันเข้ามาแล้วพวกมันจะได้รู้ว่าป่าทึบแบบนี้อย่าได้คิดลองดีกลับดรูอิด” เจียน่ากล่าวด้วยความเย็นชา

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด