ตอนที่แล้วDRE ตอนที่ 8.1 : ชิเอล (2)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปDRE ตอนที่ 9: กิลเลิร์ด (1)

นิยาย Damn Reincarnation

DRE ตอนที่ 8.2 : ชิเอล (2)


โรงยิมที่ชิอันพ่นอาเจียนไปทั่วเมื่อวานนี้ ตอนนี้สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย แน่นอน คนที่ทำความสะอาดทั้งหมดคือนีน่า

"เธอมาทำอะไรที่นี่?" ยูจีนถาม

"ฉันกำลังรอนายอยู่" ชิเอลยืนอยู่ในโรงยิม เธอยิ้มขณะโบกมือให้เขาและพูดว่า “นายมาที่นี่หลังจากทานอาหารแล้วใช่ไหม ฉันยังได้กลิ่นเนื้ออยู่”

“แต่ฉันแปรงฟันแล้วนะ”

“จะมีประโยชน์อะไรถ้านายแค่ทำความสะอาดปากของนาย? กลิ่นนั้นมาจากทั้งตัวของนาย”

“ไม่ใช่กลิ่นขี้วัวเหรอ?”

“นั่นคือสิ่งที่พี่ชายของฉันพูด ฉันไม่เคยพูดว่าตัวของนายมีกลิ่นของขี้วัว ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขี้วัวมีกลิ่นยังไง”

“ขี้วัวจะมีกลิ่นอะไรอีก? มันเป็นขี้ ถ้าเธอไม่รู้ เธอก็ไปดมอึของเธอดูสิ”

“ขยะแขยง”

“แล้วทำไมเธอถึงรอฉันที่นี่?”

เมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่เธอสามารถมาที่นี่หลังจากผ่านไปแค่วันเดียวเพื่อมาล้อเล่นกับเขาจริงๆเหรอ? ยูจีนหรี่ตาและจ้องไปที่ชิเอล

“ฉันมาที่นี่เพื่อฝึกกับนาย” ชิเอลตอบพลางหัวเราะคิกคัก “ฉันยังใส่ชุดฝึกอยู่เลย เห็นไหม?”

“มันดูเท่ดี” ยูจีนให้ความเห็นอย่างสบายๆ ขณะมองดูเสื้อผ้าที่ชิเอลใส่

ชุดฝึกของเธอปักรูปสัญลักษร์ตระกูลรูปสิงโตไว้ที่หน้าอกด้านซ้าย บ่งบอกว่าเธอสืบเชื้อสายมาจากสายหลัก

‘และแน่นอนว่าไม่มีสิงโตอยู่บนเสื้อผ้าที่พวกเขาให้ฉันสวมใส่’ ยูจีนคิดก่อนจะพูด “เธอทิ้งพี่ชายของเธอไว้ที่ไหนสักแห่งเพื่อมาที่นี่เหรอ?”

“พี่ชายของฉันกำลังฝึกกับอาซาร์ นายรู้รึเปล่า? เมื่อวานแม่ของฉันโกรธเพราะนาย แม่ตบพี่ชายของฉันมากกว่าสิบครั้ง”

“เธอตบเขาจริงๆเหรอ?”

“อื้ม”

ยูจีนกะพริบตากับข่าวนี้ และเขาเคยแน่ใจว่าเด็กชายคนนั้นเติบโตขึ้นมาโดยปราศจากความรักที่ยากลำบาก

“แต่ทำไมแม่เธอไม่มาคบฉันล่ะ” ยูจีนถาม

“แม่ฉันจะตบนายทำไม?” ชิเอลดูสับสน

“เธอไม่ได้บอกว่าแม่เธอตบพี่ชายของเธอเพราะฉันทำให้เธอโกรธเหรอ?”

“อืม… ใช่แล้ว แต่แม่ของฉันโกรธเพราะพี่ชายของฉันท้าดวลกับนาย แล้วนายก็บังเอิญเอาชนะเขาได้”

“ไม่ แต่… ในท้ายที่สุด แม่เธอโกรธเพราะฉันใช่ไหม”

“จะพูดแบบนั้นก็ได้”

ไม่ว่าเด็กจะแก่แค่ไหนก็ยังเป็นเด็ก ตอนนี้ยูจีนเข้าใจความจริงข้อนี้อย่างลึกซึ้ง

“...แม่ของเธอรู้หรือเปล่าว่าเธอมาที่นี่?” ยูจีนเปลี่ยนเรื่อง

"แม่รู้ แม่ของฉันบอกว่าฉันควรพยายามเข้าใกล้นายมากขึ้น” ชิเอลสารภาพโดยไม่ลังเล

'ทำไมเธอถึงพูดไร้สาระแบบนี้เ พยายามเข้าใกล้ฉันในเมื่อฉันเป็นคนที่ทำให้เธอโกรธมากจนเธอตบหน้าเด็กเหลือขอคนนั้น?' ยูจีนแทบจะกลั้นเสียงตะโกนก่อนที่มันจะออกจากปากของเขา

ท้ายที่สุดแล้ว เด็กน้อยอย่างชิเอลรู้ได้อย่างไรว่านายหญิงลำดับที่สองของตระกูลหลักกำลังทำอะไรอยู่?

“...อย่างงั้นหรอ” ยูจีนยอมรับในที่สุด

“เมื่อวานนายไม่ได้บอกว่าเราเป็นเพื่อนกันในเมื่อเราอายุเท่ากันเหรอ?” ชิเอลหยิบคำพูดของยูจีนขึ้นมาจากวันก่อน

“แต่พี่ชายของเธอบอกว่าเพียงเพราะเราอายุเท่ากัน ไม่ได้หมายความว่าเราจะเป็นเพื่อนกัน”

“นั่นคือสิ่งที่พี่ชายของฉันพูด ไม่ใช่ว่าฉันเห็นด้วยกับเขา แล้วนายไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันเหรอ?”

“...ก็ได้ มาเป็นเพื่อนกัน ถ้าอย่างนั้นเพื่อน เพราะฉันกำลังจะไปฝึก ทำไมเธอไม่ไปเล่นที่นั่นแทนที่จะรบกวนฉันล่ะ”

“นายจะเล่นกับฉันไหม?”

“ม่าย ฉันจะฝึก”

“งั้นฉันจะฝึกด้วย”

‘ยอมแพ้และเมินเธอ ฉันน่าจะทำแบบนั้นตั้งแต่แรกแล้ว’ ยูจีนคิดพร้อมเดาะลิ้นของเขาขณะมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของในโรงยิมที่มุมห้องโถง

“เมื่อวานนายเหวี่ยงหอก วันนี้นายจะเหวี่ยงหอกอีกไหม?”

“ไม่”

"แล้วอะไรล่ะ? มีด?"

“สำหรับการเริ่มต้น ฉันจะเรียกเหงื่อ”

ยูจีนกระแทกเปิดประตูห้องเก็บของ ภายในห้องเก็บของซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นเมื่อวานนี้ ได้รับการทำความสะอาดจนเอี่ยมในชั่วข้ามคืน เห็นได้ชัดว่าใครเป็นคนทำ ดูเหมือนว่านีน่าใช้เวลาทั้งคืนทำความสะอาด

“นี่แหละที่ฉันอยากเห็น” ยูจีนพูดซ้ำพร้อมกับพึมพำขณะเข้าไปในห้องเก็บของ

ไม่เพียงแต่ฝุ่นทั้งหมดถูกกวาดออกไป แต่ทุกอย่างยังได้รับการจัดระเบียบและทำความสะอาดด้วย โดยเฉพาะกับกระสอบทราย เนื่องจากพื้นผิวเรียบและดูหนักกว่าเมื่อวาน นอกจากนี้ ดูเหมือนว่าหนังของพวกเขาจะได้รับการขัดและแม้กระทั่งทรายที่อยู่ภายในก็ถูกเติมเข้ามา

'...ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีอะไรมากในนี้ตั้งแต่แรก ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่ดึงดูดสายตาของฉัน'

ด้วยเหตุผลบางอย่าง วันนี้เขาอยากจะตัดฟืนดู แม้ว่าที่นี่จะไม่มีขวานก็ตาม ในที่สุด ยูจีนก็ออกจากห้องเก็บของโดยแบกกระสอบทรายกองหนึ่ง

“แล้วอาวุธของนายล่ะ” ชิเอลถาม

“ฉันจะฝึกฝนโดยใช้ร่างกายแทน” ยูจีนอธิบาย

ยูจีนนั่งลงบนพื้นและเริ่มผูกกระสอบทรายกับแขนขาของเขา ชิเอลมองมาที่เขาครู่หนึ่งก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ห้องเก็บของและกลับมาพร้อมกับกระสอบทรายด้วย

“ฉันอยากจะฝึกกับนาย” ชิเอลกล่าว

“ทำไมเธอถึงอยากทำแบบนั้น?”

“เพราะมันน่าเบื่อแค่ดูนายเฉยๆ”

“จะทำอะไรก็ทำ”

ยูจีนยืนขึ้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกระสอบทรายห้อยอยู่ จากนั้นเขาก็เริ่มวิ่งไปรอบๆภายในโรงยิม

'...มันหนัก' ชิเอลคิดขณะที่เธอเดินโซเซไปมา

มานาที่เธอสร้างขึ้นที่แกนกลางของร่างกายของเธอเริ่มหมุนเวียนไปทั่วร่างกายของเธอ ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของเธอในกระบวนการนี้ ชิเอลสามารถขยับร่างกายของเธอในแบบที่เธอต้องการหลังจากทำเช่นนี้

'แล้วเขาจะวิ่งแบบนั้นโดยใช้แค่ร่างกายของเขาได้ยังไง?'

ดวงตาที่ไม่เชื่อของชิเอลมองตามยูจีนไปรอบๆห้อง ยูจีนเพิ่งเริ่มวิ่งออกกำลังกายรอบโรงยิมไปแล้วหนึ่งรอบ ถึงแม้ว่าเขาจะหายใจเข้าลึกๆ ชิเอลอยู่ที่ที่เธออยู่ครู่หนึ่ง รอให้ยูจีนกลับมาเพื่อที่พวกเขาจะได้วิ่งไปด้วยกัน

“นายไม่ได้ฝึกฝนมานาของนายจริงๆ หรอ?” ชิเอลรู้สึกว่าเธอต้องถาม

“ฉันบอกเธอไปแล้วว่าฉันไม่ได้ฝึก หยุดพูดกับฉันสักที”

“น่าทึ่งมาก… นายจะวิ่งพร้อมกับของพวกนี้ได้ยังไงในเมื่อนายไม่ได้ฝึกฝนมานาของนาย”

"หยุด พูด กับ ฉัน สัก ที” ยูจีนตะคอกใส่เธอด้วยสายตาโกรธเคือง

ในการตอบคำถามนี้ ชิเอลก็แลบลิ้นใส่เขาหนึ่งครั้งแล้วเงียบต่อไป

***

นีน่ากลับจากบ้านหลังใหญ่ตามคำสั่งของยูจีน เธอแอบเตรียมตัวเองเพื่อรับคำวิพากษ์วิจารณ์อย่างขมขื่นจากคนรับใช้คนอื่นๆ แต่น่าประหลาดใจที่พวกเขาไม่ได้ปฏิบัติต่อนีน่าอย่างรุนแรง

—นายท่านยูจีนบอกให้เธอถามเรื่องนี้เหรอ?

—ค่ะ

—เข้าใจแล้ว วันนี้หลังเที่ยงวัน….

แม้ว่าพวกเขาจะแสดงอาการระแวดระวังบางอย่าง แต่พวกเขาก็ยังตอบคำถามของเธออย่างสุภาพ ขณะที่รู้สึกงงงวยกับข้อเท็จจริงนี้ นีน่าก็มุ่งหน้าไปที่โรงยิมของอาคารเสริม

“...ท่านชิเอล?” นีน่าถามพร้อมกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นตรงหน้า

“โอ้ เฮ้ คนรับใช้” ชิเอลทักทายเธออย่างสบายๆ

“เธอชื่อนีน่า” ยูจีนบอกกับชิเอล

ชิเอลแก้ตัว “เฮ้ นีน่า”

ชิเอลยิ้มขณะที่เธอประคองร่างที่โยกเยก ปัจจุบันเธอนั่งอยู่บนหลังของยูจีนขณะถือกระสอบทรายจำนวนหนึ่ง

“อ-อรุณสวัสดิ์ นายท่าน….”

นีน่าก้มหัวช้าๆ แต่แม้ในขณะที่เธอทำเช่นนั้น เธอก็แอบมองขึ้นไปดูว่ายูจีนกำลังทำอะไรอยู่ ขณะที่เหงื่อไหลออกจากร่างกายของเขาราวกับฝนตก เขาก็จดจ่ออยู่กับการวิดพื้นอย่างขมักเขม้น

“...ตอนนี้นายนับถึงเลขอะไรแล้ว?” ชิเอลถาม

“เก้าสิบแปด เก้าสิบเก้า หนึ่งร้อย” ยูจีนบ่น “เอาล่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้”

ตู้ม! 

ชิเอลโยนกระสอบทรายทิ้งแล้วลงจากหลังยูจีน ยูจีนจึงทรุดตัวลงกับพื้น นอนคว่ำหน้าขณะที่หายใจเข้า

เมื่อเขาหยุดหายใจหอบ ยูจีนก็ถามว่า “...เธอรู้หรือเปล่า?”

"ค่ะ!" นีน่าตอบพร้อมพยักหน้า “ฉ- ฉันควรไปเอาน้ำมาให้ก่อนไหมคะ?”

"ไม่ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้” ยูจีนยืนกรานโดยยังคงนอนหงายหน้า

“นายท่านดีคอน, แฮนเซน และจูริส คาดว่าจะมาถึงในช่วงบ่ายของวันนี้” นีน่าตอบอย่างรวดเร็ว “นอกจากนี้นายท่านการ์กิธและเดซราจะมาที่ประตูวาร์ปในเวลาช่วงมื้อเย็น”

“ฉันก็คิดว่านายกำลังอยากรู้เรื่องอะไร”ชิเอลพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคักขณะที่เธอสะกิดยูจีนที่ด้านหลัง “นายถามฉันก็ได้ แล้วทำไมนายถึงไม่ถามล่ะ?”

“ฉันได้สั่งให้นีน่าไปหาคำตอบแล้ว ดังนั้นถ้าฉันได้ยินจากเธอก่อน นั่นหมายความว่าฉันได้ส่งนีน่าไปทำธุระโดยเปล่าประโยชน์” ยูจีนบอกเหตุผลในการตัดสินใจของเขา

“ทำไมมันถึงสำคัญล่ะ?” ชิเอลถาม

“และเราอยู่ในระหว่างการฝึก” ยูจีนกล่าวต่อโดยไม่สนใจคำถามของเธอ

เขาขี้เกียจเกินกว่าจะเถียงกับเธอ ยูจีนดึงตัวเองให้อยู่ในท่านั่ง

“เธอกำลังบอกว่าสามคนกำลังมาถึงโดยรถม้า แล้วสองคนจะมาทางประตูวาร์ป?” ยูจีนยืนยัน

“ค่ะ” นีน่ากล่าว

เริ่มจากวิธีที่พวกเขามาที่นี่ สองคนสุดท้ายได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงกระนั้นยูจีนก็รู้เหตุผลของเรื่องนี้ ทั้งสองเป็นทายาทของตระกูลระดับสูงในสายรอง

“นายไม่รู้ว่าใครคือการ์กิธและเดซราใช่ไหม” ชิเอลพูดขึ้นมา

“ฉันรู้ชื่อพวกเขา แต่ฉันไม่เคยพบพวกเขามาก่อน” ยูจีนเผย

“สองคนนั้นค่อนข้างแข็งแกร่งในฐานะทายาทสายรอง”

“ฉันรู้ว่าครอบครัวของพวกเขาค่อนข้างมีอำนาจ แล้วอีกสามคนที่เหลือล่ะ?”

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขามาจากไหน พวกเขาคล้ายกับนายในลักษณะนั้น อา แต่แน่นอน นายแข็งแกร่งกว่ามาก”

ดูเหมือนว่าสามคนนี้มาจากครอบครัวเล็กๆในตระกูลสายรอง

ยูจีนเลิกคิดถึงสามคนนี้ แล้วถามต่อ “...แล้วการ์กิธกับเดซราล่ะ? เธอเคยเจอพวกเขามาก่อนหรือเปล่า?”

“พวกเขามาที่นี่เพื่องานวันเกิดปีที่สิบของฉันกับพี่ชาย”

“พวกเขาเป็นคนแบบไหน?”

“การ์กิธไม่สนุกเลย เขาแก่กว่าฉันหนึ่งปี…. เดซราอายุน้อยกว่าฉัน แต่เธอก็ไม่ค่อยสนุกเหมือนกัน”

ที่พวกเขาไม่สนุก เธอหมายความว่าเธอไม่สามารถแหย่พวกเขาได้ใช่ไหม?

ยูจีนใช้เวลาสักครู่ในการจัดระเบียบความคิดของเขา "สามจากสายตรงและหกจากสายรอง รวมทั้งฉันด้วย"

แม้ว่าเขาจะได้รับแจ้งว่าทุกคนจะมาถึงภายในวันที่สี่อย่างช้าที่สุด แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะมารวมตัวกันเร็วกว่าที่เขาคาดไว้

“เธอรู้ไหมว่าพิธีสืบสายโลหิตจะเริ่มเมื่อไร?” เขาถาม

“ตั้งแต่ที่พวกเรามารวมตัวกัน… อาจจะเป็นวันนี้มั้ง?” ชิเอลตอบกลับ

“น่าจะพรุ่งนี้ เพราะไม่ใช่ว่าพวกเขาจะเริ่มในทันที แล้วพิธีสืบสายโลหิตปีนี้จะเป็นรูปแบบไหน?”

“ไม่รู้” ชิเอลพูดพร้อมกับส่ายหัว

“อย่าโกหกฉัน” ยูจีนขึ้นเสียง

“ฉันไม่รู้จริงๆ” ชิเอลส่ายหน้า “มันเป็นประเพณีที่ผู้นำตระกูลตัดสินใจว่าจะจัดพิธีสืบสายโลหิตอย่างไร แต่เพราะว่าพ่อไม่อยู่ตอนนี้…. อืม…. แต่แม่ของฉันบอกว่าเขาจะกลับมาเร็วๆนี้ ยังไงก็เถอะฉันไม่รู้จริงๆ”

ยูจีนไม่เชื่อคำพูดของเธออย่างสมบูรณ์ เนื่องจากเธอเป็นทายาทสายตรงของตระกูลหลัก อย่างน้อยเธอก็คงจะเคยได้ยินอะไรบางอย่างมาบ้างไม่ใช่หรือ?

'... พ่อบอกว่าในสมัยของเขา มีคนสิบสองคนเข้าแข่งขันในทัวร์นาเมนต์การประลอง' ยูจีนนึกย้อน 'และในพิธีสืบสายโลหิตครั้งล่าสุด ผู้เข้าร่วมต้องเดินป่าเป็นเวลาสิบวัน'

ทุกครั้งที่รูปแบบพิธีเปลี่ยนไป แต่สาระสำคัญยังคงเหมือนเดิม พิธีสืบสายโลหิตมีขึ้นเพื่อตัดสินคุณภาพของคนรุ่นต่อไปในอนาคตที่จะสืบทอดชื่อไลออนฮาร์ตอย่างยุติธรรม แต่น่าเสียดายที่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่สมควรจะเป็น แต่ชีวิตก็ไม่ได้ยุติธรรมเสมอไป ในท้ายที่สุด ลูกๆของตระกูลหลักที่ฝึกฝนมานามาตั้งแต่เด็ก ล้วนเป็นผู้ที่เหนือกว่าในพิธีสืบสายโลหิต

นับตั้งแต่ยูจีนได้ยินเกี่ยวกับพิธีสืบสายโลหิตเป็นครั้งแรก เขาก็คิดว่ามันเป็นประเพณีที่แปลก

ดังนั้นเขาจึงสาบานว่าจะพลิกโฉมตระกูลหลักในระหว่างพิธีสืบสายโลหิตด้วยตัวของเขาเอง

“เวอร์มุธ อย่าสงสารพวกเขาถ้าฉันแกล้งลูกหลานของนายเสร็จแล้ว” ยูจีนพูดในหัวของเขากับเวอร์มุธซึ่งอาจอยู่บนสวรรค์แล้ว ขณะที่เขาดึงร่างที่แข็งทื่อของเขาขึ้นจากพื้น 'ก็ฉันไม่ได้ขอให้มาเกิดใหม่ในฐานะทายาทของนายนี่'

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด