ตอนที่แล้วDRE ตอนที่ 4 : ตระกูลไลออนฮาร์ต (2)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปDRE ตอนที่ 6: ตระกูลไลออนฮาร์ต (4)

นิยาย Damn Reincarnation

DRE ตอนที่ 5: ตระกูลไลออนฮาร์ต (3)


ชิอันไม่ใช่คนโง่ แน่นอน เขารู้ว่ายูจีนถือหอกและเหวี่ยงหอกเป็นการฝึกซ้อม

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นวิธีการฝึกฝนที่ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์เช่นนี้ สวมเสื้อเกราะโซ่ที่ใหญ่เกินไปหลายขนาด มัดถุงทรายไว้ที่แขนทั้งสองข้าง และเหวี่ยงหอกที่ผูกกระสอบทรายไปด้วย คุณเรียกสิ่งนั้นว่าการฝึกได้จริงหรือ?

อย่างน้อยในมุมมองของชิอันวิธีการฝึกฝนเช่นนี้ไม่สมเหตุสมผล มันป่าเถื่อนและสุดโต่งเกินไป เขาแค่เหวี่ยงและแทงหอกซี้ซั้ว ไม่มีรูปแบบหรือเทคนิคใดๆ และเขาควบคุมร่างกายได้น้อยมากจนเขาส่ายไปมา แบบนี้จะเรียกว่าฝึกได้ยังไง?

'ไอ้เจ้าเด็กบ้านนอกนี่ เขาฝึกอย่างหนักเพื่อความสนใจเพียงเล็กน้อย'

ในขณะที่เสื้อเกราะโซ่อาจมีขนาดใหญ่ เมื่อเห็นสภาพของมัน มันจะต้องทำจากเศษเหล็กที่ถูกที่สุดอย่างแน่นอน นี่หมายความว่ามันจะไม่หนักอย่างที่เห็น

สำหรับกระสอบทรายเหล่านั้น แม้ว่ากระสอบทรายจะดูแข็งแรง เมื่อดูจากการกระเด้งกระดอนขณะที่เขาเคลื่อนไหว คุณบอกได้เลยว่าถึงแม้มันจะเป็นกระสอบหนังหนา แต่พวกมันส่วนใหญ่ต้องว่างเปล่า

'แม้ว่าเขาจะกระหายความสนใจ แต่ก็ควรมีขอบเขตสำหรับความโง่เขลาของเขา เขาไปได้ความกล้าดีนี่มาจากไหน มาที่นี่และเล่นทริคแบบนี้…?’

อันที่จริงเขาสามารถเข้าใจได้ ผู้ชายคนนี้เป็นคนบ้านนอกในชนบทที่ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อ และแม้แต่ในกลุ่มตระกูลสาขา ยูจีนก็ยังเป็นคนที่ต่ำต้อยที่สุด เขาอาจจะตัดสินใจทำแบบนี้ในวันแรกหลังจากได้รับกำลังใจจากพ่อแม่ของเขา

หากปราศจากกลอุบายเล็กๆน้อยๆเช่นนี้ ไม่มีทางที่เขาจะมีค่าควรแก่ความสนใจใดๆ แม้ว่าความจริงที่ว่าความพยายามปลอมๆของเขาจะเป็นเรื่องน่าตลกก็ตาม

อย่างไรก็ตาม โชคไม่ดีสำหรับเขา เจ้าบ้านนอกที่กล้าเรียกชิอันว่าไอ้โง่นั้นไม่ใช่เรื่องน่าขบขันเลย และที่จริงแล้ว มันช่างน่าโมโหเสียจริง ชิอันสงบสติอารมณ์ด้วยการหายใจลึกๆ ชี้นิ้วไปที่ยูจีน

"ขอโทษซะ"

"เพื่ออะไร?" ยูจีนถาม

“แกกล้าแกล้งทำเป็นไม่รู้? ขอโทษที่ดูถูกสติปัญญาของฉันซะ!”

“ขอโทษที” ยูจีนตอบทันที

อย่างไรก็ตาม ชิอันไม่พอใจกับคำขอโทษนี้ เขาหรี่ตาและเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“ก้มหัวลงและขอโทษด้วยความเคารพกว่านี้!” ชิอันเรียกร้อง

“เราอายุเท่ากันไม่ใช่เหรอ?” ยูจีนถามโดยไม่ขยับศีรษะแม้แต่นิ้วเดียว “นายอายุสิบสาม ฉันก็สิบสาม นั่นหมายความว่าเราเป็นเพื่อนที่อายุเท่ากัน แล้วทำไมต้องขอให้ก้มหัวของฉันด้วยล่ะ?”

“ไม่มีทางที่แกกับฉันจะเป็นเพื่อนกันได้!”

“เราไม่ใช่เพื่อนกัน? แล้วทำไมนายถึงพูดกับฉันอย่างเป็นกันเองตั้งแต่นายมาถึง?”

ยูจีนปกปิดความอับอายที่เขารู้สึกอยู่ภายในใจด้วยการเดาะลิ้นของเขา เขารู้สึกอยากจะถามตัวเองว่า 'นี่แกคิดว่าแกกำลังทำอะไรอยู่?'

เมื่อบวกจากชีวิตก่อนหน้าของเขาจนถึงอายุปัจจุบัน เขามีอายุมากกว่าห้าสิบปีแล้ว ด้วยอายุที่ต่างกันมากขนาดนั้น ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าหรอกหรือที่เขาทะเลาะกับเด็กเหลือขออายุสิบสามปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเด็กคนนั้นเป็นหนึ่งในลูกหลานของคู่แข่งเก่าของเขา

'แล้วไง? ชีวิตที่ผ่านมาของฉันคือชีวิตที่ผ่านมาของฉัน ตอนนี้ฉันอายุสิบสามเหมือนกัน'

เมื่อชิอันไม่ตอบโต้ ยูจีนก็กดดันเขาต่อ “อย่างที่ฉันพูดไป นายคุยกับฉันแบบไหนล่ะ? ดังนั้นนายไม่ได้แค่ไม่รู้เกี่ยวกับหอกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเรื่องมารยาทด้วย?”

"นี่…." ดวงตาของชิอันเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดนี้

ในฐานะที่เป็นคนที่ถูกตามใจมาตลอดตั้งแต่ยังเด็ก เขาเติบโตขึ้นมาโดยนิสัยเสียและไม่คุ้นเคยกับการทะเลาะวิวาทแบบเด็กๆ เช่นนี้

"ไอ้…. ไอ้คนหน้าด้านนี่….”

ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของการเป็นเด็กคือคุณสามารถแสดงอารมณ์ได้โดยไม่มีข้อจำกัด เมื่อใดก็ตามที่คุณต้องการ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะไม่คุ้นเคยกับการทะเลาะวิวาทประเภทนี้ แต่ชิอันก็อาศัยสิ่งที่เขาคุ้นเคย — ระบายอารมณ์ของเขาให้คนอื่นฟัง พร้อมกับก้าวใหญ่ เขาก้าวไปข้างหน้าจนกระทั่งเขายืนชิดจมูกกับยูจีน

“แกไม่รู้ที่ที่ของแกจริงๆ…! เพียงเพราะนามสกุลของแกคือไลออนฮาร์ต แต่แกกลับคิดว่าแกเป็นหนึ่งในไลออนฮาร์ตแบบเดียวกับพวกเราเหรอ?”

"ไม่ล่ะ ฉันมีรู้ดีเกี่ยวกับความแตกต่าง ฉันมาจากสายรอง และนายมาจากสายหลัก“ยูจีนยกนิ้วขึ้นและชี้ไปที่คฤหาสน์ของตระกูลหลัก”นั่นคือบ้านของนาย ที่นั่น บ้านฉัน… อยู่ทางไหนนะ? ไม่ว่าจะยังไง มันอยู่ไกลจากที่นี่”

“ทั้งๆ ที่รู้เรื่องนี้แล้ว แกยังกล้าที่จะแสดงท่าทีแบบนี้กับฉันอีกเหรอ?” ชิอันกล่าว

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันแค่เพิ่งบอกข้อเท็จจริงบางอย่างที่นายดูเหมือนจะพลาดไป อย่างแรก นายถามว่าฉันกำลังทำอะไรขณะที่มองมาที่ฉัน ฉันก็เลยตอบไป แล้วนายก็บอกให้ฉันขอโทษ ฉันก็ขอโทษ”

“แกช่างหยิ่งผยองจริงๆ” ชิอันถ่มน้ำลายออกมาขณะที่เขาจับจมูก “นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเหม็นออกมาจากร่างกายของแก ได้กลิ่นขี้วัวจากชนบทปนไปกับเหงื่อของแกด้วย! เหม็นเป็นบ้า”

“ฉันไม่เคยเข้าใกล้ขี้วัวมาทั้งชีวิต นายกำลังพูดว่าใครมีกลิ่นขี้วัว?” ยูจีนถามด้วยความสงสัย

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่ามันเป็นกลิ่นของขี้ของแกเอง…! ไม่ว่ายังไง แกก็เหม็นโฉ่”

“เดี๋ยวซักพักฉันจะไปอาบน้ำ”

“ไม่ ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ เมื่อเสร็จแล้ว ไปทำความสะอาดรถม้าที่แกนั่งด้วย!”

“รถม้า?”

“เพราะกลิ่นขี้เหม็นๆจากตัวแกต้องถูกเก้าอี้แน่ๆ! ฉันถึงบอกให้ไปล้างไง!”

“แล้วทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ?”

“เพราะแกนั่นแหละที่ทำกลิ่นตัวเหม็นไปทั่วรถม้า!” ชิอันขึ้นเสียงของเขาและตะโกนเสียงสูง

เนื่องจากระยะห่างระหว่างทั้งสองอย่างใกล้ชิด ชิอันจึงทำให้น้ำลายกระเด็นไปโดนยูจีนด้วยการตะโกนในแต่ละครั้ง ยูจีนขมวดคิ้วและก้าวถอยหลัง แม้ว่ายูจีนจะถอยไปเพียงเพราะเขาไม่อยากโดนน้ำลาย แต่ชิอันก็ยังดูถูกเขาด้วยรอยยิ้มอันสูงส่งที่บังคับให้ยูจีนต้องถอยหนีได้

“นอกจากนี้ แกต้องก้มศีรษะและขอโทษฉัน ฉันยังไม่ยอมรับคำขอโทษของแกที่เรียกฉันว่าไอ้โง่ บอกว่าฉันไม่รู้จักมารยาท และกล้าที่จะให้ตัวเองอยู่ในระดับเดียวกับฉัน แม้จะเป็นเพียงทายาทตระกูลสาขาก็ตาม ทั้งหมดนี่ต้อง—”

โดยไม่รอให้ชิอันพูดจบ ยูจีนหันไปหานีน่าแล้วพูด “นีน่า”

“ค- ค่ะ”

“เธอเป็นผู้ดูแลส่วนตัวของฉันใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ… แม้ว่าฉันจะไม่คู่ควรกับตำแหน่งนี้ แต่ฉันได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลส่วนตัวของนายท่านยูจีนชั่วคราวค่ะ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น แทนที่จะยืนกลางแดดอยู่ตรงนั้น ไปทำความสะอาดรถม้าที่ฉันนั่งมาที”

“...คะ?”

นีน่าได้ตัดสินใจแล้วว่าถ้าชิอันและชิเอลเบื่อและจากไป แน่นอนเธอก็จะไปทำความสะอาดรถม้าด้วยตัวเธอเอง ดังนั้นเธอจึงไม่คิดว่ายูจีนจะออกคำสั่งที่ไม่สมเหตุสมผลนี้กับเธอ เพราะมันเป็นเพียงเรื่องของการทำตอนนี้มากกว่าที่จะทำในภายหลัง

อย่างไรก็ตาม นีน่าไม่เข้าใจว่าทำไมยูจีนถึงสั่งเธอในสถานการณ์ปัจจุบัน เขาไม่รู้หรือว่าหนึ่งในฝาแฝดปีศาจกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา? พฤติกรรมของยูจีนแสดงให้เห็นการไม่ใส่ใจต่อคำสั่งของชิอัน

“คิดว่าแกกำลังทำอะไรอยู่?” ชิอันแผดเสียงออกมา

“ฉันแค่จะทำความสะอาดรถม้า” ยูจีนอธิบาย

“ฉันบอกให้แกทำด้วยตัวเอง!”

“ทำไมฉันต้องทำด้วย ในเมื่อมีคนที่จะทำแทนฉัน”

“ฉันสั่งให้แกทำความสะอาดรถม้า!”

“แล้วนายเป็นใครถึงมาสั่งฉัน”

“ฉัน… ฉันชื่อชิอัน ไลออนฮาร์ต”

“โอเค ฉันชื่อยูจีน ไลออนฮาร์ต ยินดีที่ได้รู้จัก” ยูจีนโบกมือด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

มือของชิเอลก็ยกขึ้นเพื่อปกปิดรอยยิ้มกว้างขณะที่เธอหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานเป็นการตอบสนอง แม้ว่ากรามของชิอันจะอ้าค้างอย่างโง่งม

“ส่วนฉันชิเอล ไลออนฮาร์ต” ชิเอลแนะนำตัวเองโดยยังคงหัวเราะคิกคัก

หลังจากเหลือบมองน้องสาวจอมทะเล้นของเขาชั่วครู่ ชิอันก็สูดหายใจเข้าลึกๆ

“แก… ไม่มีทางที่ฉันจะเข้ากับแกได้”

“นั่นค่อนข้างน่าผิดหวัง” ยูจีนแสดงความคิดเห็นด้วยท่าทางไม่สนใจ

ชิอันกล่าวต่อโดยไม่สนใจยูจีน “เพราะแกไม่สนใจคำสั่งของฉัน”

“นั่นเป็นเพราะฉันไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่ต้องฟังคำสั่งของนาย”

“และยิ่งไปกว่านั้น… แกยังเพิ่งดูถูกฉันด้วย” ในที่สุดชิอันก็พูดจบ

“ว้าว” เป็นคำตอบที่เฉียบแหลมของยูจีน

เมื่อแต่ละคำออกจากปากของยูจีน ความโกรธก็ยิ่งอัดแน่นอยู่ในอกของชิอัน

ทำไมเขาถึงมายืนคุยกับไอ้บ้านี่? นี่ไม่ใช่เหตุผลที่พวกเขาออกมาที่นี่และเข้าหาไอ้บ้านนอกนี่

ในฐานะนายน้อยของตระกูลหลัก เมื่อเขาออกคำสั่งแล้ว อีกคนก็ควรจะทำตามคำสั่งของเขาโดยไม่ทักท้วง หัวของชิอันกำลังจะระเบิดจากความดื้อรั้นและศักดิ์ศรี

'นี่ พี่ชายจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเหรอ?' ชิเอลพิงเขาและขนตาของเธอขยับด้วยความคาดหมาย

“ดวล”  ชิอันตอบคำถามที่ไร้สุ้มเสียงของเธอ

นี่ไม่ใช่ความพยายามที่จะทำตามความคาดหวังของน้องสาวที่มีต่อเขา แต่เพราะ ชิอันทนไม่ได้ที่จะถูกดูถูกอีกต่อไป เมื่อได้รับการดูหมิ่นจากไอ้บ้านนอกนี้ ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เค้ารู้แน่ว่าเค้าจะถูกน้องสาวของเค้าล้อเลียนไปอีกหลายวัน

“แกดูถูกฉันและเหยียดหยามฉัน ดังนั้นเราจึงต้องดวลกัน” ชิอันกล่าว

“เป็นตรรกะที่น่าทึ่งจริงๆ” ยูจีนกล่าวขณะที่เขาหัวเราะกับกระบวนการคิดของชิอันว่าไร้สาระขนาดไหน

เขาไม่เคยคิดว่าบางสิ่งอย่างการท้าดวลจะออกมาจากปากของเด็กอายุสิบสามปีคนนี้

“เฮ้ พวก การท้าดวลกันไม่ใช่สิ่งที่นายควรทำลวกๆ” ยูจีนแนะนำเขา

“ใครเป็นพวกแก?” ชิอันโต้กลับอย่างโกรธเคือง

“ถ้าไม่อยากเป็นเพื่อนก็ไม่เป็นไร ไม่ว่าในกรณีไหนก็ตาม อย่าพูดอะไรที่นายจะเสียใจแล้วก็ไปเสียเถอะ เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว”

“แกกลัวใช่ไหม?” ชิอันพูดพร้อมกับยกคางเชิดใส่ยูจีนอย่างภาคภูมิใจราวกับว่าเขารู้ว่ายูจีนจะทำปฏิกิริยาแบบนั้น

แม้ว่ามันจะเป็นการยั่วยุที่มองดูก็รู้ แต่ยูจีนเพียงชายตามองไปที่ชิอันขณะที่เขาพูดซ้ำ “กลัว?”

"ใช่แล้ว เห็นได้ชัดว่าแกกลัว ถ้าแกกลัวที่จะต่อสู้กับฉันก็รีบขอโทษซะ”

“แล้วฉันควรทำยังไงถ้าฉันไม่กลัว แต่ไม่อยากทะเลาะ และไม่อยากขอโทษ”

“แกไม่รู้จักศักดิ์ศรีหรือยังไง?”

“ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่คำพูดที่นายจะเอามาพูดพร่อยๆแบบนั้น”

“แก… แกดูถูกฉันอีกแล้วเหรอ?”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ชิอันรู้สึกเหมือนถูกดูถูกทุกครั้งที่ยูจีนพูด ในที่สุดชิอันก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้วจึงยกมือขึ้นล้วงกระเป๋าที่หน้าอกของเขา

“อย่า” ยูจีนพูดพร้อมขมวดคิ้ว “การดวลไม่ใช่สิ่งที่นายกระโจนเข้าไปโดยประมาท”

'ไอ้เด็กเวรนั่น มันคิดว่ามันเป็นใครมาบอกฉันว่าต้องทำอะไรยังไง' ชิอันคิดขณะที่เขาทำหน้าบึ้งใส่ยูจีนและดึงผ้าเช็ดหน้าออกมา

“ถ้ากลัวก็ยอมรับซะ! อย่าพยายามหนีจากการดวลของเราด้วยการปฏิเสธทั้งหมดนี้! พ่อแม่ของแกไม่ได้สอนแกหรือไงว่าศักดิ์ศรีมันคืออะไร?!”

“โอ้” ยูจีนพูดพร้อมเอียงศีรษะเพื่อตอบสนองต่อคำดูหมิ่นเหล่านี้

ขณะที่ยูจีนมองดูเขาราวกับว่าเขาเป็นคนโง่ ชิอันก็ชื่นชมยินดีกับความคิดที่ว่าในที่สุดยูจีนก็ตกหลุมการยั่วยุของเขา ดังนั้นเขาจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วกางออกกว้าง เชื้อเชิญให้ยูจีนดูใกล้ๆ

“นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะพูดแบบนี้ ขอโทษฉันแล้ว—”

“โยนมา” ยูจีนพูดขณะแก้กระสอบทรายที่ห้อยอยู่บนตัวเขา “นายต้องการดวล  แย่างนั้นก็โยนมันมาซะ”

"...ห้ะ?" ชิอันตอบอย่างงุนงง

“ฉันบอกว่าให้โยนมัน”

ตึ้ง!

กระสอบทรายที่แขนซ้ายของเขาตกลงกับพื้น การแสดงออกของชิอันหยุดนิ่งและแข็งทื่อเมื่อแรงกระแทกส่งคลื่นของฝุ่นลอยขึ้นไปในอากาศ

“....แก…”

“ผ้าเช็ดหน้า นายจะโยนมันหรือเปล่า?” ยูจีนถามขึ้น

ตึ้ง!

จากนั้นกระสอบทรายที่แขนขวาของเขาก็ตกลงมาด้วย สุดท้าย ยูจีนดึงเสื้อเกราะโซ่ออกแล้วโยนไปข้างหลังเขา เสื้อเกราะลอยไปค่อนข้างไกลก่อนจะตกลงกับพื้นพร้อมกับเสียงอันหนักหน่วง ชิอันอ้าปากค้างกับฉากนี้

“ว้าว” ชิเอลเพลิดเพลินกับการแสดงราวกับว่าเธอเป็นเพียงผู้ชมเฉยๆ แต่ตอนนี้ เธอก็อุทานออกมาเมื่อเห็นภาพนี้

ยูจีนก้มลงและเริ่มถอดกระสอบทรายที่ผูกติดกับขาของเขาออก

“...แก… แกต้องฝึกฝนมานาของแก…!” ชิอันผู้ซึ่งตัวแข็งค้างยกเว้นปากที่ห้อยอยู่จนถึงตอนนี้ได้ร้องด้วยความขุ่นเคือง

ลูกหลานของตระกูลสาขาไม่ได้รับอนุญาตให้ฝึกมานาของพวกเขาจนกว่าจะถึงพิธีสืบสายโลหิต นี่เป็นประเพณีของครอบครัวไลอ้อนฮาร์ตที่มีมาช้านาน มีเพียงลูกๆ ของบ้านหลักเท่านั้นที่สามารถฝึกมานาและใช้อาวุธจริงได้ตั้งแต่อายุยังน้อย

ประเพณีนี้กำลังถูกเหยียบย่ำต่อหน้าต่อตาเขา นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถตอบสนองได้ด้วยความขุ่นเคืองและความโกรธแค้นธรรมดาอีกต่อไป

“ฉันยังไม่ได้ฝึกมันเลย?” ยูจีนตอบด้วยสีหน้าสับสน

เขาไม่ได้โกหก เขาสามารถเริ่มฝึกมานาได้ตั้งเริ่มคลานตอนวัยเด็ก แต่เขาไม่ทำ

เป็นเพราะเขาไม่ต้องการทำให้ เกอร์ฮาร์ด พ่อของเขาเดือดร้อนโดยไม่มีเหตุผล และเนื่องจากเขาได้กลับชาติมาเกิดเป็นทายาทของเวอร์มุธ เขาจึงต้องการใช้วิธีการฝึกของเวอร์มุธ

“เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องโกหก…! ถ้าไม่ได้ฝึกมานา แกจะรับน้ำหนักขนาดนี้ได้ยังไง?!”

“มันเป็นผลมาจากการฝึกที่ฉันทำตั้งแต่อายุ 7 ขวบ”

“อย่ามาโกหกฉัน!”

“ใช่ว่านายจะเคยลองทำแบบฉัน แล้วนายจะกล่าวหาว่าฉันโกหกทำไม หากนายยังสงสัยในตัวฉัน นายสามารถตรวจสอบดูได้ในระหว่างการดวลของเรา”

ยูจีนนั่งลงและเริ่มแก้กระสอบทรายจากหอก ชิอันเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเขารู้สึกว่าน้องสาวของเขาจ้องมองมาที่เขา นอกจากนี้ เขายังรู้สึกถึงการจ้องมองที่น่าสะพรึงกลัวจากนีน่า ซึ่งดูเหมือนจะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร คนรับใช้คนอื่นๆ ของอาคารเสริมก็แสดงความสนใจในความโกลาหลจากโรงยิมและรวมตัวกันรอบหน้าต่าง

ชิอันเป็นคนแรกที่ยกเรื่องการดวลขึ้นมา เขายังเป็นคนดึงผ้าเช็ดหน้าออกมา รังควานยูจีนทั้งๆที่เขาปฏิเสธ และในที่สุดก็ตั้งคำถามถึงเกียรติของยูจีน เมื่อพิจารณาทั้งหมดนี้แล้ว เขาไม่สามารถถอยหลังได้หลังจากมาไกลขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาจำเป็นต้องยืนยันความผิดบาปของทายาทตระกูลสาขาที่ฝึกฝนมานาก่อนพิธีสืบสายโลหิต

หากได้รับการยืนยันว่ายูจีนฝึกฝนมานาของเขาแล้ว เขาก็จะถูกลงโทษ แต่ถ้าชิอันหุบปากและถอยกลับ ณ จุดนี้ เห็นได้ชัดว่าน้องสาวของเขาจะเยาะเย้ยเขาไม่เพียงแค่สองสามวันแต่ไปชั่วชีวิต ดังนั้นก่อนที่จะทำอย่างอื่น ชิอันหยิบดาบไม้ที่หล่นลงมาใกล้ๆ มันคือดาบไม้ที่ยูจีนเคยแกว่งมาก่อน

"...ฉันขอท้าดวลกับแก!" ชิอันร้องลั่นขณะที่เขาโยนผ้าเช็ดหน้าใส่ยูจีน

ผ้าเช็ดหน้าตกลงบนไหล่ของยูจีน สิ่งนี้เกิดขึ้นในขณะที่ยูจีนกำลังแก้กระสอบทรายใบสุดท้ายที่ห้อยลงมาจากหอก

“ฉันยอมรับ” ยูจีนพูดพร้อมพยักหน้า ขณะที่เขาลุกขึ้นยืน

ชิอันรู้สึกตื่นเต้นกับการดวลครั้งแรกในชีวิตของเขา ทันทีที่เขาโยนผ้าเช็ดหน้าไป หัวใจของชิอันก็เริ่มเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น คนโง่ที่เย่อหยิ่งคนนี้เป็นคนบาปที่เพิกเฉยต่อประเพณีของครอบครัว ชิอันควรลงโทษเขาอย่างไร? เขาควรสอนบทเรียนคนโง่คนนี้ในลักษณะใดเพื่อที่น้องสาวของเขาจะได้ชื่นชมในความงดงามของเขาด้วย?

ความคิดของเขาหยุดลงทันที ณ จุดนี้

ขณะที่ยูจีนลุกขึ้นยืน เขาก็ซัดหอกออกมา

เมื่อรู้ตัวว่าเขาถือดาบไม้อยู่ในมือขวาเท่านั้น ชิอันจึงถอยกลับไปสองสามก้าวเพื่อทิ้งระยะห่างออกไป แต่เขาก็ยังไม่สามารถตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวของหอกได้อย่างสมควร

ปัง!

ปลายหอกกระแทกเข้าที่ท้องของชิอัน

“อ๊ากก!”

พร้อมกับเสียงกรีดร้องนี้ ชิอันถูกส่งกลิ้งไปกลับพื้น

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด