ตอนที่แล้วตอนที่ 14 เมืองเอลดิล(อ่านฟรี)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 17 สถานพยาบาลในชุมชนผู้ลี้ภัย(อ่านฟรี)

นิยาย เกิดใหม่หลังวันสิ้นโลกผมก็กลายเป็นเด็กทารกไปซะแล้ว

ตอนที่ 15 ภายในห้องพัก(อ่านฟรี)


ตอนที่ 15 ภายในห้องพัก

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมดที่แอนเดรียและเฟรดคุยกับลูอิสก็เปิดประตูแง้มดูแอนเดรียที่นั่งอยู่เพียงคนเดียวในห้องนั่งเล่น

‘การสูญเสียบ้านเกิดไปไม่รู้ว่าจะเป็นความรู้สึกเดียวกับฉันหรือเปล่า ที่รู้ว่าตัวเองมาเกิดใหม่ต่างโลกแบบนี้และไม่รู้ว่าจะกลับไปโลกเดิมได้หรือไม่...’

‘คงต้องไปปลอบใจเธอสักหน่อย’

ทารกน้อยลูอิสเปิดประตูและคลานออกมา เขาคลานตรงมาหาแอนเดรียอย่างรวดเร็ว

“เอ๊ะ! ลูอิสลูกออกมาทำอะไร” แอนเดรียรีบเช็ดขอบตา ก่อนจะก้มตัวลงไปอุ้มลูอิสขึ้นมา

‘เธอร้องไห้อย่างนั้นเหรอ’ เขาเอื้อมมือไปจับใบหน้าของแอนเดรีย

‘แม่ไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจมากนะ’ แอนเดรียก้มไปจูบหน้าผากลูอิสเบา ๆ ในตอนนี้เธอรู้ว่าตนยังมีลูกชายอยู่ ดังนั้นจึงยิ่งต้องเข้มแข็ง

...

เช้าวันต่อมาทุกชีวิตยังดำเนินต่อไปในดินแดนหลังวันสิ้นโลกแห่งนี้ แอนเดรียนั้นวางแผนจะหาเงิน เพราะพวกเขามีเงินเหลือพ่อให้ใช้แค่สองเดือนเท่านั้นและก็ไม่อาจเอาแต่พึ่งพาเพียงพ่อบ้านชราเฟรดได้

หลังจากแอนเดรียไตร่ตรองถึงความสามารถที่ตัวเองมีแล้ว เธอก็คิดว่ามีสิ่งที่เธอสามารถทำได้อยู่นั้นก็คือการตัดเย็บเสื้อผ้า ซึ่งฝีมือของแอนเดรียนั้นถือว่าเป็นระดับสูงอย่างแท้จริง

แม้เมื่อก่อนตอนอยู่ที่ปราสาทตระกูลแกริค หญิงสาวจะไม่ได้ลงมือเย็บผ้าเองบ่อยนัก แต่ก็เป็นผู้ออกแบบเสื้อผ้าให้กับขุนนางและนายหญิงหลายคนที่รู้จัก ในบางครั้งเธอยังตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยตนเองเพื่อใส่ไปงานเลี้ยงของชนชั้นสูงหรือไม่ก็เป็นของขวัญอยู่เช่นกัน

แอนเดรียบอกกับตัวเองว่าตอนนี้เธอต้องปรับตัวเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป เธอไม่อาจจะยึดติดกับสถานะนายหญิงแห่งตระกูลแกริคได้อีกต่อไป

เป้าหมายของแอนเดรียคือการออกไปร้านตัดเย็บที่อยู่ภายในเมืองเอลดิลแต่เช้าเพื่อหางานทำ ที่จริงด้วยทรัพย์สินที่แอนเดรียมีเธอพอจะเปิดร้านค้าได้ แต่ติดตรงที่ว่าในตอนนี้สถานะของเธอคือผู้อพยพ จึงไม่อาจจะเปิดร้านในเมืองได้ ซึ่งทำได้เพียงเป็นลูกจ้างเท่านั้น

และการจะเป็นพลเมืองในเวลานี้ที่ยังไม่รู้สถานการณ์แน่นอนนั้นก็เสี่ยงจะโดนเปิดเผยตัวตนจนเกินไป

ลูอิสมองแอนเดรียที่แต่งตัวใหม่ด้วยชุดที่ดูเรียบง่ายสีขาวบางเบา ก่อนจะสวมเสื้อคลุมสีเทาเพื่อปกปิดใบหน้าตัวเองเนื่องจากหลังล้างเนื้อล้างตัวแล้วความงามที่ถูกปิดซ่อนของเธอก็เผยออกมาอีกครั้ง ถ้าเธอออกไปทั้งอย่างนั้นจะเด่นจนเกินไป

ส่วนสีของชุดนั้นส่วนใหญ่แล้วชาวเมืองธรรมดานั้นจะใส่สีที่ไม่ฉูดฉาดหรือสดใจจนเกินไป ไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาไม่สามารถใส่ได้หรือมีกฎข้อห้าม เพียงแต่เสื้อผ้าสีสันสดใสนั้นมีราคาแพงมาก ทำให้คนทั่วไปซื้อไม่ไหว พวกเขาจึงซื้อได้เพียงเสื้อผ้าสีพื้น ๆ เท่านั้น เช่น ขาว ดำ เทา

“เจียน่าฝากดูแลลูอิสด้วยนะ เดี๋ยวเที่ยงฉันจะกลับมา” แอนเดรียกล่าวกำชับกับเจียน่า

“ค่ะนายหญิงแอนเดรีย” เจียน่ากล่าวรับด้วยรอยยิ้ม อย่างน้อยตัวเธอก็มีประโยชน์สามารถช่วยแอนเดรียได้ อีกอย่างเจียน่ายินดีมากที่อยู่เป็นเพื่อนลูอิส เพราะเธอรู้ว่าลูอิสนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดา

หลังจากแอนเดรียออกไปแล้ว ทารกน้อยลูอิสที่แกล้งหลับก็ลืมตาตื่นขึ้นมา และไปนั่งคุยกับเจียน่า

“ท่านลูอิส” เจียน่ายิ้มและกล่าวทักทาย ที่จริงแล้ว ก่อนหน้านั้นเจียน่าจะเรียกลูอิสว่านายน้อย แต่เขาไม่ชอบจึงให้เธอเรียกชื่อเขาแทน

ลูอิสตั้งท่าย่อตัวลง ก่อนจะออกแรงกระโดดไปนั่งบนโซฟา จัดท่าทางให้เข้าที่จากนั้นกูพูดกับเด็กสาว “เจียน่า เธอว่าการจะใช้ชีวิตที่ดีในเมืองนี้สิ่งสำคัญคืออะไร”

เจียน่าเอียงคอแปลกใจกับคำถาม ถึงอย่างนั้นก็ยังตอบออกไป อย่างไม่มั่นใจนัก

“อาหาร?”

“ไม่ใช่แต่เป็นเงินต่างหาก” ทารกน้อยลูอิสแบมือให้เห็นเหรียญเบล เงินของโลกใบนี้ที่แอบเอาออกมาจากห้องนอน

“ท่านลูอิสพูดเหมือนพ่อของฉันเลย แต่พ่อบอกว่าการจะหาเงินได้รวดเร็วต้องเป็นขุนนางหรือไม่ก็นักล่า ถึงจะทำเงินได้สูงมาก แต่ตอนนี้พวกเรายังเด็กอยู่ดังนั้นการหาเงินจึงยากเข้าไปอีก”

“อืมนั้นก็จริง”

‘ตอนนี้ฉันยังเป็นทารกน้อยอยู่เลย เฮ้อ...’ ทารกน้อยลูอิสก้อมหน้ามองตัวเองพร้อมกับถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างขี้เกียจ เขากลิ้งไปมาพร้อมกับคิดอะไรไปด้วย

ส่วนเจียน่านั้นก็เอาแต่จิ้มแก้มนิ่ม ๆ ของเขาและอมยิ้มไปด้วย

‘เฮ้อ ถ้าเรายังอยู่ที่ปราสาทบารอนคงจะง่ายกว่านี้มาก ไม่อย่างนั้นฉันคงเกิดมาบนกองเงินกองทองจริง ๆ แล้ว’

‘ตอนนี้นอกจะหาเงินสิ่งที่สำคัญคือต้องหาวิธีเก็บเกี่ยวพลังงานศรัทธาให้ได้มาก ๆ โดยเร็ว’

‘ถ้าโลกนี้มีองค์กรเก็บสถิติ ฉันเป็นเจ้าของสถิติทารกน้อยแรกเกิดที่มีงานทำเยอะที่สุดในโลกแน่นอนเลย...’

...

เจ็ดวันแล้วตั้งแต่ที่พวกเขามาอยู่ที่เมืองเอลดิลแห่งนี้ เวลาส่วนใหญ่ลูอิสจะอยู่แต่ในห้องไม่ค่อยได้ออกไปไหน ส่วนแอนเดรียนั้นเธอได้งานที่ร้านซื้อผ้าชื่อดังที่จ้างเธอด้วยเงิน 150 เบลต่อสัปดาห์ เธอจะออกไปทำงานทุกเช้าและกลับมาช่วงสายเพื่อให้นมลูอิส ก่อนจะออกไปใหม่อีกครั้ง

นอกจากจุดประสงค์ในการทำงานที่ร้านตัดเย็บแล้ว แอนเดรียยังแอบฟังการสนทนาของหญิงสาวพวกนั้น ซึ่งพวกเธอนั้นเป็นชนชั้นกลางและสูงของเมืองทำให้มีข่าวซุบซิบมากมาย แน่นอนว่ารวมถึงเรื่องการล่มสลายของอาณาจักรเวียเรเดียด้วย

ส่วนพ่อบ้านเฟรดนั้นจะออกไปกับทีมนักล่าทุกวัน ทำให้ลูอิสมีเวลาไม่นานในการเก็บพลังงานศรัทธาจากชายแก่

ใน 7 วันที่ผ่านมานี้ลูอิสเก็บค่าพลังงานศรัทธาจากทั้งแอนเดรีย พ่อบ้านเฟรดและเจียน่าได้เพียงพอที่จะอัพเลเวลอีกครั้ง

“ติ้ง!”

“ผู้เล่นเลเวลอัพเป็น lv.4”

“+5 แต้มสถานะ, +3 แต้มศักยภาพ , +10 พลังงาน , +4 พลังชีวิต”

หลังจากนั้นเขาก็จัดการแต้มที่ได้มาใหม่ลงไปที่ +3 พละกำลัง +2 ความทนทาน ทันที

หลังจากนั้นลูอิสก็เลือกเรียนหนึ่งในทักษะโจมตีที่มีประโยชน์ของพาราดิน

“[ดาบยุติธรรม lv.1] ฟันต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว แม่นยำและรุนแรง มากสุด 7 ครั้งต่อการใช้ทักษะหนึ่งครั้ง ใช้พลังงาน 6 หน่วย ใช้ 4 ศักยภาพในการเรียนรู้ ใช้ 8 แต้มศักยภาพในการพัฒนาเป็น lv. 2”

เขาใช้แต้มศักยภาพที่มีอยู่ 4 แต้มเรียนทันที

“ลูอิส แกริค”

“มนุษย์ (ทารก)”

“อาชีพหลัก : พาราดิน”

“เลเวล : 4” (lv.5 ต้องการ แต้มพลังงานศรัทธา 1,500)

“เกรด 0.4 ดาว”

“ค่าสถานะ : พละกำลัง 13 ,ความชำนาญ 4 ,ความทนทาน 6,สติปัญญา 10,โชค 1”

“พลังชีวิต : 11” (อ่อนแออยู่)

“พลังงาน : 40”

“แต้มสถานะ : 0”

“แต้มศักยภาพ : 0”

“พลังงานศรัทธา : 1,390”

“ทักษะสายอาชีพพาราดิน : คำอธิษฐาน lv.1, ประกายแสงแห่งโชคดี lv.1,พลังโทสะของผู้ศรัทธา lv.1, พุ่งชน lv.1,ดาบยุติธรรม lv.1”

“อุปกรณ์ที่สวมใส่ : ไม่มี”

...

เมื่อจัดการในส่วนของการอัพเลเวลและค่าพลังงานศรัทธาแล้ว ลูอิสก็ไปที่การสุ่มฟรีประจำวันของร้านค้าระบบทันที ซึ่งหลังจากสุ่มก็ทำเอาลูอิสแปลกใจ เนื่องจากในครั้งนี้เขาได้

“+5 แต้มพลังงาน”

“ไอเทมทั้งหมดถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของผู้เล่นอัตโนมัติ”

ลูอิสเอาแต้มพลังงานออกมา ลักษณะของมันนั้นเหมือนผลึกแต้มสถานะ เขามองมันอย่างสนใจ ก่อนจะส่งให้เจียน่าที่อยู่ข้าง ๆ ทดสอบดูว่าจะเธอจะใช้มันได้เหมือนกับผลึกสถานะหรือเปล่า

“สวยมาก นี่คือหินพละกำลังอีกแบบเหรอ”

“มันคือหินพลังงาน แต่อย่าพึ่งกินนะ” ลูอิสรีบห้ามเจียน่า ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ฉันขอทำการทดสอบหน่อยได้หรือเปล่า”

“อืม” เจียน่าพยักหน้าตกลงในทันที เธอเชื่อใจลูอิสเป็นอย่างมาก จนตอนนี้ค่าพลังงานศรัทธาของเธอนั้นสูงถึง 90 แต้มมากกว่าพ่อบ้านเฟรดซะอีก

หลังจากที่เจียน่าตอบตกลง ลูอิสก็กระโดดลงจากโซฟาและวิ่งกลับไปที่ห้องของตน กระโดดไปบิดลูกบิดอีกตามเคย เนื่องจากตัวของเขานั้นเตี้ยเกินไป

หายไปไม่ถึง 10 วินาทีลูอิสก็กลับออกมานั่งที่เดิมพร้อมกับเข็มเย็บผ้าของแอนเดรีย

“ยื่นมือมาหน่อยสิ”

เด็กสาวยื่นมือไปให้ ลูอิสจับมือของเจียน่าด้วยมือน้อย ๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างค่อย ๆ ใช้เข็มจิ้มลงไป ทันทีที่เข็มจิ่มลงไปที่หลังมือของเจียน่า

ทันใดนั้นก็มีหน้าจออินเตอร์เฟสปรากฏขึ้นมา หน้าจอนี้แสดงข้อมูลของเจียน่า ลูอิสค้นพบเรื่องนี้ตอนโจมตีชายอพยพคนนั้นจนตาย ถ้าเขาโจมตีใครก็จะมีข้อมูลของคนผู้นั้นปรากฏออกมา แต่มันไม่ได้บอกรายละเอียดมากนัก นอกจากข้อมูลกายภาพทั่ว ๆ

“เจียน่า”

“มนุษย์ (เด็ก)”

“เกรด 0.1 ดาว”

“ค่าสถานะ : พละกำลัง 11 ,ความชำนาญ 5 ,ความทนทาน 8,สติปัญญา 9,โชค 10”

“พลังชีวิต : 16” (อ่อนแอมาก)

“พลังงาน : 5”

“แต้มศักยภาพ : 7”

...

‘เจียน่ามีพลังงานอยู่ด้วย เอ๊ะ! เธอมีแต้มศักยภาพถึง 7 แต้มเลยอย่างนั้นเหรอ พอมาลองคิดดูแล้วฉันกลับไม่มีทั้งค่าพลังงานและแต้มศักยภาพเลย อาจจะเพราะพึ่งเกิดด้วยหรือเปล่าจึงไม่มีมัน บางทีแต้มพวกนี้จะสะสมหลังจากใช้ชีวิตไปสักพักในโลกใบนี้หรือไม่ก็เพราะฉันก็เป็นกรณียกเว้น’

‘ถ้าอย่างนั้นก็ควรจะคิดว่าทุกคนในโลกใบนี้มีพลังงานในร่างกาย แต่ไม่ใช่ทุกคนจะดึงมาใช้ได้ ของฉันใช้ผ่านทักษะจากสายอาชีพ และพวกพิเศษที่เจียน่าพูดถึงก็คงมีวิธีใช้พลังในร่างกายตัวเองผ่านหินพลังสินะ’

‘ถ้าลองให้เจียน่าสามารถมีสายอาชีพละก็...’ เขามองไปที่ราคาของสายอาชีพ มันราคาถึง 5000 แต้มศรัทธา ซึ่งเขายังมีไม่พอ

‘คงต้องให้เธอรอไปก่อน แต่ถ้าเอาเฉพาะทักษะก็พอเป็นไปได้ ราคาทักษะโดยรวมอยู่ที่1000 แต้มศรัทธาเท่านั้น ถึงอย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าเธอจะต้องใช้แต้มศักยภาพในการเรียนรู้มันด้วย’

‘เอาเป็นว่าไว้รอมีพลังงานศรัทธามากกว่านี้ก่อนค่อยตัดสินใจอีกทีก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ในระหว่างนี้...’ ทารกน้อยลูอิสลุกขึ้นนั่งเอามือจับขาตัวเองเพื่อทรงตัวตามความเคยชิน

เขายิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดเล็กน้อย

“เราไปข้างนอกกันเถอะไปสำรวจเมืองกัน”

5 1 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด