ตอนที่แล้วบทที่ 59 ราชันบรรพบุรุษโกรธ เผ่าพันธุ์มนุษย์รับเคราะห์
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 61 เสียงระฆังดังลั่น โลกสั่นสะเทือน

นิยาย จอมบงการเทพยุทธ์

บทที่ 60 ราชันบรรพบุรุษดำเนินลง มนุษย์สิ้นหวัง! (ฟรี ฟรี ฟรี)


 

“ใช่แล้ว ไม่เพียงแต่คิดจะล้มล้าง แต่ยังจะสั่นคลอนพวกเราอีกด้วย”

“เผ่าพันธุ์หมื่นเซียนเป็นราชันของโลกใบนี้ นี่คือกฎ ไม่ว่าจะโบราณมากเพียงใดก็เป็นเช่นนี้เสมอ!”

“พวกเราต้องร่วมมือ พวกมนุษย์ต้องหลั่งเลือดเพื่อตอบแทนความอัปยศอดสู!”

“คนอ่อนแอต้องอยู่กับพื้นนอบน้อมและเคารพ เป็นเพียงแค่มดปลวก แต่กลับกล้าท้าทายอำนาจสวรรค์”

สำนึกศักดิ์สิทธิ์มาบรรจบพบเจอกันท่ามกลางฟากฟ้า

ราชันบรรพบุรุษทั้งห้าต่างมีความคิดเดียวกัน

พวกมันต้องการร่วมมือกัน เมื่อร่วมมือกันจะแข็งแกร่ง ด้วยสายเลือดของเผ่าพันธุ์อันยิ่งใหญ่ พวกมันเลือกที่จัดการกวาดล้างความอัปยศเมื่อไม่กี่วันก่อน

ผู้ครองตำแหน่งสูงสุดในโลกนี้มีได้แค่เผ่าพันธุ์หมื่นเซียน

“เผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้ต่ำต้อย อย่าได้คิด”

ในท้ายที่สุด ราชันบรรพบุรุษทั้งห้าก็เคลื่อนไหว

พวกมันเดินทางลงจากเขาศักดิ์สิทธิ์โดยไม่อดรั้งกระแสพลัง มุ่งตรงไปด้านหน้าอย่างกำแหง มุ่งตรงไปยังเมืองศักดิ์สิทธิ์เชิ่งหยางของมนุษย์

.....

ราชันบรรพบุรุษทั้งห้าก้าวเดินไปร่วมกัน กระแสพลังของพวกมันนั้นทรงพลังและน่าสะพรึงกลัว กระจายออกไปหลายแสนลี้

ไม่ว่าทางใดที่มันก้าวเดินไป ทุกสิ่งมีชีวิตก็สั่นสะท้าน ไม่สามารถห้ามได้

เผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิตนับพันพากันบูชา สายตาพวกมันต่างคลั่งไคล้ เสียงคำรามของมันสะท้านสะเทือนทั่วฟ้า

และเหล่าผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์ที่สัมผัสได้ถึงกระแสพลังนี้ต่างมีสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นตระหนก

จะว่าไปแล้วเกิดอะไรขึ้น

น่าเหลือเชื่อที่ราชันบรรพบุรุษทั้งห้าออกมาพร้อมกัน

กระแสพลังของพวกมันนั้นทรงพลังมาก ราวกับต้องการกดดันมายังเผ่าพันธุ์มนุษย์

ในแดนร้างตะวันออก เมืองเชิ่งหยาง

เนื่องจากผู้นำมนุษย์ทั้ง 5 ฝ่าย ได้เดินทางออกไปพร้อมกับศิษย์ของตน เหล่ามนุษย์ในเมืองเชิ่งหยางต่างงุนงง ไม่รู้ว่าพวกเขามุ่งหน้าไปที่ใด

แน่นอนว่ายังมีบางคนที่เดินทางตามพวกเขาไปด้วยด้วยตนเอง ด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

อย่างไรก็ตามไม่นานเท่าไหร่นัก

เผ่าพันธุ์มนุษย์ในเมืองต่างพากันรู้สึกจิตใจหนักอึ้ง

บรรยากาศโดยรอบดูหนักขึ้นในทันใด ยากที่จะหายใจ

“เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมข้าถึงรู้สึกอึดอัดใจ”

“รู้สึกแย่เหลือเกิน ราวกับข้าหายใจไม่ออก”

“ทำไมทุกคนในเมืองเชิ่งหยางถึงรู้สึกเช่นนี้กัน?”

ภายในเมืองเชิ่งหยาง เผ่าพันธุ์มนุษย์ทุกคนต่างรู้สึกหวาดกลัวและงุนงง

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมจึงรู้สึกอึดอัดเช่นนี้

เมืองเชิ่งหยางนั้นเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่อยู่ห่างไกลของมนุษย์ และมันเป็นหนึ่งในฐานที่มั่นที่ปลอดภัยที่สุดในแดนร้างตะวันออก

อยู่ที่นี่จะมีอันตรายได้อย่างไรกัน?

อย่างไรก็ตาม ความงุนงงของคนภายในเมืองก็ไม่อยู่นาน

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ท้องฟ้าเหนือเมืองเชิ่งหยางก็มืดทะมึน

แรงกดดันอันหนักหน่วงดั่งภูเขาก็กดทับลงมาจากฟากฟ้า จนทำให้กำแพงเมืองเชิ่งหยางสั่นสะเทือนจนทั่ว

ทุกเผ่าพันธุ์ในเมืองนี้ ไม่ว่าจะผู้ใดก็ตาม ต่างรู้สึกสั่นสะท้านไปด้วยความกลัวและร่วงลงสู่พื้น!

ในตอนนั้นเอง มนุษย์ุกคนในเมืองต่างแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความหวาดกลัว

ภาพที่เห็นบนนั้นทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปด้วยความหวาดหวั่นและตื่นตระหนก

บนท้องฟ้า มีร่างห้าร่างที่ดูราวกับเป็นเทพปีศาจ ยืนค้ำอยู่เหนือเมืองเชิ่งหยาง

พวกมันต่างมีรูปร่างหน้าตาที่แตกต่างกันออกไป ร่างกายที่กลืนไปกับท้องฟ้าและผืนดิน ราวกับเป็นอนุสาวรีย์แห่งความเป็นนิรันดร์

ร่างทุกร่างนั้นสูงหลายร้อยจั้ง ยืนอยู่เหนือเมืองเชิ่งหยาง ราวกับเทพมารที่จุติลงมายังโลกใบนี้!

ราชันบรรพบุรุษทั้งห้านั้นเหนือกว่าราชันศักดิ์สิทธิ์มากนัก

ราชันบรรพบุรุษทั้งห้าได้ลงมาตัดสินเมืองเชิ่งหยาง นำแรงกดดันอันมหาศาลลงมาสู่ทุกคนในเมือง!

“ผู้นำทั้งหกอยู่ไหนกัน?”

ร่างอันยิ่งใหญ่เปิดปาก เสียงดังก้องออกมา แรงกดดันอันมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมา ทำให้เหล่ามนุษย์ในเมืองกระอักเลือดออกมาจากปาก

หากไม่ใช่เพราะจอมยุทธ์มนุษย์ที่แข็งแกร่งบางคนปกป้องเหล่ามนุษย์ในเมืองได้ทันเวลา เกรงว่าภายใต้เสียงอันยิ่งใหญ่นั้น เหล่ามนุษย์ทุกคนในเมืองจะต้องตาย

“พวกมันหวั่นเกรงเราจึงหนีไปอย่างนั้นรึ?”

และเป็นอีกครั้งที่ราชันบรรพบุรุษเอ่ยปากขึ้นมา

พวกมันมาที่นี่ จิตสำนึกกระจายออกไปและไม่รู้สึกถึงผู้แข็งแกร่งมากมายนัก ดังนั้นพวกมันจึงคิดว่ากองกำลังของมนุษย์ไม่ควรอยู่ที่นี่

“ข้าคิดไว้แล้ว ว่าทำไมพวกเจ้าจึงโอหังนัก?”

“พวกข้าส่งโองการลงมา แต่พวกเจ้ากลับปฏิเสธ อีกทั้งยังกล้าทำลายสำนึกศักดิ์สิทธิ์ราชัน ความโอหังเช่นนี้ต้องถูกชำระด้วยเลือด”

ราชันบรรพบุรุษเปิดปากพูด เสียงของมันเรียบเฉย

ใจของทุกคนในเมืองเย็นยะเยือก

ราชันบรรพบุรุษทั้งห้าจุติลงมายังเมืองเชิ่งหยางและกำลังจะชำระเมืองนี้ด้วยเลือดอย่างนั้นรึ?

สำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์ นี่เป็นเรื่องใหญ่

“จะสังหารพวกมดปลวกก็น่าเบื่อ แล้วกองกำลังของมนุษย์อยู่ที่ไหนกัน? หลังจากที่ข้าพบพวกมันและตัดหัวพวกมันจนสิ้น ถอนรากถอนโคนพวกมันจนสิ้นซาก นั่นจึงจะค่อยลบล้างความเกลียดชังในใจพวกข้าลงได้”

ราชันบรรพบุรุษอีกตนเปิดปาก เสียงของมันเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี

“พวกมันไปจากเมืองนี้ แต่เหมือนว่าจะไม่ได้หนี เหมือนว่าจะไปที่ไหนสักแห่ง”

ดวงตาของราชันบรรพบุรุษเป็นประกาย ราวกับฟ้าดินแยกออก ภาพเบื้องหน้าถูกสร้างขึ้นมาใหม่ เผยให้เห็นคนหลายคนที่ออกไปจากเมืองเชิ่งหยาง

“เสือดำเองก็เป็นหนึ่งในนั้น”

ราชันบรรพบุรุษผมสีม่วงหันหลังและชี้ไปยังเสือดำที่มีโองการราชันบรรพบุรุษอยู่บนหัวมัน

“ไปเถอะ ไปยังที่เจ้าพวกนั้นไป เจ้ามดปลวกพวกนี้ต้องถูกประหารจนสิ้นจะได้รู้ว่าพวกมันเล่นอยู่กับอะไร!”

“ฮ่าๆๆ พวกมนุษย์ไม่ได้ชอบให้ผู้แข็งแกร่งปกป้องคนอ่อนแออย่างนั้นรึ?”

“ถ้าเช่นนั้นแล้วก็ไม่ต้องสนใจที่แห่งนี้ หลังจากที่จับพวกผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์มาได้แล้ว เจ้ามดปลวกพวกนี้จะได้เห็นพวกมันถูกสังหาร”

“ไม่รู้ว่าพวกมนุษย์จะทำสีหน้าเช่นไรเมื่อได้เห็นเช่นนี้ ช่างน่าดูชมยิ่งนัก”

หนึ่งในเหล่าราชันบรรพบุรุษเอ่ยปาก

สิ่งที่พวกมันพูดคุยออกมานั้นทำให้เหล่ามนุษย์ในเมืองเชิ่งหยางรู้สึกเย็นวาบ มีแต่ความสิ้นหวังบนใบหน้า

ในสายตาของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ พวกเขาก็เป็นเพียงราวกับมดปลวก ถูกบี้เมื่อไหร่ก็ตาย

พวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อต้าน

ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังเช่นนี้ กระทั่งผู้นำมนุษย์ทั้งหกก็เกรงว่าจะปกป้องตัวเองไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงการปกป้องพวกเขาเลยด้วยซ้ำ

แล้วใครจะช่วยพวกเขาได้กัน

เหล่าคนในเมืองต่างสิ้นหวัง

หลายคนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้

หลังจากราชันบรรพบุรุษพูดคุยกันจบ มันก็ออกไป

พวกมันวางค่ายกลป้องกันด้านนอกเมืองเชิ่งหยางอย่างง่ายดาย และภายในค่ายกลนั้น มนุษย์จะไม่สามารถออกไปไหนได้แม้แต่น้อย

ในไม่ช้าพวกมันก็เดินทางตามร่องรอยแห่งฟ้าดินที่หลงเหลืออยู่และมุ่งไปยังภูเขาศักดิ์สิทธิ์!

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด