ตอนที่แล้วตอนที่ 5 ข้าไม่ใช่คนที่ทอดทิ้งคนอื่นในยามวิกฤต
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 7 บุตรสาวคนโตกลับมา

นิยาย แพทย์เทวะหัตถ์ปีศาจ : แพทย์พิษหัตถ์ปีศาจ

ตอนที่ 6 ไม่ควรเอาคืนกันเช่นนี้  


ตอนที่ 6 ไม่ควรเอาคืนกันเช่นนี้

ทีนี้ก็กระอักกระอ่วนแล้วสิ

“เสื้อผ้าของเจ้าล่ะ ?”

เขาชี้ไปฝั่งตรงข้าม “เจ้าว่ายผิดทางแล้ว เสื้อผ้าอยู่ฝั่งนั้น”

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ไป๋เฮ่อหรานจึงเจรจากับเขา “หรือว่าเจ้าทนหนาวหน่อยแล้วขึ้นมาก่อน เราหนีไปก่อนแล้วค่อยว่ากันได้หรือไม่ ? อย่างไรสิ่งที่จะได้เห็น ข้าก็เคยเห็นแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องปิดบังข้าอีก”

จวินมู่หลินไม่เข้าใจตรรกะของนางเลย “เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะเหตุผลหรือจงใจ ถือเป็นเรื่องเดียวกันได้ด้วยหรือ ?”

“นี่ไม่ใช่เพราะมันมีสาเหตุหรอกหรือ ? ชีวิตสำคัญหรือหน้าตาสำคัญ ?  เจ้ากำลังจะเสียชีวิตแล้วยังห่วงหน้าตาอะไรอีก ?” นางพยายามพูดด้วยความหวังดีต่อเขา “อีกประการหนึ่งคือข้าไม่พูดออกไปอยู่แล้ว แม้อยากพูดก็ไม่รู้ว่าเจ้าคือใครด้วย !”

“เช่นนั้นก็ไม่ได้” เขาไม่แม้แต่จะคิดก่อนพูด “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้าคนเดียวก็สามารถจัดการพวกเขาได้ไม่ใช่หรือ? เจ้าจัดการไปก่อน ส่วนข้าไปเอาเสื้อผ้าฝั่งนั้น” ไม่รอนางตอบ เขาก็หันหลังแล้วมุดลงน้ำเลย

“เชี้ย” ไป๋เฮ่อหรานรู้สึกว่าตนอาจจะเจอกับอันธพาลแล้ว  เหตุใดต้องสนใจเขาด้วย ? หนึ่งคนต่อสู้กับยี่สิบคน พูดง่าย แต่ตอนนี้นางแขนเล็กขาเล็ก ไม่ใช่รูปร่างเย้ายวนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เข้าใจไหม ? ด้วยแขนเล็กบอบบางเช่นนี้ แค่ถูกคนตีทีหนึ่งคงถึงขั้นกระดูกหักล่ะสิไม่ว่า

และแล้วการจะคุยโวโอ้อวดจำต้องจ่ายค่าตอบแทน

แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไร ? ไม่ไหวจริง ๆ ก็หนี ดีหรือไม่ ? คนรอบตัวเป็นแค่คนแปลกหน้า คงไม่ต้องทุ่มเทสุดชีวิตเพราะคนแปลกหน้าคนหนึ่งหรอก เช่นนั้นก็เป็นคนโง่ล่ะสิ

แม้นางจะคิดเช่นนี้ในใจ ทว่าร่างกายเลือกที่จะทรยศ สุดท้ายนางก็ยอมแล้ว เอาเถิด คนแปลกหน้าที่พบอย่างน้อยก็เป็นคนแปลกหน้าที่หน้าตาดีคนหนึ่ง เห็นแก่ความหน้าตาดีของเขาแล้วกัน ที่สมควรช่วยก็ต้องช่วยอยู่ดี

พอหันศีรษะมองขอบน้ำพุร้อนแล้ว ไป๋เฮ่อหรานจึงยกมุมปากขึ้น จากนั้นใบหน้าได้เผยรอยยิ้มซึ่งดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

เดิมทีนางอยากหยดเลือดลงในน้ำพุร้อนนี้ ฉวยโอกาสใช้ความร้อนระดับสี่สิบกว่าองศาของน้ำพุร้อนเพื่อใช้ควันพิษมากำจัดศัตรู แต่คนโง่ตรงหน้ายังอยู่ในน้ำ วิธีนี้จึงไม่สำเร็จแน่นอน

แต่ยังโชคดีที่ไม่ได้มีเพียงวิธีเดียว ในเมื่อใช้น้ำพุร้อนไม่ได้ก็สามารถใช้ควันที่ลอยอยู่ด้านบนได้ เพียงแต่นางต้องทิ่มตนเองหลายครั้งเพื่อให้เลือดออกมาเยอะหน่อย

ไป๋เฮ่อหรานพลิกนิ้วมือ เข็มเย็บผ้าทิ่มผ่านปลายนิ้วทั้งห้า เลือดพิเศษที่ถูกสืบทอดจากตระกูลสายยาพิษไป๋พุ่งออกมา ระหว่างสะบัดแขนก็จะมองเห็นหยดเลือดเป็นแถวสาดอยู่ในควันร้อนกลางอากาศ

นั่นคือยาพิษอันร้ายแรงที่สุดในโลกและก็เป็นยาถอนพิษดีที่สุดในโลกด้วยเช่นกัน แต่จะนำมาใช้อย่างไรนั้นล้วนขึ้นอยู่กับนาง

ยาพิษแพร่กระจายไปในพริบตา พอมองนักฆ่าชุดดำ 20 คนพุ่งเข้าไปสู่กลุ่มควันสีเลือดและตายในทันที ไป๋เฮ่อหรานพยักหน้าอย่างมีชัยให้คนด้านหลัง “ด้วยความสามารถเช่นนี้สามารถใช้ปกป้องเจ้าได้หรือไม่ ?”

คำพูดนี้พึ่งจบลง นางก็เงียบไป หนุ่มในน้ำพุร้อนได้สวมชุดสีขาวนวล กลมกลืนกับสีหิมะที่สะสมอยู่ในภูเขาภายใต้สีของท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มลง เดิมทีก็สะดุดตาคนอยู่แล้ว ทีนี้ยิ่งโดดเด่นเข้าไปใหญ่

“ขอบคุณเจ้ามาก” ผมยาวของเขาเปียกน้ำและปล่อยสยายไปด้านหลัง มันค่อย ๆ เกาะตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง

จวินมู่หลินเกิดความสงสัยในใจมากขึ้นอีก ฝีมือเมื่อครู่นี้ของกู่เหนียงน้อย เขาเห็นกับตา เลือดติดเปื้อนควันในอากาศ นักฆ่าตายทันทีเมื่อประสบพบเจอ

กู่เหนียงน้อยคนนี้ทำให้เขาเกิดความอยากรู้...

เทียบกับผมที่เกาะตัวเป็นก้อนน้ำแข็งแล้ว ไป๋เฮ่อหรานในตอนนี้ดูน่าสงสารมากกว่า ทั้งคนและเสื้อผ้าขึ้นมาจากน้ำ ผ้าบาง ๆ ถูกแช่แข็งจนแข็งตึง ในตอนนี้ไม่อาจเรียกว่าเสื้อผ้าได้เลย ควรเรียกว่าเหมือนใบมีดแหลมคมมากกว่า

“พอใส่เสื้อผ้าแล้วเกือบจำไม่ได้เลย” เมื่อนางเริ่มพูดก็ไม่สามารถหยุดพูดได้

ทว่าเขาไม่มีอารมณ์ใส่ใจ เขารีบถอดเอาเสื้อคลุมด้านนอกที่พึ่งใส่เมื่อครู่ออก จากนั้นก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของนางโดยไม่พูดไม่จา

ไป๋เฮ่อหรานทำหน้ามึนงง “นี่เจ้าจะ...แตะต้องตัวข้าคืนอย่างนั้นหรือ ? เดี๋ยวสิ เจ้า เจ้าถอดเสื้อข้าทำไม ? เป็นบุรุษแท้ ๆ ทำไมใจแคบถึงเพียงนี้ ข้าแตะต้องตัวเจ้าทีหนึ่ง เจ้าต้องแตะคืนให้ได้หรือ ? ข้าถอนพิษให้เจ้าแล้ว ทั้งยังช่วยกำจัดศัตรูให้อีก ยังอยากได้อะไรอีก ไม่ควรเอาคืนกันเช่นนี้”

เขาจนใจเหลือเกิน “นอกจากเรื่องนี้แล้ว สมองเจ้ายังสามารถคิดเรื่องอื่นได้หรือไม่ ? ข้าเห็นว่าเสื้อผ้าเจ้าแข็งจนเป็นน้ำแข็ง ใส่ไปแบบนี้เรื่อย ๆ ร่างกายจะทนไม่ไหว จึงอยากถอดเสื้อคลุมของตนให้เจ้าใส่ ด้านในเสื้อฤดูหนาวมีเสื้อชั้นในผ้าหนาอีกชั้น ข้าไม่เอาเปรียบเจ้าหรอก”

นางปัดมือของเขาออกและถอยไปด้านหลังสองก้าว “ผู้ที่มีเสื้อชั้นในผ้าหนาคือเจ้า แต่ด้านในเสื้อคลุมตัวนี้ว่างเปล่า ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว”

จวินมู่หลินตกใจมาก “เจ้าว่าอะไรหรือ ? ว่างเปล่า ? เหตุใดอากาศเยี่ยงนี้เจ้า...” คำพูดต่อมาก็พูดไม่ออกแล้ว การที่คนผู้หนึ่งสามารถถูกคนอื่นโยนลงเหว อีกทั้งแผ่นหลังยังโดนเข็มเย็บผ้านับสิบแทงอยู่ ถึงขั้นนี้แล้วยังจำเป็นต้องถามอีกหรือ “ข้าจะหันหลังกลับไป เจ้าสวมเสื้อคลุมของข้าซะ อย่างน้อยเสื้อที่แห้งก็ต้องใส่สบายกว่าอยู่แล้ว”

ใบหน้าของสาวน้อยจอมดื้อรั้นเริ่มมีความอ่อนไหว สายตาที่มองเขาอีกครั้งจึงลดการหยอกล้อกับเขาก่อนหน้านี้ไปบ้าง

“ไม่ต้องแล้ว ข้าไม่ได้อ่อนแอเช่นนั้น” นางดึงแขนเสื้อที่แข็งไว้ ยากนักกว่าจะแสดงความเขินอายซึ่งมีอยู่เพียงเล็กน้อยออกมา ทว่าเหมือนจะไม่เคยชินกับท่าทางกู่เหนียงน้อยของตน นางจึงส่ายมือและกลับสู่อุปนิสัยในตอนแรก “พอแล้ว พอแล้ว ลูกผู้ชายอย่าลังเล ปัญหาที่ควรแก้ไข ข้าก็ได้จัดการให้เจ้าแล้ว และช่วยถอนพิษให้เจ้าด้วย รีบไปเถิด หากล่าช้าก็เกรงว่าจะมีมาอีกหนึ่งกลุ่ม ข้าไม่มีเลือดมากขนาดนั้นเพื่อวางยาพิษพวกเขาหรอก”

จวินมู่หลินไม่รู้ว่าควรกล่าวสิ่งใดในเวลานี้ เสื้อคลุมยังวางพาดอยู่ที่แขน ทว่ามอบออกไปไม่สำเร็จ แต่กู่เหนียงน้อยตรงหน้ากลับไม่ลังเลอีกต่อไป เพียงเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกะพริบตาที่มีเสน่ห์คู่นั้น “เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเมืองหลวงของแคว้นตงชิงควรเดินไปทางไหน ?”

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด