ตอนที่แล้วตอนที่ 4 เป็นลูกผู้ชายอย่ามัวแต่อ้อยอิ่ง
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 6 ไม่ควรเอาคืนกันเช่นนี้  

นิยาย แพทย์เทวะหัตถ์ปีศาจ : แพทย์พิษหัตถ์ปีศาจ

ตอนที่ 5 ข้าไม่ใช่คนที่ทอดทิ้งคนอื่นในยามวิกฤต


จวินมู่หลินตกตะลึง

นางไม่สนใจธรรมเนียมแบ่งแยกชายหญิงเลย

ให้ตายเถิด นางกำลังทำอะไรกันแน่ ? นางไม่รู้หรือว่าหญิงชายไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน นางเข้าใจหรือไม่ว่าอวัยวะสำคัญที่แตกต่างระหว่างชายหญิงคือส่วนใด ?

ระหว่างที่เขาครุ่นคิดอยู่นั้น อีกฝ่ายก็ดึงเข็มออกมาจนหมด ไป๋เฮ่อหรานโผล่หน้าขึ้นจากน้ำอีกครั้ง “ยุ่งยากจริง ๆ เลย โชคดีที่ในน้ำมีกรดซัลฟูริกซึ่งข่มพิษไว้ ไม่อย่างนั้นพิษนี้จะเข้าสู่จุดตันเถียนของเจ้า พอขึ้นจากน้ำ มันก็จะไหลเวียนไปทั่วร่างกาย” ใบหน้าของนางแสดงความรังเกียจเล็กน้อย “ข้ากำลังกำจัดพิษให้เจ้า น้องชายของเจ้าจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา ?”

“ข้าไม่ยินดี” วันนี้เขาถูกนางทำให้โกรธจัด ความรู้สึกอยากตีนางให้ตายพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง และทีนี้ภายใต้ผลจากการฝังเข็ม 13 เล่มนั้นกลับทำให้เขาสามารถรู้สึกได้ชัดเจนถึงขุมความร้อนบริเวณท้องน้อยที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย พิษกำลังลดลงอย่างรวดเร็วทำให้เขาตะลึงยิ่งนัก

“พอแล้ว” นางจ้องไปชั่วครู่แล้วเอ่ย “ภายในครึ่งชั่วยามนี้ห้ามใช้กำลังภายใน ต่อไปก็ไม่เป็นอะไรแล้ว วันนี้ถือว่าข้าดูถูกการตอบแทนของเจ้ามากไปหน่อย ต่อไปทางใครทางมัน ข้าจะไม่ถามอะไรเจ้าอีกและเจ้าก็ไม่ต้องถามข้าด้วย จากนี้หวังว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก เราต่างไม่ติดหนี้บุญคุณกัน”

นางพูดไปพลางจะเดินออกไป จวินมู่หลินกำลังตะลึงอยู่กับวิธีฝังเข็มอันน่าอัศจรรย์ของนางอยู่ พอได้ยินถ้อยคำเย็นชาแบบนี้ เขาจึงอยากรั้งตัวนางไว้ ทว่าไม่รอให้เขาได้เอ่ยปาก  เขาก็พลันได้ยินเสียงเท้าเหยียบหิมะดังขึ้นจากป่าไม้รอบข้างเบา ๆ เสียงช่างเบายิ่งนัก ทว่าเขายังคงได้ยินอยู่ดี

ไป๋เฮ่อหรานหยุดลงและขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมกับเหลียวมามองเขา “มาตามล่าเจ้าล่ะสิ ?” นางกดเสียงให้ต่ำสุด “คนที่มาไม่ต่ำกว่า 20 คนแน่นอน สามารถตามมาถึงที่นี่ คาดว่าคงเดาออกว่าเจ้าจะต้องใช้น้ำพุร้อนนี้เพื่อกำจัดพิษแน่นอน”

จวินมู่หลินเอ่ยเสียงเย็นชา “เหตุใดจึงคิดว่าไม่ได้มาตามล่าเจ้าล่ะ ? เข็มตั้ง 13 เล่มยังแทงเข้าเนื้อได้ คิดแล้วคงไม่ใช่ความแค้นเล็กน้อย” เขาแหงนหน้ามองเหวด้านบนและเผยสีหน้าเยาะเย้ย “ถูกคนโยนลงมาล่ะสิ ?”

“เช่นนั้นแล้วอย่างไร ? เป็นแค่ความโกรธแค้นเล็กน้อยเท่านั้น คนที่แทงข้าและผลักข้าลงมาเป็นแค่บ่าวรับใช้สองคน ไม่ได้ร้ายแรงเท่าคนพวกนี้หรอก” นางมุ่ยปากและเริ่มว่ายน้ำขึ้นฝั่ง “สามารถเก็บรวบรวมหางของตุ๊กแกหางแดงมาถึง 49 ตัวเพื่อสร้างพิษนี้ไว้ทำร้ายเจ้าได้ คิดว่าแค้นนี้คงไม่ธรรมดา ที่มาของเจ้าก็ใช่ย่อย ข้ากับเจ้าเจอกันโดยบังเอิญ ไม่อาจมีเยื่อใยต่อความชั่วร้ายของเจ้าได้หรอก เจ้าดูแลตัวเองให้ดี ข้าขอตัวไปก่อน”

นางว่ายน้ำด้วยท่าลูกหมาตกน้ำอย่างเร่งรีบจนเกือบทำให้ตัวเองจมน้ำ

จวินมู่หลินมองแล้วอยากหัวเราะ จึงอยากพูดเสียดสีด้วยความเคยชิน เพียงแค่มุมปากที่เชิดไว้กลับดูลำบากใจ ทว่าคำพูดที่กล่าวนั้นตรงข้าม “หลบไปก็ดี เดิมทีเจ้าไม่ควรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ขอบคุณมากที่ช่วยถอนพิษให้ข้า เราคงไม่ได้มาเจอกันอีก”

จู่ ๆ คนที่ว่ายน้ำท่าลูกหมาตกน้ำก็หยุดลง  ไป๋เฮ่อหรานไม่ใช่คนที่มีน้ำใจอะไรมากนัก แต่ทีนี้ไม่รู้เป็นอะไร นางถึงว่ายน้ำต่อไปไม่ได้ แม้แต่แขนที่ใช้ว่ายน้ำยังยกไม่ขึ้น

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ” นางรู้สึกพ่ายแพ้ “อย่างไรก็ตามข้าแตะเนื้อต้องตัวของเจ้าไปเมื่อครู่นี้แล้ว คงไม่ดีถ้าจะปล่อยเจ้าไปโดยไม่สนใจ ข้าไม่ใช่คนที่ทอดทิ้งคนอื่นในยามวิกฤตแบบนี้” นางเริ่มว่ายน้ำกลับมา

จวินมู่หลินร้อนใจขึ้นมาทันที “ไปแล้วก็ไปเลยสิ ยังจะกลับมาทำไมอีก ? เจ้าไม่สนใจชีวิตตัวเองแล้วหรือ ?”

นางดึงแขนของเขาแล้วลากไปที่ขอบสระ “ครึ่งชั่วยามนี้เจ้าไม่สามารถใช้กำลังภายในได้ พวกมันมาทีเป็น 20 คนเลย แค่พวกมันตบหน้าเจ้าคนละทีก็ทำเจ้าตายได้แล้ว ยังจะอวดเก่งต่อหน้าข้าอีกหรือ ?”

“เจ้าอย่าดึงข้า ข้าไม่ขึ้นไป”

“ไม่ขึ้นไปแล้วจะรอความตายอยู่ที่นี่หรือไร ? หรือเจ้าคิดว่าหลบลงไปใต้น้ำแล้วก็หนีการถูกฆ่าได้ ? อย่าใสซื่อให้มาก คนวางยาพิษคนไหนบ้างที่ไม่รู้ว่าน้ำพุร้อนมีผลช่วยกำจัดพิษได้ เขามาเพราะสถานที่แห่งนี้โดยเฉพาะ รีบหน่อย อย่าช้า”

“ข้าไม่ขึ้นไป !” การกระทำของเขาแน่วแน่มาก “รีบไป เจ้าไม่ต้องยุ่งเรื่องของข้า และเจ้าก็ช่วยอะไรไม่ได้ด้วย”

“อย่างน้อยข้าสามารถจัดการกับคน 20 คนที่ล้อมเข้ามาได้ เจ้าเชื่อหรือไม่ ? รีบขึ้นมา น้ำพุร้อนนี้ยังมีประโยชน์ต่อข้า ทว่าเจ้าไม่สมควรอยู่ในนั้น”

“ข้าขึ้นไปถึงนั่นต่างหากจึงเรียกว่าไม่สมควร”

“ทำไม ?”

“ข้า...ไม่ได้สวมเสื้อผ้า”

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด