ตอนที่แล้วตอนที่ 1 การเกิดใหม่ของเฮ่อหราน
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 3 วิถีชีวิตในตงชิงเปิดกว้างถึงขั้นนี้แล้วหรือ ?

นิยาย แพทย์เทวะหัตถ์ปีศาจ : แพทย์พิษหัตถ์ปีศาจ

ตอนที่ 2 ตระกูลสายยาพิษไป๋


จวินมู่หลินตกใจมาก !

แช่น้ำพุร้อนอยู่ดี ๆ  จู่ ๆ ก็มีบางอย่างตกลงมาใส่ !

ไม่เพียงตกลงมาใส่ ทว่ายัง...บุ๋ม บุ๋ม จมลงไปแล้ว

ขณะนี้จิตใจของเขาแตกสลาย

เดิมทีไป๋เฮ่อหรานยังตั้งสติไม่ทันว่าตนได้ยึดจับอะไรไว้ จุดที่นางตกลงมาสูงมาก นางจึงจมลงไปอย่างรวดเร็ว ไม่ง่ายเลยกว่าจะจับของบางอย่างไว้ได้ นางจึงยึดจับไว้แน่น

ฉะนั้นนางจึงจับสิ่งของนั้นไว้แน่น ๆ เพื่อไม่ให้ตนจมน้ำลงไปลึกกว่านี้

จะว่าไปแล้วสิ่งที่นางจับอยู่ในมือก็แปลกดี ตอนแรกยังอ่อนนุ่ม พอถูกนางจับไว้ในมือกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงและเริ่มจมลงในน้ำพุร้อนพร้อมกับนาง

นางลืมตาและเงยหน้าในน้ำอุ่นกึ่งใสนั้น พลันมองเห็นสายตาโมโหของชายหนุ่มผู้หนึ่งอยู่ราง ๆ ทันใดนั้นนางก็เข้าใจทันทีว่าสิ่งที่จับอยู่คืออะไร นางจึงอดเกิดความละอายใจไม่ได้ ระหว่างที่นางแตกตื่นก็เผลอกลืนน้ำเข้าไปอึกใหญ่และสำลักเข้าในปอด

จวินมู่หลินเจ็บปวดไปทั้งร่าง เขาอยากจะบีบคอเด็กผู้หญิงคนนี้ให้ตายไปเลย แต่อีกฝ่ายจมน้ำลงไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเขา ตอนนี้นางลงไปอยู่ใต้เท้าเขาแล้ว ทว่ามีแต่แขนข้างเดียวที่ยังจับบริเวณนั้นของเขาไว้แน่น ส่วนเขาแค่ขยับก็ยังเจ็บ

หากจะช่วยตนเอง เขาก็จำเป็นต้องช่วยนางก่อน สิ่งนี้ช่างเป็นการตัดสินใจชนิดยากลำบากที่สุดตั้งแต่จวินมู่หลินเกิดมา

เขาข่มความโกรธไว้เพื่อดึงนางขึ้นมา  ไป๋เฮ่อหรานรู้สึกว่าตนใกล้จะตายเต็มทน แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีคนมาช่วยชีวิตตนไว้ นางอยากกล่าวขอบคุณในคราแรก ทว่าลืมไปว่าตนยังอยู่ในน้ำ สรุปก็คือนางได้กลืนน้ำที่อุณหภูมิสี่สิบกว่าองศาไปอีกสองอึก

เดิมทีนางว่ายน้ำไม่เก่ง  พอกลืนน้ำร้อนอีกสองอึกพร้อมกันเข้าไปก็แทบทำให้นางสำลักจนตาย

สุดท้ายนางก็ถูกช่วยไว้ได้  พอศีรษะเริ่มโผล่พ้นน้ำก็เริ่มกระอักไอออกมา ทั้งยังไอออกมาไม่หยุดอีกด้วย

จวินมู่หลินอยากระบายความโกรธมากมายออกมา แต่ยังถอยไปด้านหลังก่อนพร้อมกับหนีบขาสองข้างไว้แน่น

เขาจ้องมองไป๋เฮ่อหราน จากนั้นก็เงื้อแขนขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เขาอยากตบคนตรงหน้าให้ตายไปเสียจริง ๆ

แต่การตอบสนองของนางก็ไม่ช้าเช่นกัน นางรีบหันหลังให้เขาพร้อมเอ่ยว่า “ตบเลย รีบ ๆ ตบเลย ทำเอาข้าสำลักแทบตาย แค่กแค่ก”

จวินมู่หลินก็ไม่ลังเลเช่นกัน เดิมทีก็ข่มความโกรธไว้อยู่แล้ว ตอนนี้ได้เวลาระบายความโกรธออกมาสักที

จึงได้ยินเสียง เพียะ ทีหนึ่ง น้ำที่กลืนเข้าไปทั้งหมดของไป๋เฮ่อหรานได้พุ่งออกมาจากปากทันที  แต่สิ่งที่ตามมาคือเสียงตะโกนดังสองคำ

คำแรกคือ “โอ๊ย”

อีกคำหนึ่งคือ “นี่มันของบ้าอะไรกัน ?”

จวินมู่หลินมองมือตนเองที่เปื้อนเลือด รูม่านตาหดเกร็ง “มีอะไรติดอยู่บนหลังของเจ้า ? มันทิ่มมือของข้า”

ไป๋เฮ่อหรานอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เข็มถูกตบจนเข้าไปในเนื้อ เจ็บจนนางเหงื่อไหลอาบกาย

“ไหนบอกจะตบข้าให้ตายไม่ใช่หรือ ? เช่นนั้นก็ตบข้าแรง ๆ ข้าจะได้ตาย”

นี่มันแปลกประหลาดเกินไป นางมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว

ลองนึกถึงตระกูลสายยาพิษไป๋ของนาง นั่นเป็นหนึ่งในห้าตระกูลเก่าแก่ของศตวรรษที่ 21 แต่เหตุใดสืบทอดถึงรุ่นนี้แล้วเหลือเพียงนางคนเดียวที่คอยเฝ้าดูแลทรัพย์สินของตระกูลซึ่งสะสมมาเป็นพันปี นางรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้ามาก มันน่าเบื่อหน่ายจนจะขึ้นราอยู่แล้ว นางมักจะนั่งเหม่อลอยในคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลไป๋ครั้งหนึ่งนานเป็นวัน

นางอยากวางยาพิษให้ตนเองตายเพราะเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ร่างกายของนางดันพิเศษเกินไปคือไม่ตอบสนองต่อยาพิษ ทดลองจนนับครั้งไม่ถ้วนก็ยังไม่ตาย นี่เป็นเหตุผลที่หลายปีนี้นางไม่ได้ทำอย่างอื่น ทว่ามุ่งมั่นแต่การต่อสู้กับตนเอง วิจัยประเภทของยาพิษไปวัน ๆ เป้าหมายเดียวก็คือวางยาพิษให้ตนเองตาย

แต่ค่อยยังชั่วที่มีศัตรูในตระกูลไป๋มากมาย นางเพียงผ่อนคลายการระวังตัวลงเล็กน้อยก็ถูกคนอื่นยิงตัดขั้วหัวใจในนัดเดียว

ไป๋เฮ่อหรานมีความสุขต่อการตายมาก เพราะสิ่งนั้นสำหรับนางคือการหลุดพ้น เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าไม่ง่ายเลยกว่าที่ตนจะดิ้นรนจนตายได้ ทว่ายังฟื้นขึ้นมาอีก นี่มันใช่เรื่องไหม ?

ไป๋เฮ่อหรานหันกลับมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก นางสามารถรับรู้ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของตน

นางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ดูลักษณะท่าทางแล้วอายุประมาณสิบแปดสิบเก้า คิ้วหนาเข้ม ดวงตาคมกริบ ริมฝีปากบางเม้มไว้เพราะความโกรธ แต่เมื่อรวมกับโครงหน้าที่คมชัดและความโดดเด่นเปล่งประกายจากรอบกายแล้ว สิ่งที่เผยออกมากลับเป็นความเย่อหยิ่งและแข็งแกร่ง รวมถึงความมีเสน่ห์ สูงส่งเหนือผู้คน

ที่มากไปกว่านั้นคือ นัยน์ตาดำของชายหนุ่มคนนี้มีประกายสีม่วงอ่อนอยู่หนึ่งชั้น ควบคู่กับความดุร้ายแล้ว ทำให้รู้สึกลึกลับเหลือเกิน ทำให้หัวใจนางเต้นตุ้บตั้บโดยควบคุมไม่อยู่ เดิมทีนางอยากถอนสายตากลับมา ทว่าไม่สำเร็จ นางจึงกลืนน้ำลายและอดจ้องมองนาน ๆ ไม่ได้

เพียงแต่...

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด