ตอนที่แล้วตอนที่ 16 มีท่านพ่ออยู่ ฮ่องเต้ก็ทำอะไรไม่ได้ ?
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 18 เตือนท่านพ่อว่าอย่าลืมเรื่องราวในอดีต

นิยาย แพทย์เทวะหัตถ์ปีศาจ : แพทย์พิษหัตถ์ปีศาจ

ตอนที่ 17 ยังมีความทรมานตามมาอีกมาก


“พูดจาเหลวไหล !” ไป๋ซิ่งเหยียนไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ได้ยิน บุตรสาวผู้อ่อนแอตั้งแต่เด็กจนโตจะพูดถ้อยคำเช่นนี้ออกมาได้หรือ ? “พ่อแม่จะใหญ่แค่ไหนก็ใหญ่ไม่เท่าโอรสสวรรค์ โอรสสวรรค์ยังอยู่ เหตุใดเจ้าจึงไม่รู้ว่าต้องเชื่อฟังใครมากกว่ากัน ?”

ไป๋เฮ่อหรานแบมือพร้อมยักไหล่ “เมื่อครู่ก็บอกไปแล้วว่าไม่เคยมีใครสั่งสอนข้าเจ้าค่ะ”

“เจ้า...”

ดูเหมือนไป๋ซิ่งเหยียนจะทำให้สถานการณ์แย่กว่าเดิม ฮูหยินผู้เฒ่าจึงต้องออกมาห้ามปราม นางบอกไป๋ซิ่งเหยียนว่า “เจ้าก็อย่าเอาแต่โทษอาหราน เด็กคนนี้น่าสงสารมากพอแล้ว ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ตอนอยู่ในจวนไม่มีใครเชิญแม่นมมาเลี้ยงดูนาง ต่อมาถูกส่งออกไปรักษาตัวข้างนอก นางไม่รู้มารยาทเหล่านี้ก็มีเหตุผลที่พอฟังได้อยู่”

พูดจบก็กวาดสายตาไปยังเย่ซื่อฮูหยินรอง แท้จริงคำพูดนั้นกำลังโทษเย่ซื่อซึ่งมีฐานะเป็นฮูหยินรอง ต้องรับผิดชอบในการดูแลเรื่องในจวน แต่กลับดูแลไม่ดีพอ

เย่ซื่อเป็นห่วงชื่อเสียงตนเองตลอดจึงไม่พอใจที่จะรับความผิดนี้ไว้ นางกำลังจะอธิบาย ทว่าไป๋เฮ่อหรานชิงพูดขึ้นมาก่อน “ต้องโทษที่ร่างกายของข้าไม่แข็งแรงพอ หนึ่งวันมี 12 ชั่วยาม มี 10 ชั่วยามที่นอนพักอยู่บนเตียง แม้เชิญแม่นมมาสั่งสอนก็ไม่ได้ผล ท่านแม่คงคำนึงถึงจุดนี้ จึงให้พี่หญิงใหญ่และน้องหญิงคนอื่น ๆ ไปฟังอาจารย์สั่งสอนให้ความรู้ !”

เย่ซื่อข่มความโกรธในใจไว้และยิ้มออกมาอย่างฝืนใจยิ่งนัก “ใช่ ใช่”

ฮูหยินผู้เฒ่ามองเย่ซื่อแล้วถอนหายใจ จากนั้นพยักหน้าให้ไป๋เฮ่อหราน “เป็นเด็กที่รู้ความทุกอย่าง”

คำว่า ‘รู้ความ’ ทำให้คนในเหตุการณ์ฟังแล้วกลอกตามองบน นี่เรียกว่ารู้ความแล้วหรือ ? เช้าวันนี้ไป๋เฮ่อหรานสร้างปัญหาครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องไหนบ้างที่พูดได้ว่ารู้ความ ?

แต่ฮูหยินผู้เฒ่าตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะปกป้องหลานสาวคนนี้ นางมองไป๋เฮ่อหรานและถอนหายใจยาว “กลับมาก็ดีแล้ว ย่ามองแล้วสีหน้าเจ้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง แต่สภาพจิตใจดีกว่าเมื่อก่อนไม่น้อยเลย คาดว่าการรักษาตัวอยู่ที่เมืองลั่วคงไม่แย่ อาหราน เจ้าก็เป็นบุตรสาวคนโตตระกูลไป๋เช่นกัน ในเมื่อได้กลับมาแล้ว กฎและมารยาทของบุตรสาวคนโตในจวนเราเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้” พูดจบก็มองไปทางฮูหยินรอง

เย่ซื่อรีบแสดงความคิดเห็น “ท่านแม่พูดถูกเจ้าค่ะ ลูกสะใภ้ได้จัดการเรื่องคุณหนูรองแล้ว ได้เตรียมเรือนใหม่ไว้ให้ ไม่แย่กว่าของจิงหงเลย แม้เรือนจะไกลจากเรือนใหญ่ไปหน่อย แต่ดีที่มีความสงบ เหมาะให้คุณหนูรองรักษาตัว ส่วนด้านการเรียนมารยาทต่าง ๆ จะดีหรือไม่หากไปเรียนด้วยกันพร้อมพวกจิงหงเจ้าคะ ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าและเผยรอยยิ้มให้ในที่สุด “เจ้ามีน้ำใจเช่นนี้ถือเป็นโชคดีของลูก ๆ”

ความเย็นชาและความเย้ยหยันแวบผ่านดวงตาของไป๋จิงหง การตัดสินใจนี้ของมารดาถือว่ายอดเยี่ยม พวกนางเรียนกันมาหลายปีแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่ไป๋เฮ่อหรานจะเรียนก็สามารถเรียนด้วยกันได้หรอก ผลที่ตามมาของคนไม่รู้จักเจียมตัวก็คือการเสียหน้า เกรงว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้คำนึงถึงผลเช่นนี้กระมัง ?

ไป๋เฮาหรานยิ่งแสดงท่าทางดีใจจนออกนอกหน้า แถมนางยังเดินไปตรงหน้าเย่ซื่อพลางจับมือเย่ซื่อไว้แน่น น้ำตาคลอและเอ่ยว่า “อาหรานขอบคุณท่านแม่ มีท่านอยู่ อาหรานก็คือบุตรที่โชคดีที่สุดเจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่ต้องห่วง อาหรานจะตั้งใจเรียน ไม่ให้จวนเหวินกั๋วกงต้องเสียหน้าเด็ดขาด”

ถ้อยคำนี้ฟังไม่มีความผิดปกติใด แต่เนื่องด้วยมีประสบการณ์จากก่อนหน้านี้แล้ว จึงเป็นเรื่องยากมากสำหรับทุกคนที่จะเชื่อว่าไป๋เฮ่อหรานขอบคุณเย่ซื่อจากใจจริง

และเย่ซื่อในตอนนี้กลับไม่ได้สนใจในสิ่งที่ไป๋เฮ่อหรานกล่าว มือสองข้างนางถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่น ไป๋เฮ่อหรานผู้มีรูปร่างผอมบางคนหนึ่ง ทว่าเรี่ยวแรงที่มีกลับทำให้ตกตะลึง มือของอีกฝ่ายแทบจะบีบกระดูกนางจนหักแล้ว หลายครั้งนางอยากชักมือกลับ แต่ก็ไม่สำเร็จจึงอดไม่ได้ที่จะเกิดความเจ็บและตกใจ

แต่ไป๋เฮ่อหรานไม่ได้ต้องการเพียงความเจ็บและแตกตื่นเท่านั้น นางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาจ้องไปที่มือของทั้งสองคนซึ่งจับไว้แน่นเหลือเกินแล้วยิ้มออกมาอย่างสดใส

เย่ซื่อ เจ้าทนไม่ไหวแล้วหรือ ? หึ นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น รอก่อน ยังมีความทรมานตามมาอีกมาก !

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด