ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 2 ตระกูลสายยาพิษไป๋

นิยาย แพทย์เทวะหัตถ์ปีศาจ : แพทย์พิษหัตถ์ปีศาจ

ตอนที่ 1 การเกิดใหม่ของเฮ่อหราน


ฤดูหนาวแห่งแคว้นตงชิง รัชสมัยเทียนเหอปีที่ 28

ฤดูหนาวปีนี้ยาวนานนัก แม้ว่าได้ผ่านวันปีใหม่ไปแล้ว ทว่ายังเกิดหิมะตกอีกรอบเมื่อสองวันที่แล้ว

หิมะสะสมบนพื้นหนา 6 ฉื่อ อากาศหนาวจัด

ไป๋เฮ่อหรานถูกสาวใช้ใช้เข็มทิ่มจนตื่น เมื่อได้สติกลับมาในแวบแรก นางเพียงรู้สึกว่ารอบกายหนาวเย็นมากและมีของแหลมมาทิ่มแทง

นางประหลาดใจเหลือเกิน ทั้งที่ตนถูกคนอื่นยิงและเสียชีวิตไปแล้ว เหตุใดจึงฟื้นขึ้นมาอีก ? ทั้งที่นางเสียชีวิตในฤดูร้อน แต่ ณ ขณะนี้ กลับมีหิมะตกลงมาสู่ใบหน้า นี่มันเรื่องอะไรกัน ?

นางถูกมัดแขนสองข้างไพล่ไว้ด้านหลัง นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะหนา มีเสียงของเด็กสาววัยแรกรุ่นดังขึ้นข้างหู

“ไม่ต้องคิดจะกลับไปจวนเพื่อเป็นคุณหนูใหญ่อีกต่อไปหรอก ไป๋เฮ่อหราน เจ้าตัดใจจากสิ่งนี้เสียเถิด หึ แปดปีที่เจ้านอนป่วยติดเตียง แต่เจ้ายังไม่ยอมตายไปเสียที ช่างตายยากตายเย็นเหลือเกิน”

“แต่ไม่ว่าจะตายยากสักแค่ไหนก็ต้องพบจุดจบในวันนี้แล้ว คุณหนูใหญ่ อย่าโทษว่าบ่าวใจร้ายเลยเจ้าค่ะ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวท่านเองที่เกิดในจวนเหวินกั๋วกง ถ้าจะโทษก็ต้องโทษท่านที่สูญเสียมารดาไปแล้วยังจะยึดครองตำแหน่งคุณหนูใหญ่ไว้อีก”

ความเจ็บปวดจากเข็มซึ่งทิ่มลงมาตรงแผ่นหลังเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง นางอยากหันกลับไปมอง ทว่าตัวนางไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แล้ว ตาก็ลืมไม่ขึ้น เพียงแต่ยังครองสติอยู่ได้ หูยังได้ยินคำพูดทุกประโยคที่อีกฝ่ายโต้ตอบกันอย่างชัดเจน ทว่านางไม่เข้าใจเลย ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“หากเจ้าตายไปซะ ต่อจากนี้จวนเหวินกั๋วกงจะได้เหลือบุตรสาวสายเลือดตรงเพียงคนเดียว !”

นางถูกคนผลักแผ่นหลังหนึ่งที ตรงเบื้องหน้าก็เป็นเหวลึกเสียแล้ว เดิมทีนางที่ควรจะตายไปแล้วกลับสามารถขยับตัวได้ระหว่างที่ร่วงลงไปครึ่งทางและตั้งสติได้สักที

ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางพุ่งเข้ามาในสมองอย่างรุนแรง มาพร้อมความเจ็บปวดแสนสาหัส ราวกับนางได้กลายเป็นอีกคนหนึ่งไปแล้ว...

แคว้นตงชิง สิบสี่ปีก่อน ไป๋ซิ่งเหยียนนำเกี้ยวแปดคนหามหลังใหญ่ไปรับชุนยู่หลานมาเป็นเจ้าสาว ปีต่อมาชุนยู่หลานได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนโตนามไป๋เฮ่อหราน  หลังจากนั้นไม่นานพระเชษฐาใหญ่ของชุนยู่หลานไม่ได้ขึ้นครองบัลลังก์แคว้นบรรณาการเกอปู้ตามที่คาดการณ์เอาไว้ ทั้งยังถูกจองจำในคุกหลวง ตั้งแต่นั้นมาชุนยู่หลานก็หมดสิ้นบารมีตามไปด้วย  จวนเหวินกั๋วกงที่หวังใช้ประโยชน์จากชุนยู่หลานจึงถือโอกาสนี้ปลดนางออกจากตำแหน่งฮูหยินใหญ่และขับไล่นางพร้อมบุตรสาวออกจากจวนอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจว่าเด็กตัวน้อยเพิ่งจะมีอายุเพียง 2 ขวบ

สองแม่ลูกต้องเร่ร่อนไร้ที่ไป  หลายเดือนหลังจากนั้นชุนยู่หลานนำบุตรสาวตัวน้อยไปส่งที่หน้าประตูจวนเหวินกั๋วกงพลางขอร้องให้ไป๋ซิ่งเหยียนซึ่งเป็นบิดาของบุตรรับเลี้ยงดู  จากนั้นนางก็เอาศีรษะพุ่งชนเสาเสียชีวิต

ตั้งแต่นั้นมาเด็กน้อยได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างหนักจึงทำให้สุขภาพไม่แข็งแรงมาโดยตลอด นางกลายเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับจวนเหวินกั๋วกง

เมื่อสามปีก่อน คุณหนูหลายคนในจวนต่างเป็นไข้ มีคำเล่าลือเกิดขึ้นว่าสาเหตุเกิดจากไป๋เฮ่อหรานซึ่งป่วยหนักด้วยโรคติดต่อ หากนางยังอาศัยในจวนต่อไปก็เกรงว่าจะแพร่เชื้อให้คนรอบข้าง  ฉะนั้นจึงมีคำสั่งให้ส่งตัวนางออกจากเมืองหลวงแล้วทิ้งนางไว้กับครอบครัวเล็ก ๆ ครอบครัวหนึ่งที่อาศัยอยู่นอกเมืองหลวงทางตอนเหนือเพื่อรักษาตัว

ข้อมูลมากมายถูกส่งเข้ามาในสมองของนาง นางตะลึงจนเหลือเพียงความคิดเดียวก็คือ “นี่คือ...การข้ามภพใช่หรือไม่ ?”

เสียงลมข้างหูค่อย ๆ หยุดลง  เห็นก้นเหวแล้ว นางไม่ได้ตกกระแทกก้นเหวจนกลายเป็นซากศพ ทว่าตกลงไปในแอ่งน้ำ

ไป๋เฮ่อหรานเกิดความตกใจทันที ทว่าสิ่งที่นางตกใจไม่ใช่ด้านล่างของเหวนั้นคือน้ำพุร้อน แต่ตกใจที่ตนเองตกอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน

แต่น่าเสียดายคนผู้นั้นรับนางไว้ไม่ไหวเพราะนางตกมาจากที่สูงขนาดนั้น เหมือนลูกบอลเหล็กที่ลื่นไหลออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย จากนั้นก็ค่อย ๆ จมลงไป

นางรู้ว่าเข็มที่แทงลงบนหลังตนมียาพิษอยู่และสามารถวินิจฉัยได้ชัดเจนว่าเป็นยาพิษชนิดใด รู้กระทั่งเจ้าของร่างเดิมนั้นตายเพราะยาพิษนี้ด้วย เพียงแต่ตอนนี้วิญญาณนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ความเป็นอัจฉริยะซึ่งอยู่ในสายเลือดซึ่งสืบทอดกันมานับพันปีก็ติดตัวนางมาด้วย ยาพิษประเภทนี้สำหรับนางไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย แต่เป็นเข็มที่แทงอยู่บนหลังซึ่งทำให้นางปวดร้าวไปทั้งกาย

สิ่งสำคัญคือไม่เพียงแต่ความทรมานของเข็มที่ทิ่มแทง แต่เป็นเพราะนางยังว่ายน้ำไม่แข็งอีกด้วย ระหว่างดิ้นรนก็ยังไปสัมผัสโดนสิ่งของบางอย่างที่ไม่ควรสัมผัส...

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด