ตอนที่แล้ว83 - ออกเดินทาง
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไป85 - ความหวังภายในใจ

Shrouding the Heavens อำพลางสวรรค์

84 - คนเลวอีกคน


84 – คนเลวอีกคน

เย่ฟ่านเชื่อว่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า บริเวณนี้จะเต็มไปด้วยกิจกรรม น่าจะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่ในทุกที่ และแม้แต่นิกายจากดินแดนรกร้างทางตะวันออกก็จะยิ่งเร่งรีบที่นี่ทั้งหมด

สุดท้ายแล้วซากปรักหักพังแห่งนี้จะเดือดพล่านเพราะสุสานหยินของจักรพรรดิอสูร

เมื่อมองจากระยะไกล เขายังคงสามารถเห็นแสงเลือดพุ่งขึ้นไปบนฟ้าและสายรุ้งลึกลับก็พุ่งพล่านบินเข้าไปในทิศทางนั้นอยู่เรื่อยๆ

“ไม่ว่าจะมีเจดีย์รกร้างจะอยู่ภายในสุสานหยินหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับข้าอีกต่อไป……”

เย่ฟ่านพอใจมากแล้ว และตอนนี้เขาจำเป็นต้องหาที่ที่ปลอดภัยเพื่อสงบสติอารมณ์และฝึกฝนอย่างเงียบๆ

สัตว์ร้ายที่ไม่เหมือนใครและนกแปลกๆกระจัดกระจายอยู่รอบๆซากปรักหักพังเมื่อเย่ฟ่านเข้ามาในที่นี่ครั้งแรก แต่ในตอนที่เขาออกไปกลับไม่มีแม้แต่ตัวเดียว

ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยดวงดาวอย่างหนาแน่นในขณะที่ดวงจันทร์สว่างไสวอยู่บนท้องฟ้า ม่านแห่งราตรีก็มาถึงนานแล้ว

เย่ฟ่านเดินผ่านเส้นทางที่จะนำไปสู่หลิงซู่ตงเทียนแต่เขาไม่ลังเลที่จะเดินผ่านไป เป็นเวลาแล้วที่เหมาะสมที่จะจากไป แม้ว่าของพิเศษบางส่วนของเขาจะอยู่ที่นั่นแต่เขาก็ไม่สามารถกลับไปเอาได้เพราะการดำรงอยู่ของผู้อาวุโสฮั่น

ปัจจุบันเมล็ดโพธิ์ที่สำคัญที่สุดยังคงอยู่บนร่างของเขา และถึงแม้เขาจะสูญเสียของวิเศษที่ได้จากวัดต้าเล่นหยินไปแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรเลย

ความเร็วของเย่ฟ่านนั้นน่าเหลือเชื่อมาก เขาวิ่งติดต่อกันหลายชั่วยามโดยไม่หยุดพัก เขาต้องออกจากดินแดนภายใต้การปกครองของสำนักหลิงซู่ตงเทียนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้

สามวันต่อมาเย่ฟ่านปรากฏตัวห่างออกไปสองพันลี้ เขากินนอนในที่โล่ง ระมัดระวังในทุกฝีก้าวที่เดินไปข้างหน้าและแทบไม่เคยเข้าไปในเมืองใดๆเลย

ขณะนี้เป็นเวลาดึกแล้วและมีเมฆปกคลุมดวงดาวและดวงจันทร์บนท้องฟ้าทำให้ดูมืดเป็นพิเศษและตรงหน้าเขานั้นดูเหมือนจะเป็นชุมชนของมนุษย์ซึ่งน่าจะเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ

เย่ฟ่านรู้สึกว่าในที่สุดเขาก็มาถึงพื้นที่ปลอดภัยและไม่จำเป็นต้องวิ่งอีกต่อไปหลังจากนั้นเขาก็เดินไปที่หมู่บ้านข้างหน้าอย่างมั่นคง

หลังจากที่เดินมาถึงเย่ฟ่านก็พบว่านี่เป็นเมืองเล็กๆจริงๆ และผู้คนส่วนใหญ่ก็หลับไปหมดแล้ว แต่ยังคงมีโคมไฟไม่กี่ดวงที่จุดอยู่

เมื่อเดินเข้าไปในเมืองเล็กๆและเดินเป็นวงกลม ในที่สุดเย่ฟ่านก็บังเอิญเจอร้านเล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งไม่ได้ปิดทำการในตอนกลางคืนในมุมที่ห่างไกล

นี่เป็นร้านอาหารขนาดเล็กมาก และมีเพียงเจ็ดถึงแปดโต๊ะภายใน เก้าอี้และโต๊ะดูเหมือนถูกใช้งานหลายปีแล้ว แต่มันก็ได้รับการเช็ดถูอย่างเอาใจใส่จนดูสะอาดสะอ้าน

“ท่านลุงที่นี่มีอะไรกินหรือเปล่า”

เจ้าของร้านเป็นชายชราผมขาวเต็มศีรษะ ใบหน้าของเขามีรอยย่นปกคลุมเต็มไปหมด ดูเหมือนว่าชีวิตของเขาจะเต็มไปด้วยความเรียบทำบาปอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มอายุสิบเอ็ดถึงสิบสองปีผู้นี้มาที่นี่เพียงลำพังในยามดึก ชายชราก็รู้สึกตกใจ แต่ก็ยังมีรอยยิ้มอบอุ่นในขณะที่เขาตอบว่า

“เรามีไก่ย่างเพียงครึ่งตัว เนื้อมากกว่าครึ่งจานเล็กน้อยและ ซาลาเปานึ่ง”

“เอาล่ะ ยกพวกมันมาทั้งหมด”

“รอสักครู่ข้าจะไปอุ่นให้เจ้า”

ร้านอาหารนี้เล็กเกินไปและชีวิตของชายชราคนนี้ช่างยากลำบากจริงๆ เขาเป็นเจ้าของร้าน เป็นพนักงานต้อนรับลูกค้าและพ่อครัวด้วย

ไม่นานหลังจากนั้น กลิ่นหอมของไก่ย่างและเนื้อหมักก็ถูกยกเข้ามาอย่างรวดเร็ว เย่ฟ่านก็เริ่มน้ำลายไหลทันที สำหรับปีที่ผ่านมานี้ผังป๋อและเขากินแต่อาหารมังสวิรัติเท่านั้นและไม่มีโอกาสได้ทานเนื้อสัตว์แม้แต่ครั้งเดียว

เขารีบรับจานและตะเกียบในขณะที่เขากินซาลาเปานึ่งสีขาวราวหิมะและฉีกชิ้นส่วนของไก่ในขณะที่เขาเริ่มที่จะกลืนทุกอย่างลงไป

ในเวลานี้เขารู้สึกว่าอาหารใดๆที่โลกก็ไม่สามารถยกมาเทียบกับอาหารมื้อนี้ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากินตอนนี้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างถึงที่สุด

“อย่ารีบ กินช้าๆ ดื่มน้ำแกงอุ่นท้องก่อน” ชายชรานำชามน้แกงร้อนมาเตือนด้วยความกรุณา

“ขอบคุณท่านลุง ทักษะการทำอาหารของท่านยอดเยี่ยมจริงๆ” เย่ฟ่านกำลังบรรจุอาหารเข้าปากในขณะที่เขาพึมพำ

การแต่งกายของเย่ฟ่านดูไม่เหมือนเด็กของชายผู้ยากไร้ แต่วิธีที่เขากินอาหารเป็นเหมือนหมาป่าทำให้ชายชรารู้สึกสงสัยในขณะที่เขาดึงผ้าออกจากแขนเสื้อที่ปะติดปะต่อของเขาและเริ่มเช็ดโต๊ะเก้าอี้พร้อมกับหัวเราะแล้วกล่าวว่า

“เจ้าแค่หิวเกินไป ไม่ว่าเจ้าจะกินอะไรเจ้าก็จะพบว่ามันอร่อย”

“ท่านปู่ ทำไมท่านไม่ปิดประตู……”

เด็กสาวหน้าตาดีอายุ 5-6 ขวบเดินเข้ามาในบ้าน เสื้อผ้าของนางก็ปะติดปะต่อและสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่ายมากๆ นางถักเปียสองเส้นดูน่ารักและแก้มสีแดงของนางก็ดูเหมือนแอปเปิ้ล

“ไปนอนก่อนเถอะ อีกสักพักข้าจะเข้าไป”

เด็กหญิงตัวเล็กๆมองดูอาหารบนโต๊ะขณะที่ตาโตของนางดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยแสง หลังจากนั้นนางก็กลืนน้ำลายขณะที่นางพยักหน้าและตอบว่า

“ตกลง”

ไม่นานหลังจากนั้นเย่ฟ่านได้กวาดล้างอาหารทุกจานบนโต๊ะแล้วขณะที่เขายืนขึ้นและพูดว่า

“ดูเหมือนผู้อาวุโสคงจะปิดร้านแล้ว”

เมื่อพูดอย่างนี้แล้วเย่ฟ่านก็เอื้อมมือไปที่อกแต่ใบหน้าของเขากับบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว เขาเพิ่งลืมไปว่าตัวเองไม่มีเงินแม้แต่เหรียญเดียว

“น้องเล็กกำลังมีปัญหาอยู่หรือเปล่า?” ดูเหมือนชายชราจะเดาสถานการณ์ได้แล้วและสังเกตเห็นความลำบากใจของเย่ฟ่าน

“นี่… ข้าไม่ได้เอาเงินมาเลยจริงๆ”

“อ๊ะ คนไม่ดีอีกคน”

เด็กหญิงตัวเล็กๆที่อยู่ข้างๆเบิกตากว้างนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วชี้เย่ฟ่าน

“เจ้าเป็นคนน่ารังเกียจที่มักจะมากินอาหารโดยไม่จ่ายเงิน เจ้ารู้จักแต่รังแกปู่ของข้าเท่านั้น เจ้าทำแบบนี้พวกเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้แล้ว……”

เมื่อพูดอย่างนี้แล้ว นางมองดูกระดูกไก่บนโต๊ะขณะที่ตาแดงขึ้น

“ท่านปู่บอกว่าถ้าไม่มีแขกมา ท่านจะให้น่องไก่กับข้า”

ริมฝีปากของเด็กสาวเริ่มสั่นและน้ำตาของนางก็เริ่มไหลลงมาขณะที่แก้มสีแดงของนางเปื้อนน้ำตา นางใช้ชุดที่ปะติดปะต่อเช็ดน้ำตาของนางอย่างต่อเนื่อง

เห็นได้ชัดว่าชีวิตของพวกเขาไม่ได้ดีมิหนำซ้ำยังพบเจอกับอันธพาลอยู่บ่อยๆ

“สาวน้อย อย่าร้องไห้เลย……”

เย่ฟ่านรู้สึกเขินอายและละอายใจจริงๆ ปู่หลานคู่นี้ดูเหมือนจะพบเจอกับชีวิตที่ยากลำบากมากมันทำให้เขาค่อนข้างรู้สึกสงสาร

“ไม่เป็นไร น้องชายไม่ต้องตำหนิตัวเอง ข้าเห็นว่าเจ้าแตกต่างจากพวกอันธพาลที่บ้าคลั่ง เจ้าคงลืมเอาเงินมาจริงๆ” ชายชราเปล่าเบาๆแล้วหันไปปลอบโยนเด็กหญิง

“อย่าร้องไห้เลยท่านปู่ทิ้งเนื้อไก่และซาลาเปาไว้ครึ่งหนึ่งให้เจ้าเพื่อที่เจ้าจะได้ไม่ต้องอดอาหาร”

“ท่านปู่……” เด็กหญิงตัวเล็กๆร้องไห้ด้วยความคับข้องใจในขณะที่นางพูดต่อ

“ข้าไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่เพราะท่านปู่ไม่ได้กินข้าวเย็นด้วย เรามักถูกรังแกโดยคนเลวๆเหล่านั้นและมีเงินเก็บเหลือไม่มาก หากเป็นเช่นนี้เราควรทำอย่างไร……”

เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่เย็บปะติดปะต่อกันของปู่หลานคู่นี้และได้ยินคำพูดของพวกเขา เย่ฟ่านรู้สึกก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ ในครั้งนี้เขาได้ทำบาปกรรมครั้งใหญ่แล้ว

ชีวิตของคนธรรมดาเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่ทุกข์ เปรี้ยว ร้อน หนาวและหวานชื่น ความสัมพันธ์ทางครอบครัวระหว่างคนแก่และเด็กคู่นี้ทำให้เขารู้สึกว่าสถานการณ์นี้พวกเขาประสบพบเจอมาเป็นเวลานานแล้ว

“สาวน้อยอย่าร้องไห้ ข้าไม่ใช่คนเลว แม้ว่าข้าจะไม่มีเงิน แต่ข้ามีของบางอย่างที่สามารถจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ได้”

เย่ฟ่านหยิบขวดหยกขนาดเล็กออกมา มันเป็นขวดที่บรรจุยาร้อยสมุนไพร

“นี่เป็นหยกชั้นดี ล้ำค่าเกินไป ข้ารับไม่ได้” ชายชราส่ายหัวและพูดต่อ

“ทุกคนมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก น้องชายถ้าเจ้าผ่านมาที่นี่ในอนาคต เจ้าสามารถจ่ายได้เสมอ”

เย่ฟ่านถอนหายใจ ชีวิตของชายชรานั้นช่างโหดร้ายเหลือเกิน แต่เขาก็มีบุคลิกลักษณะและทัศนคติเช่นนี้ ทำให้เย่ฟ่านรู้สึกนับถือชายชราอย่างยิ่งดังนั้นเขาจึงได้แต่กล่าวว่า

“ได้โปรดเก็บไว้เถอะ ของสิ่งนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับข้า”

“ล้ำค่าเกินไป ข้ารับไม่ได้จริงๆทุกคนคงมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก น้องชายไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเอง” มือเหี่ยวย่นของชายชราผลักขวดหยกกลับอย่างจริงจัง

เมื่อเห็นการปฏิเสธของเขา เย่ฟ่านทำได้เพียงเก็บขวดไว้

“ในเมื่อผู้อาวุโสไม่ต้องการมัน ถ้าอย่างนั้นข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อใช้แรงงานเป็นการตอบแทน”

ในเวลานี้เย่ฟ่านไม่มีที่ไปและพบว่าชายชราคนนี้เป็นคนติดดินและใจดี เขาจึงตัดสินใจอยู่ที่นี่ชั่วคราวและจดจ่อกับการบ่มเพาะของตัวเองพร้อมกับช่วยเหลือชายชราคนนี้ไปด้วย

เด็กหญิงตัวเล็กๆมองลงไปที่เท้าของนางและตาโตของนางเป็นสีแดงขณะที่นางพูดเบาๆว่า

“เราไม่สามารถแม้แต่จะเลี้ยงตัวเอง…..”

เย่ฟ่านย่อตัวลงในขณะที่เขามองไปทางเด็กหญิงตัวเล็กๆด้วยความสงสารและลูบหัวของนาง

“ข้าจะไม่เพิ่มภาระให้กับเจ้าอย่างแน่นอน”

คะแนน 4.1
กรุณารอสักครู่...