ตอนที่แล้ว56 - แย่งชิงกล้วยไม้หยก
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไป58 - จากกันวันเดียวเหมือนสามปี

Shrouding the Heavens อำพลางสวรรค์

57 - การไล่ล่าของงูเฒ่า


57 – การไล่ล่าของงูเฒ่า

“เจ้ารู้สึกอย่างไร?”

“ยอดเยี่ยม. ทะเลแห่งความทุกข์ของข้าเติบโตขึ้นอีกครั้ง! เย่ฟ่านเริ่มหมุนเวียนศิลปะลึกลับของเต๋าจิงอีกครั้ง ทำให้ทะเลแห่งความทุกข์ของเขาสว่างขึ้น

ทะเลแห่งความทุกข์ขนาดเท่าเมล็ดงาก่อนหน้านี้ได้กลายเป็นขนาดของเมล็ดถั่วเหลืองแล้ว มันกลายเป็นเหมือนตะเกียงศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องสว่างอยู่ในความมืด

“ความเร็วนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ!”

ผังป๋อมีความสุขมากสำหรับเย่ฟ่าน แต่เขาก็ประหลาดใจมากเช่นกัน ครั้งนี้เย่ฟ่านได้ขยายทะเลแห่งความทุกข์ของเขาให้ใหญ่ขึ้นเป็นหลายเท่าของขนาดก่อนหน้านี้

ร่องรอยของแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในทะเลแห่งความทุกข์สีทองของเขา ทำให้การเคลื่อนไหวของเย่ฟ่านผ่อนคลายมากขึ้น

แสงศักดิ์สิทธิ์ขนาดเล็กจากทะเลแห่งความทุกข์กำลังหล่อเลี้ยงเนื้อหนังของเขา

เย่ฟ่านเปิดใช้งานศิลปะลึกลับจากคัมภีร์เต๋าจิงทำให้รัศมีสีทองพุ่งออกมาจากทะเลแห่งความทุกข์และพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขาก่อนจะเจาะเข้าไปที่ต้นไม้โบราณ

ผังป๋ออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงในทันที

“เจ้าสามารถใช้การโจมตีที่คล้ายกับพลังศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว!”

“อย่างที่คาดไว้กล้วยไม้หยกนาคราชนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ ปริมาณพลังปราณที่บรรจุอยู่นั้นแข็งแกร่งกว่าน้ำยาร้อยสมุนไพรหลายสิบเท่า!”

เย่ฟ่านถอนหายใจด้วยอารมณ์ คราวนี้การสร้างทะเลแห่งความทุกข์สีทองของเขาเป็นไปอย่างราบรื่นมาก

ผังป๋อก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน โดยกล่าวว่าการฝึกครั้งนี้ไม่สูญเปล่าอย่างแท้จริง สมุนไพรจิตวิญญาณทั้งสามนี้น่าจะมีค่ามากกว่าผลรวมของยาอื่นๆที่เก็บเกี่ยวได้

“ข้าสงสัยจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับส่วนลึกของซากปรักหักพัง เราควรไปต่อให้ลึกกว่านี้ไหม?”

“เนื่องจากเรามาลึกถึงขนาดนี้แล้ว เราก็สามารถไปต่อได้นิดหน่อย ใครจะรู้ว่าเราจะสามารถทำกำไรได้แบบใดอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสัตว์ร้ายที่หายไป

นอกจากนี้ยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นในส่วนลึกของซากปรักหักพัง มันอาจเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเราจริงๆ”

……….

ผังป๋อไม่กล้ากินกล้วยไม้งูหยกเพราะเขากลัวว่ามันจะมากเกินไปสำหรับทะเลแห่งความทุกข์ของเขา ร่างกายของเขาไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเย่ฟ่าน

ปราณแห่งชีวิตที่ใหญ่โตเช่นนี้มีความเป็นไปได้ที่จะทำลายทะเลแห่งความทุกข์ของเขา ดังนั้นเขาจึงเก็บมันไว้ต้นหนึ่งเผื่อมีโอกาสนำไปใช้ในอนาคต

“เสียงอู้อี้จากส่วนลึกของขุมนรกยังดังอยู่หรือเปล่า?”

เย่ฟ่านถาม ผังป๋อพยักหน้าพูดว่า

“ตลอดสี่ชั่วยามนี้ เสียงยังคงดังอยู่บ่อยๆ ดูเหมือนว่าจะมีผลให้เกิดความกดดันอย่างมาก ทำให้ซากปรักหักพังทั้งหมดเงียบลง

กระทั่งฝูงสัตว์ดุร้ายก็ถอยกลับสุดขอบ และไม่มีเสียงคำรามดุร้ายอีกต่อไป แต่นี่เป็นโชคดีสำหรับเรา ไม่งั้นกลัวว่างูเฒ่าตัวนั้นคงไม่ปล่อยเราไปแน่ๆ”

เสียงอู้อี้นั้นทำให้สัตว์อื่นหลายพันตัวตกใจกลัว บางทีงูเขาหยกก็อาจหนีไปด้วย

“งูเฒ่าตัวนั้นตื่นขึ้นแล้ว หวังว่าความโกรธของมันคงหายไปด้วย ไม่เช่นนั้นหากพวกเราพบกันโดยบังเอิญในซากปรักหักพังข้างหน้าคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่”

“นั่นกลิ่นอะไร?” เย่ฟ่านถามได้ความว่าสับสน “ทำไมข้าถึงได้กลิ่นคาวจางๆ?”

ผังป๋อสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่ใบหน้าของเขาจะบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงแล้วอุทานขึ้นว่า

“กลิ่นเหมือนงูเฒ่า!”

ในตอนนี้การแสดงออกของเย่ฟ่านเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาดึงผังป๋อแล้วกระซิบเงียบๆว่า

“ไปจากที่นี่กันเถอะ!

ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ร้อยวา งูเขาหยกร้ายกาจตัวใหญ่กำลังเดินทางขึ้นไปบนหน้าผาขณะที่กำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

เกล็ดขนาดเท่าฝ่ามือของมันส่องแสงระยิบระยับ ดวงตาสีแดงขนาดใหญ่สองดวงเปล่งแสงสีเลือด ลิ้นงูยาวสองหรือสามวาส่งเสียงฟู่เบาๆ

เมื่อใดก็ตามที่ลิ้นของมันสัมผัสพืชพรรณรอบๆ ต้นไม้ก็จะละลายกลายเป็นหญ้าแห้งสีเหลืองทันที

“งูเฒ่าตามมาทันแล้ว!”

พวกเขาไม่เคยคิดว่างูปีศาจตัวนี้จะสามารถหาพวกเขาเจอได้จริงๆ สิ่งเดียวที่โชคดีคือมันยังไม่ทันสังเกตเห็นพวกเขาที่อยู่บนหน้าผาซึ่งมีต้นไม้มากมาย

และในขณะนี้ทั้งสองได้ใช้เถาวัลย์เพื่อปีนข้ามหน้าผาไปยังภูเขาอีกลูกด้วยความหวาดกลัว

หากพวกเขาช้าลงเพียงเล็กน้อย ชีวิตของพวกเขาอาจถูกสังหารได้ง่ายๆ งูเฒ่าคงโกรธมานานแล้ว หากพวกมันตามพวกเขาทันชีวิตของพวกเขาจะเป็นอย่างไรก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มากความ

เย่ฟ่านและผังป๋อต่างก็เร็วมาก เหมือนกับลิงสองตัวที่กระโดดจากต้นไม้หนึ่งไปอีกต้นหนึ่งอย่างต่อเนื่องด้วยความช่วยเหลือของเถาวัลย์

พวกเขาทั้งปีนป่ายทั้งวิ่งไปตามพื้นโดยไม่หันหลังกลับ

ตอนนี้พวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายเพราะงูอสูรที่กำลังไล่ล่าพวกเขาโดยไม่หยุดพัก ทั้งสองคนรีบวิ่งหนีไปด้วยความเร็ว เมื่อมองย้อนกลับ พวกเขาก็เห็นว่างูสีสดใสกำลังนอนอยู่บนหน้าผา

ดวงตาของมันเปล่งแสงสีเลือดออกมาสองดวงในขณะที่เขาหยกของมันเริ่มส่องแสงในแดด แสงสีทองเจิดจ้าจากเขาของมันส่งออกมาทั่วขุนเขา

บัม!

เสียงดังกึกก้องมาจากหน้าผาขณะที่ภูเขาหินขนาดใหญ่เริ่มพังทลาย ต้นไม้โบราณจำนวนมากถูกโค่นล้มตามหน้าผาในขณะที่มันหันหน้ามาทางเย่ฟ่านและผังป๋อ

“มันเจอเราแล้ว!”

“รีบหนี พวกเราต้องไปหาผู้อาวุโสอู๋ชิงเฟิงให้เขามาจัดการกับงูปีศาจตัวนี้” ผังป๋อมีใบหน้าซีดเผือดแม้แต่น้ำเสียงของเขาก็เริ่มสั่น

“ไม่ งูตัวนี้เคลื่อนที่ได้เร็วเกินไปและสัตว์ร้ายเหล่านั้นยังขวางทางเราอยู่ มันจะตามเราทันในช่วงครึ่งทางอย่างแน่นอน

เราไม่มีทางอื่นนอกจากวิ่งลึกเข้าไปในซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว เสียงอู้อี้ที่ดังอยู่ในส่วนลึกนั้นสามารถข่มขู่งูตัวนี้ได้ บางทีมันอาจจะไม่กล้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วนัก”

เมื่อจบการสนทนา พวกเขากลายเป็นแสงสองดวงขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าไปในซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว แต่งูเขาหยกได้ตื่นขึ้นแล้วและมันก็ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

มันเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเหมือนกับสายฟ้าและไล่ตามพวกเขาด้วยความโกรธแค้น ทำให้เกิดลมพายุในเส้นทางของมันขณะที่มันเดินทาง

ต้นไม้และก้อนหินขนาดใหญ่ตลอดทางจะพังทลายไปข้างใดข้างหนึ่งก่อให้เกิดเป็นเส้นทางที่ราบเรียบจากการเคลื่อนที่ของมัน

ปัง!

ภูเขาหินสั่นสะเทือนขณะที่งูเฒ่าเคลื่อนที่อย่างบ้าคลั่ง พื้นดินที่มันผ่านไปสั่นสะเทือนและพังพินาศลงอย่างรวดเร็วราวกับว่าไม่มีอะไรขวางทางได้

เสียงฟู่ๆจากลิ้นของมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และกลิ่นคาวก็ปะทุขึ้นในอากาศอย่างต่อเนื่อง

เย่ฟ่านรู้สึกไม่สบายใจ ส่วนผังป๋อก็เริ่มรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย ไอพิษของมันรุนแรงและแพร่กระจายได้ไกลหลายร้อยวา ร่างกายของข้าเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

“รีบเอากล้วยไม้หยกขึ้นมากิน!”

เย่ฟ่านรู้สึกประหม่ามาก ความเร็วของงูนั้นน่าประหลาดใจและมันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันอาจจะไล่ตามพวกเขาทันได้ตลอดเวลา

ผังป๋อไม่กล้ากินกล้วยไม้งูหยกทั้งต้น เขาฉีกกลีบดอกกล้วยไม้ที่ด้านบนออก แต่รู้สึกว่ายังไม่ปลอดภัยกลัวว่าฤทธิ์ยานั้นอาจจะรุนแรงมากเกินกว่าที่ทะเลแห่งความทุกข์เขาจะรับไหว

เขาฉีกกลีบดอกเพียงเล็กน้อยแล้วใส่เข้าไปในปาก .

“เจ้ารู้สึกอย่างไร?”

เย่ฟ่านกลัวว่าจะมีสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับผังป๋อ

“นี่มันยาเทพชัดๆ!”

ผังป๋อ๋ถอนหายใจยาว ความรู้สึกที่เป็นพิษของเขาหายไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่เขากินกลีบดอกไม้เข้าไป และเขาก็ไม่เวียนหัวอีกต่อไป

นอกจากนี้ เขายังรู้สึกได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์ที่สกัดกั้นพิษงูที่จู่โจมเข้ามาอย่างรุนแรง

“มันคู่ควรกับการเป็นยาจิตวิญญาณที่สามารถแก้ไขพิษแปลกๆจากทั่วทุกมุมโลก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ในที่สุดเย่ฟ่านก็เลิกกังวล

ควับ ควับ!

งูเฒ่าย่นระยะห่างระหว่างพวกเขาลงอีกครั้ง ต้นไม้โบราณทั้งหมดที่ขวางทางได้พังทลายลง กลายเป็นเส้นทางขนาดใหญ่จากการเคลื่อนที่ของมัน

ปู!

มันพ่นไอพิษออกมาเต็มปาก และถึงแม้ว่าพวกมันจะถูกแยกจากกันไปไกลกว่าร้อยวา พิษก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ป่าของต้นไม้รอบๆเย่ฟ่านและผังป๋อละลายอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเพียงเมือกสีเหลือง

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขากินกล้วยไม้หยกนาคราช พวกเขาสองคนอาจจะถูกละลายกลายเป็นน้ำหนองไปแล้ว

“พิษงูนี่เผด็จการมาก!”

“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้เราไม่ตายจากพิษพวกเราก็ต้องถูกมันกินลงท้องอย่างแน่นอน”

หากพวกเขาเป็นคนธรรมดาคงถูกจับไปนานแล้ว ความเร็วของมันเร็วเกินไป งูเขาหยกตัวนี้เคลื่อนที่ได้รวดเร็วเหมือนกับสายฟ้า

ต่อให้เย่ฟ่านและผังป๋อที่กินผลไม้ศักดิ์สิทธิ์จากดินแดนต้องห้ามที่รกร้างก็ก็ยังไม่สามารถสลัดหลุดมันออกไปได้ ถ้าเป็นคนอื่นพวกเขาคงถูกงูยักษ์ตัวนี้ไล่ตามเต็มทันไปตั้งนานแล้ว

คะแนน 4.3
กรุณารอสักครู่...