ตอนที่แล้ว29 - ความอดอยาก
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไป31 - หมดความอดทน

Shrouding the Heavens อำพลางสวรรค์

30 - อสูรโบราณ


30 – อสูรโบราณ

ในเวลานี้ทุกคนได้แก้ปัญหาของตนเองบ้างแล้ว บางคนเริ่มปรึกษากันว่าจะเดินทางไปทิศทางไหนดี

เมื่อเย่ฟ่านและผังป๋อเดินเข้ามาพร้อมกับกลิ่นผลไม้ที่เข้มข้นก็ดึงดูดสายตาของทุกคนทันที ในขณะนี้บางคนยังคงหิวโหยอยู่ดังนั้นสายตาของพวกเขาจึงเปล่งประกาย

“อี้อี้ให้เธอ รีบกินเดี๋ยวนี้เดี๋ยวจะมีคนมาแย่ง” ผังป๋อยัดผลไม้สีแดงสองผลไว้ในมือของหลิวอี่อี้ซึ่งส่องแสงสดใสภายใต้แสงแดด

หลี่ฉางชิงยืนห่างออกไปไม่ไกล เมื่อได้กลิ่นหอมของผลไม้นี้เขาก็เดินเข้าหาผังป๋อแล้วกล่าวว่า

“ผังป๋อนายไปเจอมันที่ไหน พาพวกเราไปดูหน่อย”

ก่อนหน้านี้เขายังพยายามใส่ร้ายเย่ฟ่านและผังป๋ออยู่เลย แต่ตอนนี้เขาเอื้อมมือออกไปหยิบผลไม้อีกสามผลในมือผังป๋อ

“ฉันไม่เคยเจอคนที่หน้าหนาขนาดนี้มาก่อน” ผังป๋อดึงมือกลับแล้วใช้มืออีกข้างผักหน้าอกของหลี่ฉางชิงออกไป

“นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไง” หลี่ฉางชิงทนไม่ไหวและพูดด้วยความโกรธเคืองว่า

“เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่มาสู่โลกแปลกประหลาดด้วยกัน เราควรช่วยเหลือกัน ตอนนี้ทุกคนหิวมากและในเมื่อพวกนายสามารถหาอาหารได้พวกเราก็ควรจะแบ่งปันกัน”

“ฮ่าๆๆ นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ฉันเคยได้ยินเลย” ผังป๋อหัวเราะเยาะ “ใครแอบกินช็อกโกแลตในโลงศพทองแดงวะ รีบไสหัวไปให้พ้นๆหน้าฉัน ฉันขยะแขยงแกยิ่งกว่าจระเข้พวกนั้นซะอีก!”

หลี่ฉางชิงใบหน้าซีดเผือด เขาไม่ยอมรับว่าเขาแอบกินช็อกโกแลตในตอนที่ทุกคนอยู่ในโลงศพทองแดงและพวกเขาก็เริ่มโต้เถียงกันอีกครั้ง

“ขอโทษนะทุกคนมันมีน้อยมากเกินไป ฉันเลยเก็บผลไม้มาทั้งหมด 5 ผล ซึ่งไม่เพียงพอจะแบ่งปันให้กับทุกคนจริงๆ ร่างกายของอี้อี้ผอมเกินไปดังนั้นฉันต้องแบ่งให้เธอก่อน?”

ผังป๋อไม่ได้สนใจทุกคนในเวลานี้เขาหยิบผลไม้ที่เหลืออีกสี่ผลออกมา

“จางจื่อหลิงนายก็เอาไปลูกนึง” เมื่อจางจื่อหลิงรับไปแล้วผังป๋อก็หันกลับมา

“ผลไม้หมดแล้ว”

ผังป๋อพูดจบก็ยักผลไม้ที่เหลือเข้าไปในปากของเย่ฟ่านและตัวเอง

หลิวอี้อี้ที่มีความอายก็พูดขึ้นว่า

“ฉัน … ฉันกินได้ครึ่งหนึ่งเดี๋ยวส่วนที่เหลือจะแบ่งให้กับเพื่อน”

เมื่อเย่ฟ่านเห็นเช่นนั้นจึงจับแขนเธอไว้แล้วพูดว่า

“นี่เป็นของวิเศษไม่สามารถแบ่งให้ใครได้”

ผังป๋อก็ยืนจ้องเขม่งและบังคับให้เธอกินลงไปต่อหน้าเขา

“แต่…” หลิวอี้อี้รู้สึกหวาดกลัวต่อสายตาของเพื่อนที่มองมา

“อี้อี้เธอใจดีเกินไปแล้ว” ผังป๋อกระซิบ: “เธอคิดว่าทุกคนจะหิวโหยเหมือนเธอหรือไง พวกเขามีช็อกโกแลตของตัวเองมีใครหยิบมาแบ่งเธอบ้าง”

เมื่อเห็นเย่ฟ่านพยักหน้าให้เธอหลิวอี้อี้ก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป

“ฉันยังมีช็อคโกแลตอยู่ เดี๋ยวจะแบ่งให้ทุกคน” ในเวลานี้หลิวหยุนจื่อก็ก้าวไปข้างหน้าและแจกช็อกโกแลตหลายห่อให้ทุกคน

เมื่อเห็นเช่นนั้นผังป๋อก็มองด้วยความโกรธ นี่คือการตบใบหน้าของเขาตรงๆ

“ยังคงเป็นหยุนจื่อที่มีน้ำใจมากที่สุด!”

หลี่ฉางชิงลอกช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งแล้วยัดเข้าไปในปากของตัวเองโดยไม่ลืมที่จะมองไปยังผังป๋อและเย่ฟาน

“หนทางพิสูจน์ม้ากาลเวลาพิสูจน์คน … “

เพื่อนร่วมชั้นหญิงที่ติดตามหลิวหยุนจื่อมาโดยตลอดก็กล่าวเย้ยหยันเย่ฟ่านและผังป๋อ

เรื่องนี้ทำให้ผังป๋อมีใบหน้าแดงก่ำเล็กน้อย

“ฉันจะดูว่าพวกนายจะกินได้จนถึงตอนไหน “

“หยุนจื่อนายมีน้ำใจจริงๆ ไม่ว่านายจะไปที่ไหนฉันจะติดตามนายเอง” หลี่ฉางชิงจงใจเหลือบมองไปยังเย่ฟ่าน

หลังจากที่จัดการความหิวเล็กน้อยทุกคนก็เดินลงจากเขาและสำรวจป่าบริเวณรอบๆ

“ที่นี่เป็นสถานที่ต้องห้ามจริงๆ ไม่มีสัตว์เล็กๆแม้แต่ตัวเดียว…” หลี่ฉางชิงพูดกับตัวเอง

ผังป๋อรีบสอดขึ้นว่า

“นายควรจะดีใจต่างหาก ฉันรับประกันได้ว่าถ้ามีสัตว์ร้ายตัวใหญ่มันจะต้องกินนายก่อนเพื่อน”

หลี่ฉางชิงสะบัดหน้าไม่สนใจเขา หลังจากนั้นทุกคนก็เดินไปอีกประมาณชั่วโมงแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเห็นสัตว์ชนิดใดเลย

“เรามาผิดทางหรือเปล่า?” บางคนเริ่มสงสัยแต่ก็ยังเดินหน้าต่อ

หลังจากเดินไปอีกหลายชั่วโมงก็มืดพอดี ดังนั้นทุกคนจึงตั้งแคมป์บริเวณนี้และเตรียมจะหาทางออกจากป่าในวันพรุ่งนี้

นี่เป็นคืนที่น่ากลัว ตอนเที่ยงคืน ทุกคนได้ยินเสียงคำรามอันน่าสยดสยอง เสียงนั้นดังมากในขณะเดียวกันก็มีเสียงโซ่เหล็กดังขึ้นพร้อมเสียงคำรามด้วย

ในป่าบนภูเขาที่น่ากลัวนี้ ทุกคนรู้สึกเหมือนว่ามีสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ที่ถูกล่ามโซ่ไว้

“มันน่าจะมาจากหลุมขนาดใหญ่ที่พวกเราเห็นในตอนแรก” ทุกคนตัวสั่น ไม่มีใครลืมหลุมขนาดใหญ่ที่เห็นในตอนที่มาถึงโลกใบนี้

ในขณะเดียวกันเสียงคำรามก็ดังมากขึ้นเรื่อยๆ และภูเขาทั้งลูกที่พวกเขากำลังนอนอยู่ก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่คิดไปเองเพราะในตอนนี้ใบไม้ก็ร่วงลงมาไม่หยุดจากการสั่นสะเทือน

ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้าไปในจิตใจของทุกคน เสียงสั่นสะเทือนนั้นดังขึ้นเรื่อยๆแม้แต่ลมหายใจของมันทุกคนก็ได้ยินอย่างชัดเจน

“คร่อ” “ครอ” …

ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนสีพร้อมกันในขณะที่พวกเขานึกถึงบางสิ่งบางอย่าง

“ซากมังกรขนาดใหญ่ทั้งเก้ากับโลงศพทองแดงตกลงสู่หลุมนั่นใช่ไหม? … “

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโลงศพทองแดงและซากศพของมังกรทั้งเก้าต้องตกลงไปกระแทกอสูรตัวนี้ทำให้มันตื่นขึ้นมา

“มันคืออะไร?!”

“ครอ”, “ครอ” …

เสียงลมหายใจของอสูรตัวนั้นสั่นสะเทือนนแก้วหูของทุกคน

“บูม”

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามรุนแรง ในบริเวณที่ขุมนรกตั้งอยู่ก็เกิดแผ่นดินไหวขึ้น หมอกสีดำที่ไม่มีที่สิ้นสุดถูกพ่นออกมาปกคลุมท้องฟ้าอย่างสมบูรณ์

ในขณะที่ทุกคนกำลังแตกตื่นตกใจพวกเขาก็มองเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายกับมนุษย์กระโดดออกมาจากหลุมโซ่เหล็กหนายาวหลายร้อยฟุตกำลังมัดขาของมันไว้

มันกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้าและเสียงคำรามดังกึกก้องอย่างบ้าคลั่ง

ในตอนแรกทุกคนคิดว่ามีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เป็นสิ่งมีชีวิตในประเภทสัตว์ซึ่งอาศัยอยู่ในบริเวณนี้

แต่เมื่อเสียงคำรามดังขึ้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของสิงสาราสัตว์ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง พวกมันต่างก็วิ่งหนีตายอลหม่านทำให้ป่าบริเวณรอบรอบเกิดเสียงดังสนั่น

สิ่งมีชีวิตสีดำที่กระโดดออกมาจากกลุ่มนั้นลากโลงศพทองแดงออกมาด้วย มันใช้โซ่เหล็กในมือฟาดเข้าใส่โลงศพทองแดงไม่หยุดดูเหมือนมันจะเสียสติไปแล้ว

“มันกำลังเปิดโลงศพทองแดงอยู่หรือเปล่า”

“น่าจะเป็นอย่างนั้น ถ้าโลงศพทองแดงถูกเปิดออกแล้วปฏิกิริยาของมันต้องไม่เป็นแบบนี้”

คะแนน 4.1
กรุณารอสักครู่...