ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปMG 2 : มาดาระเป็นปู่ของฉัน?

MG 1 : เกิดใหม่


‘โอ๊ย! อ๊ะ!’

ฉันโคตรปวดหัวเลย รูดร้ารีบนวดหน้าผากของตนเองด้วยความเจ็บปวดจนทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“ฉันอยู่ที่ไหน?”

เขาหันมองไปรอบ ๆ  แต่สิ่งที่ต้อนรับมีเพียงห้องสีขาวโพลน

“ฉันถูกลักพาตัวงั้นเรอะ?” นี่เป็นความคิดแรกของรูดร้า

รูดร้าค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนและมองหาทางออก หลังจากผ่านไปประมาณสิบห้านาที เขาก็ยังไม่ทราบขนาดของห้องแม้แต่ทางออกก็ไม่เห็นวี่แวว มีเพียงห้องสีขาวเท่านั้นที่ให้เห็น

อือ!...

เขาครวญครางด้วยความเจ็บแปลบที่หัวและก็มีความทรงจำบางอย่างหลั่งไหลเข้ามา

“ฉันชื่อรูดร้า รีชาเมีย นักศึกษาแพทย์อายุ 26 ปี ปีนี้ฉันกำลังจะเรียนจบปริญญาโท และก็ออกมาสังสรรค์กับเพื่อน ๆ เพื่อฉลองการเรียนจบของเราในยามดึก หลังจากฉลองจนถึงเที่ยงคืนฉันถึงได้กลับมาพักผ่อนที่หอพัก”

ห้องหอพักไม่ได้ดีมากนักแต่กลับกันมันดูค่อนข้างเก่าและทรุดโทรม แต่ใครจะบ่นได้หล่ะในเมื่อนักศึกษาส่วนใหญ่ก็อยู่ในสภาพนี้กันหมด? หลังจากเขาเข้าไปในห้องก็เปิดหลอดไฟ LED ที่น่าขนลุกซึ่งชอบติดดับ ๆ อยู่ตลอดเพราะแหล่งจ่ายไฟไม่ดี

“แย่จริงเชียว! เจ้าหลอดไฟ LED บัดซบทำเอาฉันขนลุกทุกทีที่เปิดในตอนดึก ๆ ฉันก็เคยบ่นกับผู้ดูแลหอพักหลายหนแล้วว่าให้มาแก้ไขแต่ก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาตลอด ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องมีสักวันที่หลอดไฟเวรนั่นจะหดสั้นลงแน่ ๆ  -ลัดวงจรแล้วเผาตัวตนเองตายในตอนนอนหลับ”

รูดร้าส่ายหัวและนึกถึงเหตุการณ์อีกครั้ง หลังจากที่เขาเปิดสวิตซ์ไฟ เขาก็เข้าไปในห้องน้ำแล้วอาบน้ำล้างตัวเพื่อขจัดความเหนื่อยล้าก่อนจะเข้านอน

“ฉันจำได้ว่าเปิดพัดลมทิ้งไว้ตอนนอนบนเตียง”

เดี๋ยวน่ะ! มันต้องเป็นเจ้าพัดลมบ้านั่นแน่ ๆ ที่ตกลงมาทุบหัวฉันแทนที่จะเป็นหลอดไฟอันน่าขนลุกนั่น

ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องมีสักวันที่ห้องหอพักเวรนั่นจะฆ่าฉัน แต่กลับไม่คิดเลยว่าจะเป็นพัดลมตัวนั้น

รูดร้าสูดหายใจเข้าลึก ๆ และสาปแช่งเจ้าหน้าที่หอพัก

“จงไปตายซ่ะ ให้ตายสิ! ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของฉัน แกฆ่าฉันในวันสุดท้ายของวันเรียนจบพอดี”

“อ๊าก! ฉันโกรธโคตร ๆ เลยว่ะ”

รูดร้าเริ่มเอะอะโว้ยวายขณะสาปแช่งเจ้าหน้าที่หอพักพวกนั้นอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายความหงุดหงิด

“ไม่เป็นไร! ก็ใช่ว่าฉันจะพื้นคืนชีพได้ซักหน่อย”

เขาส่ายหัวด้วยความจนใจ

ในขณะเดียวกัน

ร่างโปร่งใสมองดูการแสดงอันตลกขบขำของรูดร้าและรู้สึกทึ่งกับอารมณ์ฉุนเฉียวของเจ้าตัว ร่างนั้นหัวเราะขึ้นมาแล้วลอยไปหารูดร้า

เสียงหัวเราะอย่างกะทันหันทำเอารูดร้าตัวสะดุ้งโย้งและรีบหันไปหาที่มาของเสียงหัวเราะ เขาตื่นตะหนกเมื่อเห็นว่ามีผีกำลังลอยเข้ามา

“น…นั่นมันใช่หรือเปล่า”

รูดร้ากลัวเหลือเกินที่จะมอง

“แกเป็นตัวอะไรว่ะ?”

ผียิ้มให้เขาแล้วปลดปล่อยออร่าที่ผ่อนคลายเพื่อให้รูดร้าคลายการป้องกัน

“อย่ากังวลไปเลยลูกเอ่ย! ข้ามิใช่ผีหรือวิญญาณแต่อย่างใดไม่ ข้าเป็นสิ่งที่มนุษย์เรียกกันว่าพระเจ้า” พระเจ้าประกาศตัวตนของเขาออกมา

“จริง ๆ เหรอครับ?”

รูดร้าสงสัยในคำประกาศนั้น แต่เขาก็ตัดสินใจไว้วางใจในอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก

“ผมตายแล้วเหรอครับ?”

พระเจ้าสะดุ้งเมื่อได้ยินคำถามนี้จากรูดร้า

“ใช่แล้วลูก! ลูกตายแล้ว”

“งั้นผมก็ตายแล้วจริง ๆ สิน่ะ” สีหน้าของรูดร้ากลายเป็นเงียบขรึมแล้วก้มหน้างุดอยู่มุมหนึ่ง

พระเจ้ามองไปที่ท่าทางเงียบขรึมของรูดร้าแล้วถอนหายใจ

‘ตนเก็บเกี่ยววิญญาณผิดดวงอีกแล้ว พักนี้เขาทำผิดพลาดหลายอย่าง ดูเหมือนข้าจะต้องให้โอกาสเขาแล้วหล่ะ’

“เด็กน้อย อย่าเพิ่งสิ้นหวังไป”

พระเจ้าปลอบประโยนวิญญาณที่น่าสงสารของรูดร้า

“เจ้ายังมีโอกาส”

“ว่าอะไรน่ะครับ! จริง ๆ เหรอครับ ขอคืนชีพได้ไหมครับ?” รูดร้ามองไปที่พระเจ้าอย่างมีความสุข

“ไม่ได้หรอก! เป็นไปไม่ได้ หลังจากที่ลูกตายสมาชิกในครอบครัวของลูกได้จัดงานศพและเผาร่างกายของลูกไปแล้ว ลูกจึงไม่ร่างกายที่จะชุบชีวิต”

พระเจ้าส่ายหัว

“อย่างงั้นเรอะ?” แสงสว่างในดวงตาของรูดร้าหรี่ลง

“ลูกเอ๋ย อย่างเพิ่งสิ้นหวัง แม้ว่าเจ้าจะกลับไปยังชาติที่แล้วไม่ได้แต่ชาติหน้ายังมีอยู่น่ะ”

“งั้นผมไปเกิดใหม่ก็ได้ครับ” ความดีใจปรากฏในดวงตาของรูดร้า

“แล้วผมจะได้ไปเกิดใหม่ในโลกแบบไหนเหรอครับ?”

เขาจ้องมองไปที่พระเจ้าด้วยความสงสัย

อืม...

พระเจ้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปมองรูดร้า

“ในตอนแรก ลูกจะได้ไปเกิดใหม่บนโลกแล้วมีชีวิตต่อไปอย่างประสบความสำเร็จจากกรรมที่ลูกสะสมไว้ในชีวิตนี้ แต่ข้าจะให้ตัวเลือกของโลกกับลูก”

อืม...

รูดร้าไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งขณะที่ความทรงจำเกี่ยวกับอนิเมะ นิยาย การ์ตูน และฟิกชันต่าง ๆ วนเวียนอยู่ในหัวสมอง

“งั้นผมขอเลือกโลกนารูโตะครับ” เขาถ่ายทอดความคิดของเขาโดยไม่ลังเล

“โลกนารูโตะ?!”

พระเจ้าเลิกคิ้ว

“ลูกแน่ใจแล้วใช่ไหม?”

“ครับ ผมแน่ใจ” รูดร้าพยักหน้า

“อืม...ในเมื่อลูกเลือกโลกที่แสนอันตรายแบบนี้ ข้าจะปล่อยให้ลูกไปตายที่นั่นอีกไม่ได้แล้ว ข้าจะเปลี่ยนกรรมของลูกให้เป็นประโยชน์หล่ะกัน พรเหล่านี้จะเป็นประโยชน์ในขั้นเบื้องต้นกับลูกแต่หลังจากนั้นไม่นานลูกก็จะสามารถพึ่งพาตัวเองได้”

“กรรม ผลบุญ?!”

ดวงตาของรูดร้าทอประกาย

“ผมขอพรได้ใช่ไหมครับ” เขาถามพระเจ้าอย่างตื่นเต้น

“ไม่ได้!!” พระเจ้าส่ายหัว

“ข้าจะมอบพรสามประการให้ลูกเอง

พรข้อแรกของลูกจะเป็นความสัมพันธ์ทางธาตุ เพราะเป็นโลกที่มีจักระ ลูกจึงต้องมีพรสวรรค์ในการใช้ธาตุ ข้าจึงให้ลูกมีความสัมพันธ์กับธาตุทั้งหมดตั้งแต่แรกเกิดเลย

แม้ว่าลูกจะมีคุณสมบัติครบทุกธาตุ แต่ลูกก็ยังต้องฝึกฝนและสร้างความเชี่ยวชาญด้วยตนเองอยู่ดี”

“นั่นเป็นสิ่งที่ดีมากเลยครับ” รูดร้าพยักหน้า

‘ฉันไม่ได้ไม่พอใจเพื่อฝึกฝนอย่างหนัก ฉันไม่ได้ใช้เวลาไปมากมายในห้องเก็บศพเพื่อทำการผ่าตัดโดยเปล่าประโยชน์ มีเพียงแค่ใช้ความตั้งใจและความอดทนอย่างแรงกล้าในการทำสิ่งเหล่านั้น’

เมื่อสังเกตเห็นการแสดงออกที่แน่วแน่ของรูดร้า พระเจ้าก็พยักหน้า

“ผลบุญที่สองของลูกคือสระจักระขนาดใหญ่และการฟื้นฟูที่เพิ่มขึ้น มันจะเพิ่มความอยู่รอดของลูก ตอนนี้สำหรับพรข้อสุดท้าย...”

พระเจ้าหันไปมองรูดร้าแล้วถามเขา

“ลูกอยากเกิดในตระกูลไหน”

อืม...

‘ตระกูลไหนงั้นเรอะ?’ ทุกตระกูลที่อยู่นอกเหนือจากตระกูลอุซึมากิ เซ็นจู และอุจิวะไม่ควรไป ตระกูลเหล่านี้เป็นขุมพลังที่แท้จริงของโลกนารูโตะ

รูดร้าชั่งน้ำหนักตัวเลือกของเขา

‘ในซีรี่ส์ต่อมา โลกทั้งใบขึ้นอยู่กับพลังแห่งเนตร ดังนั้นฉันจะลบเซนจูและอุซึมากิออกจากรายการซึ่งทำให้ฉันเหลือแค่ฮิวงะและอุจิวะ ฝั่งหนึ่งมีเบียคุกัน(เนตรสีขาว)และอีกฝั่งหนึ่งมีชาริงกัน(เนตรวงแหวน) เนตรสีขาวสามารถพัฒนากลายเป็นเนตรจุติและเนตรแห่งแสง ในขณะที่เนตรวงแหวนก็สามารถพัฒนาเป็นเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาและเนตรสังสาระได้’

รูดร้าไตร่ตรองอย่างขึ้นลง ๆ ของทั้งสองตระกูล

‘ถ้าฉันเกิดในตระกูลสาขาของฮิวงะ ฉันจะถูกตราหน้าว่าต้องสาปตั้งแต่แรกเกิดเลยและจะถูกกดขี่จากตระกูลหลักเหมือนตระกูลอุจิวะ และก็จะต้องกังวลกับการเอาชีวิตรอด

เดี๋ยว?! เอาชีวิตรอด! เพราะฉันเอาชีวิตรอดมาได้ต่อให้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น? ก็ควรจะเลือกตระกูลอุจิวะ ส่วนปัญหาเกี่ยวกับการสังหารหมู่ในตระกูลนั้น ฉันก็จะได้เห็นมันในอนาคต นอกจากนี้ตัวละครสุดแสบในซีรี่ส์ส่วนใหญ่ก็มากจากตระกูลอุจิวะ ดูอย่างมาดาระ อิทาจิ ชิซุย และซาสึเกะเป็นตัวอย่างสิ’

รูดร้าตัดสินใจ

“ผมต้องการเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลอุจิวะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตระกูลอุจิวะสิน่ะ” พระเจ้าพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะให้ไปเกิดใหม่ในตระกูลอุจิวะ แต่ลูกอยากเกิดในโลกนารูโตะจริง ๆ งั้นเรอะ? ลูกยังมีโอกาสเลือกโลกที่สงบสุขกว่านี้ได้อยู่น่ะ อย่ามาเสียใจที่ตัดสินใจผิดทีหลังเสียล่ะ” พระเจ้าเอ่ยเตือนเขา

คำพูดเหล่านี้ราวกับถังน้ำเย็นราดใส่หัวรูดร้า และก็คิดถึงตัวเลือกของเขาอีกครั้ง

‘มีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากเกินไปในจักรวาลนั้น ไม่นับโอสึซึกิ อิชิกิ, โอสึซึกิ คางูยะ, คินชิกิ โมโมชิกิ และโอสึซึกิ อุราชิกิที่อยู่ในระดับใกล้เคียงกัน ก็ยังมีกลุ่มสมาชิกของตระกูลโอสึซึกิแล้วก็มีมาดาระ, โอบิโตะ, เพน, และเหล่านินจาที่ทรงพลังทั้งหลายเหล่านั้น’

เมื่อดูจากรายชื่อของเหล่าคนข้างต้นแล้ว การมีพรสวรรค์และฝึกฝนอย่างหนักยังไม่เพียงพอ เขายังต้องการโชคเพื่อเอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นด้วย

โชคดีที่พระเจ้าให้โอกาสเขา

“ผมใช้ชีวิตนี้ด้วยเสียใจ แต่ผมจะไม่ทำผิดพลาดแบบเดิมอีก แม้ว่าผมจะตายก่อนกำหนด แต่อย่างน้อยผมก็จะตายอย่างพอใจ” รูดร้าแสดงออกมาอย่างแน่วแน่

“นั่นคือจิตวิญญาณ” พระเจ้าพยักหน้าอย่างพอใจ

“เอาล่ะ! ในเมื่อลูกต้องการเกิดเป็นตระกูลอุจิวะ งั้นข้าจะลบข้อจำกัดของขีดจำกัดสายเลือดที่ลูกเลือกออกให้ นอกจากนี้โลกอาจจะแตกต่างไปเล็กน้อยจากความรู้ของลูก”

รูดร้าโค้งคำนับขอบคุณต่อพระเจ้าอย่างสุดซึ้ง

“ลาก่อน! และจงจำไว้ว่าให้ใช้ชีวิตใหม่อย่างเต็มที่โดยไม่มีอะไรให้เสียใจ ข้าจะคอยดูแลลูกเสมอ ลาก่อน!”

แสงสีขาวปกคลุมร่างของรูดร้าแล้วเขาก็หมดสติไป

พระเจ้ามองดูแผ่นหลังที่จากไปของรูดร้าและระลึกถึงความผิดพลาดที่เกิดจากผู้เก็บเกี่ยววิญญาณ(ยมฑูต) ถึงคราวที่รูดร้าต้องตายแต่ผู้เก็บเกี่ยววิญญาณกลับหยิบชายหนุ่มผู้นี้มาแทนเสียได้

ขณะที่รูดร้ากำลังจะไปเกิดใหม่ พระเจ้าก็ตรวจสอบโปรไฟล์ของเขา

‘เด็กคนนี้มีอดีตที่น่าเศร้า พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก ลุงของเขารับเลี้ยงและเลี้ยงดูเขามาซึ่งไม่ได้เกิดจากความเมตตาแต่เป็นความโลภ ความโลภที่จะสืบทอดโชคลาภของรูดร้าที่พ่อของเขาทิ้งไว้’

เมื่อเขาโตขึ้น ทัศนคติของลุงก็กลับเย็นชายิ่งขึ้นแถมบังคับให้เขามอบทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ออกมาเพื่อชดเชยการเลี้ยงดู

เพื่อจะบ่ายเบี่ยงความสนใจจากความวุ่นวายนี้ เขาจึงลงทะเบียนเรียนในมหาวิทยาลัยการแพทย์เพื่อประกอบอาชีพด้านการแพทย์ พ่อแม่ของเขาเคยอยากให้เขาเป็นหมอ รูดร้าก็เลยทุ่มเทความพยายามทั้งหมดเพื่อที่จะทำตามความฝันของพวกเขา

เขาเป็นคนเห็นอกเห็นใจซึ่งคอยแอบช่วยเหลือคนยากจนต่าง ๆ ผ่านทางวิธีดำเนินการที่ผิดกฎหมาย แม้ว่าการฝึกฝนโดยที่ไม่มีใบปริญญาจะถือว่าเป็นอาชญากรรมร้ายแรงแต่เด็กหนุ่มก็มีความเชื่อมั่นในตนเองมากพอ

เหนือสิ่งอื่นใด คนยากจนเหล่านั้นก็ไม่มีทางเลือก พวกเขาไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลและไม่ทางใดก็ทางหนึ่งท้ายที่สุดพวกเขาก็จะตายอยู่ดี

ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะเชื่อในตัวของรูดร้า ความเมตตานี้ช่วยให้เขาสะสมกรรมไว้ได้มากมาย

“โชคชะตาของลูกเป็นของตัวลูกเอง แม้ว่าโชคชะตาจะมีอย่างอื่นเฝ้ารอลูกอยู่ก็ตาม”

พระเจ้าส่ายศีรษะแล้วเรียกผู้เก็บเกี่ยว

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด