ตอนที่แล้วมังกร1000ปี : ตอนที่41 เสือดาวเมฆา
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปมังกร1000ปี : ตอนที่43 โชคดี

มังกร1000ปี : ตอนที่42 หญิงสาวผู้หิวโหย


ตอนที่42 หญิงสาวผู้หิวโหย

“จะมีคนอย่างไร?” หลิงฉวนสะดุ้ง อันที่จริงเขาไม่ได้หลับ เพราะเสียงน้ำตกขนาดใหญ่ด้านนอกมันดังมากจนเขาก็หลับไม่ลง! “คิดผิดจริงๆที่ตอนเช้าตรู่เลือกที่นี่”

เมื่อทังตันมาถึงที่ปากถ้ำหลิงฉวนก็รู้สึกตัวแล้ว ‘คนนี้คือใคร? ศัตรูส่งมาเพื่อฆ่าผมงั้นหรอ? ไม่ใช่สิ ฟังเสียงเท้าเหมือนผู้หญิงและลมหายใจของเธอไม่คงที่ เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งใช้กำลังหนักมา’

“คุณคือใคร?” ทังตันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเหลือบมองไปที่หลิงฉวนแล้วเพ่งมองไปที่ครึ่งตัวของกระต่าย

“อันนี้ดิบจะกินได้อย่างไร?” ทันใดนั้น เสียงเย็นชาเล็กน้อยก็ส่งมา ทังตันสะดุ้งและหันศีรษะอีกครั้งเพื่อมองคนที่หลับไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่คน ๆ นั้นก็ตื่นขึ้นมา

ในความมืด มีร่องรอยของแสงสีแดงปรากฏออกมาจากดวงตาของคนนั้นและเพิ่มร่องรอยของสีสันสัตว์ประหลาด ทังตันตัวสั่น “ฉันเป็นคนที่มาหาประสบการณ์ในป่านี้ แต่หลงทางกับพี่ชายของฉัน ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวและฉันก็หิวมาก” เมื่อพูดประโยคสุดท้ายใบหน้าของทังตันก็แดงระเรื่อ

แต่ในความมืดเขามองเห็นไม่ชัดเจน หลิงฉวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว เขาไม่คาดคิดว่าจะมีคนอื่นอยู่ในป่าแห่งนี้ มองไปที่หญิงสาวนั้นดูเหมือนจะไม่ได้โกหก หลิงฉวนลุกขึ้นยืนและเดินช้าๆไปจุดไฟอีกครั้ง วางกระต่ายครึ่งตัวที่เหลือลงบนกองไฟอีกครั้งแล้วย่าง

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของหลิงฉวน ทังตันก็รู้สึกดีใจและเดินเข้าไปช้าๆเพื่อนั่งข้างหลิงฉวน

“ฉันชื่อทังตัน คุณเป็นใคร? หมายถึงคุณชื่ออะไร? ทำไมคุณถึงมาอยู่ตรงนี้? คุณอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร?” ทังตันถามหลิงฉวนอย่างสงสัย

หลิงฉวนไม่ได้พูดอะไร เพราะตัวเองก็ยังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แถมเจอคำถามชุดแบบนี้เข้าไป ยิ่งทำให้สมองคิดไม่ทันเลยทีเดียว

เมื่อเห็นว่าหลิงฉวนไม่ตอบคำพูดของตัวเอง ทังตันก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย แต่ก็ชวนคุยต่อไป เพราะคนๆนี้ที่กำลังคุยด้วยอยู่ เขากำลังทำอาหารให้ตัวเองกินอยู่ ต้องเอาใจเขาสักหน่อย “คุณเก่งมากใช่ไหม? แม้จะมีคนเดียวแต่ก็กล้ามาพักที่นี่ เคยได้ยินเรื่องนี้ไหม? ฉันได้ยินมาว่าป่าแห่งความตายนี้อันตรายมาก”

เมื่อได้ยินคำพูดของทังตัน ครั้งนี้หลิงฉวนไม่ได้เงียบอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกตกใจ “อะไรนะ? ป่าแห่งความตาย? ป่าแห่งความตายอะไร?”

ทังตันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหลิงฉวน “นี่มันอะไรกัน คุณไม่รู้เลยเหรอ? ที่นี่คือป่าแห่งความตาย! อัตราการเสียชีวิตที่นี่มากกว่า 90%....” ทังตันเล่าเรื่องจริงกับหลิงฉวนทั้งหมด ว่าเธอเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับป่าแห่งความตายบ้างและเล่าว่าเธอและพี่ชายของเธอหลงทางจนแยกกันได้ยัง

หลังจากฟังคำพูดของทังตันแล้วหลิงฉวนก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด แต่ตัวเขาเองก็ถึงกับพูดไม่ออก ‘พี่ชายคนนี้คิดอะไรอยู่! เอาตัวเองเข้าป่าแห่งความตายทำไม? อยากให้ตัวเองตายเหรอ?’

“ตอนนี้คุณสามารถบอกฉันได้รึยังว่าคุณชื่ออะไร? คุณไม่ได้ดูโตมากคุณน่าจะอายุใกล้เคียงกับฉันนะ” เมื่อเห็นดวงตาที่ค่อนข้างงงงวยของหลิงฉวน ทังตันก็ถามอีกครั้ง

“ผมชื่อหลิงฉวน.... อ่ะ นี่ ย่างเสร็จแล้ว เธอกินก่อนเลย!” หลิงฉวนตอบอย่างแผ่วเบาและยื่นกระต่ายย่างให้กับมือที่หิวโหยของทังตันแล้วเดินเข้าไปด้านข้างในเพื่อครุ่นคิดอีกครั้ง

ทังตันยื่นมือรับกระต่ายย่าง และด้วยกลิ่นหอมโชยมาจากกระต่ายย่าง เธอไม่สามารถควบคุมความอยากอาหารได้อีกต่อไป และเธอก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ของเธออีกต่อไปแล้ว เธอกินมันอย่างอร่อย เต็มปากเต็มคำ เลอะเทอะไปหมด หลังจากนั้นไม่นานเธอก็กินจนหมดเหลี้ยง เหลือเพียงกระดูกที่ทิ้งอยู่เต็มพื้น

เธอแตะที่หน้าท้องของเธอเองและมองไปที่หลิงฉวน ก็พบว่าหลิงฉวนกำลังมองตัวเองด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด

แต่หลิงฉวนก็ไม่ได้พูดจาเสียๆหายๆแบบนั้น “อิ่มมั้ย? อิ่มก็ไปนอนพักผ่อนเถอะ แล้วค่อยออกเดินทางในเช้าวันพรุ่งนี้”

“ไม่ได้ ฉันต้องไปหาพี่ชาย” ทันตังคิดถึงพี่ชายตัวเองมาก จึงพูดแบบนี้ออกมา

“อ่าพี่... ตามที่เธอบอก เขายังสู้อยู่ไม่ใช่หรอ ในตอนนี้หน่ะ!?” หลิงฉวนสงสัย

“ก็ใช่! แต่ฉันจะไปหาเขา” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทังตันก็นึกขึ้นได้ว่าพี่ชายของเขายังอยู่ข้างนอก เธอต้องรีบไปตามหา รีบไปช่วย และเธอก็รีบวิ่งออกไปทันที

เมื่อหลิงฉวนเห็นทังตันวิ่งออกไปแล้ว หลิงฉวนก็ยืนขึ้นในทันทีและเดินไปที่ปากถ้ำ ทังตันวิ่งไปไกลแล้วเห็นเพียงหลังของเธอเท่านั้น “ช่วยไม่ได้ ดึกป่านนี้  เธอเป็นผู้หญิง ปล่อยเธอออกไปลำพังก็คงไม่ได้ ไปกับเธอดีกว่า!”

และหลังจากนั้นหลิงฉวนก็วิ่งตามหลังทังตันไป

เล่าย้อนกลับมาฉากที่ทังตันวิ่งแยกตัวออกจากทังจุน

หลังจากเห็นทังตันจากไป ทังจุนก็ตะโกนและวิ่งไปหาเสือดาวเมฆาที่เหลืออีกสองตัว

โดยผ่านไปเพียงเวลาจิบน้ำชาเสือดาวเมฆาเพียงสามตัวที่เหลือก็นอนอยู่บนพื้น ตายเรียบ ส่วนทันจุนเองก็หายไปแล้ว ไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไป…

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด