ตอนที่แล้วตอนที่ 7 ไม่มีริ้วรอย
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 9 อิ่มทิพย์

 

ตอนที่ 8 จำได้หรือไม่?

 

          “ฮ่าฮ่า ..มันไม่ใช่เรื่องของชีวิตที่นิรันดร์และความเยาว์วัย แต่อย่างน้อยการฝึกฝนวิชาของลัทธิเต๋าก็สามารถเสริมสร้างสุขภาพให้แข็งแรง และสามารถยืดอายุให้ยืนยาวขึ้นได้”

 

           นักบวชหยูชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม โดยเด็กน้อยเอ่ยถามว่า

 

          “หนูต้องการเรียนสิ่งนี้ด้วยค่ะ”

 

          “ตามธรรมชาติ อาจารย์จะสอนศิลปะทั้งห้าของจิตวิญญาณ การแพทย์จักรวาลวิทยาและทักษะการทำนายดวงชะตา เเต่เจ้าจะเพาะปลูกได้หรือไม่นั้นมันขึ้นอยู่กับความสามารถและวาสนาของเจ้าเอง” 

 

          “อาจารย์คะ จิตวิญญาณคืออะไร”หยางซือเหมยเอ่ยถามอย่างงงงวยมาก

 

          นักบวชหยูชิงอธิบายให้เด็กน้อยฟังอย่างระมัดระวังว่า

 

          “สิ่งที่เรียกว่า “จิตวิญญาณ” คือการเรียนรู้ประเภทหนึ่งโดยประกอบด้วยเรื่องของอาหารการสร้างรากฐานปรัชญาที่ลึกซึ้ง ศิลปะการต่อสู้ เครื่องรางของขลัง และการสร้างฌาณเพื่อฝึกฝนร่างกายและจิตใจ

 

          “อาหาร หมายถึง วิธีการรักษาอาการเจ็บป่วยโดยใช้ยาบำรุง ไวน์ และอาหารประจำวันเพื่อเสริมสร้างร่างกาย

 

          การสร้างฌาน หมายถึง วิธีการทำสมาธิประเภทหนึ่งในการควบคุมแก่นแท้ของจิตวิญญาณ เพื่อส่งเสริมสร้างความแข็งแรงของร่างกาย

 

          ปรัชญาที่ลึกซึ้ง หมายถึง แนวทางประเภทหนึ่งที่ยึดตามอุดมการณ์ของบูรพาจารย์ในอดีต เพื่อปลูกฝังจิตใจและรักษาลักษณะนิสัยของตนเอง

 

          ศิลปะการต่อสู้  หมายถึง ประเภทของการฝึกฝนวิธีการในศาสตร์การต่อสู้ต่าง ๆ เพื่อเพิ่มร่างกายของตนเอง

 

          ส่วนเรื่องเครื่องรางของขลัง หมายถึง ประเภทของพลังจิตที่ได้รับการฝึกฝนวิชาศิลปะเหนือธรรมชาติ ซึ่งส่วนใหญ่ใช้เพื่อหลีกเลี่ยง ปราบปรามและยุติความชั่วร้าย อีกทั้งยังมีเทคนิคในการแสวงหาโชคลาภและหลีกเลี่ยงภัยพิบัติด้วย

 

          สรุปได้ว่า “จิตวิญญาณ” ใช้การผสมผสานระหว่างการทำสมาธิ การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้การควบคุมอาหารและสิ่งอื่น ๆ ที่คล้ายกันเพื่อเสริมสร้างบุคลิกภาพที่สมบูรณ์“

 

          หลังจากรับฟังคำอธิบายของอาจารย์แล้ว หยางซือเหมยก็รู้สึกตื่นเต้นมาก โดยเธอพบว่านักบวชชราผู้นี้ไม่ใช่บุคคลธรรมดาที่ไร้ความสามารถอย่างที่เธอคิด แต่เขาคือผู้ที่มีความรู้อย่างแท้จริง

 

         “ตอนนี้เจ้ามีอายุเพียงแค่ห้าขวบเท่านั้น ซึ่งเป็นวัยที่เหมาะที่จะเริ่มฝึกฝนทักษะของเรา ตอนนี้ระหว่างที่เราเดินขึ้นไปบนภูเขา อาจารย์จะบอกเจ้าเกี่ยวกับคำศัพท์ที่มีอยู่ในคัมภีร์ทักษะต่าง ๆ  และเจ้าจะต้องจดจำมันให้ขึ้นใจ”

 

          “ขอบคุณอาจารย์…”

 

          จากนั้นนักบวชหยูชิงก็เริ่มท่องศัพท์ให้เด็กน้อยฟัง โดยหยางซือเหม่ยสามารถจดจำมันได้อย่างรวดเร็วแล้วกล่าวซ้ำกลับออกไป

 

          ขณะที่หยูชิงไม่คิดว่าความจำของเธอจะดีขนาดนี้ เขาจึงท่องศัพท์มากขึ้น และปรากฎว่าทุกครั้งที่เขากล่าวจบลง เธอจะสามารถกล่าวทวนคำศัพท์เหล่านั้นได้อย่างชัดเจนโดยไม่ผิดพลาดแม้แต่คำเดียว

 

          “เคยมีใครสอนบทสวดนี้ให้เจ้ามาก่อนหรือเปล่า?”

 

          หยางซือเหมยส่ายหัวปฏิเสธ

          

          “หนูได้ยินเรื่องนี้จากอาจารย์เป็นครั้งแรก”

 

          “ฟังเพียงครั้งเดียวก็สามารถจดจำได้เเล้วหรือ?”

 

           หยางซือเหมยพยักหน้าและเอ่ยถามต่อว่า

 

          “อาจารย์คะ ตำราแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ท่านให้หนูเอากลับไปเมื่อวาน ตอนนี้หนูอ่านและสามารถจดจำมันได้ทั้งหมดแล้วนะคะ”

 

          ตั้งแต่ครั้งแรกที่นักบวชหยูชิงได้เห็นเธอ เขารู้สึกว่าเธอมีความแตกต่างไปจากเด็กทั่วไปมาก แต่ไม่คาดคิดว่าเด็กน้อยผู้นี้จะเป็นอัจฉริยะ เพราะข้อความในตำราแห่งการเปลี่ยนแปลงมีความซับซ้อนมาก ที่แม้แต่นักศึกษาระดับมหาวิทยาลัยยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปีในการศึกษามัน แล้วเด็กอายุห้าขวบคนนี้สามารถจดจำมันได้ภายในวันเดียวได้อย่างไร?

 

           “อ่านออกทุกคำเลยหรือ?”

 

           “…เอ่อ…พ่อของหนูสอนค่ะ”

 

          หยางซือเหมยไม่รู้จริงๆว่าเธอจะอธิบายความสามารถในการจดจำที่ไม่ธรรมดาของตนเองอย่างไร เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ ๆ เธอจึงสามารถจดจำคำศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยเหล่านี้ได้ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่สามารถเล่าให้ผู้อื่นฟังได้ว่า ตนเองคือคนที่กลับมาเกิดใหม่ ดังนั้นเธอจึงต้องโกหกอาจารย์

 

***

           และจากดวงตาที่มีพิรุธของเด็กน้อย หยูชิงจึงสามารถเดาได้ว่าสิ่งที่เธอกล่าวออกมานั้นเป็นเรื่องโกหก

 

          โดยที่เขาทราบดีว่า ต้นกำเนิดของเธอจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน เนื่องจากความสามารถของนักบวชชรา เขาจะไม่สามารถคำนวณโชคชะตาของเธอได้อย่างไร

 

          อีกทั้งความสามารถในการอ่านและจดจำตำราแห่งการเปลี่ยนแปลงได้ภายในเวลาหนึ่งวัน ดังนั้นเธอต้องมีพรสวรรค์ที่หาได้ยากในหมู่คนทั่วไปของยุคนี้

 

          จากนั้นเขาก็ไม่ได้กล่าวมากไปกว่านี้ โดยยังคงท่องคำศัพท์เกี่ยวกับทักษะให้เธอฟังเพื่อทดสอบว่า เด็กน้อยผู้นี้จะมีความทรงจำที่น่าเกรงขามจริงหรือไม่ และหลังจากเขาท่องไปแล้วสิบนาทีโดยไม่หยุดพักจนจบทั้งบทของทักษะ พวกเขาก็เดินมาถึงหน้าวิหารบนภูเขา

 

          “เจ้าตัวน้อย สิ่งที่อาจารย์ท่องให้เจ้าฟังไปเมื่อสักครู่ เจ้าจำได้หรือไม่?”









_________

คะแนน 4.3
กรุณารอสักครู่...