ตอนที่แล้วตอนที่ 227 ลงมือก่อนได้เปรียบ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 229 ปรนเปรอคุณจนกว่าคุณจะไม่จากไปไหน

นิยาย รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน

ตอนที่ 228 คุณจะปฏิบัติต่อฉันอย่างดีแบบนี้ตลอดไปไหม?


ยิ่งเหมาเยซือพูดเรื่องนี้ เฉียวเฉินก็รู้สึกอับอายมากขึ้น เขารีบโบกมือและพูดติดอ่างว่า “ไม่-ไม่ต้อง...”

“เอิ่ม..พี่เขย ผมมีกระเป๋าที่ยังไม่ได้จัด ผมขอตัวไปจัดของก่อนดีกว่าครับ”

“แค่ก ๆ พี่สาว พี่เขยมาแล้ว ที่นี่คงไม่ต้องการผมแล้ว ให้เขาอยู่ดูแลพี่ล่ะกันนะฮะ”

จากนั้นเขาก็หันกลับ แล้วรีบเดินหนีออกไป

หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที ร่างผอมเพรียวของชายหนุ่มก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

หลังจากออกมาจากห้องได้ เขาก็ปิดประตูอย่างเบามือด้วยความเกรงใจ

เมื่อดูเฉียวเฉินหนีออกไปจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว เฉียวเมียนเมียนก็พูดไม่ออก

เจ้าเด็กคนนี้หนีเร็วจัง!

…………

“น้องชาวของคุณ ห่วงใยคุณมากเลย”

เหมาเยซือหยิบน้ำตาลทรายแดงต้มบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา พร้อมกับใช้ช้อนตักเพื่อทดสอบอุณหภูมิของน้ำด้วยตนเอง หลังจากแน่ใจแล้วว่าอุณหภูมิเหมาะสมแล้ว เขาจึงยื่นชามให้เธอ

“ดื่มตอนร้อน ๆ สิ ท้องของคุณยังเจ็บอยู่หรือเปล่า? ให้ผมเรียกหมดให้ไหม?”

เฉียวเมียนเมียนยังคงรู้สึกอับอายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

แต่โชคดีที่เหมาเยซือไม่ได้ล้อเลียนหรือทำเรื่องตลก

เขาเลิกพูดถึงเรื่องนี้

เธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอเย็นลงมาบ้างแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกอับอายอยู่เล็กน้อย

สีแดงบนแก้มยังแดงระเรื่อ ไม่จางหายไปจากใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเสียทั้งหมด ในขณะที่เธอกดริมฝีปากลงเพื่อดื่มน้ำตาลทรายแดงต้ม หลังจากนั้นจบเพียงเล็กน้อย เธอก็ดื่มมันทั้งหมดภายในอึกเดียว

อาจเป็นเพราะเธอรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เธอจึงสำลักเล็กน้อย

เหมาเยซือลูบหลังเธอเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่อ่อนโยน “ทำไม คุณรีบดื่มขนาดนี้ล่ะครับ”

หลังจากไอสักพัก เธอก็ค่อย ๆ สงบลง

ดวงตาของเธอมีน้ำจากอาการไอ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอก็ดูผิดปกติจากเดิมเล็กน้อย

เหมาเยซือตะลึงงันเอื้อมมือไปปัดผมม้าที่ปิดคิ้วของเธอออก เขาลูบศีรษะเธอและถามด้วยเสียงต่ำ

“ที่รัก เป็นอะไรไป?”

เธอกัดริมฝีปากและกระพริบตาทำให้หมอกในดวงตาของเธอขุ่นมัวยิ่งขึ้น

เหมาเยซือรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยหลังจากเห็นดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างกะทันหัน

“ที่รักครับ?”

เขาขมวดคิ้วดวงตาลึกของเขาจับจ้องไปที่เธอ เขามองเธออย่างระมัดระวังเพียงครู่แล้วถามว่า

“ทำไมคุณถึงร้องไห้ล่ะ ใครรังแกคุณ”

เขาคิดอย่างรอบคอบ

เขาไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดนี่

ทุกอย่างก็ดูเรียบร้อยดี แต่ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ?

เฉียวเมียนเมียนสูดลมหายใจและส่ายหน้า เธอพูดด้วยน้ำเสียงร้องไห้

“เหมาเยซือคะ”

เดิมทีเสียงของเธอนั้นละเอียดอ่อนและฟังดูนุ่มนวลเมื่อเธอพูด แต่ตอนนี้มันนุ่มนวลและละเอียดละออมากขึ้นกว่าเดิม

เมื่อรวมกับน้ำเสียงที่ดูไร้เดียงสาของเธอ เหมาเยซือก็รู้สึกสงสารเธอเป็นพัน ๆ คะแนนก็ว่าได้

เขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

เมื่อเขาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ “ครับ สามีของคุณอยู่นี่แล้ว คุณมีอะไรจะพูดกับผมไหม?”

เฉียวเมียนเมียน มองเขาด้วยดวงตาสีดำหมอก

“คุณจะปฏิบัติกับฉันอย่างดีเช่นนี้ตลอดไปไหมคะ”

เหมาเยซือตะลึง

เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เธอจะถามคำถามเช่นนี้

แต่เขาก็ให้คำตอบเธออย่างรวดเร็วเช่นกัน “ครับ”

“จริง ๆ นะ?”

เฉียวเมียนเมียนสูดอากาศเข้าเต็มปอด “คุณจะดีกับฉันตลอดไปจริง ๆ เหรอคะ?”

ตอนนี้จู่ ๆ เธอก็รู้สึกตื่นตระหนก

เธอกลัวจริง ๆ ว่าเมื่อเธอคุ้นเคยกับการที่เหมาเยซือเอาอกเอาใจเธอแบบนี้ เขาจะกลายเป็นเหมือนซูเจ๋อ

เขาจะตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่น แล้วขอหย่าร้าง และทิ้งเธอไปในที่สุดลพี่ล่ะกันนะยมาแล้ว ที่นี่คงไม่ต้องการผมแล้ว ให้เขาอย

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด