ตอนที่แล้วบทที่ 23 โซเนีย อควาริด (3)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 25 โซเนีย อควาริด (5)

 

สถานที่ที่พวกเขามาถึงคือบาร์

ตอนแรกลูเธอร์ค่อนข้างอาย แต่กริยาที่ไม่ดีของเค้าก็เริ่มจางลง

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฟรย์ถึงพาพวกเขามาที่นี่

‘ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับขุนนางหรือคนชนชั้นสูง…’

นี่คือสถานที่ที่เหล่าทหารรับจ้างที่มีปากและพฤติกรรมที่หยาบคายใช้บริหาร

แต่เฟรย์เปิดประตูโดยไม่ลังเลใด ๆ

ในทันใดนั้นกลิ่นของยาสูบและเบียร์ก็แพร่กระจายไปทั่ว

ยักษ์หัวโล้นหลังเคาน์เตอร์ซึ่งเป็นเจ้าของดูเหมือนจะจำเฟรย์ได้ทันที

เขาสังเกตเห็นเฟรย์อยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะหัวเราะดังๆออกมาราวกับว่าเขาเต็มไปด้วยความสุข

หลังจากคุยกับเจ้าของไม่นานเฟรย์ก็กลับมาที่กลุ่ม

“ พวกเขาจะเตรียมอาหารให้ระหว่างที่พวกเราอาบน้ำ”

“ อาฉันเข้าใจแล้ว”

ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอมีโอกาสสักที่ เธอต้องการทำความสะอาดตัวเองในทันที

แม้จะไม่ได้แสดงบนใบหน้าแต่โซเนียและลูเธอร์ก็ค่อนข้างเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเฟรย์ในการอาบน้ำ

ทันทีที่พวกเขาเปิดประตูใบหน้าของทุกคนในบาร์ก็เปลียนไป

มีห้องน้ำชั้นบนเนื่องจากดูเหมือนว่าบาร์จะทำหน้าที่เป็นโรงแรมขนาดเล็กด้วย

พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีน้ำอุ่นเตรียมไว้ให้พวกเขาชำระร่างกายได้สบายขึ้น

ไม่นานโซเนียก็กลับไปที่ชั้นหนึ่งหลังจากอาบน้ำเสร็จ แต่เธอพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะ

‘เขานั่งที่นี่โดยบังเอิญหรือเปล่า?’

โซเนียหรี่ตามองชายคนนั้น

ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้นมีหน้าตาที่หล่อเหลามาก โซเนียเคยเห็นผู้ชายที่หล่อเหลามากมายในอาณาจักรลัวโนเบิลแต่ผู้ชายคนนี้ดูมีเสน่ห์มากกว่า

สิ่งที่เธอสังเกตเห็นเป็นพิเศษคือผมสีเทายาวเล็กน้อยของเขาที่มัดไว้ข้างหลังและดวงตาที่ลึกล้ำของเขา

จุดตำหนิเพียงอย่างเดียวคือเขาผอมเกินไป แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร …

‘หืม?’

โซเนียเอียงศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ รูปร่างหน้าตาของผู้ชายนั้นดูคล้ายกับคนๆหนึงมาก

ความผอมผมเทานัยตาลึก

“ ทำไมไม่นั่งล่ะ?”

ในขณะที่เธอได้ยินเสียงเธอก็ตระหนักได้

อย่างไรก็ตามสีหน้าสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“ …เฟรย์?”

* * * 

“มีอะไรบางอย่างผิดปกติไปหรือ?”

“ มะ ไม่ คุณดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากวันก่อน…”

“ ฉันดูแก่ขึ้นเล็กน้อยหลังจากไม่ได้ดูแลตัวเองมาสักพัก”

เฟรย์หัวเราะและโซเนียหน้าแดงขณะบ่นในใจ

‘นั่นไม่ใช่สักหน่อย’

เธอไม่สามารถแม้แต่จะเปรียบเทียบเขาในปัจจุบันกับรูปลักษณ์ที่เหมือนขอทานที่เขาเคยมีมาก่อนได้

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอที่โซเนียรู้สึกเสียวแปลบในอก

“ ใช่เสื้อผ้าของคุณดูดี”

โซเนียซึ่งไม่คุ้นเคยกับการพูดจายกย่องผู้อื่นได้หันหน้าหนีขณะที่เธอพูดแบบนั้น

สิ่งที่เขาสวมใส่ในขณะนั้นคือชุดเครื่องแบบของสถาบันเวสต์โร้ดของเขาซึ่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ดูดีแทนที่จะใช้งานได้จริง

มันเข้ากันได้ดีกับรูปลักษณ์ปัจจุบันของเฟรย์แม้ว่าเขาจะดูดีขึ้นกว่านี้อีกหากมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีกนิด

“ ฉันไม่มีเสื้อผ้าอื่นใส่เลย ชุดเกราะของฉันต้องล้างเพราะมันสกปรกมาก”

“ ใช่”

“ คุณจะยืนอยู่ต่อหรือ? อาหารจะมาในเร็วๆ นี้แล้ว”

“ คะ..ค่ะฉันจะนั่งลง”

‘จะพูดติดอ่างอีกกี่ครั้งยัยงี่เง่า!’

โซเนียดุตัวเองในขณะที่เธอรีบนั่ง

เธอรู้สึกประหม่า

การได้เห็นใบหน้าเฉยเมยของเฟรย์ดูเหมือนจะทำให้เธอรู้สึกแย่ลงไปอีก

โซเนียรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมที่เป็นเธอคนเดียวที่ต้องอับอาย เมื่อคิดอย่างรวดเร็วเธอก็พยายามหาหัวข้อมาคุย

“ เวทย์มนต์ของคุณวิเศษมาก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพ่อมดที่น่าทึ่งเช่นคุณ”

“ มันก็ไม่ได้มากมายอะไรเลย”

ในขณะที่เขาพูดสิ่งนี้ใบหน้าของเฟรย์ก็ไม่ได้แสดงอาการดีใจ

นี่เป็นข้อพิสูจน์ว่านี่คือสิ่งที่เขาคิดจริงๆ ระดับความสามารถในปัจจุบันของเขาไม่ได้มายมากอะไรเลย

เมื่อเขานึกถึงคนที่เขาต้องเผชิญในอนาคตพลังในปัจจุบันของเขาก็เหมือนกับว่าเขาถือกริชขนาดเล็กเท่าก้อนกรวดในมือ

อย่างไรก็ตามโซเนียรู้สึกชื่นชมมากยิ่งขึ้นเมื่อเธอเห็นความอ่อนน้อมถ่อมตนของเขา

‘เขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพวกพ่อมดทุกคนที่ฉันเคยพบมาก่อน’

สิ่งที่พวกเขารู้คือการโอ้อวด

เกี่ยวกับว่าพวกเขาสามารถพัฒนาเวทมนตร์ได้ดีเพียงใดหรือพวกเขามีการวิจัยที่ดีกว่า หรือว่าพวกเขาเป็นหนึ่งใน 10 อันดับแรกในหอคอย …

ในการต่อสู้ พวกเขาเป็นเพียงเด็กเล็กๆกลุ่มหนึ่งที่รู้วิธีร่ายคาถาเท่านั่น

พวกเขาไม่มีเวลาร่ายเวทย์ให้เสร็จก่อนที่โซเนียจะชักดาบของเธอและปิดระยะห่างระหว่างพวกเขาแล้วกดมันเข้ากับคอพวกเค้าเลย

ทำไมพวกเขาถึงอยากดวลกันทั้งๆที่ไร้ความสามารถ?

“ แล้วคุณจะไปที่ไหนต่อ?”

เสียงของเฟรย์ทำให้เธอหลุดออกจากความคิด

“ ฉันรู้ว่าคุณกำลังมุ่งหน้าไปที่คัสต์เคา แต่ฉันอยากรู้เกี่ยวกับจุดหมายปลายทางของคุณ แน่นอนคุณไม่จำเป็นต้องตอบก็ได้”

‘เขาเป็นห่วงฉันหรือเปล่า?’

รู้สึกเหมือนว่าเขาได้หยิบยกหัวข้อขึ้นมาเมื่อบทสนทนาหยุดลงโซเนียจึงคิดในแง่ดี

เธอตอบโดยไม่ปิดบังอะไร

“ ฉันจะไปที่ตระกูลจุน”

“ …ตระกูลจุน?”

เฟรย์เลิกคิ้ว

ด้วยเหตุผลบางอย่างโซเนียรู้สึกภาคภูมิใจที่ในที่สุดเธอก็สามารถพูดคุยผู้ชายคนนี้ได้

“ คุณจะไปทำอะไรที่นั่น?”

“ นั่น…คือมีข้อเสนอในการแต่งงาน”

เธอไม่รู้ว่าทำไมใบหน้าของเธอจึงกลายเป็นสีแดงและเสียงของเธอก็แตกเล็กน้อย

เฟรย์ไม่ได้สังเกตเห็นพฤติกรรมของโซเนีย

“ อ่าใช่แล้ว ลูกสาวของตระกูลอควาริดจะกลายมาเป็นคู่หมั้นของเพเรียน คนๆนั่นก็คือคุณนี้เอง”

“ฮะ? คุณรู้ได้อย่างไร?”

“ ฉันได้ยินมาจากเพเรียนนะ”

“ คุณคุ้นเคยกับเพเรียนไหม?”

ลูเธอร์ลงมาหลังจากอาบน้ำเสร็จและขัดจังหวะการสนทนา

เฟรย์ทำได้เพียงแค่ยิ้มออกมาขณะที่โซเนียมองไปด้วยความลำบากใจ

“ ผมขอโทษที่ขัดจังหวะการสนทนาของพวกคุณ”

“ไม่เป็นไร นั่งลงเถอะแล้วคุยด้วยกันสิ”

“ ผมต้องขอโทษอีกครั้ง แต่ผมนั่งร่วมกับคุณไม่ได้ ผมแน่ใจว่าคุณคงจะเข้าใจ”

ลูเธอร์และสาวใช้คนเดียวที่เหลือยืนอยู่ข้างหลังโซเนีย

ลูเธอร์และโซเนียมีความสัมพันธ์คลายกับพ่อลูกก็จริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีระเบียบปฏิบัติที่เข้มงวดในความสัมพันธ์แบบนาย – บ่าวที่ไม่อาจละเลยได้

นี่เป็นเรืองในตระกูลของพวกเขาดังนั้นเฟรย์จึงไม่เข้าไปยุ่ง เขาเพียงแค่จิบน้ำก่อนที่จะตอบคำถามก่อนหน้านี้ของลูเธอร์

“ เพเรียนเป็นเพื่อนของฉัน”

“อ่า.. ตระกูลของคุณทั้งสองเป็นตระกูลพ่อมดที่มีชื่อเสียงในจักรวรรดิ คุณเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กหรือเปล่า?”

“ ฉันพบเขาครั้งแรกบนเรือข้ามฟากไปยังเมืองหลวง มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ฉันชื่นชมตัวตนของเขาและเราก็กลายเป็นเพื่อนกัน “

“ฉันเข้าใจละ…”

ลูเธอร์รู้สึกโล่งใจ

วิธีที่ดีในการบอกลักษณะของคนๆ หนึ่งคือการมองไปที่เพื่อนที่เขาคบหา

และจากสิ่งที่เขาได้เห็นเกี่ยวกับเฟรย์ลูเธอร์เชื่อว่าเขาเป็นคนที่มีนิสัยดี

ถ้าชายหนุ่มอย่างเฟรย์สามารถยอมรับเขาเป็นเพื่อนสนิทนั่นก็หมายความว่าเขาก็เป็นคนที่ดีจริงๆ

ไม่นานอาหารก็มาถึง

เนื้อกวางกับเครื่องเทศที่ชวนน้ำลายสอ สลัดผักสดและซุปเนื้อแกะ

ลูเธอร์ชื่นชมคุณภาพของอาหาร

ในที่สุดไส้กรอกก็วางอยู่ตรงหน้าเฟรย์

เฟรย์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเจ้าของและเจ้าของก็จ้องมองกลับก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะดังลั่น

โซเนียและลูเธอร์ทำได้เพียงเฝ้าดูการโต้ตอบของพวกเขาด้วยความสับสน

คะแนน 4.2
กรุณารอสักครู่...