ตอนที่แล้วบทที่ 19 สวมหมวกไม่ได้ช่วยให้นายแข็งแกร่งพอหรอกนะ!
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 21 ของขวัญอันแรกชุดใหญ่

บทที่ 20 สู่ท้องทะเล

เอียนและโซโลซึ่งเชื่อมาตลอดว่าคุอินะจะตื่นขึ้นมาไม่คาดคิดว่าจะใช้เวลานานขนาดนี้

เวลาผ่านไปและในพริบตาหกปีผ่านไป หลังจากเวลานี้คุอินะยังคงไม่ได้สติ

นอกจากจะไม่ตื่นแล้วร่างกายของเธอยังคงเติบโต เธอกลายเป็นสาวสวยร่างบาง เนื่องจากคนเกือบทั้งหมดในโดโจเป็นผู้ชายอาจารย์โคชิโร่จึงไม่ปลอดภัยที่จะปล่อยให้พวกเขาดูแลคุอินะดังนั้นเขาจึงเจาะจงเชิญคุณป้าจากหมู่บ้านมาดูแลเธอให้อาหารและดูแลเธอทุกวัน

ทุกๆวันเอียนและโซโลใช้เวลาคุยกับคุอินะโดยเฉพาะโซโลพูดอยู่ตลอดเวลาว่าพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมากแค่ไหนในแต่ละวันพยายามกระตุ้นให้เธอตื่น อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่ตื่นบางทีความรุนแรงของการกระตุ้นอาจไม่เพียงพอ แม้ว่าดวงตาของเธอจะมีการเคลื่อนไหวทุกครั้งที่ได้ยินหัวข้อนี้ แต่เธอก็ไม่สามารถตื่นได้จริงๆ

โซโลพยายามหนักขึ้นเรื่อยๆทุกวัน ดูเหมือนว่าเขาต้องการใช้วิธีนี้เพื่อบรรเทาความกังวลลึกๆในใจ

เขายังรับวาโด อิจิมอนจิจากอาจารย์โคชิโร่และเริ่มเส้นทางซันโตริวของเขา เขาเชื่อว่าเนื่องจากคุอินะไม่สามารถฝึกได้ในตอนนี้เขาจึงต้องก้าวต่อไปและบรรลุความฝันร่วมกัน

แล้วเอียนล่ะ?

เอียนนั่งอยู่ในโดโจในเวลานี้เผชิญหน้ากับอาจารย์โคชิโร่

ในหกปีที่ผ่านมาเอียนค่อยๆเติบโตขึ้น การฝึกระยะยาวของเขาทำให้เขามีรูปร่างที่ตรงและแข็งแรง ตอนนี้เขาอายุ 18 ปีสูง 182 เซนติเมตรผมยาวสีดำมัดหางม้าไว้ด้านหลังศีรษะใบหน้านิ่งสงบและปากของเขามักจะมีรอยยิ้มมีชีวิตชีวาเล็กน้อยเช่นเดียวกับอาจารย์โคชิโร่

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาบุคคลที่มีอิทธิพลต่อเอียนมากที่สุดคือโคชิโร่ซึ่งเป็นครูและเป็นพ่อของเขา จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาจะมีลักษณะคล้ายกับเขาเกือบทั้งหมด

อย่างไรก็ตามโคชิโร่แม้ว่าอายุเขาจะไม่เยอะมาก แต่สถานการณ์ของคุอินะก็ยังทำให้เขารู้สึกกังวลมากขึ้นเล็กน้อย

ถ้วยน้ำชาเก่าเต็มไปด้วยน้ำร้อน ใบชาถูกยืดออกในอุณหภูมิที่เหมาะสมเพื่อสร้างสีเขียวที่สวยงาม คุอินะอยู่ในอาการโคม่าและทุกวันในตอนเที่ยงการนำชาของอาจารย์กลายเป็นสิ่งหนึ่งที่เอียนต้องทำ

พอยกถ้วยน้ำชาถูกยกก็เป่าเบาๆหลังจากที่เอียนจิบชาแล้ววางถ้วยลงแล้วพูดว่า

“อาจารย์ ผมอยากออกไปทะเล!”

สำหรับคำพูดของเอียน โคชิโร่ไม่แปลกใจเลย เขายิ้มและพูดว่า

“ถ้าฉันจำไม่ผิดนั่นคือสิ่งที่เธอพูดเมื่อสองปีก่อน”

อันที่จริงเขากังวลที่จะบอกว่าเอียนไม่เหมือนโซโลแม้สองปีที่แล้วเอียนอยากไปทะเลเพื่อหาวิธีรักษาคุอินะ แต่ในเวลานั้นโคชิโร่ก็หยุดเขา ชายหนุ่มที่เพิ่งอายุ 16 ปีต้องการออกไปเที่ยวทะเลคนเดียว แต่โคชิโร่ไม่สบายใจอย่างแน่นอน

สองปีต่อมาเอียนได้พูดถึงเรื่องราวเก่าๆ นั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาได้ตัดสินใจแล้วแม้ว่าโคชิโร่จะคัดค้านเขาก็จะไม่นำเรื่องนี้มาพิจารณาและจะทำตามที่เขาต้องการ

อย่างไรก็ตามสิ่งที่แปลกคือโคชิโร่ไม่ได้คัดค้านหลังจากฟัง เขาแค่ถอนหายใจ

“อียนรู้ไหม? ฉันถือว่าเธอเป็นลูกแท้ๆของฉันมาตลอด เหตุผลที่ฉันไม่ต้องการให้คุอินะสืบทอดโดโจก็คือนอกจากจะเป็นเด็กผู้หญิงแล้วฉันยังต้องการให้เธอสืบทอดโดโจด้วย”

เอียนไม่ได้พูดคุยเขาเอาแต่มองโคชิโร่เงียบๆ

“แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาฉันเห็นชัดเจนว่าจิตใจของเธอไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านโคโคยาชิ!” โคชิโร่กล่าวต่อว่า

“ผู้ชายก็คือผู้ชาย แม้ร่างกายของเธอจะอยู่ที่นี้ แต่หัวใจของเธอก็ปราถนาที่จะออกไปท่องโล่งกว้าง”

“ขอโทษครับอาจารย์!” เอียนก้มหัวขอโทษ

“อย่าพูดขอโทษ!” โคชิโร่หัวเราะและพูดว่า

“ฉันรู้ดีว่าในยุคนั้นไม่มีอำนาจใดที่จะขัดขวางผู้ชายไม่ให้ออกเดินทางไปยังทะเลอันกว้างใหญ่ ถ้าเธออยากไปฉันจะไม่ห้ามเธอไม่ให้ไป”

“ครับ” เอียนพยักหน้า

“จะออกตอนไหนละ?” โคชิโร่ถาม

“พรุ่งนี้ครับ!” เอียนพูดอย่างจริงจัง

“เร่งด่วยขนาดนี้เลยหรอ?” โคชิโร่ค่อนข้างแปลกใจ

“ยิ่งเร็วได้ยิ่งดี!” เอียนยิ้ม

“คุอินะนอนมานานแล้วดังนั้นผมต้องไปให้เร็วที่สุด”

เอียนตัดสินใจไปทะเลให้เร็วที่สุด อันดับแรกเขาต้องการหาวิธีรักษาคุอินะอย่างที่สองเขาอยากลองดูว่าเขาจะหาผลปีศาจให้เธอได้ไหม

ในสถานการณ์ที่หมดสติของเธอคุอินะจะไม่สามารถฝึกได้โดยธรรมชาติ ด้วยบุคลิกที่เข้มแข็งของเธอหากเธอตื่นขึ้นมาและเห็นว่ามีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเธอกับโซโลเขาก็กลัวว่าเธอจะรับไม่ได้อยู่ดี เอียนซึ่งเป็นพี่ชายของเธอต้องพิจารณาน้องสาวของเขาโดยธรรมชาติ ผลปีศาจเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขาไม่รู้ว่าคุอินะจะยอมรับมันได้หรือไม่

ในความเป็นจริงในช่วงหกปีที่ผ่านมาเอียนพยายามติดต่ออีวานคอฟอีกครั้ง แต่น่าแปลกที่เขาไม่สามารถติดต่อกับเขาได้

เมื่อจำสิ่งที่อีวานคอฟพูดครั้งสุดท้ายว่าเขามีเรื่องบางอย่างในอาณาจักรคามาบัคคาเอียนก็จำได้ว่าในไทม์ไลน์นี้ดูเหมือนว่าอีวานคอฟจะถูกจับโดยทหารเรือและด้วยเหตุผลที่ไม่มีเหตุผลเขาจึงถูกขังอยู่ในอิมเพลดาวน์…เอียนไม่สามารถพึ่งพาเขาได้!

เอียนต้องการหาผลปีศาจมาให้คุอินะโคชิโร่รู้และเอียนเคยพูดถึงมันก่อนหน้านี้ แต่โคชิโร่ไม่ได้จริงจังกับมัน ในความคิดของเขาผลปีศาจนั้นชั่วร้าย! สิ่งเดียวที่นักดาบสามารถพึ่งพาได้คือดาบของเขาเอง

แต่นี่เป็นความตั้งใจที่ดีของเอียนโคชิโร่จะไม่คัดค้าน แต่เขาถามว่า

“แล้วเรือล่ะ? เธอจะหาเรือได้ยังไง?”

“ผมพบลุงฮัลล์ในหมู่บ้าน! เขาจะให้เรือประมงเก่าของเขา!” เอียนยิ้มและพูดว่า

“ลุงฮัลล์เป็นคนดี เขาไม่ต้องการรับเงินของผมและเขาก็ให้แผนที่เกาะใกล้เคียงกับผม”

“ทะเลนั้นไม่สามารถคาดเดาได้ เธอควรระวังเมื่ออยู่คนเดียว!” โคชิโร่เตือนเขา

สำหรับเรื่องนี้เอียนไม่กังวลเขาเป็นเด็กที่เติบโตที่ริมทะเลดังนั้นเขาจึงเข้ากับน้ำทะเลได้ดี แม้ว่าเขาจะเจอลมและคลื่นเขาก็มีความสามารถในการป้องกันตัวเอง

“ตอนนี้เธอตัดสินใจได้แล้วก็ลุยเลย” โคชิโร่กล่าวต่อ

“ฉันจะปล่อยเธอไว้คนเดียว ฉันจะไม่ส่งเธอ!”

เขาไม่ต้องการพาเขาไปที่ฝั่งเพราะเขาอาจทนกับความเศร้าที่มาจากการพรากจากกันไม่ได้เอียนเข้าใจเรื่องนี้โดยธรรมชาติและไม่ได้พูดอะไรเลย เขาเพียงแค่ก้มตัวลงและใช้หน้าผากแตะพื้นเบาๆจากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินออกจากโดโจ

วันรุ่งขึ้นที่ชายทะเล

อาจารย์โคชิโร่ไม่มา แต่ก็ยังมีคนจำนวนมากที่มาพบเขาก่อนที่เขาจะจากไป ยกเว้นโซโล ทั้งครูและศิษย์ในโดโจต่างก็มาส่งเขา

เด็กขี้เซาเหล่านี้โตขึ้นภาพลักษณ์ของพวกเขาดีขึ้นมากและพวกเขาก็ดูดีขึ้น

“พี่เอียนอย่าลืมกลับมาเยี่ยมพวกเรานะ!”

“พี่เอียนเราจะคิดถึงพี่!”

ศิษย์น้องล้อมรอบเอียนและตะโกนสิ่งนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เจ้าตัวเล็กถึงกับร้องไห้

แม้ว่าปกติแล้วเอียนจะเป็นคนใจดี แต่เขาก็มักจะแกล้งโซโลเช่นหลอกเขา เตะเขา ทุบหัวเขา แต่เขาก็เข้ากับศิษย์รุ่นเยาว์เหล่านี้ได้ดีมาก ใช่แล้วคุอินะอยู่ในอาการโคม่า แต่เขารับหน้าที่ดูแลลูกศิษย์ตัวน้อยเหล่านี้และตอนนี้เอียนกำลังไปทะเลดังนั้นพวกเขาจึงลังเลใจที่จะยอมแพ้

เอียนตบไหล่พวกเขาอย่างสบายๆ และรู้สึกถอนหายใจในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะระบบของเขาด้วยคุณสมบัติของเขาก็คาดว่าตอนนี้เขาคล้ายกับศิษย์รุ่นเยาว์เหล่านี้ การมองพวกเขาก็เหมือนกับการได้เห็นตัวเองก่อนที่เขาจะอายุ 10 ขวบ

เอียนหันไปรอบๆ และพบว่าโซโลยืนกอดอกอยู่ข้างๆ

เมื่อโซโลมาที่โดโจครั้งแรกเขาอายุเกือบเก้าขวบ เขาต่อสู้กับคุอินะเป็นเวลาหนึ่งปีทำสถิติชนะเป็นศูนย์และแพ้ 2001 ครั้ง หกปีต่อมาเขาอายุ 16 ปี ตอนนี้เขามีรูปลักษณ์ที่เป็นที่รู้จักแล้วหัวสาหร่ายสีเขียวยังคงเด่นชัด ผมของผู้ชายคนนี้ยาวและโกนด้วยดาบของเขาเองจึงยุ่งเหยิงเหมือนอุจจาระ เขาเปลี่ยนชุดฝึกด้วยเสื้อยืดแขนสั้นและดาบยาวสามเล่มวางอยู่บนเอวของเขา สิ่งเดียวที่ดีคือตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ต่างหู เขากลัวว่าอาจารย์โคชิโร่จะดุเขา

เมื่อเอียนมองไปเพื่อนคนนั้นก็ฮัมเพลงหันหน้าไปมองและไม่สนใจเอียน

“เฮ้ ไอ้หนู!” เอียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า

“นายรู้ว่าฉันไม่อยากออกไปข้างนอกโดยไม่มีนาย แต่มันก็ช่วยไม่ได้!”

โซโลรู้ว่าเอียนกำลังจะออกทะเลเขาจึงยืนยันที่จะไปกับเอียน แต่อาจารย์โคชิโร่ปฏิเสธ เช่นเดียวกับที่เอียนไม่ได้รับอนุญาตให้ไปทะเลก่อนหน้านี้อาจารย์โคชิโร่กลัวว่าโซโลยังเด็กเกินไป เอียนเชื่อฟังคำพูดของโคชิโร่โดยธรรมชาติดังนั้นเขาจึงปฏิเสธคำขอของโซโลที่จะเดินทางไปด้วยกัน

ด้วยเหตุนี้โซโลจึงโกรธทั้งคืน

เมื่อเขามาหาเขาเอียนตบบ่าและพูดว่า

“นายองรออีกหน่อย ฉันจะไปทะเลก่อนเพื่อหาวิธีรักษาคุอินะถ้าฉันไม่กลับมาภายในสองปีนายก็ออกทะเลด้วยตัวเอง”

“พูดมากน่า! ไม่ต้องพูดก็รู้!” โซโลหันหน้าหนีเอียนแล้วพูดว่า

“นั่นสินะ ถ้าคุอินะตื่นขึ้นมาในช่วงเวลานี้อย่าตำหนิฉันที่พูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับพี่!”

“ฮ่า! อยากพูดอะไรก็พูดไป!” เอียนขยิบตาให้เขา

“อย่าลืมฉันเป็นพี่ชายของคุอินะ และนายเป็นคู่ต่อสู้ของเธอ นายคิดว่าเธอจะเชื่อใคร?”

หลังจากนั้นเอียนก็กดที่ครอบหูหมีของเขาที่กำลังจะปลิวไปตามลมแล้วยิ้ม

“โอเคฉันไปได้แล้ว!” 

“เดี๋ยวก่อน!” เสียงของโซโรมาหยุดเขา จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปมอบดาบยาวพร้อมฝักสีขาว เขาบิดหัวและพูดว่า

“นี่คือวาโด อิจิมอนจิ พี่ต้องพกติดตัวไปด้วย!”

มันเป็นเรื่องยากที่จะพูด แต่เขาเป็นห่วงเขาจริงๆเหรอ? ทำไมเขาถึงอยากมอบดาบดีๆแบบนี้ให้เขาล่ะ?

เอียนยิ้ม แต่ไม่รับ

“ไม่ดาบเล่มนี้ไม่เหมาะกับฉัน นายควรเก็บมันไว้ เมื่อคุอินะตื่นขึ้นมานายก็ควรมอบให้เธอ!”

เมื่อเขามาถึงฝั่งเอียนก็ปลดเชือกและโยนมันลงเรือ จากนั้นเขาก็ผลักเรือประมงขนาดเล็กลงทะเลจากนั้นกระโดดเข้าไป

“ลาก่อนฉันจะไปแล้ว!” เอียนโบกมือให้คนที่อยู่บนฝั่ง

ด้วยเสียงที่ไม่เต็มใจของผู้คนเอียนจึงหยิบไม้พายขึ้นมาและพายเรือให้ไกลขึ้นและไกลออกไปจนเรือเหลือเพียงจุดเล็กๆ ก่อนจะหายไปจากสายตาของพวกเขา …

และจ้าวทะเลก็โผล่ขึ้นมางับหัวเอียนตาย จบบริบูรณ์ (อิ้งเขาว่ามางี้อะ 5555)

 

คะแนน 2.4
กรุณารอสักครู่...