ตอนที่แล้วตอนที่ 47 ความลับของนาฬิกาทราย ตอนที่ 8
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 49 ความลับของนาฬิกาทราย ตอนที่ 10

“ให้ข้าช่วยหรือไม่?”

“…คะ?”

“ถ้วยดูหนัก”

เห็นได้ชัดว่าถ้วยชาสองชุดไม่ได้หนักอะไรเลย และแม้ว่าพวกมันจะมีน้ำหนักมา พวกเขาจะขอความช่วยเหลือจากเจ้านายของตนได้อยางไรกัน

สาวใช้ของมิเอลเล่ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังสาวใช้สองคนที่กำลังสับสน

“ส่งมาให้ข้า ข้าจะยกไปเอง”

“เอ๊ะ คุณเอ็มม่า?”

สาวใช้ที่มีหน้าที่ยกเครื่องดื่มเข้ามาหน้าซีด เพราะเธอไม่ใช่คนประเภทที่จะทำแบบนี้

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งของเจ้านายและเอ็มม่าได้ สุดท้ายถาดถ้วยน้ำชาจึงตกอยู่ในมือของพวกเขา

“คุณหนู ให้เราเข้าไปไหมเจ้าคะ?”

“…อืม”

มิเอลเล่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเข้ามาในห้องนั่งเล่น พร้อมกับสาวใช้ของเธอ มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่นั่น ชายผู้ซึ่งเธอโหยหาอยู่ตลอดเวลา

“ท่านออสก้าร์”

“…เลดี้มิเอลเล่?”

เขาดูประหลาดใจมากที่มิเอลเล่เป็นผู้ยกถาดน้ำชาเข้ามาด้วยตนเอง

 

‘ผู้หญิงชาชั้นสูงคนนั้นทำอะไรต่อหน้าสาวใช้และคนรับใช้ของเธอ?’

 

มิเอลเล่อ้างว่าเธอทำงานบ้าน ดูเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าเธอไม่ถือสาเรื่องดังนี้ ความจริงเธอแค่สงสัยว่าทำไมเขาถึงมาหาอาเรีย

“ท่านออสก้าร์ไม่ได้พบกันเวลาเป็นเวลานานแล้ว สบายดีหรือไม่คะ?”

“ท่านละเป็นเช่นไรบ้าง?”

“ข้ายุ่งกับการเรียนเย็บปักคะ”

“งั้นรึ”

สายตาของเขามองตามมือเล็ก ๆ ของมิเอลเล่ ซึ่งวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างเงอะงะ มีความรู้สึกไม่สบายใจเกิดขึ้นกับเธอ เอ็มม่าสาวใช้ของเธอจึงจัดถ้วยชาให้ถูกต้องและรินชาให้

มิเอลเล่ยิ้มเหมือนดอกไม้และพุดว่า

“ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนคุยให้ กระทั่งพี่สาวของข้ามาถึงได้หรือไม่?”

ออสก้าร์ไม่สามารถปฏิเสธการปรากฏตัวอขงมิเอลเล่ได้ เขาจึงพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ และพุดว่า “ได้สิ”

มิเอลเล่นั่งตรงข้ามกับเขาอย่างสง่างามและดื่มชาที่เอ็มม่าเตรียมไว้ แม้ว่าจะเป็นชาที่เตรียมไว้ให้อาเรีย

“ข้าคิดว่าท่านผอมไปหน่อย”

“ข้ายุ่ง ๆ น่ะ”

“โอ้ ท่านกำลังจะสอบในเร็ววันนี้ใช่หรือไม่ คิดดูแล้วมันเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายสำหรับสถาบันศึกษา”

“ครับ”

“แต่ข้าเดาว่าท่านมีธุระสำคัญบางอย่าง เนื่องจากท่านมาเยี่ยมคฤหาสน์โรสเซ้น ทั้งที่ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เป็นวันธรรมดาเช่นนี้”

“…จะพูดอย่างนั้นก็ได้”

มีอาการสั่นเล็กน้อยในถ้วยที่มิเอลเล่ถือไว้ หลังจากหยุดคำพูดของเธอสักครู่และดื่มชา มิเอลเล่สังเกตเห็นบางอย่างในมือของคนรับใช้ที่รออยู่ข้างหลังเขา

มันคือช่อดอกลิลลี่ พวกเขาต้องนำมาให้อาเรีย เพราะเขาไม่ได้ส่งมอบมันให้กับเธอ

 

‘เป็นของขวัญวันเกิดเหรอ? ทำไมกัน?’

 

ดอกลิลลี่บริสุทธิ์ไม่เข้ากับคนสกปรกเช่นนั้น เธอเป็นคนเดียวที่สมควรได้รับดอกลิลลี่นั้น

มิเอลเล่หลับตาหนึ่งครั้งแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอได้รับการสอนให้เป็นคนที่มีเกียรติมาตั้งแต่เกิด เธอจึงรู้วิธีรักษาความสง่างามของตนไว้ในทุกสถานการณ์ แม้ว่านี่จะเป็นสถานการณ์ที่คนที่เธอรักเตรียมช่อดอกไม้ให้กับคนอื่นก็ตาม

“ท่านน่ารักเสียจริง ข้าเดาว่าท่านมาที่นี่เพราะเป็นวันคล้ายวันเกิดของพี่สาวของข้า น่าเสียดายที่งานเลี้ยงจบลงแล้ว ข้าไม่ได้รับเชิญดังนั้น ข้าแค่ให้ของขวัญแด่เธอ”

มิเอลเล่ตำหนิอาเรียด้วยความห่างเหินอย่างมาก เธอไม่ได้แสร้างทำเป็นบาดเจ็บเพียงแค่เน้นย้ำถึงความผิดของอาเรีย

“เธอไม่ได้เชิญข้า เพราะเธอคิดว่าข้าไม่สบายน่ะ อันที่จริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น เป็นความผิดของข้าเองที่แจ้งเธอไม่ถูกต้อง แต่ข้ารู้สึกเสียใจจริง ๆ”

สายตาของออสก้าร์สั่นคลอนชั่วครู่จากคำพูดของมิเอลเล่

มิเอลเล่สังเกตเห็นออสก้าร์ใช้เวลาคิดและยิ้มสักครู่ มีข่าวลือว่าอาเรียเป็นผู้หญิงที่ชั่วร้างดังนั้นเธอจึงคิดว่าเขาจะรับทราบว่าอาเรียไม่ได้เชิญเธอ คำวิจารณ์นั้นมีอยู่มากมาย ดังนั้นมิเอลเล่ที่แกล้งพูดถึง จึงเปลี่ยนเรื่อง เธอยังคงพูดคุยอย่างสนุกสนานกับเขา แต่เขากลับตอบสั้น ๆ อย่างไม่คิดอะไรกับเธอ

“วันหยุดพักผ่อนของท่านใกล้เข้ามาแล้วใช่หรือไม่ ข้าหวังว่าท่านออสก้าร์จะสำเร็จการศึกษาในเร็ววันคะ”

“แบบนั้นเราจะได้พบกันบ่อยมากขึ้น”

มิเอลเล่พูดเสริมด้วยเสียงที่อึกทึกในความคิดของเธอ แม้ว่าจะไม่ได้ยิน แต่เขาก็พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ และยืนยัน

“…ครับ”

“ข้าคิดว่าวันหยุดของสถาบันมักจะตรงกับวันเกิดของข้า ท่านพี่คาอิน พี่ชายของข้ามักจะนำของขวัญมาให้ข้าเสมอ”

มิเอลเล่หัวเราะเหมือนดอกไม้ที่สดใส บางทีอาจจะคิดถึงพี่ชายของเขา

“หากท่านออสก้าร์มีเวลา… ท่านจะมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของข้าได้หรือไม?”

มิเอลเล่ดูประหม่าราวกับว่าคำถามนั้นยากที่จะพูด จึงพูดออกไปด้วยเสียเบามาก

จนถึงตอนนี้เขาไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงของเธอ เพราะเขายุ่ง เขาจะส่งเฉพาะของขวัญมาให้เท่านั้น เนื่องจากเขามาเยี่ยมอาเรีย ในวันเกิดของเธอเช่นนี้ เขาจึงต้องมาเยี่ยมมิเอลเล่ด้วยเช่นกัน และประการที่สองแม้ว่าจะไม่มีการติดต่อกันมาก่อน แต่การมีส่วนร่วมของทั้งสองก็มีการพูดคุยกันภายในครอบครัวของพวกเขา เมื่อคิดแบบนั้นออสก้าร์จึงพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

“เอาล่ะ งั้นมาเลือกวันกัน”

“ว้าว ข้าดีใจมาก ถึงเวลานั้นข้าจะส่งบัตรเชิญไปให้ท่านค่ะ!”

มิเอลเล่ยิ้มแสดงความดีใจขณะที่สงสัยว่าจะทำอย่างไร เธอโกรธที่เขามาเยี่ยมอาเรีย แต่เธอกลับได้รับประโยชน์อย่างไม่คาดคิด

แน่นอนว่าเธอยังไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาเยี่ยมอาเรีย แต่เนื่องจากเขาบอกว่าจะมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดเธอซึ่งเขาไม่เคยมาเลย เธอจึงคิดว่าเขาอาจไม่ได้ชอบอาเรียจึงมาหาเธอในครั้งนี้

ต้องมีบางสิ่งที่สำคัญมากที่ต้องทำ แต่นั่นเป็นเรื่องที่จะต้องรู้ในภายหลัง

“หิมะจะตกในวันเกิดของข้าเสมอ ข้าหวังว่าครานี้หิมะจะตกอีกครั้ง”

โอ้ มันเป็นฤดูหนาว ดังนั้นมันจึงสวยเป็นอย่างมาก”

มิเอลเล่ชอบคุยกับออสก้าร์มากขึ้นก่อนที่อาเรียจะมาถึง เธอต้องออกจากห้องรับแขกไปด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ ขณะที่อาเรียเดินเข้ามา เธอดูเขินอาย

มิเอลเล่มีท่าทางของผู้ชนะ ถึงกระนั้นอาเรียที่ไม่สามารถแสดงความรังเกียจเธอต่อหน้าออสก้าร์ได้ พูดขึ้น

“ข้า..ข้าขัดจังหวะหรือไม่ ข้าจะกลับออกไปสักครู่ดีหรือไม่”

“ไม่หรอก นั่นลงเถิด”

ออสก้าร์กวักมือเรียกให้เธอนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา ซึ่งเป็นจุดที่มิเอลเล่นั่งอยู่จนถึงตอนนี้

 

‘พวกเขาจะคุยอะไรกัน?’

 

มิเอลเล่คงจะคุยกันได้อย่างน่าพอใจแน่ เพราะเธอเห็นหล่อนยิ้มออกมา แม้ว่ามิเอลเล่จะรู้ว่าเขามาเยี่ยมอาเรียก็ตาม

 

‘ข้าไม่ควรเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ’ มันสายเกินไปแล้ว แต่เธอก็รู้สึกเสียใจ อาเรียนั่งลงไม่นานถ้วยน้ำชาใบใหม่ก็วางตรงหน้าเธอ

เมือ่เธอกระหายน้ำและจิบชา เธอรู้สึกได้ถึงรสน้ำผึ้งและชานมที่หอมหวานนุ่มนวล

เขาทักทายอาเรียก่อนด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ

“เป็นอย่างไรบ้าง? อากาศเริ่มหนาวจึงอาจไปไหนมาไหนได้ลำบาก”

“ข้าสบายดีคะ ท่านเป็นอย่างไร ท่านออสก้าร์”

เขาหยุดถือถ้วยน้ำชาเมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของอาเรีย นั่นเป็นเพราะเธอยิ้มที่เย้ายวนและมีเสน่ห์ที่สุด

มันดูไม่เป็นมิตร แม้ว่าเธอจะอายุสิบห้าปี ใกล้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่มากขึ้นหลังจากงานวันเกิดของเธอ อย่างไรก็ตามมันเป็นรอยยิ้มธรรมชาติและน่าหลงใหลซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เขาเผลอหลงมาแล้วในห้องอาหารเมื่อครั้งก่อน บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างมาก ราวกับว่าไม่ใช่สถานที่เดียวกับที่เขาคุยกับมิเอลเล่

ออสก้าร์ที่มองไปที่อาเรียครู่หนึ่งรีบลดสายตาลงและจ้องถ้วยน้ำชา พร้อมกับตอบออกมาสั้น ๆ อย่างช้า ๆ “…ครับ”

“ข้าคิดกิ๊บที่ท่านออสก้าร์ส่งมาให้ เป็นอย่างไรบ้างคะ ดูดีหรือไม่”

เขามองคำถามของเธออย่างช่วยไม่ได้ เป็นของที่เขาส่งให้เธอ ดังนั้นเขาจึงต้องมองดูและกล่าวชมเชย

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเงยหน้าขึ้นจับจ้องไปที่ถ้วยน้ำชาและมองไปที่อาเรีย

“…ดูดีมาก”

“ขอบคุณสำหรับของขวัญอันล้ำค่าที่ให้ข้า มันสวยงามมาก กระทั่งข้าอยากจะติดไว้ทุกวัน”

หัวใจของออสก้าร์เต้นแรงอีกครั้ง ขณะที่เธอยิ้มหวานด้วยดวงตาของเธอ รอยยิ้มเย้ายวนของเธอซึ่งหาไม่ได้ง่าย ๆ ในหมู่ขุนนางที่อายุเพียงเท่านี้

แม้ว่าเขาจะไม่สนใจเรื่องความงานและรูปลักษณ์ แต่เขาก็ไม่สามารถยืนหยัดเผชิญหน้ากับความเย้ายวนและความงามได้อย่างเด็ดขาด เขาหันกลับมาจ้องมองอีกครั้งและผู้นำบทสนทนาก็ตกไปที่อาเรียในพริบตา

“ท่านไม่ชอบเข็มกลัดที่ข้าส่งให้ท่านหรือคะ? ข้าคิดว่ามันจะเข้ากับท่านได้ดี..”

“ไม่หรอก ข้าชอบมันมาก แต่มันดูจะมากเกินไป”

“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ ท่านเป็นคนแรกที่ข้ามอบของขวัญให้โดยไม่รู้ตัว…”

แม้ว่านั่นจะเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เธอมอบให้กับคนที่ไม่ได้อยู่ในตระกูลโรสเซ้น ตั้งแต่เข้าร่วมตระกูลโรสเซ้น แต่อาเรียก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มคำอธิบายที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้

 

คะแนน 3.0
กรุณารอสักครู่...