ตอนที่แล้วตอนที่ 19 สเปรย์พริกไทย!
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 21 เล่นกันเถอะ!

แขกของผมที่ห่างกันไม่ได้ My Inseparable House Guests

ตอนที่ 20 Strawberry!


“ไม่อ่ะ” แฟรงค์ไม่ได้ไว้หน้าหลินเสี่ยวซินเลย

“เจ้าโง่มองมาที่ฉันอีกครั้ง” หลินเสี่ยวซินเกือบจะทำเสียงขึ้นจมูก “นายอายที่จะพูดแบบนั้นหรือไง”

“ฉันอายที่จะพูดอะไร” แฟรงค์มองไปที่หลินเสี่ยวซินและพูดว่า “เธอมีเสน่ห์ในเสื้อเชิ้ตเล็กน้อย แต่ไม่มีความยั่วยวนเลย”

“ทำไม?” หลินเสี่ยวซินถามอย่างไม่มั่นใจ

“เพราะผู้หญิงที่ใส่เสื้อเชิ้ตผู้ชายจะมีจุดดึงดูดปริศนาก็คือหน้าอกของพวกเธอที่บีบออก แต่มองไปที่เธอ” แฟรงค์ชี้หน้าอกของหลินเสี่ยวซินและพูดว่า “มันไม่ดีที่เธอจะมองลงไปนะ”

หลินเสี่ยวซินมองลงไปที่หน้าอกของเธอ ด้านหน้าของเธอแบนเหมือนดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบิน

“ฮึ่ม!” หลินเสี่ยวซินพองแก้มอย่างไม่สบอารมณ์

ในเวลานี้แฟรงค์ก็ไม่ลืมที่จะโจมตีเพิ่มและพูดกับหลินเสี่ยวซินว่า “คนอื่นๆ จะเหมือนกำยานที่แอบซ้อนใต้ม่านคริสตัล ส่วนเธอเป็นดอกบัวขนาดเล็กเผยให้เห็นเพียงมุมแหลมคมของน้ำค้าง โดยมีเม็ดละมุดบนไข่ดาวสองใบในกระเป๋า นั่นแหล่ะที่เปรียบได้เป็นเธอ”

“ฉัน ฉันจะเอาชนะนาย!” หัวใจของหลินเสี่ยวซินถูกแทงด้วยคำพูดของแฟรงค์ เธอมองไปที่แฟรงค์และพูดว่า “ฉันจะให้โอกาสนายในการเปลี่ยนใจเป็นครั้งสุดท้าย”

“มันจะไม่เปลี่ยนหรอก” ด้านแฟรงค์ก็ยิ้มและพูดกับหลินเสี่ยวซินในขณะที่หัวเราะ “ด้านข้างของเธอเฉกเช่นการกลับชาติมาเกิดของกระดานขัดผิวหน้า เธอเหมือนบิลเลียดคลับที่ได้รับการขัดเกลา”

“แฟรงค์ ฉันจะบอกนายว่า พอได้แล้ว!” หลินเสี่ยวซินร้องและเธอก็รีบใช้หมัดเล็กๆ สองหมัดพุ่งเข้าใส่หน้าอกของแฟรงค์ แฟรงค์เอื้อมมือไปกอดเอวของเธอไว้ในอ้อมแขน เธอจึงไม่สามารถขยับไปไหนได้

แม้ว่าร่างกายของเธอจะไม่สามารถขยับได้ แต่หลินเสี่ยวซินก็ยังมีปาก

เธอจึงยื่นปากออกไปเพื่อกัดแขนของแฟรงค์ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้เธอกัดเขา เขาไม่เชื่อว่าปากเล็กๆ นี้จะกัดได้แรงนักหรอก

เธอกัดอย่างรุนแรง แต่อย่างมากเธอก็ทำได้เพียงทิ้งรอยฟันตื้นๆ บนแขนของเขา แฟรงค์ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย

“แหวะ เค็มจัง” หลินเสี่ยวซินคายลิ้นออกมา หันศีรษะไปมองที่แฟรงค์ “ในที่สุดฉันก็รู้ว่าทำไมมือเด็กถึงเรียกว่ามือหมูเค็ม มันเค็มจริงๆ”

“มือหมูเค็มไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้” แฟรงค์มองไปที่หลินเสี่ยวซินที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา “นั่นเป็นเพราะมือของหมูนั้นอุดมไปด้วยไขมันและบอบบาง”

“ฉันไม่เข้าใจ” หลินเสี่ยวซินนอนอยู่ในอ้อมแขนของแฟรงค์ เธอไม่ได้ดิ้นแต่ขาสองข้างของเธอแกว่งไปมาเหมือนว่ายอยู่ในแม่น้ำ

เนื่องจากขาของหลินเสี่ยวซินเคลื่อนไหวตลอดเวลาจึงทำให้เสื้อของแฟรงค์ไม่สามารถปกปิดต้นขาและบั้นท้ายของเธอได้ทั้งหมด ส่วนล่างของสะโพกถูกเปิดเผยแฟรงค์ที่เห็นแบบนั้นก็ร้อนใจ

ดังนั้นแฟรงค์จึงเอื้อมมือไปแตะต้นขาขวาของหลินเสี่ยวซินและหลังขาของเธอไล่ตรงไปที่ด้านในของเสื้อ

ด้วยสัมผัสนี้แฟรงค์จึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หลินเซี่ยวซินก็หันศีรษะหนีไป

“ไม่ใช่ว่าเธอ” แฟรงค์รู้สึกถึงความชุ่มชื้นและความอ่อนโยนในมือของเขาและพูดกับหลินเสี่ยวซินช้าๆ “เธอออกมาโดยไม่สวมกางเกงในงั้นเหรอ?”

“ฉันลืม!” หลินเสี่ยวซินส่งเสียงกรีดร้องและร่างกายก็เด้งขึ้นมาทันที แฟรงค์รีบจับเอวหลินเสี่ยวซินไว้ด้วยมือของเขาเพื่อป้องกันไม่ให้เธอล้มเพราะเธอไม่สามารถยืนได้

แต่หลินเสี่ยวซินกล้าจะใจกล้าขนาดนี้เชียวหรือ? หลังจากยืนขึ้นเธอก็รีบวิ่งไปที่ห้องนอนทันทีและกลับมาในอีกครึ่งนาทีต่อมา

ในตอนนี้ใบหน้าของหลินเสี่ยวซินเป็นสีแดงและมือของเธอก็จับชายเสื้อของเธอแน่น

“เมื่อกี้นายแตะอะไรที่นายไม่ควรสัมผัสเข้าหรือเปล่า”

“ไม่” แฟรงค์กล่าว

“จริงเหรอ?” หลินเสี่ยวซินเอียงศีรษะเล็กน้อยและมองไปที่แฟรงค์อย่างจริงจัง

“ไม่จริง ถ้าไม่นับบั้นท้ายของเธอ ฉันก็ไม่ได้แตะต้องมัน”

“นายตายแน่” หลินเสี่ยวซินไม่กล้าเข้าใกล้แฟรงค์อีกต่อไป เธอหันมาสบตาและพูดกับแฟรงค์ “ฉันจะไปนอนแล้ว ฉันอยากกินนมถั่วเหลืองพรุ่งนี้เช้า”

“ฉันคิดว่าจะดีกว่านะถ้าดื่มน้ำถั่วในตอนเช้า” แฟรงค์มองหลินเสี่ยวซินด้วยความอึดอัด

“ไม่เอา แบร่!” หลินเสี่ยวซินพูดและแลบลิ้นออกมาก่อนกลับไปที่ห้องเพื่อนอน

แฟรงค์หยิบโทรศัพท์มาวางบนโซฟา เขานึกถึงความรู้สึกที่เพิ่งได้สัมผัส แล้วอ่านนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนผู้ขยันขันแข็งอย่าง ‘Twenty-five thousand a day’ จากนั้นก็กลับไปที่ห้องนอน

ในห้องนอนตู้เสื้อผ้าของแฟรงค์ได้รับการจัดเก็บอย่างเรียบร้อยโดยหลินเสี่ยวซิน แต่ผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มร่างกายของหลินเสี่ยวซินได้ถูกโยนลงบนเตียงของแฟรงค์อย่างไม่ใส่ใจ

แฟรงค์หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาและในใจของเขาก็กำลังคิดถึงช่วงเวลาที่หลินเสี่ยวซินเพิ่งออกมาจากห้องน้ำและได้กลิ่นหอมๆ เขาดมผ้าขนหนูอย่างอดไม่ได้ จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าการกระทำของเขามันลามกเกินไป เขาทิ้งผ้าเช็ดตัวไว้บนโต๊ะทำงานและหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้นแฟรงค์ถูกปลุกด้วยเสียงเรียกเข้า

เมื่อเขาเปิดโทรศัพท์มือถือก็เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว เขาไม่ต้องการที่จะลุกขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและพูดกับปลายสายให้มาส่งของที่บ้าน พร้อมกับโน้ต “ทิ้งไว้ที่ประตู” ที่แปะไว้ที่หน้าประตู

จากนั้นแฟรงค์ส่งข้อความถึงหลินเสี่ยวซินให้เธอไปที่ประตูเพื่อรับอาหารเช้า

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้อย่างมีชั้นเชิงแฟรงค์ก็เข้านอนอย่างมีความสุข

เขาไม่รู้ว่าเขาหลับไปนานแค่ไหนแฟรงค์รู้สึกคันที่ใบหน้าเล็กน้อย เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็เห็นหลินเซี่ยวซินกำลังเอาผมเล่นกับใบหน้าของแฟรงค์

หลินเสี่ยวซินเห็นว่าแฟรงก์ลืมตาแล้วเธอจึงพูดว่า “เจ้าหมูขี้เกียจตื่นเถอะสิบโมงแล้ว”

“แค่สิบโมงเช้า” แฟรงค์มองไปที่หลินเสี่ยวซิน เขาพร้อมที่จะหลับตลอดเวลา

แต่หลินเสี่ยวซินไม่ยอม เธอขึ้นขี่แฟรงค์จากนั้นเธอก็เอาผมยาวที่ไม่มียางรัดผมไปวางบนใบหน้าของแฟรงค์และสบัดซ้ายขวา

แฟรงค์ได้กลิ่นหอมของเส้นผมของหลินเสี่ยวซินและใช้มือกดที่เอวของหลินเสี่ยวซินเพื่อให้เธอล้มลงบนร่างของเขา

“ตื่น” หลินเสี่ยวซินวางศอกบนเตียงและปีนขึ้นไปที่ใบหน้าของแฟรงค์ทีละนิด จากนั้นเธอก็มองไปที่คอของแฟรงค์และกัดมันแรงๆ

“เธอเป็นแวมไพร์รึไง” แฟรงค์เงยคอเพื่อให้หลินเซี่ยวซินกัดได้สบายๆ เพื่อเป็นการประท้วง

หลินเสี่ยวซินกัดคอของแฟรงค์เป็นเวลาประมาณห้าหรือหกนาที จนกระทั่งมันมีรอยกัดที่คอของเขาอย่างชัดเจน จากนั้นเธอก็ยืดตัวขึ้นและเหยียดนิ้วสองนิ้วออกมาในท่าแสดงชัยชนะไปทางแฟรงค์ “ภารกิจ Daily strawberry เสร็จสมบูรณ์”

“มาเถอะมานี่แล้วฉันจะให้เธอด้วย” แฟรงค์ชี้นิ้วไปที่หลินเสี่ยวซิน

“ไม่! ไม่!” หลินเสี่ยวซินรีบวิ่งออกจากเตียงเพื่อป้องกันไม่ให้แฟรงค์จับได้ “ฉันเป็นหัวหน้าชั้นเรียน ถ้าฉันมีรอยสตรอเบอรี่แบบนั้นฉันจะรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองว่าเป็นคนดีและซื่อสัตย์ในชั้นเรียนได้ยังไง”

เป็นเรื่องจริง หลินเสี่ยวซินโลลิจอมปลอมเธอเป็นหัวหน้าชั้นเรียน เขาไม่รู้ว่ากลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยในชั้นเรียนของเธอสุ่มสี่สุ่มห้าเลือกหัวหน้าชั้นเรียนแบบนี้มาให้เธอได้ไง

หลินเสี่ยวซินเห็นแฟรงค์ตื่นขึ้นมาแล้วจึงพูดกับเขาว่า “ฉันจะเทนมถั่วเหลืองร้อนให้นาย รีบลุกจากเตียง”

คะแนน 4.8
กรุณารอสักครู่...