ตอนที่แล้วตอนที่ 1154 ใครจะไป?
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 1156 ประกาศหัวข้อการประชุม

ในวันที่สิบห้า…เมืองด้านในของค่ายซางจิงถูกปิดกั้นหมดทุกทางแล้วเรียบร้อย คนที่เดินทางเข้าเมืองนั้นไม่ใช่แค่ต้องแสดงหลักฐานยืนยันตัวเท่านั้น แต่จะต้องถูกตรวจสอบด้วยมาตรฐานสูงสุดจากภายในและภายนอกอย่างครบถ้วน

 

นอกจากนี้ที่ด้านนอกของอาคารประชุม ยังมีการต่อแถวเข้าคิวยาวเหยียดโดยในแถวนั้นมีแต่เจ้าหน้าทหารที่มียศตำแหน่ง ซึ่งแต่งชุดเครื่องแบบยืนเรียงแถวกันยาวเพื่อรับการตรวจอย่างถี่ถ้วนก่อนเข้าไปในอาคารประชุม แสดงให้เห็นถึงการจัดการอย่างจริงจังและเข้มงวด รวมถึงความสำคัญของการประชุมในครั้งนี้

 

“พันโทครับ รบกวนฝากปืนก่อนด้วยครับ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งหยุดเฉินช่าวเย่ที่กำลังจะเข้าไปในอาคารไว้ น้ำเสียงที่ใช้ไม่ได้อ่อนน้อมสักเท่าไหร่

 

เฉินช่าวเย่เหลือบมองปืนไรเฟิลพิเศษที่ไพล่ไว้ที่หลังของตัวเองและก็ฉุกคิดว่าอาวุธของเขามันไม่เหมาะสมที่จะนำเข้าไปในห้องประชุมจริงๆอย่างที่อีกฝ่ายแจ้ง  

 

ดังนั้นเฉินช่าวเย่จึงยอมมอบปืนของเขาให้กับเจ้าหน้าที่ไปโดยไม่ได้คิดอะไร แต่เขาก็พลันฉุกคิดได้ก่อนว่าน้ำหนักของปืนไรเฟิลพิเศษของเขามันเกินกว่าที่คนธรรมดาจะรับได้ไหว ดังนั้นเฉินช่าวเย่เลยชักปืนไรเฟิลกลับมาและนำมันไปวางลงไปในกล่องแทนเอง

 

เจ้าหน้าที่ที่เห็นเช่นนั้นก็พูดกับเฉินช่าวเย่ “ท่านจะได้รับอาวุธของท่านคืนหลังจากที่การประชุมจบลงครับ มั่นใจได้”

 

“อืม!” เฉินช่าวเย่พยักหน้ารับอย่างมึนๆ อดไม่ได้ที่จะมองไปยังผู้คนที่เข้าแถวแยว จากนั้นก็ถอนหายใจและกำลังเดินเข้าไปในห้องประชุมต่อ

 

“รอก่อนครับท่านพลโท” เจ้าหน้าที่คนเดิมหยุดเฉินช่าวเย่เอาไว้อีกครั้ง มองไปที่เอวของเฉินช่าวเย่พร้อมอมยิ้ม “ปืนพกนี้ก็ต้องถูกฝากไว้ก่อนด้วยเหมือนกันครับ”

 

เฉินช่าวเย่นิ่วหน้า “ฉันว่ามันไม่จำเป็นหรอก ใช่มั้ย? ฉันจะเอาปืนพกไว้ป้องกันตัวบ้างเลยไม่ได้เหรอ?”

 

พลเอกคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังแทรกตัวเข้ามาส่งมอบอาวุธให้กับเจ้าหน้าที่แทน เขาหันกลับมามองเฉินช่าวเย่และส่งยิ้ม “โทษทีพลโท มันเป็นกฏ ทุกคนต้องทำตาม”

 

ความหมายนี่คือ…แม้แต่พลเอกยังทำตามกฏระเบียบ แล้วเมื่อไหร่เฉินช่าวเย่จะทำตามกฏซะที?

 

เฉินช่าวเย่ชำเลืองมองตวนเจียงเหว่ยที่กำลังส่งมอบอาวุธอยู่ข้างๆ ตวนเจียงเหว่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ใช่ ที่คุณพูดก็มีเหตุผล รอสักครู่!”

 

หลังจากพูดจบ เฉินช่าวเย่ก็แทบจะสลัดเครื่องแบบทหารของเขาออกจนหมดเพื่อปลดอาวุธทั้งหลายที่ซ่อนไว้ตามตัว จากนั้น…

 

“ตึง!(*&^%^&@$!%&!”

 

ปืนไรเฟิลที่ยังไม่ได้ประกอบ ปืนกระบอกอัตโนมัติพร้อมลำกล้องขนาดใหญ่และปืนพกขนาดเล็กสามกระบอก ราวกับมายากล เฉินช่าวเย่วางอาวุธทั้งหมดลงด้วนสีหน้านิ่งๆ 

 

เจ้าหน้าที่ยืนนิ่งงันอย่างจกใจ

 

พระเจ้า!

มีปืนซ่อนอยู่มากขนาดนี้เลย!

 

คนมากมายที่ยืนต่อแถวยาวอยู่ข้างหลังต่างก็มองมาด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน อาวุธทั้งหลายที่ถูกวางจากมือเฉินช่าวเย่นั้นทุกคนต่างเป็นประจักษ์พยาน พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองกับภาพที่ได้เห็น

 

ทุกคนรวมถึงตวนเจียงเหว่ยก้าวเข้าไปในห้องประชุมหลังจากผ่านกระบวนการทุกอย่างเรียบร้อยก็ต้องชะงักค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

สีหน้าของเฉินช่าวเย่นั้นนิ่งเรียบ เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม เสื้อผ้าเปิดออกหลุดรุ่ย หน้าท้องขนาดใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับปืนอีกห้ากระบอกที่ยังไม่ได้นำออกมาจากในเสื้อผ้า

 

เฉินช่าวเย่สังเกตได้ถึงบรรยกาศที่เงียบสนิท โดยที่เขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น “โอ้ ดูสิ ยังไม่หมดเลย?”

 

เจ้าหน้าที่คนเดิมซึ่งมีหน้าที่ในการดูแลอาวุธของเฉินช่าวเย่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “พลโทครับ ตรงจุดอื่นบนตัวท่านยังมีอาวุธซ่อนอยู่อีกมั้ยครับ?”

 

เฉินช่าวเย่ฉุกเงียบไปครู่หนึ่ง “อาวุธเหรอ? มี”

 

อะไรนะ?

 

และแล้ว…

 

สีหน้าของเจ้าหน้าที่คนเดิมก็กลายเป็นเขียวและตะโกนออกมาเสียงดัง “กรุณาฝากอาวุธทั้งหมดด้วยครับ! อาวุธทั้งหมด!”

 

“โอ้” เฉินช่าวเย่เหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าหน้าที่คนนี้จะต้องทำท่าทางแบบนี้ด้วย 

 

ในขณะที่กลุ่มคนด้านหลังเริ่มส่งเสียงฮือฮา เพราะหลังจากนั้นเฉินช่าวเย่ก็เปิดเสื้อ กางเกง รองเท้า หมวก ถุงเท้า และแม้แต่ผ้าพันคอ เขามีอาวุธซ่อนไว้ทั้งหมดในทุกจุดบนตัว

 

มีกริชมากกว่าสิบเล่ม ใบมีด ตะปูเหล็แหลมจำนวนมากถูกดึงออกไปกองกันพะเนินสูง

 

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เจ้าหน้าที่คนเดิมที่ตัวแข็งค้าง แต่สีหน้าของทุกคนที่เห็นต่างหน้าดำหน้าเขียวกันหมด สายตาที่มองไปที่เฉินช่าวเย่นั้นราวกับมองตัวประหลาด…คนบ้าอะไรพกอาวุธในตัวได้มากขนาดนี้ ซ่อนทั้งหมดนี้ไว้ในตัวได้ยังไงกัน?

 

ขณะนั้นเอง เจ้าหน้าที่คนเดิมก็เริ่มกลัวจนเหงื่อตก เมื่อนึกถึงอาวุธรุนแรงมากมายหลายชิ้นที่ถูกหยิบออกมา เขาก็โพล่งใส่เฉินช่าวเย่ “นี้ท่านจะเอาทั้งหมดนี้เข้าไปในห้องประชุม? ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะต้องฝากอาวุธทั้งหมดก่อนเข้าไป? มันยังมีอะไรอีก มีอาวุธอะไรที่ซ่อนไว้ตามตัวอีก ช่วยนำทั้งหมดออกมาด้วยครับ?!”

 

เฉินช่าวเย่มองกลับไปด้วยแววตาใสซื่อ “นายถามฉันแค่เรื่องปืนไม่ได้พูดว่าอาวุธ…”

 

เจ้าหน้าที่คนเดิมพูดอะไรไม่ออก เขาจ้องเฉินช่าวเย่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา 

 

สิ่งที่เจ้าหน้าที่คนนี้ไม่คิดก็คือเฉินช่าวเย่จะหยิบอาวุธมากมายขนาดนี้ขึ้นมาจากในตัว “แบบนี้รวมด้วยเหรอ? มันเคย…”

 

“ไม่จำเป็นต้องอธิบายถึงจุดประสงค์มนการซื้อของพวกนี้ นอกเหนือจากอาวุธปืนที่เฉินช่าวเย่ซ่อนไว้ไม่น้อยแล้ว แม้แต่อาวุธอื่นๆเขาก็มีไม่น้อยหน้าเหมือนกัน

 

พระเจ้า แม้แต่กางเกงในก็ยังใช้ซ่อนอาวุธเหรอ?

 

เฉินช่าวเย่ นายมันพิเศษเรื่องอะไรกันแน่?

 

ทุกคนมองมาที่เฉินช่าวเย่ด้วยสายตาอึ้งๆ พวกเขามองไปที่เฉินช่าวเย่อย่างเงียบๆโดยพูดอะไรไม่ออก แม้แต่เจ้าหน้าที่คนอื่นๆยังลืมหน้าที่ของพวกเขา พวกเขาไม่เคยเห็นคนที่พวกอาวุธในตัวมากขนาดนี้มาก่อนเลย!

 

เฉินช่าวเย่กระพริบตาปริบๆและเอ่ยเสียงกระซิบ “ตื่นเต้นจัง ฉันเป็นคนอ้วนและมีพื้นที่ในการซ่อนน้อย ถ้าเป็นคนจากทีมความลับของพระเจ้า พวกเขาสามารถซ่อนของได้มากกว่าฉันซะอีก “

 

ดังนั้น ต่อมาคือพริกป่น เนื้อแห้ง ซาลาเปา และแม้แต่น่องไก่ ทุกอย่างที่ไม่รู้ว่าเอาไปซ่อนไว้ตรงไหนมากมายถูกหยิบขึ้นมา

 

ทุกคนอ้าปากค้างอย่างพูดอะไรไม่ออก แม้แต่ตวนเจียงเหว่ยที่ได้สร้างพันธมิตรกับเขี้ยวหมาป่าแล้วก็ยังช็อคค้างไม่ต่างกัน มันเป็นความสามารถในการซ่อนของได้ดีเยี่ยมเกินไป 

 

และที่เฉินช่าวเย่พูด สมาชิกของทีมความลับของพระเจ้าสามารถซ่อนได้มากกว่านี้อีก?

 

พระเจ้า!

 

แสดงว่าที่ผ่านมา กองทัพเขี้ยวหมาป่าสามารถซ่อนของมากมายขนาดนี้ไว้ในเสื้อผ้ามาได้ตลอดเลยเหรอ?

 

ประเพณี?

 

พระเจ้า! นี้มันความคิดใครกันเนี่ย?

 

ไม่จำเป็นต้องเดา เพราะความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวทุกคนนั้น วิธีการที่ไม่เหมือนใครและป่าเถื่อนแบบนี้ จะมีใครได้ถ้าไม่ใช่ชูฮัน?

 

ดังนั้นหลังจากที่เหตุการณ์เป็นที่รู้กันไปทั่ว มันก็ได้สร้างความเข้าใจใหม่ในใจของทุกคนที่มีต่อชูฮันและเขี้ยวหมาป่า…

 

ในที่สุด หลังจากที่กล่องบรรจุเต็มแน่น เจ้าหน้าที่คนเดิมก็เงยหน้าขึ้นมองเฉินช่าวเย่อย่างเป็นกังวล “ยังมีอีกมั้ยครับ? หรือหยิบออกมาหมดแล้ว?”

 

เฉินช่าวเย่กลืนน้ำลาย ชำเลืองมองน่องไก่ในกล่อง “ฉันส่งน่องไก้ไปก่อนหน้านี้ แล้วนี้มันหายไปไหนแล้ว!”

 

“เชิญ เชิญเข้าไปได้เลยครับ” เจ้าหน้าที่คนเดิมถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาหัวหมุนจนหน้าเกือบมืด!

คะแนน 4.1
กรุณารอสักครู่...