ตอนที่แล้วบทที่ 2 : มาใหม่
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 4 : เข้าข้างซูจิงเหวิน

บทที่ 3 : คนหรือผี?


ซูมู่เกอและนางเจ้าออกจากห้องโถงไว้ทุกข์ไปที่ Peachblossom Courtyard  แม้ว่าเธอจะเตรียมพร้อม แต่เธอก็ประหลาดใจเมื่อเห็นสนาม

สนามแห่งนี้ห่างไกลและว่างเปล่า  ยกเว้นต้นไม้ที่แก่และกำลังจะตายไม่มีอะไรอยู่ในสนามเลย  ไม่สอดคล้องกับชื่อเรียก Peachblossom Courtyard

โต๊ะและเก้าอี้ในห้องสีซีดจางมากและมีจุดด่างดำจนจำไม่ได้ว่าสีเดิมเป็นสีอะไร

นางเจ้าและบรรพบุรุษมีชีวิตอยู่ภายใต้เงื่อนไขนี้เป็นเวลาหลายสิบปี  อย่างไรก็ตาม  ในฐานะสามีและพ่อ  ซูหลุนไม่สนใจเลย

“มูมู่ เจ้าตกลงไปในน้ำและคงกลัวมาก  คืนนี้เจ้านอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ แม่จะเชิญหมอมาตรวจเจ้าในเช้าวันพรุ่งนี้”

“เจ้าค่ะ”

เธอเพิ่งตื่นขึ้นมาและอ่อนแอ  ดังนั้นเธอจึงหลับไปทันทีที่เธอล้มตัวลงนอนและปิดตาลง

คืนนี้คฤหาสน์ซูทั้งหลังยุ่งเหยิง  แต่  “หัวหน้าอาชญากร” กลับนอนแน่นิ่ง

…....................................

“คุณหนูของข้าต้องการพบคุณหนูใหญ่  หลีกไปให้พ้นเร็วๆ!”

“คุณหนูใหญ่ยังไม่ตื่นเจ้าค่ะ  คุณหนูจิงเหวิน  ได้โปรด...อ๊ะ!”

“ทาสโสโครก  เจ้ากล้าห้ามคุณหนูรองได้ยังไง!”

ในตอนเช้าของวันถัดมา การโต้เถียงด้านนอกห้องปลุกซูมู่เกอให้ตื่นขึ้น  เมื่อเธอลุกขึ้นจากเตียง  ประตูถูกผลักเปิดออก

ซูจิงเหวินเดินเข้ามาในลักษณะคุกคามพร้อมสาวใช้ของนาง  ซูมู่เกอเห็นความหวาดกลัวที่หายวับไปในดวงตาของนางและเดาได้ว่าเมื่อคืนนางคงกลัวมาก

ซูจิงเหวินสวมชุดลายดอกบีโกเนีย คาดเข็มขัดที่เอว  ที่มุมชุดของนาง มีดอกไม้น่ารักๆ เมื่อนางเดินช่วยเพิ่มความรู้สึกพริ้วไหวไปมา

ซูจิ่งเหวินดูเหมือนนางอันแม่ของนาง  มีใบหน้ากลม  สีชมพู น่ารัก  หน้าผากเต็ม ดวงตากลมโต จมูกงอเล็กน้อยและริมฝีปากสีกุหลาบเหมือนเชอร์รี่  สิ่งเหล่านี้ทำให้คนรักเธอมากไม่ว่าเธอจะยิ้มหรือกำลังโกรธ

น่าเสียดายที่นางอันมักจะเอาแต่ใจนางเสมอจนเสียนิสัย   กลั่นแกล้งและหยิ่งผยอง  นางจึงดูไม่น่ารัก แต่น่าเกลียดแทน

ซูมู่เกอหันไปมองสาวใช้เยว์รู่ที่กำลังร้องไห้  เป็นสาวใช้คนสนิทของแม่เธอ  คนเดียวที่พยายามช่วยเธอเมื่อเธอตกน้ำ

“เยว์รู่หน้าเจ้าเป็นอันใด?”

เยว์รู่สูดลมหายใจและสะอื้น  “คุณหนูมู่เกอ  ข้าไม่เป็นไร  ข้าเผลอชนบางสิ่งมันเป็นอุบัติเหตุ”

ดวงตาของซูมู่เกอขยับเล็กน้อยและคิดว่า  “เจ้าคิดว่าข้าไม่มีตารึ?”

“อะไรตีเจ้าถึงสามารถทำให้เป็นรอยนิ้วได้เช่นนั้น?”

ซูจิงเหวินสังเกตว่าซูมู่เกอไม่สนใจนางเลย และคิดได้ว่าเมื่อคืนหล่อนทำให้นางกลัว ก็เกิดความโกรธขึ้นมาอีก

“พี่มู่เกอ  สาวใช้นางนี้ไม่นำทางมาดีๆ  ข้าจึงสั่งสอนนางแทนพี่”

“โอ้ จริงๆรึ?  สาวใช้คนไหนนำทางเจ้า?”

หยิงหงส์สาวใช้คนสนิทของซูจิงเหวิน ก้มหน้าเล็กน้อยโดยไม่ทำความเคารพใดๆ แล้วพูดว่า  “ข้าเอง... อ๊ะ!”

“เพี๊ยะ!”

หยิงหงส์ยังพูดไม่ทันจบประโยคและใบหน้าของนางก็ถูกตบ

การตบไม่เพียงทำให้หยิงหงส์เท่านั้นที่ตกใจ  แต่ยังรวมถึงซูจิงเหวินด้วย

หลังจากสิ่งที่ตัวเองได้รับ  ไม่ว่าซูมู่เกอจะเป็นคนหรือผี  ซูจิงเหวินขมวดคิ้วและกัดฟันพูดว่า  “ซูมู่เกอ เจ้ามาตบสาวใช้ของข้าได้ยังไง!”

ซูมู่เกอมองไปที่นางและยิ้มบางๆให้

“ทำไมเจ้าถึงได้พูดเยี่ยงนี้ละน้องสาวของข้า  ข้ากำลังสอนสาวใช้ที่ไม่มีวินัยให้เจ้า  เพราะนางไม่ยอมคำนับข้า  เมื่อนางเข้ามาในห้องนี้  เจ้าไม่คิดว่านางขาดวินัยหรือ?”

“เจ้า  ดี เจ้ากล้าที่จะโต้เถียงข้า!

ซูจิงเหวินจ้องมองซูมู่เกอและคิดว่าหญิงสาวนั้นแปลกประหลาดเพียงใด  โดยเฉพาะใบหน้า  ที่เหมือนเดิม แต่มีความรู้สึกที่แตกต่างกัน

ในอดีต  ไม่ว่านางจะรังแกซูมู่เกออย่างไร  เธอแค่ร้องไห้จนเป็นลม แต่ไม่กล้าพูดโต้กลับมา

มีสิ่งสกปรกอยู่ในร่างกายของนาง!

แสงแดดส่องลงบนใบหน้าขาวซีดของซูมู่เกอ   ซูจิงเหวินเห็นปานสีแดงเข้มบนตาขวาของนางทั้งหมด  เห็นได้ชัด

นางไม่กลัวแสงและนางมีเงา  ตอนนี้  ซูจิงเหวินเชื่อว่าซูมู่เกอเป็นมนุษย์ไม่ใช่ผี

ไม่ว่าซูจิงเหวินจะคิดอย่างไร  ตอนนี้ ซูมู่เกอได้ครอบครองร่างนี้แล้วและนางตัดสินใจว่าจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด