ตอนที่แล้วบทที่ 11 ความสัมพันธ์ของครอบครัวโจว
ทั้งหมดรายชื่อตอน

บทที่ 12 ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องซื้อ

สะใภ้สี่ให้มาสะใภ้สามตอบ

 

แม้จะใกล้ 6 โมงแล้ว แต่ท้องฟ้าก็ยังมีแสงร่ำไรอยู่ สำหรับที่นี่แล้วเมื่อถึงหกโมงครึ่ง สีของท้องฟ้าจึงจะมืดลง

 

ดังนั้นสะใภ้สามจึงเดินไปหยิบผ้าฝ้ายออกมา

 

โจวชิงเซินเข้าใจในทันที ที่แท้สะใภ้สี่ก็อยากให้เมียเขาทำชุดให้นั่นเองไม่ใช่ว่าสะใภ้สี่ก็ตัดชุดได้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้ตัดใจมอบผ้าฝ้าย 1 กก.และน้ำตาลทรายแดงให้เธอด้วย? ”

 

เธอตัดชุดให้พวกเด็กๆ ไม่เป็น ดังนั้นจึงนำของพวกนี้มาให้ฉันทำสะใภ้สามมือไม้เป็นระวิงขณะตอบกลับ

 

สำหรับงานฝีมือในด้านนี้แล้ว เธอค่อนข้างที่จะมั่นใจในตัวเองมาก

 

เธอกล้าใช้ผ้าฝ้ายที่ดีแบบนี้มาตัดชุดหนาวให้พวกต้าหวาเหรอ? ” โจวชิงเซินรู้สึกแปลกใจจริงๆ

 

ถึงอย่างไรเธอก็คือแม่ ยิ่งไปกว่านั้น ปีนี้พวกต้าหวาก็ยังไม่มีชุดผ้าฝ้ายสวมใส่เลยนะสะใภ้สามกล่าว

 

แม่ แล้วเมื่อไรฉันจะมีชุดใหม่สวมสักที? ” โจวอู่นีมองผ้าฝ้ายด้วยสีหน้าอิจฉา

 

ความจริงแล้วเธออยากเป็นลูกสาวของอาสะใภ้สี่ เพราะชีวิตในแต่ละวันของอาสะใภ้สี่นั้นดีมากๆ ดูอย่างพวกต้าหวาสิ เขาไม่ต้องไปเก็บขี้วัวเพื่อแลกกับคะแนนงาน ไม่ต้องไปเก็บรวงข้าวสาลีในนา วันๆ เอาแต่เล่นสบายจะตาย

 

แม่คิดไว้แล้ว หลังจากตัดชุดให้พวกต้าหวาเสร็จเรียบร้อย ผ้าฝ้ายนี้ก็ยังเหลือมากพอที่จะทำแจ๊กเก็ตกันหนาวตัวใหม่ให้ลูกใส่สะใภ้สามกล่าว

 

งั้นแม่รีบทำเลยนะโจวอู่นีกล่าวด้วยท่าทางตื่นเต้น

 

โจวชิงเซินคุณท้องใหญ่แบบนี้ยังจะตัดชุดได้อีกเหรอ

 

ก็เพราะเห็นว่าฉันท้องใหญ่นะสิ ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าเธอจะยอมควักน้ำตายทรายแดงให้ฉัน 1 กก.เหรอ? แถมดูจากสีแล้วก็น่าจะเป็นของที่มีคุณภาพซะด้วย ครั้งที่แล้วที่เธอให้ฉันทำชุดพวกต้าหวา เธอยังให้ไข่ไก่แค่สามฟองเองสะใภ้สามพูด

 

น้ำตาลทรายแดง 1 กก.นี้แม่โจวไม่ได้ริบไป แถมยังให้เธอเอาไปเก็บด้วยตัวเองอีกด้วย ดังนั้นสะใภ้สามจึงรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

 

น้ำตาลทรายแดงเป็นสินค้าที่หายาก อย่าว่าจะได้มา 1 กก.เลย

 

โจวชิงเซินไม่พูดอะไรต่อ ในเมื่อเมียของตัวเองไม่กลัวเหนื่อย แถมยังรู้สึกยินดี เขาจะไปห้ามทำไม

 

ผู้คนในยุคนี้ค่อนข้างประหยัดน้ำมันก๊าดมาก เพราะทุกเดือนจะได้รับน้ำมันก๊าดมาอย่างจำกัด ดังนั้นพวกเขาจึงนอนเร็ว

 

สองทุ่มครึ่ง ขณะที่แม่โจวกำลังนอนอยู่บนเตียงเตากับพ่อโจว เธอก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เขาฟัง

 

วันนี้สะใภ้สี่ยังเชิญให้ฉันกินโจ๊กหมูใส่ไข่ถ้วยหนึ่ง

 

ให้เธอกินเธอก็กิน มันก็ถูกแล้วนี่พ่อโจวตอบกลับอย่างเหนื่อยล้า เพื่อคะแนนงาน 10 คะแนน เขาจึงรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว

 

ผ้าฝ้ายเหล่านั้นเป็นผ้าฝ้ายคุณภาพดี ฉันนึกว่าเธอจะตัดชุดให้กับตัวเองซะอีก คิดไม่ถึงจริงๆ ว่า จะนำมันมาตัดชุดให้กับพวกต้าหวาแม่โจวยังเล่าต่อ

 

วันนี้เธอไม่ได้ออกไปทำงาน เพราะได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าเห็นสะใภ้สี่ไปตลาด ดังนั้นเธอจึงแวะไปดูสามคนพี่น้องที่บ้าน จากนั้นก็ได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าสะใภ้สี่กลับมาพร้อมกับห่อพัสดุขนาดใหญ่

         

ผ้าฝ้ายประมาณ 1 กก.ก็เพียงพอที่ใส่ในห่อพัสดุขนาดใหญ่ แต่ที่คาดไม่ถึงเลยก็คือ ผ้าฝ้ายเหล่านั้นสะใภ้สี่จะซื้อมาให้หลานชายของตัวเอง

 

ยังไงซะเธอก็คือแม่ของพวกต้าหวา ดีร้ายอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่คลอดออกมาพ่อโจวรู้สึกง่วงมาก แต่ก็ยังตอบกลับ

 

แม้ว่าเขาจะมีความคิดเห็นบางอย่างต่อสะใภ้สี่ แต่ตอนนี้การที่เธอใส่ใจที่จะหาเสื้อหนาวให้กับหลานชายของเขา แล้วยังเชิญเมียเขาให้ทานโจ๊กหมูใส่ไข่ งั้นเขาก็ไม่มีอะไรที่จะพูด

 

เธอใช้เงินมือเติบเกินไปแล้ว ทั้งผ้าฝ้ายเอ๋ย ทั้งเนื้อหมูไข่ไก่เอ๋ย แล้วยังมีน้ำตาลทรายแดงอีก 1 กก.นั่นอีก ดูๆ ไปแล้วเธอค่อนข้างที่คุ้นเคยกับตลาดมืดมาก ไม่แน่ว่าเงินเบี้ยเลี้ยงทุกเดือนที่ลูกสี่ส่งกลับมาอาจจะเหลืออยู่ไม่มาก พอฉันเตือนให้เธอประหยัด เธอกลับคิดว่าฉันเรื่องมากแม่โจวบ่น

 

พ่อโจวเริ่มนอนกรนแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาหลับไปแล้ว

 

แม่โจวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ไม่ช้าเธอก็หลับตามสามีไป

 

ครอบครัวโจวที่เหลือก็มีสภาพไม่ต่างกัน

 

อีกด้านหนึ่ง หลินชิงเหอกำลังพลิกตัวไปมาอย่างคนนอนไม่หลับ

 

มันเร็วเกินไปที่จะนอน สองทุ่มครึ่งเนี่ยไม่ใช่เวลานอนของเธอเลย ถ้าเปลี่ยนเป็นยุคปัจจุบันเวลานี้ไม่เรียกว่าดึกเลยด้วยซ้ำ

 

แต่อย่างไรก็ตามเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม เด็กๆ อีกสองคนที่อยู่ห้องถัดไปก็นอนหลับไปแล้ว ส่วนโจวซานหวายังเด็ก ดังนั้นจึงต้องมานอนห้องเดียวกับเธอ

 

ก่อนนอนหลินชิงเหอได้อุ่นโจ๊กหมูใส่ไข่ที่เหลือแล้วแบ่งให้พวกเด็กๆ กินจนหมด

 

แน่นอนว่าก่อนนอน นางได้ให้พวกเด็กๆ อาบน้ำล้างหน้าทุกคน จนสีน้ำเปลี่ยนเป็นสีดำ จากนั้นก็ไล่ให้พวกเขาไปนอนที่เตียงเตา

 

หลินชิงเหอเองก็อาบน้ำเช่นกัน แต่อาบหลังพวกเด็กๆ มีห้องน้ำเพียงห้องเดียวมันไม่สบายเลยจริงๆ

 

ขณะที่นอนคิดนู้นคิดนี้ไปเรื่อย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เผลอหลับไป จากนั้นก็สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อปลุกให้พวกเด็กๆ ออกมาฉี่ ก่อนที่พวกเขาจะฉี่ราดเตียงเตาและให้เธอต้องมาทำความสะอาด…

 

เพราะเมื่อคืนนอนเร็วเกินไป ทำให้หลินชิงเหอตื่นแต่เช้า เมื่อหันไปดูลูกๆ ก็พบว่าพวกเด็กๆ ยังไม่มีใครตื่นเลยสักคน ดังนั้นเธอจึงลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็เดินเข้าไปทำอาหารในครัว

 

เช้าวันนี้เธอทำโจ๊กเปล่าให้พวกเขาทาน เป็นโจ๊กเปล่าๆ ที่ไม่มีหมูแม้แต่ชิ้นเดียว นอกจากโจ๊กเปล่าถ้วยเล็กแล้วก็ยังมีซาลาเปายักษ์สีขาวสองลูกอีกด้วย

 

เมื่อพูดถึงซาลาเปา เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังมีซาลาเปาอีก 500 ลูกที่เธอได้สั่งจองไว้กับป้า อ่า รู้สึกปวดใจจัง…

 

ไม่นานโจ๊กก็เริ่มเดือดขึ้นมา เช่นเดียวกับซาลาเปาที่ถูกอุ่นจนร้อน และมีกลิ่นหอมน่าอร่อย

 

เธอตะโกนปลุกพวกเด็กๆ ทำให้โจวต้าหวาและโจวเอ้อร์ลุกขึ้นมาพร้อมกัน สองพี่น้องรีบเปลี่ยนชุด จากนั้นก็ปีนลงมาจากเตียงเตา ข้างๆ เตียงเตามีเก้าอี้ไม้เล็กๆ วางไว้อยู่ มันน่าจะเป็นบันไดไว้ให้สองพี่น้องปีนขึ้นลงได้อย่างสะดวก

 

หลินชิงเหอเดินเข้าไปปลุกซานหวาให้ลุกขึ้นจากเตียง แล้วอุ้มเขาไปล้างหน้าล้างตา เมื่อเสร็จแล้วก็พาเขาเดินออกมาจากห้องน้ำ

 

แม่ มีซาลาเปาด้วยแหละ!โจวต้าหวาที่ล้างหน้าเรียบร้อยแล้วก็วิ่งเข้ามาพร้อมสายตาที่เป็นประกาย

 

ไปแปรงฟันหลินชิงเหอพูดเสียงเข้ม

 

แม่ยังไม่ซื้อแปรงให้ผมเลยนะ!โจวต้าหวาตอบกลับ

 

ด้วยเหตุนี้หลินชิงเหอจึงปล่อยให้เขากินข้าวไป จากนั้นก็เริ่มคิดขึ้นมาว่าบางทีน่าจะถึงเวลาที่ต้องไปตลาดสักครั้งแล้ว?

 

เมื่อวานเพิ่งไป หากวันนี้ไปอีกก็คงจะเกินไปหน่อย และสิ่งสำคัญที่สุดก็คือเด็กสามคนที่อยู่ในบ้านจะทำยังไง? การเดินทางจากหมู่บ้านไปยังหน่วยสหกรณ์ค่อนข้างไกล ถึงแม้ว่าเมื่อวานเจ้าของร่างเดิมจะไปซื้อผ้าแค่อย่างเดียวและรีบกลับ ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางมากกว่าหนึ่งชั่วโมงระหว่างเดินจากหมู่บ้านไปยังหน่วยสหกรณ์ที่ตัวเมือง

 

แต่ถ้าไม่ไป ของจำเป็นภายในบ้านก็ร่อยหรอลงทุกที จำต้องไปซื้อหามาเพิ่ม

 

อันที่จริงแล้วมาตรฐานในการใช้ชีวิตของเจ้าของร่างเดิมถือว่าปกติ ถ้าหากเทียบกับบ้านอื่นแล้วบ้านของเธอถือว่ามีสิ่งของที่ครบครัน แต่สำหรับหลินชิงเหอแล้ว ของที่จำเป็นยังน้อยอยู่ดี

 

เจ้าของร่างเดิมสนใจแต่ตัวเอง แปรงสีฟันเอย ถังแช่เท้าเอย ของพวกนี้ก็มีแต่ของตัวเอง ส่วนพวกเด็กๆ กลับไม่มี อย่างมากก็มีแค่อ่างล้างหน้าหนึ่งใบก็เท่านั้น

 

ตอนนี้พวกเขายังเล็ก รอจนพวกเขาโตขึ้นมาอีกหน่อยแล้วค่อยซื้อก็คงไม่ไหว

         

แทนที่จะรอให้พวกเขาโตก่อนแล้วค่อยซื้อ ไม่สู้ซื้อไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ไม่ดีกว่าเหรอ

         

แม้จะวางแผนไปตลาดสักครั้ง แต่หลินชิงเหอก็ไม่คิดจะไปตอนนี้ คงต้องรอให้ผ่านไปสัก2-3วันก่อน

 

อีกไม่กี่วันการเก็บเกี่ยวของหมู่บ้านก็จะสิ้นสุดลง จากนั้นก็ค่อยเอาโจวเอ้อร์หวาและโจวซานหวาไปฝากไว้ที่บ้านพ่อแม่สามี

 

ส่วนโจวต้าหวานั้น ไม่ต้องสนใจเขาหรอก ปล่อยให้เขาเที่ยวเล่นไปเรื่อยเถอะ

 

มื้อเช้าพวกเขากินโจ๊กถ้วยเล็กคู่กับซาลาเปาหอมๆ ซึ่งในซาลาเปานั้นมีทั้งหมูไข่ไก่และผักอีกเล็กน้อย เมื่อทานคู่กับโจ๊กเปล่าจึงทำให้พวกเขากินอิ่มท้อง

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...