ตอนที่แล้วตอนที่ 6 ไก่หรือขนมปัง?
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 8 ขนมปังกระเทียม       

ตอนที่ 7 ฉายา

 

หลังจากกลับเข้าเกมอีกครั้ง มินฮยอคได้เห็นฉากที่คุ้นเคย 

 

เขาเห็นผู้เล่นกำลังหวดหุ่นไล่กา และผู้ฝึกสอนวาเลนที่กำลังยืนกอดอกด้วยท่าทีเบื่อหน่าย ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นมินฮยอค 

 

“โอ้มาแล้วเหรอ”  

 

“ครับอาจารย์!” 

 

มินฮยอคตอบกลับอย่างรวดเร็วพร้อมกับถือดาบไม้แน่น 

 

“ผมจะฝึกเหวี่ยงดาบต่อครับ!”  

 

“นายฝึกหนักเพื่อจะได้กินใช่ไหม? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” 

 

ผู้ฝึกสอนวาเลนหัวเราะจากใจจริง เขาดูดีขึ้นมากเมื่อยิ้ม 

 

‘คนแบบนี้น่ะเหรอเป็นคนไม่ดี?’  

 

มินฮยอคหันศีรษะไปทางหุ่นไล่กาอีกครั้ง 

 

ตอนนี้พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้น +2 และได้รับขนมปังเป็นรางวัลถึง 11 ครั้ง 

 

 

           เช่นเดิม มินฮยอคยังคงเหวี่ยงดาบอย่างหนักเพื่อขนมปัง 

 

ฟึบ!  

 

ฟึบ!  

 

ขณะที่เขากำลังมีสมาธิ…  

 

“เรียบร้อย มอบรางวัลมา” 

 

วาเลนได้ยินเสียงผู้เล่น และทันทีที่จะพูดจบ…  

 

ตู้ม  

 

มันเป็นเสียงขว้างบางอย่าง มันคือถุงรางวัล 

 

“ฉันรู้ ไปให้พ้นหน้าได้แล้ว” 

 

“นี่นายดูถูกฉันเหรอ? เป็นแค่ NPC ไม่ใช่เหรอ? หือ?”  

 

มีคนแปลกประหลาดมากมายในโลกแห่งนี้ พวกเขาพยายามหาเรื่องกับ NPC เพื่อปัดข้อด้อยของตัวเอง 

 

 

           มีคนแบบนี้มากมายเกินที่เราจะรู้เสียอีก คนพวกนี้ต้องการให้ผู้อื่นทราบว่า พวกเขาไม่ยอมถูกผู้อื่นดูถูกได้ 

 

ไม่มีอะไรน่าขันและน่าอายไปกว่าทัศนะคติเช่นนี้  

 

“นายดูถูกฉันก่อน ดังนั้นฉันก็จะดูถูกนายกลับ มีปัญหาอะไรไหม?”  

 

“อะไรไอ้เวร…”  

 

“หุบปากและไปซะ”  

 

เสียงของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกเย็นยะเยือก เป็นเสียงที่บ่งบอกว่าอย่าล้ำเส้นไปมากกว่านี้ 

 

ผู้เล่นกลืนน้ำลายอย่างตกใจ  

 

“ฉัน… ฉันจะฆ่านายแน่ครั้งหน้า! ระวังตัวไว้ให้ดี!”  

 

วาเลนเย้นหยันเสียงดัง  

 

มินฮยอคคิดได้บางอย่างเมื่อได้ยินเสียง 

 

‘ได้ยินคำของอาจารย์ มันทำให้เรารู้สึกดีจริง ๆ’  

 

เขาเหวี่ยงดาบอีก 50 ครั้ง และได้รับรางวัลเป็นขนมปังแข็ง เขากินมันอย่างเพลิดเพลิน มินฮยอคยังตีต่อไปจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน  

 

 

           เวลาในเกมเอเธนส์นั้นหมุนเร็วกว่าโลกจริงถึงสามเท่า 

 

‘พูดได้ว่าเราใช้เวลาทั้งหมดในเกมได้เลยนะเนี่ย’  

 

มินฮยอคยังคงทำแบบเดิมจนหมดวัน หลังลงมือเสร็จสิ้น นอกจากพละกำลังของมินฮยอคเพิ่มขึ้น +1 เขายังเห็นตัวเลขแปลก ๆ ในสถานะเขาด้วย  

 

(มินฮยอค)  

            เลเวล: 1 

            อาชีพ: ไม่มี 

         พลังชีวิต: 59 มานา: 10 

            พละกำลัง: 9 ความเร็ว: 5 ความทนทาน: 5 

            ความรอบรู้: 5 สติปัญญา: 5 

            ความอิ่ม: 100%/2 

            แต้มพิเศษ: 0  

 

“หือ?”  

 

‘/2 ปรากฏขึ้นบนสถานะความอิ่มของเรา’  

 

มินฮยอครีบถามผู้ฝึกสอนวาเลนทันที  

 

“อาจารย์ มีตัวเลข 2 ขึ้นหลังความอิ่มผมเต็ม 100 คุณพอจะรู้ไหมว่ามันคือไร?”  

 

“อืมม… ขอโทษที ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” 

 

“อ๊ะ… รู้แล้ว ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากครับอาจารย์!”  

 

มินฮยอคคิดว่า NPC ในนี้จะรู้ทุกอย่าง แต่กลับไม่ใช่ มันดูเหมือนการที่ NPC ไม่รู้ทุกอย่าง ก็คือการผจญภัยอย่างหนึ่งในเกมเอเธนส์  

 

มินฮยอคนั่งลง เขาเริ่มกินขนมปังพร้อมกลับเช็คข้อมูลบนหน้าเพจเอเธนส์ หน้าแรกของเอเธนส์สามารถเข้าได้แม้จะอยู่ในเกมก็ตาม 

 

 

           เขาค้นหา / ค่าสถานะหลังความอิ่ม หลังจากค้นหาได้ไม่นาน ในที่สุดก็ค้นเจอหัวข้อ 

 

[ /1 ปรากฏหลังค่าสถานะความอิ่มของฉัน มีใครรู้บ้างว่ามันคืออะไร?]  

 

-PororoGum: ตัวละครของนายกำลังจะถูกลบใน 1 ชั่วโมง หึหึ 

 

-thisisrigged: มันหมายความว่าไง? 

 

-ieatwell: ฉันรู้ว่ามันคืออะไร เมื่อค่าความอิ่มของนายถึง 100% และยังคงกินต่ออย่างไม่หยุดหย่อน  ได้รับ /1 ไม่ใช่เรื่องง่าย นายต้องกินอย่างมากจริง ๆ ถ่ายรูปอาหารไว้เป็นหลักฐานสิ เอาเลย!]   

 

“อ๊ะ…”  

 

มินฮยอคเข้าใจแล้วตอนนี้ ความอิ่มของเขาได้ถึง 100% แล้ว หากเขากินต่อไปอย่างต่อเนื่อง เลขด้านหลังจะเพิ่มขึ้นเอง  

 

มินฮยอคไม่ได้สังเกตเห็นมันมาก่อน เพราะเพิ่งเปิดดูหน้าต่างสถานะ เขาเดาว่าเพิ่งเข้า /2 ได้ไม่นาน  

 

มินฮยอคยังค้นหาข้อมูลจนได้ข้อสรุป  

 

‘เดาว่ามันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่โตหรอกใช่ไหม?’  

 

ตัวเลขสูงสุดที่เขาเห็นของผู้เล่นคือ /5 ไม่มีอะไรแปลก ดังนั้นมินฮยอคจึงคิดว่ามันปกติและเหวี่ยงดาบไม้ต่อ 

 

และเป็นอีกครั้งที่เขาได้รับรางวัล 

 

[คุณสำเร็จการหวดหุ่นไล่กา 1000 ครั้ง] 

 

[คุณได้รับฉายา ‘ผู้แข็งแกร่งในพื้นที่นี้’]  

 

[ได้รับ 1 ชื่อเสียง]  

 

“อ-อาจารย์!”  

         

มินฮยอคเรียกวาเลนในทันที 

 

“เกิดอะไรขึ้น?”  

 

“ผ… ผมได้รับฉายา ‘ผู้แข็งแกร่งในพื้นที่นี้’ ”  

 

“ย- ยินดีด้วยนะ!” 

 

วาเลนดีใจราวกับเป็นคนได้รับฉายาเอง 

 

“แต่ละคนสามารถได้รับฉายาที่แตกต่างกันไป นายสามารถรับฉายาพิเศษได้หลากหลายวิธี มีทั้งฉายาทั่วไป และฉายาพิเศษ นายสามารถแยกมันได้ 2 ชนิดใหญ่ ๆ” 

 

มินฮยอคตั้งใจฟังคำพูดของเขา 

 

“ฉายาทั่วไป คือสมญานามที่ผู้เล่นสามารถรับได้ทั่วไป ส่วนฉายาพิเศษคือผู้เล่นสามารถได้รับเมื่อบรรลุเหตุการณ์สำคัญเป็นคนแรก และของรางวัลจะดีเป็นพิเศษ สมญานามผู้แข็งแกร่งในพื้นที่นี้อยู่ในหมวดหมู่ฉายาธรรมดา” 

 

ผู้ฝึกสอนวาเลนอธิบายข้อมูลด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ  

 

“นายสามารถตรวจเช็คได้เพียงแค่คิดหรือตตะโกนออกมา”  

 

มินฮยอครีบตรวจดูข้อมูลทันที  

 

(ผู้แข็งแกร่งในพื้นที่นี้)  

 

ฉายาธรรมดา 

 

ผลของฉายา: +5 สถานะพื้นฐานทั้งหมด 

 

“โอ้…”  

 

มินฮยอคร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ และรีบเช็คสถานะ 

 

เลเวล: 1 

            อาชีพ: ไม่มี 

            พลังชีวิต: 114 มานา: 100 

            พละกำลัง: 9+5 ความเร็ว: 5+5 ความทนทาน: 5+5 

            ความรอบรู้: 5+5 สติปัญญา: 5+5 ชื่อเสียง: 1 

            ความอิ่ม: 100%/2 

            แต้มพิเศษ: 0 

 

เลเวลอัพ 1 จะได้รับแต้มพิเศษ 5 แต้ม แต่ตอนนี้มินฮยอคเหมือนคนที่เลเวลอัพไปแล้ว 5 เลเวล 

 

‘เราแค่เหวี่ยงดาบเพื่อต้องการจะกิน!’  

 

“งั้นนายคงเห็นค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นแล้วด้วยสิ ถ้านายมีค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้น ความสนิทสนมกับผู้พิทักษ์ก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน และเมื่อนายทำการซื้อขายกับพวกเขา นายจะสามารถซื้อได้ในราคาที่ถูกกว่า และขายไอเทมได้ในราคาที่แพงขึ้น เมื่อค่าชื่อเสียงเพิ่มจนถึงระดับหนึ่ง นายจะได้รับ +1 ต้านทานเวทด้วย” 

 

“ค่าต้านทานเวทคืออะไรครับ?”  

 

“มันเอาไว้ป้องกันพลังเวทมนตร์ นายไม่จำเป็นต้องมีหรอกตอนนี้ และสถานะที่ไม่มีในนั้นจะถูกเพิ่มขึ้นเมื่อนายได้รับมัน เข้าใจไหม?”  

 

“อ๊ะ เข้าใจแล้ว ขอบคุณครับ” 

 

มินฮยอคกินขนมปังต่อ และเริ่มหวดหุ่นไล่กาอย่างมีความสุข 

 

‘ร่างกายของเราเปลี่ยนไปเมื่่อสถานะเพิ่มขึ้น ทั้งยังได้รับฉายาอีก’ 

 

“ว้าว…”  

 

“เขา- เขาแข็งแกร่งจัง!”  

 

ผู้เล่นรอบด้านตะโกนอย่างประหลาดใจ 

 

เป็นเวลา 1 ชั่วโมงแล้วที่พวกเขาเป็นเล่นเริ่มต้นและสถานะเดียวกัน แต่เขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถจบเควสด้วยความเร็วสองเท่า พวกเขาตกตกตะลึงในความสามารถของมินฮยอค 

 

และทั้งหมดนี้ถูกเฝ้ามองด้วยวาเลนพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นบนใบหน้า 

 

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...