ตอนที่แล้วChapter 1: ไม่มีที่ไป (อ่านฟรี)
ทั้งหมดรายชื่อตอน

บางทีอาจเป็นเพราะชื่อไลฟ์สดของฉันค่อนข้างชวนหลอนอยู่สักหน่อย ไม่นานก็มีคนเข้ามาชมจำนวนมาก

 

คอมเมนต์คนที่เข้ามาชมจะปรากฏอยู่จอด้านล่าง

 

(นี่กำลังไลฟ์สดอยู่ป่ะ? คงไม่น่ากลัวเพราะเสียงเอฟเฟคนะ?)

 

(ยูสเซอร์เนมคนไลฟ์ “สาวสยองขวัญ?” ขอดูหน่อยสิว่าจะน่ากลัวแค่ไหน?)

 

(ถ้าน่ากลัวจริงๆ ฉันจะให้ดาบกับเธอ)

 

ดาบเป็นรางวัลที่ทางแบล็กร็อคทีวีเป็นคนคิดขึ้นมา หนึ่งดาบเท่ากับห้าสิบหยวน เธอเผลอเอามือแตะไปที่หน้าตะปุ่มตะป่ำของตัวเองแล้วลูบอย่างแผ่วเบา

 

ไม่ได้ๆ อย่ากลัวๆ

 

เธอเปิดไฟฉายจากมือถือสาดไปที่ป้ายชื่อคลินิก ชื่อคลินิกคือ**** มันดูเหมือนสีเลือดอย่างไรอย่างนั้น

 

ฉันเริ่มอธิบายในไลฟ์สดว่า “นี่คือคลินิกที่เคยมีชื่อเสียงมาก่อน สามปีก่อน หมอเจิ้งได้ทำการผ่าตัดเด็กสาวรายหนึ่ง แต่เกิดผิดพลาดทางเทคนิคทำให้เด็กสาวเสียเลือดจำนวนมากจนขาดใจตายคาเตียงผ่าตัด ด้วยความกลัวความผิด หมอเจิ้งจึงแขวนคอตายที่ห้องผ่าตัด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คลินิกแห่งนี้ก็กลายมาเป็นสถานที่ล่าท้าผี มีคนเคยเห็นหมอเจิ้งถือมีดผ่าตัดเดินไปเดินมาในคลินิก พยายามหลอกหลอนผู้คนที่เข้ามาข้างใน เอาล่ะ ตอนนี้พวกเราลองเข้าไปดูข้างในกัน”

 

ฉันก้าวเท้าไปข้างหน้าและผลักประตูอย่างแผ่วเบา ผู้ชมต่างใจจดใจจ่อราวกับรอม่านการแสดงเปิดออก

 

(เสียงคนไลฟ์ไพเราะจัง เธอจะสวยเหมือนน้ำเสียงรึเปล่านะ?)

 

(อยากเห็นเธอผ่านหน้าจอจัง)

 

หัวใจของฉันรู้สึกเปรี้ยวขึ้นมา ฉันเองก็อยากเป็นคนสวยเหมือนกับที่พวกเขาคาดหวังเหมือนกัน

 

ฉันสาดไฟเข้าไปยังห้องรับรองคนไข้ มีเคาน์เตอร์ต้อนรับและตู้ยาที่ทำจากกระจก กระจกตู้ยาสะท้อนแสงไฟเห็นเงาของฉันที่สะท้อนออกมา ถึงแม้จะไม่สว่าง แต่ก็พอมองเห็นรำไร

 

(เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉันเห็นอะไร? คนที่สวมหน้ากากกับหมวกคือคนไลฟ์หรอ?)

 

(คนไลฟ์ลึกลับจัง ถ้าไม่ขี้เหร่ก็คงสวยสุดๆไปเลย)

 

(พวกโง่ คนสวยที่ไหนจะมาไลฟ์ส่องผี?)

 

 (ไอ้พวกบ้า เมื่อกี้ฉันเห็นเงาสองเงาที่กระจกตู้ยาด้วยว่ะ)

 

(อย่ามาทำให้กลัวนะ ทำไมฉันไม่เห็นอะไรเลย?)

 

คนดูจะกลัวไหม ฉันไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉันกลัวจนสะดุ้งโหยงกับเงาของฉันที่สะท้อนออกมาจากตู้ยากระจก

 

ฉันถอนหายใจ หวังว่าคนดูจะตาฝาดนะ

 

“เอาล่ะ ไปที่ห้องน้ำกัน มีคนบอกว่าเห็นวิญญาณหมอเจิ้งที่ห้องน้ำ” ฉันกล่าวพลางเดินเข้าไปโซนด้านใน

 

ภายในมีขดลวดวางระเกะระกะ ฉันย่นจมูกและพูดว่า “กลิ่น****อะไรวะเนี่ย?”

 

ฉันฉายไฟส่องและพูดว่า “เฮ้ย! เลือด!?”

 

ที่พื้นเจิ่งนองไปด้วยเลือดเหมือนสระเลือดในหนังสยองขวัญ

 

ฉันแตะไปที่เลือดด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ปลายนิ้วของฉันชาวาบ “เลือด!เลือดจริงๆด้วย!”

 

(นี่เธอเอาเลือดหมูมาหลอกกันใช่ไหม?)

 

(นี่ คนไลฟ์ อย่าแกล้งว่ามีผีเลย ก็เหมือนกับรายการอื่นนั่นแหละ ฉันเห็นมาเยอะ)

 

ฉันกลัวจนขนหัวลุกซู่ ฉันไม่ได้เตรียมใจที่จะมาเจอเรื่องนี้นะ!

 

แน่นอนว่าเลือดนี่ไม่ใช่เลือดที่ฉันเตรียมมาอย่างแน่นอน!

 

ฉันที่กำลังเตรียมตัววิ่งหนีออกจากที่นี่ อยู่ๆก็มีเสียงแจ้งเตือนว่ามีคนส่งของรางวัลมาให้!

 

ข้อความแจ้งเตือนมีแก้วไวน์ถูกส่งเข้ามา หนึ่งแก้วไวน์เท่ากับห้าสิบหยวน เอาวะ ห้าสิบหยวนก็ยังถือว่าเป็นเงิน!

 

ฉันกัดฟันพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “ว่ากันว่าวิญญาณหมอเจิ้งใช้ขดลวดรัดคอคนเร่ร่อนในห้องน้ำ เขาถูกฆ่าอย่างโหดร้ายทารุณ เมื่อตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ ก็พบกับภาพสยองขวัญของคนตาย

 

เมื่ออธิบายจบ ฉันก็หมุนตัวจะเดินออกไป ทันใดนั้นประตูห้องน้ำก็ขยับเปิดออกเสียง ‘แอ๊ด’ เบาๆ

 

(อะไรน่ะ? สเปเชียลเอฟเฟคหรอ?)

 

(ไอ้งั่ง ฉันมั่นใจว่ามีคนซ่อนอยู่หลังประตู เขาต้องซ่อนอยู่ในห้องน้ำเพราะกลัวจะโดนจับได้)

 

ข้อความแจ้งเตือนมีแก้วไวน์ถูกส่งเข้ามา ตึ๋ง ตึ๋ง

 

ฉันกลัวจนขาสั่น แต่เพื่อเงิน ฉันจึงต้องยืนหยัดต่อสู้กับความกลัวในจิตใจ

 

ยายจ๋า ช่วยหนูด้วย!

 

ฉันทำตัวลีบและค่อยๆเดินเข้าไปที่ห้องน้ำด้วยความระมัดระวัง

 

(เสียงคนไลฟ์เพราะจริงๆ น้ำเสียงเธอฟังเพลินมาก)

 

ครั้งนี้ฉันได้รางวัลเป็นดาบ หนึ่งดาบเท่ากับห้าสิบหยวน

 

เมื่อมีเงินเป็นเหยื่อล่อ ฉันกัดฟันเดินหน้าเข้าไปในห้องน้ำด้วยความกล้าหาญทั้งหมดที่มี

 

ห้องน้ำกว้างขวาง แบ่งย่อยออกเป็นสามห้อง มีกระจกบานใหญ่ติดอยู่ที่ผนัง กระจกปกคลุมไปด้วยคราบสกปรก

 

ฉันเดินเข้าไปด้วยความระวังตัวเต็มที่ ทันใดนั้นเท้าของฉันก็เหยียบเศษกระจกที่แตกอยู่บนพื้น แต่แท้จริงแล้วมันคือมีดผ่าตัด!

 

มีดผ่าตัดมีสนิมขึ้นเขรอะ แต่ยังคมอยู่

 

(คนไลฟ์ทำหน้าที่ดีมาก เอารางวัลของเธอไป)

 

ดาบอีกเล่มก็ถูกส่งเข้ามา

 

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปลอบขวัญตัวเอง และผลักประตูห้องน้ำบานแรกให้เปิดออก

 

ข้างในนั้นสกปรก เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยว ฉันฉายไฟส่องเข้าไปดูแต่ไม่เห็นอะไร ฉันจึงถอยออกมา ได้ยินเหมือนเสียงน้ำหยดติ๋งๆ

 

ฉันมองไปที่อ่างล้างมือที่อยู่ใต้กระจกบานใหญ่ มีเสียงจากท่อน้ำ เป็นไปไม่ได้ ที่นี่ร้างมาเป็นปีๆแล้ว ไม่น่าจะมีน้ำ

 

ขณะที่ฉันกำลังจ้องไปที่อ่างล้างหน้า ประตูห้องน้ำห้องที่สองก็ค่อยๆแง้มออกอย่างช้าๆ ทันใดนั้นก็ปรากฏร่างร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาวลอยออกมาผ่านหลังฉันไป

 

คนดูเห็นฉากนี้พร้อมกันจากกระจกที่สะท้อนออกมา

 

(ฮ่าฮ่า ทำดีมากเพื่อน)

 

(แต่งตัวได้เนียนมาก เอาดาบไปอีกเล่ม)

 

(เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้เขาลอยออกมารึเปล่า?)

 

(เขาเขย่งเท้าต่างหากเล่า!)

 

ฉันเห็นภาพสะท้อนในกระจกเป็นผู้ชายสวมเสื้อคลุมสีขาวแต่งกายเหมือนหมออยู่ข้างหลังฉัน ฉันหันหลังขวับไปมองทันที แต่ไม่เห็นอะไร ฉันจึงหันกลับมามองที่กระจกอีกครั้ง มีผู้ชายสภาพสยดสยองสะท้อนอยู่ในกระจก!!

 

(โอ้ พระเจ้า! สเปเชียลเอฟเฟคสุดยอดไปเลย นี่มันขั้นเทพแล้ว)

 

(ห้าดาบ เอาไปเลย)

 

(สุดยอดไปเลย คนไลฟ์จ๋า โปรดรับการคารวะจากฉันด้วย)

 

(พวกโง่ พวกนายคิดจริงๆเหรอว่ามันคือสเปเชียลเอฟเฟคจริงๆ?)

 

“มันไม่ใช่สเปเชียลเอฟเฟค!!” ฉันกรีดร้องอย่างสุดเสียง กระแทกโทรศัพท์ลงในกระเป๋าที่หน้าอกของเสื้อโดยให้เลนส์หันไปทางด้านหน้า จากนั้นคว้ามีดผ่าตัดแล้วแทงร่างที่สะท้อนอยู่ในกระจก

 

เสียงแหลมกรีดร้องดังขึ้น มีดผ่าตัดเสียบไปที่หน้าผากผีตัวนั้น

 

เลือดสดๆไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ผีตัวนั้นทำหน้าน่ากลัวสยดสยองและยิ้มคล้ายกับจะเยาะเย้ยเธอ

 

“อ๊ากกก!” ฉันกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง อยู่ๆคอของฉันก็ถูกขดลวดรัดตึงพยายามที่จะแขวนคอฉัน

 

ทันใดนั้นคนดูหลายสิบคนที่กำลังรับชมถ่ายทอดสดก็แตกตื่นราวกับไฟไหม้บ้าน

 

(ผี ผีจริงๆด้วย! เร็วเข้าๆ แย่แล้วๆ!)

 

(เร็วเข้า! โทรหาตำรวจ มีคนถูกผีทำร้าย!!)

 

 (เธอกล้ามากที่เอามีดผ่าตัดแทงไปที่หน้าผีตัวนั้น!)

 

(ไม่มีใครอยู่ที่นั่น เร็วเข้า ไปช่วยคนกัน!)

 

ฉันพยายามสุดแรงที่จะดึงเอาขดลวดออก ฉันแทบจะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ ไม่นะ ไลฟ์สดครั้งแรกก็โชคร้ายขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย ฉันจะตายที่นี่เหรอ ไม่นะ!!

 

มือถือยังคงทำการสตรีมมิ่งต่อไป ดูเหมือนว่ารางวัลที่ได้มาจะไม่คุ้มซะแล้ว ฉันกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ เพื่อน้องชายที่นอนเป็นผักอยู่บนเตียง ฉันจะตายไม่ได้เด็ดขาด!

 

ฉับหยิบเอาหยกที่ห้อยอยู่ที่คอเขวี้ยงไปที่ตำแหน่งที่ผีตัวนั้นอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด กลุ่มควันสีดำก่อตัวขึ้นในอากาศและถูกดูดเข้าไปในจมูกของฉัน

 

ฉันร่วงหล่นลงบนพื้นและไอค่อกแค่ก น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า

 

(ผีตายแล้วหรอ?)

 

(โว้ว โว้ว เธอไม่ธรรมดาเลยจริงๆ)

 

(คนไลฟ์ ไม่สิ ท่านอาจารย์ ข้าขอคารวะท่าน นับถือๆ)

 

ฉันตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก คว้าเอาหยกขึ้นมาและวิ่งออกจากคลินิกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ กดออกจากห้องไลฟ์สดและตรงกลับบ้านทันที

 

เมื่อฉันกลับมาถึงบ้านก็ถอดเสื้อออก มีรอยช้ำสีม่วงปรากฏที่คอของฉันเป็นเส้นรอบคอ

 

ผีจริงๆหรอเนี่ย!

 

ฉันเปิดดูบัญชีแบล็กร็อค และพบว่ามีเงินที่ได้จากการไลฟ์สดคืนนี้หลายพันหยวน! มีแฟนๆติดตามฉันถึงห้าพันคน!

 

สำหรับนักไลฟ์สดหน้าใหม่ การประสบความสำเร็จครั้งแรกไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆ

 

ฉันทำงานล้างจานในร้านอาหารเป็นเดือนก็ยังได้แค่หนึ่งพันหยวนเท่านั้นเอง

 

ถ้าหากฉันทำการไลฟ์สดต่อไป ฉันอาจกลายเป็นคนมีชื่อเสียง นอกจากของรางวัลแล้ว อาจจะมีงานตัวอื่นที่ทำเงินได้มากขึ้น

 

ฉันกัดริมฝีปากล่าง ยังไงก็เถอะฉันไม่มีอะไรที่จะเสียแล้ว ก็แค่ชีวิตห่วยๆ จะมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีก

 

ฉันแตะไปที่หยกที่ห้อยอยู่ที่คอ นี่เป็นของที่ยายเหลือทิ้งไว้ให้ฉัน ยายบอกว่าตอนที่ฉันอายุสามขวบ มีนักบวชคนหนึ่งให้สิ่งนี้กับฉันมา ว่ากันว่าหยกสามารถใช้ปราบผีร้ายได้ และรักษาโรคที่รักษาไม่หาย ยายจึงให้ฉันสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา

 

ฉันสวมมันมายี่สิบปีแล้ว และไม่คิดว่าวันหนึ่งมันจะช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ

 

ฉันถอนหายใจปลดปล่อยความตึงเครียดที่เกิดขึ้น แล้วถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นหน้าตาอัปลักษณ์ของฉัน

 

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...