ตอนที่แล้วตอนที่ 4 ขนมปังแข็ง?
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 6 ไก่หรือขนมปัง?

ตอนที่ 5 ผู้เล่นพิเศษ

 

‘เอาล่ะ…!’ 

 

มินฮยอคทำได้เยี่ยมที่เดียว 

 

จินฮวานได้ทดลองเล่นจนรู้ว่าสามารถกินรามยอนได้ถึง 100 ถ้วยในเกม ตามที่เขากล่าวไว้ แม้ผู้เล่นจะกินหลังจากความอิ่มเต็ม 100 % ตัวละครก็จะไม่ได้รับผลกระทบใด 

 

โรคบูลิเมียของมินฮยอคถือเรื่องทางจิตวิทยา นั่นหมายความว่าแม้เขาจะอิ่มไปแล้ว แต่สมองก็จะบอกว่าหิวอยู่ตลอดเวลา แต่มันแตกต่างกันเเมื่อเทียบกับตัวละครในเกมที่อิ่มแล้ว 

 

 เขากินขนมปังแข็งทั้ง 10 ก้อนตรงหน้าวาเลน จากนั้น… เขาเดินอย่างจริงจังไปที่ลานฝึก 

 

มันดูราวกับจะเข้าต่อสู้กับบอสตัวสุดท้าย 

 

‘เราต้องกินมัน… แป้ง… ขนมปัง!’ 

 

ปึก! 

 

หุ่นไล่กาถูกหวดอีกครั้ง 

 

*** 

นี่นับเป็นครั้งที่ 4 แล้ว และเขาได้หวดไปถึง 200 ครั้ง 

 

เขากินขนมปังไป 32 ก้อนก่อนหน้านี้ มี 2 ก้อนพิเศษเพราะวาเลนเอาให้ด้วยความชื่นชอบ 

 

มีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นก่อนหน้านี้ 

 

[ความสัมพันธ์กับวาเลนเพิ่มขึ้น 1] 

 

กล่าวคือ เขาแค่หวดดาบไม้ กิน และก็ได้รับความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น 

 

มันเป็นเรื่องที่ประหลาด รวมถึงขนมปังยังดูรสชาติดีอีกด้วย! 

 

ขณะที่หวดครั้งที่ 50 ครบ… 

 

[พละกำลังเพิ่มขึ้น + 1] 

 

‘หือ?’ 

 

มินฮยอคเอียงศีรษะด้วยความสงสัยเมื่อหน้าต่างข้อความเด้งขึ้น 

 

(มินฮยอค) 

เลเวล : 1 

อาชีพ : ไม่มี 

พลังชีวิต : 57 มานา : 50  

กำลัง : 7 ความคล่องแคล่ว : 5 ความแข็งแกร่ง : 5  

ความรอบรู้ : 5 สติปัญญา : 5  

ความอิ่ม : 100%  

คะแนนพิเศษ : 0 

 

พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นจริง 

 

มินฮยอคตัดสินใจถามผู้ฝึกสอนวาเลน 

 

“อาจารย์” 

 

“โอ้ นายหวดอีก 50 ครั้งเสร็จแล้วเหรอ? นายนี้อัจฉริยะจริง ๆ!” 

 

วาเลนชอบมินฮยอคมาก 

 

“ดีมาก นี่ของนาย ครั้งนี้ฉันจะให้เพิ่มอีก 3 ชิ้น” 

 

“ขอบคุณมากครับ!” 

 

มินฮยอคก้มหัว 90 องศา 

 

“อาจารย์ ผมมีคำถาม” 

 

“เอาเลย นายสามารถถามได้ทุกอย่าง” 

 

“ทำไมค่าพละกำลังของผมถึงเพิ่มขึ้น 1 แต้มครับ?” 

 

“อืม” 

 

ดูเหมือนวาเลนจะรู้ว่าทำไม 

 

“นายจะได้รับรางวัลพิเศษจากการหวดหุ่นไล่กาซ้ำหลายครั้ง แต่ก็ไม่ค่อยแนะนำเท่าไหร่หรอก” 

 

“หืม? ทำไมเหรอครับ?” 

 

 “ถ้านายออกไปจากอาโด และฆ่ามอนสเตอร์ นายจะได้รับเลเวลง่ายกว่า ทั้งยังได้ 5 แต้มพิเศษต่อเลเวล นั่นคือเหตุผลทำไมคนอื่นถึงไม่ทำมัน”

 

“อ๋อ ตามที่ผมคาดไว้เลยอาจารย์ รู้ไหมว่าคุณน่ะทั้งหล่อและก็รอบรู้ไปหมด”   

 

“ไอ้หนุ่ม! พูดได้ไม่เลวนี่หว่า!” 

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” 

 

[ความสัมพันธ์กับวาเลนเพิ่มขึ้น] 

 

เขาสังเกตเห็นกล่องแจ้งเตือน 

 

สำหรับมินฮยอค เขาเป็นคนเดียวที่ให้อาหาร และเปรียบเสมือนผู้ช่วยชีวิต เขาเป็นคนที่รู้สึกอยากขอบคุณที่สุด 

 

 ‘เรายังได้ขนมปังเพิ่มจากการชมเขาเล็กน้อยด้วยสิ!’ 

 

การกินคือความสุข และเป็นเหตุผลเดียวที่เขาเล่นเกม เขากำลังเล่นมันอย่างสนุกสนาน มันจึงไม่แปลกที่จะได้รับความชื่นชอบ และรางวัลเพิ่มเติม 

 

งับ งับ งับ 

 

มินฮยอคเริ่มกิน และกินเสร็จอย่างรวดเร็ว 

 

“ขนมปัง! ขนมปัง! ขนมปัง!” 

 

เขาร้องเพลงประหลาดขณะเดินไปยังหุ่นไล่กา 

 

*** 

ลีมินฮวา คือสมาชิกทีมผู้เล่นพิเศษของเอเธนส์คนใหม่ 

 

เธอแสดงความชื่นชมออกมาโดยไม่รู้ตัว 

 

“เขาทำแบบนั้นได้ยังไง… เขาทำสิ่งที่ยากขนาดนั้นได้ยังไง? โอ้ ไม่น่าเชื่อว่าจะกินหมดภายในคำเดียว ระวังจะจะติดคอเอา” 

 

วิธีที่เธอตอบสนองราวกับกำลังดูการแข่งขันเบสบอล 

 

อึก 

 

เธอกลืนน้ำลายลงคอ และจากนั้น… 

 

“ลีมินฮวา” 

 

“อ๊ะ ค่ะ หัวหน้าทีมปาร์ค!” 

 

ลีมินฮวายืนขึ้นพร้อมรีบเช็ดน้ำลายอย่างรวดเร็ว 

 

“คุณกำลังดูบ้าอะไรอยู่? ไม่พอยังทำเสียงประหลาดด้วย” 

 

“ฟืด… น-นั่น…” 

 

หัวหน้าปาร์คมิงยุนมองตามสายตาของลีมินฮวาไปที่หน้าจอ 

 

บนหน้าจอ เขาเห็นผู้เล่นชายคนหนึ่งกำลังน้ำตาตกบนขนมปังแข็งก้อนแล้วก้อนเล่า 

 

หัวปาร์คขมวดคิ้ว 

 

“คุณรู้ใช่ไหมแผนกนี้ใช้สำหรับดูผู้เล่นพิเศษ? พวกเราไม่ใช่แผนกมานั่งดูผู้เล่นนั่งกินโชว์หรอกนะ” 

 

เขาเป็นที่รู้จักกันดีว่าเข้มงวดและพิถีพิถัน  

 

“ข-เขาเป็นผู้เล่นพิเศษค่ะ” 

 

“อะไรนะ?” 

 

“มันไม่ใช่เรื่องปกติที่จะมีผู้เล่นได้รางวัลจากการหวดหุ่นไล่กา 200 ครั้งใช่ไหมคะ?” 

 

“ถูกต้อง” 

 

“ผู้เล่นพิสดารคนนั้นหวดหุ่นไล่กาไป 200 ครั้งค่ะ” 

 

 “ขนาดนั้นเชียวเหรอ? อืม… ผู้เล่นคนนั้นคงได้รับเบาะแสพิลึกจากกระดานสนทนาของเอเธนส์งั้นเหรอ?” 

 

มันคือสิ่งที่ทราบทั่วกันในหมู่ผู้เล่น ถ้าหวดหุ่นไล่กาต่อเนื่องหลายครั้ง คุณจะได้รับความสามารถเพิ่ม แต่ต้องตีหลายครั้งมาก ยิ่งหวดมากเท่าไหร่ก็ได้รางวัลดีขึ้น อันที่จริงมันค่อนข้างไร้ค่ามาก 

 

“แต่ผู้เล่นคนนี้พิเศษ” 

 

“พิเศษ? อืม มีผู้เล่นมากมายที่คล้ายคลึงกับเขา” 

 

“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันรู้สึกว่าที่เขาหวดหุ่นไล่กาก็เพื่อได้กินบางอย่าง” 

 

“อะไรนะ… ใครมันบ้าพอที่จะหวดหุ่นไล่กาเพื่อขนมปังแข็ง?” 

 

“ค-คนนี้ไงคะ” 

 

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หัวหน้าทีมปาร์คนั่งลงข้างลีมินฮวาเพื่อดู 

 

จากนั้นได้ตั้งหน้าตั้งตามองดู ชายคนนั้นเหงื่อออกหนักมากแต่กลับยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อกินขนมปังแข็ง 

 

อึก- 

 

หัวหน้านทีมปาร์ค และมินฮวาน้ำลายไหล 

 

“อ๊ะ? ทำไมฉันหยุดดูไม่ได้เลยนะ?” 

 

มันแปลกมากจริง ๆ 

 

มันราวกับจิตวิญญาณของคุณถูกดูดเข้าไปในนั้น และยังดูต่ออย่างไม่มีเหตุผล 

 

“มันเหมือนเขาหวดหุ่นไล่กาเพื่อต้องการจะกินแค่นั้น ฉันไม่เคยเห็นผู้เล่นแบบนี้มาก่อนเลย” 

 

“ก็จริง เป็นเธอคงไม่ตีหุ่นไล่กายี่สิบยกถึงสองวันติดเพื่อรางวัลพิเศษหรอกมั้ง?” 

 

“ใช่ค่ะ แต่เขากินขนมปังนั่นไปถึง 20 ชุดแล้วนี่? นั่นอย่างน้อยก็เหวี่ยงดาบนับพันครั้งเลยนะ” 

 

“ง… งั้นเหรอ?” 

 

หัวหน้าทีมปาร์คคลายเนคคไทก่อนจะเอนหลังผ่อนคลาย 

 

“คุณมินฮวา” 

 

“ค่ะ หัวหน้า?” 

 

“พวกเรากินขนมปังสักหน่อยไหม?” 

 

เขากำลังบอกว่าให้มินฮวาไปซื้อขนมปังมากิน 

*** 

 

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...