ตอนที่แล้วตอนที่ 1 จุดจบด้วยคําถามของอิสรภาพ (End with Question of Freedom)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 3 โลกใหม่ (New World)

นิยาย ชาติที่แล้วผู้นําฉ้อโกง ชาตินี้ขอเป็นผู้นําที่ดีแทนบ้าง

ตอนที่ 2 สถานที่ที่ไม่รู้จัก (Unknow Place)


สถานที่ที่ไม่รู้จัก

(Unknow Place)

ท่ามกลางป่าไม้ผลัดผสมป่าสูงใหญ่ มีแสงสีเหลือทองมากมาย ค่อยๆก่อกําเนิดอย่างไร้แหตุผล พวกมันลอยๆมารวมตัวกันข้างต้นสนต้นใหญ่กว่ารรอบๆบริเวณนั้น แสงสีทองเริ่มกลายเป็นรูปร่างมนุษย์วัยรุ่นเพศชาย ชายหนุ่มค่อยๆเบิกตาอย่าางช้า นัยน์ตาสีฟ้า ผมจากสีดำยาวกลายเป็นผมยาวสีขี้เถาอ่อน อยู่ในชุดสูทพร้อมกับแว่นบนใบหน้า หน้าตาที่เย็นชาเหมือนคนพูดน้อย ดูรวมๆแล้วน่ารักกว่าจะเป็นผู้ชาย ก่อนที่ร่างบางจะลืมตาเต็มทีและลุกขึ้นมา อย่างมึนงง พร้อมคําถามที่เริ่มถาโถมเข้ามา

….เอ๋?

.

.

.

.

.

…….เกิดอะไรขึ้น? ที่นี่ที่ไหนกัน? เราน่าตายไปแล้วไม่ใช่หรอ?

ร่างเล็กคิดอย่างสับสนและมองไปรอบๆตัว ก่อนจะลุกขึ้นและสำรวจตัวเองอย่างมึนงง ร่างบางมีอาการตกใจและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

หลังจากสำรวจตัวเองก็พบว่าตัวเองดูเด็กลง แล้วดูเหมือนว่าอายุจะลดลงด้วย จะดีใจดีไหมเนี่ย(?) ต้องใช้เวลากว่า1ชั่วโมงนั่งคิดว่าจะทำอะไรต่อ เกิดอะไรขึ้นหลังโดนยิง? ที่นี้ที่ไหน? แต่คิดไปคิดมาทำให้ความเครียดที่เริ่มถาโถมเข้ามามันทำให้ร่างบางปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ จนแถบจะเป็นไมเกรน

แปะๆ เสียงมือกระทบกับใบหน้าขาวพร้อมรอยแดง

" โถ่เอ้ย! 'ลาส' ไม่สมกับเป็นตัวนายเลย " ร่างบางตบหน้าตัวเองพร้อมเรียกชื่อเพื่อเรียกสติกลับมา แม้จะมีน้ำตาซึมนิดหน่อยอาจจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อก่อนหน้าที่จะมาอยู่ที่นี้ ใครจะไปคิดกันว่าจะโดนดักฆ่า ถ้ารู้ว่าจะเจออะไรแย่ๆแบบนี้ รู้งี้เอารถไปทำงานเสียจะดีกว่า

ให้ตายสิจะสติแตกเกินไปแล้วนะตัวเรา

ลาสคิดอย่างกับคนที่มีสติ ' นี้มันต้องบ้ามากๆแน่เลย ตอนแรกรู้สึกว่ากำลังจะตายแต่ตอนนี้กลับโผล่มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ' เห้อ~ ลาสถอนหายใจหนักหน่วงก่อนลุกขึ้นมาเดินไปเลื่อยๆพร้อมคิดอะไรเรื่อยเปือย เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงที่ลาสเดินไปเดินมาสุดท้ายลาสก็เอ่ยอย่างเหนื่อยใจ " คงต้องหาทางออกจากป่าบ้าๆแบบนี้ ก่อนเป็นอันดับแรก... "

ระหว่างเดินเท้า ลาสสังเกตได้ว่าต้นไม้ส่วนใหญ่คับคล้ายคับคลาเหมือนต้นสน แต่รูปร่างใหญ่กว่า น่าจะ...2เท่ามั้งนะ ป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์หาได้ยากบัดนี้มีอยู่เต็มไปหมด ดอกไม้ พืชพรรณ ที่ดูแปลกตา ไม่เคยเห็น ทำให้เขาเริ่มเชื่อว่านี้ไม่ใช่โลกที่เขารู้จัก..

แซกๆ

…....!?!? เสียงจากพุ่มไม้หนาใกล้ๆทำให้ลาสตื่นตระหนก เพราะเขาอยู่ในป่าที่ไม่รู้จักแถมน่าจะอยู่ลึกด้วย เป็นไปได้หลายอย่างจากที่ได้ยินเมื่อสักครู่ จึงต้องกลัวเป็นธรรมดา ลาสหันไปตามเสียงที่ได้ยินและจ้องมองพุ่มไม้สักพัก ก่อนที่จะต้องเบิกตากว้าง

แฮ่~ แฮ่~ โฮกปิ๊บ?

ร่างของสัตว์ร้ายตัวใหญ่พอๆกับเสือดำดินทะลุพุ่มไม้ออกมาทำให้ลาสถึงกับหน้าซีด

"หมาป่า??..ตะ...ตัวใหญ่เกินไปแล้ว!!" ลาสออกตัวสับตีนแตกวิ่งหนีสุดแรงเกิดทันที! จะอยู่ให้เป็นอาหารเที่ยงของมันหรือไงห๊ะ!? แค่เห็นก็จะฉี่แตกอยู่แล้ว จะเอาไปสู้ฟะ! สัตว์ป่าเชียวนะ

บูววววห์ เมื่อเห็นเหยื่อ(อาหารเที่ยง) วิ่งหนีมันก็หอนเสียงดังพร้อมออกเท้าหลังและหน้าแรงวิ่งตามด้วยความเร็วสูง แค่ความเร็วก็แตกต่างกันมากแล้ว เห็นทีคงต้องกลายเป็นก้อนเนื้อให้มันกินแน่ๆลาสทำได้แค่วิ่งไปเรื่อยๆ สลับกับวิ่งซิกแซก ความเร็วของเจ้าหมาก็ดูลดลง อาจจะเพราะสายตามันตามไม่ทัน แต่จู่ๆมันก็พุ่งด้วยความเร็วอีกครั้ง! พร้อมปากที่แข็งแรงพุ่งกัดอย่างทันที

อัก… "โอ้ย…" ลาสที่วิ่งอยู่ถูกแรงของหมาป่าตะครุบไส่จากด้านหลังทำให้ลาสล้มลงไปนอนอยู่ข้างล่างแทน ลาสที่ถูกกดก็ได้แต่ด่าปากเปล่า " บัดซบปล่อยนะไอหมาเวร! " สายตาที่ของนักล่าจับจ้องไปที่ร่างของลาสอย่างมีชัยทำเอาลาสขนลุก

เมื่อมันจับเยื่อได้มันก็ได้ใช้ลิ้นของมัน เลียหน้าของเหยื่อสเหมือนของเล่นขของงมัน " อ้ากกกกก..!!! ปล่อยนะ! ปล่อย!! " ลาสดิ้นไปมาอย่างสุดชีวิตแต่ก็ดูไม่เป็นผล เพราะมันใช้เท้าหน้ากดหัวลาสไวลาสที่โดนเลียไปมาก็เกิดความกลัวมากขึ้น ตัวเริ่มสั่นด้วยความที่เคยดูหนังแนวสัตว์ประหลาดกินคน พยายามอย่างนักที่จะไม่ต้องถูกกิน ไม่ว่าจะใช้เท้าทีบเพื่อให้หลุดก็ไม่เป็นผล ในที่สุดเจ้าหมามันก็หมดความอดทน พุงไปกระชากไหล่ซ้าย อย่างเมามัน

" กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! " (ใช้กรี้ดละกัน)

เลือดของลาสพุ่งเต็มหน้าเจ้าหมาป่า พร้อมลากตัวลาสไปมา ลาสที่ดิ้นไปดิ้นมาพยายามทุบเจ้าหมาป่าเพื่อให้ตัวเองรอด แต่ก็ไม่เป็นผล ความเจ็บปวดมากมายที่โถมเข้าใส่มันเป็นประสบการแรกที่เจ็บปวดเหมือนแขนจะขาด นํ้าตาเริ่มไหล สติเริ่มไม่อยู่กับตัว แรงเริ่มหมดจนสุดท้ายก็ดวงตาก็ค่อยปิดลงพร้อมคําพูดในหัว….

อะไรกันประสบการณ์ก่อนตายสองรอบรึไง ฉันก็ไม่อยากจะเจ็บเหมือนตายสองรอบสะหน่อย........

ปัง! ปัง!

เสียงปืนสองนัดสองกระบอก พร้อมกับรูบนหัวและตรงคอของหมาป่าเลือดพุงอาบเป็นหน้าของชายหนุมที่นอนอยู่ข้างล่าง ก่อนจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็สลบเสียไปแล้ว…..

   ฟูว~ " โชคดี นะเนี่ยเจ้าหนู" เสียงชายชราพูดด้วยความโล่งอก ก่อนจะมีเด็กสาวอีกคนเดินตามข้างๆของชายชรา ในมือของเด็กสาวมีปืนล่าสัตว์ที่ยังมีเขม่าควันปืนที่บงบอกว่าพึงใช้งานได้มาเมื่อไม่นานนัก

" ท่านลุงค่ะ...หนูว่ารีบช่วยเธอก่อนเถอะเดียวจะตายเอานะคะ... " สาวน้อยรีบเข้าไปห้ามเลือดพร้อมปฐมพยาบาลเบื้องต้น แม้ว่าเจ้าตัวจะตัวสั่นงึกๆ แต่ก็มีความกล้าที่จะช่วย แต่ก่อนที่จะได้ยกตัวของลาส ผู้เป็นลุงก็อุ้มขึ้นมาแทน เขาจ้องที่มือของเด็กสาว มือทั้งสองข้างนั้นกําลังสั่นคลอน แสดงให้เห็นว่าเธอพึ่งเคยได้ลองฆ่าสิ่งที่มีชีวิตบ้างอย่าง

" อย่าลืมแล่เนื้อเอา หนังมาด้วยก็ดีนะ เดียวข้ากลับไปรอที่บ้าน " สาวน้อยพยักหน้าก่อนที่จะแล่เนื้อหมาตัวใหญ่ตรงหน้าก็บ่นออกมา " นี่หรอปืน เวทมนต์ยังดีกว่าตั้งเยอะ " ก่อนบ่นยาวกว่านี้ชายชราที่เป็นลุงของสาวน้อยหันกลับไปมองแล้วก็พูดขัด

" ยังไม่หยุดบ่นข้าจะให้เจ้าไปหาฝืน คนเดียวในป่า อยากจะไปไหม หืมมม " สาวน้อยสายหน้าพร้อมยิ้ม ก่อนจะแล่เนื้อ ส่วนลุงก็เดินกลับ ปล่อยให้สาวน้อยใช้สมาธิกับการแล่เนื้อต่อไป

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ภายในห้องเล็กๆ ที่มีร่างของคนเจ็บที่นอนไม่ได้สติ ร่างนั้นคือลาสที่ถูกหมาป่ากัด นอนหมดสภาพอยู่บนเตียง

เฮือกก!?

" อะ..โอ้ย!..เจ็บ.. " ลาสสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจสักพักก่อนจะได้ลงไปนอนเหมือนเดิมเพราะแผลที่ไหล่ซ้าย ลาสค่อยๆหันไปมองแขนซ้ายของตน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แขนของเขาายังอยู่ดีไม่ได้ถูกฉีกขาดไป ลาสหันไปมองรอบๆห้องที่เจ้าตัวนอน

" โดนช่วยไว้สินะ โชคดีจริงๆ " ลาสพึมพําพอคิดเรื่อยเปื่อยจนหันไปมองที่หน้าต่าง……. ภายในหน้าตาที่เย็นชากับมีความตกใจและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน ด้านนอกหน้าต่างที่เธอเห็นคือเผ่าพันธุ์ที่ไม่เคยเห็นในชีวิตมาก่อน มนุษย์ที่หูสัตว์ บ้างคนก็มีหูเป็นจิ้งจอก บ้างคนมีหางแมว ' อยากจับหูจังเลย~ นี้มันโครตจะแฟนตาซี ' ไม่ทันได้คิดก็มีคนมาขัดเสียก่อน

" ไม่เคยเห็นมนุษย์สัตว์หรือไง? " เสียงพูดดังมาจากทางประตู ลาสหันไปมองก็เจอกับเด็ก? อายุน่าจะ 12 13 ผมบลอนด์ทองอ่อน ใบหน้าน่ารักดูขี้เล่น แต่ลาสกลับมองไปที่อย่างอื่นแทน ดุกดิกๆ ใช่ หูจิ้งจอก เด็กข้างหน้าเขามีหูสัตว์อยู่ ลาสจ้องหูที่ขยับไปมาอยู่นาน จนคนโดนจ้องเรียกลาสให้ตั้งสติดีๆหน่อย

" ขะ..ขอบใจที่ช่วยพี่ชายนะ...คือว่า " ลาสที่กำลังจะถามแต่จิ้งจอกน้อยตรงหน้าดันพูดก่อน

ตัวเรามีนามว่า ไวส์ ดี. ไอเซนฮาวร์

" ส่วนอายุมากกว่าเจ้าละกัน เรียกพี่ไวส์ ก็ได้นะ " ลาสตกใจกับเด็กสาว(?)ข้างหน้าที่มีอายุมากกว่าเขาแต่ก็คิดในใจได้ว่า

' ตอนแรกคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้แต่ก็นะ แฟนตาซีอะไรๆก็เกิดขึ้นได้จริงๆ แต่ว่าแค่อยากจะบอกว่าขอจับหูสะหน่อย เสียดายแหะ '

" เป็นใบ้หรือไง เงียบอยู่ได้ " ไวส์เห็นสีหน้าของลาสที่เหมือนเสียดายอะไรสักอย่างก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงที่หงุดหงิดนิดหน่อยก่อนจะจ้องกลับอย่างอารมณ์เสีย

" ผ..ผมชื่อ " ลาสที่ลังเลนิดหน่อยก็จะพูดอย่างกระตุกกระตัก เป็นเพราะพิษบาดแผล

ดักลาส แมริแลนด์

ลาสเอ่ยนามของตน ก่อนที่จะพยายาามยืนมือไปข้างหน้า จนทำให้ไวส์งุนงงนิดหน่อยเธอมองไปที่มือลาสสลับกับหน้า ซึ่งเจ้าตัวพึงสังเหตุความผิดปกติก็รู้ได้ทันทีว่า ไวส์ไม่รู้จักการทักทายในประเทศที่เขาเคยอยู่ จึงได้ตอบไป

แฮ่มๆ " คือว่า นี้เป็นการทักทายในที่ๆผมจากมาครับ แฮะๆ" ไวส์พยักหน้ารับก่อนจะยืนมือไปจับ "แปลกดีแท้ การทักทายของเจ้ามันดูเรื่องมากจัง แค่พูดสวัสดี ก็ได้แท้ๆ "

หลังจากทักกันหอมปากหอมคอไวส์ก็บอกให้นอนพักไปก่อน ลาสจึงได้แต่อยู่นิ่งๆ รอจนไวส์เดินมาพร้อม ลุงแก่ๆคนหนึ่งใส่ชุดเหมือนพวกชอบคอสเป็นนักเวทย์ ก็ได้เดินเข้ามาในห้อง

" โอ้ว...ตื่นแล้วหรอ มาๆเดี่ยวข้ารักษาแผลให้ นอนนิ่งสิ " ชายแก่เดินมานั่งข้าง ก่อนจะพูดภาษาแปลกๆแต่ออกไปทางฝรั่งเศส ลาสตกใจนิดหน่อยเพราะอาการเจ็บที่ไหล่ซ้ายเริ่มเบาลง หลังจากพูดหรือร่ายเวทย์เสร็จก็ค่อยๆถอดผ้าพันแผลออก เผยให้เห็นผิวขาวไร้ที่ติแผลที่เคยเป็นก็หายไปหมด

" เธอเป็นพวกชนเผ่ารึไง ถึงตกใจกะอีแค่เวทย์รักษาเนี่ย" ไวส์อดไม่ได้ที่จะบ่นลาสเพราะไม่มีใครที่ไหนเขาตกใจกับเวทย์พื้นฐานอย่างเวทย์รักษา ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่หลายคนจะรู้จัก แม้ว่าลาสจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดกล่าวอะไร

" เอาเถอะๆ ข้าต้องไปละ...ฝากดูแลด้วยละกัน " ชายแก่ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกประตูไป ลาสหันไปมองไวส์ก่อนจะเอ่ยถาม เพราะตัวเองยังงงกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรวมทั้งเรื่องเมื่อสักครู่

" คือว่า..เออ...คุณไวส์ครับ ที่นี้คือที่ไหนหรอครับ? " ลาสเปิดประเด็นเรื่องสถานในการสทนานี้เป็นคนแรก แต่โวส์ที่กําลังจะตอบก็คิดอะไรแปลกๆ กับลาสก่อนจะ จ้องลาสอย่างกับอาจารย์สอบวินัย โวส์เริ่มรู้สึกตะหงิดๆกับความพูดทุกคําของลาสบวกกับหน้าตาที่ไม่หน้าจะเข้ากันได้

เป็นผู้หญิงแท้ๆแต่ทำไมใช้คำพูดผู้ชาย

ลาสที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำสีหน้าเหมือนโดนปืนยิงทะลุตัวด้วยความที่โลกก่อนโดนหาว่าหน้าหวานไม่พอ แถมแต่งหญิงก็แยกไม่ออกมาจริงๆแล้วเป็นผู้ชาย เอาเป็นว่าสมหญิงมากกว่าชายจนเคยมีผู้ชายมาขอแต่งงาน ประมาณสองคนแล้ว คนหนึ่งก็ไม่ตกใจแต่ยังมีหน้ามาบอกว่า 'ขอแค่มีรูก็ก็พอ' สุดท้ายก็โดนสวนกลับด้วยส้นเท้า ส่วนอีกคนช็อคจนสลบเพราะรับไม่ได้

" คือว่านะ ผมเป็นผู้ชายแท้ทั้งดุ้นครับ... " ลาสพูดด้วยสีหน้าตายด้าน ส่วนไวส์ตกใจอย่างมากที่ลาสเป็นผู้ชาย ก่อนจะทำสีหน้าเหมือนแพ้อะไรซักอย่าง ผู้หญิงที่รู้จักก็ทำหน้าเหมือนกับไวส์ตอนที่ได้รู้ความจริง

" ช่างมันเถอะ…. " ไวส์บิดขี้เกียจนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยว่าจะชวนไปกินข้าวแล้วค่อยคุยกัน ก่อนจะเดินออกจากห้องโดยที่ไม่ฟังเสียงของลาสที่พยายามจะเถียงสักนิด พอออกไปแล้วลาสก็นั่งคิดเรื่องราวแต่ก็ยังประติประต่ออะไรกันไม่ค่อยได้

โลกที่แล้วเขาก็เป็นแค่นักการเมืองแนวคิดใหม่แต่กลับถูกฆ่าตายอย่างไร้ประโยชน์ แต่ที่จะดับสูญกลับมาต่างโลกสะงั้น หรือนี้จะเป็นชาติใหม่ก็ไม่รู้ มีใครอยู่เบื้องหลัง? พระเจ้า? หรือลิขิตชะตาชีวิตของเขากัน….

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด