ตอนที่แล้วตอนที่ 4 ทักษะเก้ามังกรแหวกว่าย
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 6 เสาเงาเพลิง

จากความทรงจำของเจ้าของร่างคนก่อน เพลิงแท้เป็นพลังงานประเภทหนึ่งที่อยู่ในรูปทรงของไฟ ในเปลวเพลิงนี้มีความร้อนที่มหาศาล

 

เพื่อทที่จะกลายเป็นนักหลอมอาวุธ จะต้องหลอมรวมเพลิงแท้เข้าไปในจุดตันเที่ยน

 

ที่จุดนั้นคือตรงที่เส้นโคจรปราณทั้งเก้ามาบรรจบกัน

 

การหลอมรวมของเพลิงแท้นั้นยากเย็นยิ่ง ณ ทวีปเกียรตินิรันดร์มีผู้บ่มเพาะพลังมากมายนับไม่ถ้วน แต่ในจำนวนหนึ่งพันคนมีโอกาสสูงที่จะไม่มีใครสามารถหลอมรวมกับเพลิงแท้และกลายเป็นนักหลอมอาวุธได้แม้แต่คนเดียว

 

นับตั้งแต่โบราณกาลจนมาถึงตอนนี้ มีตัวอย่างให้เห็นมากมายถึงผู้ที่พยายามหลอมรวมกับเพลิงแท้และจบลงด้วยการถูกผลย้อนกลับ

 

“ปัญหาในตอนนี้ก็คือ ข้าจะสามารถได้เพลิงแท้มาอยู่ในมือได้อย่างไร?ไ

 

ถังฮวนเสียอารมณ์เล็กน้อย เพลิงแท้ค่อนข้างที่จะเป็นของหาได้ทั่วไปภายในทวีปเกียรตินิรันดร์ ใครก็ตามสามารถซื้อมันได้ที่ร้านค้าอาวุธที่ใหญ่ที่สุดในทางตอนใต้ของเมืองคลื่นพิโรธ ราคาประมาณ 500 เหรียญทองสำหรับหนึ่งเปลวเพลิง

 

ราคานี้ไม่นับว่าแพงมากนัก

 

แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้มันเป็นจำนวนมหาศาลสำหรับถังฮวน แม้ว่าเขาจะขายอาวุธธรรมดาทั้งหมดภายในโรงตีเหล็กแห่งนี้ เขาก็รวบรวมได้ไม่ถึงหนึ่งพันเหรียญทอง น่าเสียดายที่ว่าก่อที่เฒ่านักตีเหล็กจะออกไป ฝีมือของเขาที่แสดงออกมาธรรมดาสามัญเกินไป เฒ่านีกตีเหล็กจึงไม่ได้เตรียมเพลิงแท้ให้กับเขาอย่างแน่นอน

 

ในเวลานี้ เขาไม่รู้ว่าเฒ่านักตีเหล็กจะกลับมาเมื่อใด ดังนั้นเขาจึงต้องพึ่งพาตัวเอง

 

ถังฮวนคิดซ้ำไปซ้ำมา และในท้ายที่สุดเขายังคงคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้ทำมาในอดีต

 

แม้ว่าดาบล้ำค่าที่เขาตีขึ้นมาในชาติก่อนจะไม่สามารถเทียบได้กับดาบชื่อดังอย่างดาบมหากิเลนแต่มันก็เป็นดาบที่หาได้ยากยิ่งในโลกนี้ มิฉะนั้นมันคงไม่สามารถขายได้ราคาสูง

 

ค่ำของเมื่อวาน ถังฮวนได้สังเกตอาวุธธรรมดาที่มีขายอยู่ใรร้านค้า

 

มีเหตุผลเบื้องหลังที่ว่าทำมพวกมันถึงขายได้ราคาไม่ต่างไปจากจอบเสียม นั้นเป็นเพราะคุณภาพของมันไม่ได้ต่างไปจากจอบเสียมเครื่องเกษตรของโลกนี้ ถึงแม้ว่ามันจะแข็งกว่าเล็กน้อย แต่มันก็ถูกจำกัดเอาไว้และไม่สามารถเทียบได้กับเครื่องมือที่ถังฮวนตีขึ้นในชีวิตก่อนของเขา หากเขาเลือกชิ้นงานในชีวิตก่อนของเขามาสักชิ้นหนึ่ง เขาสามารถใช้มันสับอาวุธธรรมดาในร้านค้าขาดครึ่งได้ทั้งหมด

 

แน่นอนว่าอาวุธทั้งหมดภายในร้านล้วนเป็น ‘งานชั้นเลิศ’ สำหรับเด็กหนุ่มถังฮวน

 

แม้ว่าโรงตีเหล็กแห่งนี้จะเป็นของเฒ่านักตีเหล็ก แต่นานครั้งที่เขาจะตีอาวุธขึ้นมาสักชิ้นโดยเฉพาะในช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้ นี่ทำให้กิจการของโรงตีเหล็กซบเซาลงเป็นอย่างมาก

 

“แม้ว่าข้าในตอนนี้จะไม่สามารถตีศาสตราวุธระดับต่ำขึ้นมาได้  แต่ด้วยทักษะของข้า ดาบที่ข้าตีขึ้นมามีความคมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ข้าคิดว่าจะได้ราคาไม่ต่ำอย่างแน่นอน”

 

ถังฮซนคิดได้ดังนี้และตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

 

หลังจากที่ทำอาหารง่ายขึ้นมาเติมท้องให้อิ่ม ถังฮวนก็มุ่งหน้าไปยังโรงตีเหล็ก

 

แม้ว่าเด็กหนุ่มถังฮวนจะไม่เก่งในเรื่องการตีอาวุธ แต่เขามีร่างกายแข็งแรงและความอดทนดียิ่ง มีแท่งเหล็กสำหรับตีอาวุธมากมายที่เขาตีขึ้นในโรงตีเหล็กแห่งนี้

 

เช่นนี้เอง มันสามารถประหยัดแรงของถังฮวนไปได้มาก

 

หลังจากที่ทำตัวให้คุ้นชินกับสถานที่และเครื่องมือต่างๆ  ถังฮวนก็เริ่มลงมือและไม่นานหลังจากนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากโณงตีเหล็ก

 

ถังฮวนเปลือยร่างกายท่อนบน ค้อนในมือของเขาตีลงบนเหล็กร้อนแดงทีละแท่ง และเรียกเหงื่อของถังฮวนออกมาได้อย่างรวดเร็ว

 

ไม่นานหลังจากที่เขาลงมือ เขาสังเกตได้ว่าเขาตีอาวุธได้ง่ายดายมากกว่าชีวิตก่อนของเขาเป็นอย่างมาก

 

ในห้วงจิตใจของเขา ‘เตาหลอมเก้าหยางศักดิ์สิทธิ์’ เริ่มดึงปราณแท้ไปที่แขนขวาของเขาอย่างต่อเนื่อง หากถังฮวนอยู่ในโลกก่อนของเขา เขาจะไม่สามารถยกค้อนหนักยี่สิบกิโลกรัมขึ้นมาได้อย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้เขากลับสามารถยกมันขึ้นมาได้ง่ายดาย

 

ค้อนหนักอันนี้เบาราวกับกิ่งไม้ในมือของเขา

 

ด้วยพลังจากปราณแท้ ความเร็วในการตีอาวุธแต่ละชิ้นจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

 

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ตีเหล็กเหล่านี้ด้วยตัวเอง เขาพบว่าวัตถุดิบอาวุธธรรมดาส่วนใหญ่ในทวีปเกียรตินิรันดร์คือ ‘เหล็กดำลึกล้ำ” ในด้านของคุณภาพมันดียิ่งกว่าแร่เหล็กที่โลกเก่าของเขามากนัก หากมันถูกตีขึ้นมาอย่างประณีต ถึงแม้ว่าจะไม่ใช้ศาตราวุธระดับต่ำ อย่างน้อยมันก็สามารถตัดเหล็กได้ราวกับตัดโคลน

 

การค้นพบนี้ทำให้ถังฮวนตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

 

หลังจากนั้นทุ่มเทจดจ่อและหลงลืมเวลาไปจนสิ้น ตีร้อน,ขัดขอบ,ชุบแข็ง…ในตอนที่เขารู้สึกตัวเพราะความหิวท้องฟ้าก็มืดแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาดึก

 

ถังฮวนถอนหายใจอย่างโล่งอกและมองตรงไปที่กระดานไม้ มีดาบสามเล่มวางเรียงกัน

 

ดาบเล่มแรกเป็นดาบหนัก ดาบเล่มนี้ยาวกว่าหนึ่งเมตรและตัวดาบกว้างเท่าฝ่ามือ น้ำหนักมากกว่าห้ากิโลกรัม ดาบเล่มนี้นับได้ว่าเบาสำหรับทวีปเกียรตินิรันดร์ อย่างไรก็ตามนี่เป็นครั้งแรกที่เขาตีดาบหนักเช่นนี้ขึ้นมา ในชีวิตก่อนของเขา ดาบล้ำค่าที่หนักที่สุดมีน้ำหนักเพียงแอดกิโลกรัม

 

ดาบเล่มที่สองกว้างประมาณสองนิ้วและยาวประมาณเจ็ดสิบเซนติเมตร ดาบเล่มที่สามเป็นดาบสั้นที่กว้างสองนิ้วเช่นเดียวกัน มันยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตรและมีร่องที่ทั้งสองข้างของคมมีด

 

ดาบทั้งสามเล่มนอนนิ่งเรืองแสงแวววาวออกมา

 

ถังฮวนหยิบเอาดาบยาวเล่มตรงกลางขึ้นมาและออกท่าทักษะดาบสองสามกระบวณท่า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ปราณแท้ไหลเข้าไปในคมดาบและฟันลงไปที่แท่งเหล็กบนโต๊ะ

 

“เต้ง!”

 

หลังจากเกิดเสียง แท่งเหล็กบนโต๊ะถูกฟันขาดครึ่งและหน้าสัมผัสของมันเรียบเนียมอย่างยิ่ง

 

หลังจากนั้น ถังฮวนวางดาบยาวลงและหยิบดาบหนักและดายสั้นขึ้นมาใช้ออกทักษะกับก้อนเหล็กเหมือนที่เขาทำก่อนหน้านี้ ก้อนเหล็กทั้งสองต่างถูกฟันขาดครึ่ง

 

“เอาละ!”

 

ใบหน้าของถังฮวนเผยรอยยิ้มพึงพอใจ

 

ในด้านความละเมียดและความสวยงาม ดาบทั้งสามเล่มนี้ห่างไกลกับดาบล้ำค่าที่เขาตีขึ้นในชาติก่อน แต่อย่างไรก็ตามในด้านคุณภาพและความคม พวกมันเหนือกว่าดาบทุกเล่มที่เขาเคยสร้างขึ้นมา เหตุผลแรกก็เพราะคุณภาพของแร่เหล็กดำลึกล้ำยอดเยี่ยมกว่าแร่ที่เขาใช้ในชีวิตก่อน และเหตุผลที่สองก็คือถังฮวนมีปราณแท้

 

การใช้ปราณแท้ทำให้ถังฮวนแสดงฝีมือของเขาออกมาได้ดียิ่งขึ้น เปรียบเทียบกับดาบสามเล่มตรงนี้ อาวุธที่เด็กหนุ่มถังฮวนเคยตีขึ้นมาในอดีตล้วนนับได้ว่าเป็นขยะ

 

อย่างไรก็ตาม นอกจากความปลื้มปริ่มของเขาแล้วยังมีความประหลาดใจ

 

ในชีวิตก่อนหน้า การสร้างดาบล้ำค่าขึ้นมาสักเล่มทำให้เขาต้องใช้เวลาสองถึงสามวันหรืออาจจะมากกว่านั้น แต่ในทวีปเกียรตินิรันดร์ เขาตีดาบสามเล่มขึ้นมาได้ในหนึ่งวัน

 

แน่นอนว่าเขาตีดาบสามเล่มนี้ขึ้นมาเพื่อทำเงิน ดังนั้นเขาจึงลดขั้นตอนลงเพื่อที่จะตีขึ้นมาได้รวดเร็วขึ้น

 

ถึงกระนั้น,ตีดาบได้สามเล่มต่อวันก็เหนือจากที่เขาคาดการณ์เอาไว้

 

“พวกมันถึงกับทัดเทียมกับศาสตราวุธระดับต่ำ ข้าคิดว่าว่ามันจะขายได้ราคาดี”

 

ในวันที่สอง หลังจากที่จัดการมือเช้าเสร็จสิ้น ถังฮวนก็เดินออกจากโรงตีเหล็ก

 

ในช่วงเวลานี้เมืองคลื่นพิโรธมีชีวิตชีวายิ่ง เดินบนถนนดินไปสองสามร้อยเมตรเข้าก็เข้าไปในถนนของเมืองและหลังจากนั้นมีนักรบยุทธพกอาวุธเดินไปมาให้เห็นทั่วทุกที่

 

ในทวีปเกียรตินิรันดร์ เมืองคลื่นพิโรธนับได้ว่าเป็นเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง

 

ในโลกนี้กว้างใหญ่เป็นอย่างยิ่ง นอกจากทวีปเกียรตินิรันดร์แล้วยังมีทวีปอื่นอีกสามทวีป ทวีปต้นกำเนิด,วิญญาณศักดิ์สิทธิ์,ทวีปสันติและรวมถึงเกาะน้อยใหญ่อีกมากมายในทะเลอันไร้ขอบเขต ทวีปเกีนรตินิรันดร์และทวีปต้นกำเนิดเพียงอยู่ตรงข้ามกันของฝั่งมหาสมุทร

 

เมืองคลื่นพิโรธตั้งอยู่ที่ชายแดนทางขวาของทวีปเกียรตินิรันดร์ ดังนั้นเมืองคลื่นพิโรธจึงเป็นตัวเลือกที่ดีหากต้องการที่จะออกทะเลเดินทางไปเยี่ยมชมทวีปต้นกำเนิดที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง เป็นเพราะด้วยที่ตั้งของมัน เมืองแห่งนี้จึงเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายประเภทอยู่เสมอและมีนักรบยุทธเดินทางเข้าออกเมืองทุกวันเป็นจำนวนมาก เดินทางกลับไปมาระหว่างสองทวีปนี้

 

ถังฮวนก้าวเท้าเดินรวดเร็วและหลังจากผ่านไปสิบห้านาที เขามาถึงที่ตรงหน้าร้านอาวุธเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เขาเคยนำมีดมาขายเมื่อวันมะรืน

 

เจ้าของร้านเป็นชายชราร่างอ้วน รอยยิ้มของเขาดูราวกับรูปปั้นแป๊ะยิ้มในโลกก่อนของเขา เขาเป็นสหายสนิทกับเฒ่านักตีเหล็กและคุ้นเคยกับถังฮวนเป็นอย่างดี ว่ากันว่าเขาอยู่ระดับผู้ฝึกยุทธแท้ผู้ที่หลอมรวมกรงล้อจิตวิญญาณขึ้นมาได้เรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่านี่เป็นสิ่งที่เขาบอกกับถังฮวน

 

ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องจิรงหรือไม่ ไม่มีใครอาจรู้ แต่ถังฮวนก็ไม่เคยเห็นเขาออกกระบวนท่ามาก่อน

 

ที่ผ่านมา อาวุธธรรมดาที่ถังฮวนตีขึ้นจะถูกขายให้กับชายชราผู้นี้ …หลังจากที่วิญญาณของเขาเข้ายึดร่างและได้รับความทรงจำมา หลังจากที่จมอยู่กับความสับสนอยู่สองสามวัน เขาก็กลมกลืนไปราวกับตัวเขาเป็นเด็กหนุ่มคนนี้ไปแล้ว

 

ถังฮวนรู้สึกตัวได้ว่าบุคลิกนิสัยของเขาได้รับผลกระทบ ในชีวิตก่อนตัวเขามีนิสัยเคร่งขรึมนิ่งเงียบ แต่ในตอนนี้เขากลับเป็นคนกระตือรือร้นและมีชีวิตชีวา

 

โชคดีที่มันไม่ได้เป็นเรื่องแย่อะไร ดังนั้นถังฮวนจึงปล่อยตามเลย

 

ชายชราร่างอ้วนเพิ่งจะเปิดประตูร้านออกมา เขายืนอยู่ที่ประตูและหาวออกมา ในตอนที่เขามองเห็นถังฮวน เขาถามออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม “ถังน้อย ครั้งนี้เจ้าคิดจะเอาอาวุธอะไรมาขายให้ข้า? ใช้สามเหรียญทองนั้นหมดไปแล้วหรือ?”

 

“ถังน้อย?”

 

เมื่อถูกเรียกเช่นนี้ออกมาอีกครั้ง ถังฮวนอดไม่ได้ที่จะขนลุก เขากลอกตาและสูดจมูกหายใจเข้าลึก “ยังไม่หมดแต่ข้าเอามาขายเพิ่ม!”

 

ถังฮวนเดินผ่านชายชราร่างอ้วนเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว เขาวางกระเป๋าของเขาลงบนโต๊ะอย่างแรง เขาเปิดมันออกและถามขึ้น “เฒ่าอ้วน มันได้ราคาเท่าไหร่?” ขณะที่เขาเปิดปากถาม ดาบสามเล่มที่เขาตีขึ้นเมื่อวานก็เผยออกมา

 

ในโรงตีเหล็กมีฝักดาบอยู่หลายอัน ดังนั้นถังฮวนจึงนำมาใช้ปกปิดคมมีดของพวกมัน

 

“เหมือนกับวันมะรืน หนึ่งเหรียญทองสำหรับอาวุธธรรมดา”

 

เฒ่าอ้วนหยิบดาบหนักขึ้นมาด้วยสีหน้าผ่อนคลายและชักมันออกมา

 

ลำแสงสีแดงวาวเสียดแทงเข้าไปในดวงตาของเขา ทำให้หนาวเย็นไปถึงกระดูก เฒ่าอ้วนสั่นเทิ้มและรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งร่าง

 

“อืม ไม่เลว ทักษะตีอาวุธของเจ้าพัฒนาขึ้นอีกเล็กน้อย”

 

ดวงตาของเฒ่าอ้วนหลี่ลงเพื่อปกปิดความประหลาดใจของเขา เขากล่าวขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มในทันที “ดาบเล่มนี้คุณภาพเยี่ยมยอดกว่าสามเล่มก่อนหน้านี้มากนัก เอาอย่างนี้ ถังน้อย ข้าจะให้เจ้าหกเหรียญทองเป็นเช่นไร? มากเป็นสองเท่าจากครั้งก่อน”

 

“ต่อเล่ม?” ถังฮวนลืมตาขึ้นเล็กน้อย

 

“ไม่ๆ ต่อสามเล่ม!”

 

เฒ่าอ้วนยิ้มออกมาพร้อมกับชูสามนิ้ว

 

ถังฮวนไม่ได้กล่าวอะไรพร้อมกับคว้าดาบหนักและฝักดาบออกมาจากมือของเฒ่าอ้วน เช็ดมันด้วยผ้าและทำท่าจะออกจากห้องไป

 

มองเห็นดังนั้น เฒ่าอ้วนดึงถังฮวนกลับมา “ถังน้อย ทำไมถึงได้รีบร้อนนัก? เอาละ เอาละ ข้าจะยอมให้ หกเหรียญทองต่อดาบหนึ่งเล่ม..หกเหรียญทองเป็นเช่นไร? ดาบของเจ้าเมื่อคืนก่อนขายได้เพียงเล่มละหนึ่งเหรียญทองแต่ในตอนนี้ราคาเพิ่มขึ้นมาหลายเท่าตัว ข้าใจกว้างดีใช่หรือไม่?”

 

“เจ้าเฒ่าอ้วน ทำไมไม่ไปลงนรกเสีย?”

 

ถังฮวนเปิดปากด่า เขาดึงมือของเขากลับมาและเตรียมที่จะออกไปแต่เขาก็ถูกเฒ่าอ้วนหยุดเอาไว้อีกครั้ง “ถังน้อยอย่าเพิ่งเดือดดาล บอกราคาของเจ้ามา เจ้าต้องการที่จะขายเท่าไหร่?”

 

“สองร้อยเหรียญทองต่อหนึ่งเล่ม!”

 

ถังฮวนกล่าวต่อไปตรงมา

 

แน่นอนว่าเขาไม่ได้อยากที่จะออกไปจริงๆ ร้านแห่งนี้เป็นร้านที่เขาคุ้นเคยมากที่สุดในเมืองคลื่นพิโรธ

 

อย่างไรก็ตาม เฒ่าอ้วนคนนี้ขี้เหนียวเหลือเกิน หากเขาขายไปในราคาหกเหรียญทอง เขาจะต้องตีดาบอีกกี่เล่มถึงจะได้เพลิงแท้มาครอบครอง

 

“สองร้อยเหรียญทอง? เจ้ากำลังปล้นข้ารึ?!” เฒ่าอ้วนกรีดร้อง ใบหน้าอ้วนท้วมของเขาสั่นไหว

 

“เฒ่าอ้วน ดึงความผิดชอบชั่วดีของเจ้ากลับมาและบอกข้า ราคานั้นมากเกินไปหรือไม่?”

 

ถังฮวนพูดเย้ย

 

แม้ว่าเขาจะไม่เคยตีศาสตราวุธระดับต่ำมาก่อนแต่เขาก็เคยเห็นมามากมาย ดาบสามเล่มที่เขาตีขึ้นเมื่อวานล้วนแข็งแกร่งกว่าอาวุธเริ่มต้นทั่วไป แม้ว่าเขาจะเรียกราคาสองร้อยเหรียญทองหรือสูงกว่านี้มันก็สมเหตุสมผล แน่นอนว่าเขาเรียกเผื่อต่อรองราคาเอาไว้แล้ว

 

เขาคาดการณ์ราคาเอาไว้ที่ร้อยแปดสิบเหรียญทอง

 

คะแนน 4.0
กรุณารอสักครู่...