ตอนที่แล้วอัคนีสีหราช ตอนที่ 18 NC
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปอัคนีสีหราช ตอนที่ 20

อัคนีตื่นขึ้นมาช่วงสาย ไม่พบสีหราชนอนอยู่ข้างตัว เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ขาวยาวก้าวออกมาจากห้อง ทันทีที่เท้าแตะพื้นชั้นล่าง ชายชุดดำที่อัคนีจำได้ดี ว่ากลุ่มนี้ค่อนข้างโหดและเข้มงวด สีหราชมักจะให้คุมคนอื่นอีกทีตอนที่เขาไม่อยู่
“เขาไปไหน” อัคนีถามชายที่ยืนนิ่ง และจำได้ดีว่าเป็นหัวหน้าของกลุ่มนี้
“เข้าบริษัทใหญ่ครับ นายไม่ให้คุณออกนอกบริเวณบ้าน” ชายคนดังกล่าวบอกด้วยใบหน้านิ่งเรียบ บริษัทตลอดออนไลน์งั้นหรอ สีหราชจ้างทีมบริหาร แทบไม่เคยได้ยินว่าเข้าไปดูงานเองเลย นอกจากเช็คหีดแบคจากที่บ้าน
” ใช่หรอ ไปแค่นั้นต้องส่งการ์ดชุดนี้มาเฝ้าเลยหรอ” อัคนีถามด้วยความรู้ทันหากแต่ไม่ได้คำตอบ

มือขาวกดมือถือดูพบเบอร์ที่โทรเข้าล่าสุดเป็นอัศวิน เจ้าตัวมั่นใจว่าตนไม่ได้รับสายแน่  พยายามกดโทรกลับกี่รอบ ก็ไม่มีการตอบรับจากปลายสาย ดูจากเวลาที่โทรเข้ามาและความน่าสงสัยแล้ว สีหราชอาจจะถามอัศวินเรื่องที่เขากำลังตามอยู่
“ออกไปไม่ได้หวังว่าจะอนุญาตให้ญาติเข้ามาเยี่ยมผู้ต้องขังได้นะ” อัคนีประชดกับการ์ดที่ยังคงยืนคุมเขาอย่างรอบคอบ
“ถ้าเป็นคนในครอบครัว แน่นอนว่าได้ครับ” หัวหน้าการ์ดบอกอัคนี
มือขาวหยิบโทรศัพท์โทรหาคนที่อยากพบมากที่สุดทันที

“อาไฟฟฟ/อาไฟขาา” เสียงเด็กน้อยสองคนตะโกนสุดเสียงวิ่งเข้ามากอดอัคนี
“เอ้าเด็กๆ ตัวเล็กกันที่ไหนพวกเรา เดี๋ยวอาไฟก็ล้มกันพอดี” เพลิงกัลป์เตือนลูกๆพลางส่ายหน้าหน่าย
“ไหนครับ คนไหนคิดถึงอาไฟที่สุด?” อัคนีเอ่ยถามหลานตัวน้อยที่เขาอยากเจอในวันหยุดเรียน
“ผมครับ/หนูค่ะ” ทั้งสองแข่งกันยกมือสูง
“ธาราโกหก อาไฟครับ ธาราบ่นหาแต่อาสิงห์ทู้กกกวันเลย” เด็กชายฟ้องด้วยความทะเล้น
“จริงหรอ อย่างงี้อาไฟเสียใจแย่” อัคนีว่าแกล้งทำเป็นงอล
“ไม่จริงสักหน่อย นทีก็บ่นคิดถึงอาสิงห์เหมือนกัน ใช่มั้ยคะคุณพ่อ” หญิงสาวหาแนวร่วม คือคุณพ่อที่มองรอบบ้านที่น้องชายมาอยู่อย่างสำรวจ
“เด็กๆคะ ไปเล่นกับป้าดีกว่า นู่นๆพี่ๆเขาคิดถึงแล้วแน่เลย” ป้านิ่มพาเด็กๆเดินไปอีกมุมของบ้าน ที่มีแม่บ้านของสีหราชยืนยิ้มอยู่ไกลๆ ตอนที่มาอาศัยอยู่พวกเขาได้รู้จักกันเล็กน้อย แต่ที่บ้านหลังนี้แม่บ้านไม่ได้รับอนุญาตให้เดินไปมา เนื่องจากสีหราชไม่ชอบความวุ่นวายที่ตัวเขาไม่ได้สั่งการ

“อืม ที่มึงกังวลคือเรื่องของมิสเตอร์หว่องและสุชาติใช่มั้ย” เพลิงกัลป์ที่นั่งบนโซฟารับแขกถามน้องชาย
“ใช่ ไอทัพโทรมาเมื่อเช้า มีคนรับสายแทน คิดว่าน่าจะคุยกันเรื่องนี้” อัคนีบอกด้วยสีหน้ากังวล
” แล้วนี่ไปไหนละ ให้คนคุมแจขนาดนี้” เพลิงถามพลางมองหน้าชายชุดดำที่ยืนไม่ห่างตัวอัคนีเลย
“นี่แหละที่สงสัย กำลังทำอะไรกันอยู่ ช่วงนี้ทำอะไรกูไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลยนะ” อัคนีบ่นถึงเรื่องที่สีหราชมักทำอะไรไปไหนมาไหนมีลับลมคมในและเหมือนไม่ต้องการให้เขารู้เสมอ
“คิดมากแล้วมึง เขาไม่อยากให้เป็นห่วงรึปล่าว” เพลิงกัลป์ว่าปลอบน้องชายที่ยังนั่งหน้าเครียด ก่อนจะมองเด็กๆวิ่งเล่นกัน

กินข้าวเที่ยงเสร็จเพลิงกัลป์ออกไปรับโทรศัพท์อยู่นานสองนานปล่อยให้ธาราและนทีเล่นกับอัคนีที่เริ่มยิ้มออกมาบ้างในวันเบื่อๆ ก่อนจะเดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“กูว่ากูรู้แล้วว่ะ” เพลิงกัลป์เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก
“สีหราชกับอัศวินบุกไปจับตอนที่รัฐมนตรีเกรียงไกรกับหว่องพร้อมสุชาตินัดประชุมกัน ของกลางอื้อเลยว่ะ คนสนิทกูบอกมา แต่งานนี้รัฐมนตรีรอด หว่องก็น่าจะหลุด นายกเล็กคนใหม่รับไปเต็มๆ” เพลิงกัลป์เล่าเรื่องที่ได้ยินมา
“หึ ไปบริษัท” อัคนีมองหน้าการ์ดที่ยินนิ่งไม่ไหวติงกับคำโกหกไว้หลอกเด็กที่เขาได้รับก่อนหน้า
“กูดีใจที่มึงไม่ได้ไป ยังไงก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนะ” เพลิงกัลป์ว่ามองหน้าน้องชายอย่างโล่งใจ ถ้าหากอัคนีไปคนเลือดร้อนอย่างมันอาจทำอะไรไปโดยเกิดเรื่องแย่ได้
“มึงจะบอกว่ากูเป็นภาระมันรึไง กูไปจะเสียงานว่างั้น” อัคนียั๊วะกับคำของพี่ชายเข้าให้
“ไอไฟ มึงรู้ดีว่ากูไม่ได้หมายความแบบนั้น หัดใจเย็นลงบ้างเถอะว่ะ ทุกคนเขาเป็นห่วงมึงทั้งนั้น” เพลิงสอนน้องชายที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ
“แล้วไม่นึกว่ากูเป็นห่วงบ้างหรอวะ แม่งเอ้ย!” สบถเสร็จขายาวก็ลุกเดินขึ้นไปบนห้องนอนทันที เด็กๆมองตาทด้วยความตกใจจนป้านิ่มต้องเบี่ยงเบนความสนใจ

อัคนีล๊อคห้องอยู่คนเดียว
“แล้วถ้าตายขึ้นมา ไม่บอกให้กูรู้ตอนไปรับศพเลยรึไง” อัคนีว่าก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างหงุดหงิด

ฟากของเพลิงกัลป์ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาตกลงกับเด็กๆว่าจะให้อาไฟพักผ่อน และจะพาเด็กๆกลับบ้าน พร้อมกับที่เจ้าของบ้านกลับมาถึงพอดี เด็กๆวิ่งกรูไปกอดสีหราชกันใหญ่
“สวัสดีครับว่าไงเอ่ยย หืม มาหาอาไฟกันหรอเรา” สีหราชถามเด็กน้อยสองคน พยักหน้าให้เพลิงกัลป์ทักทาย
“จะกลับแล้วล่ะ เหมือนจะมีปัญหาครอบครัว” เพลิงกัลป์บอกด้วยสีหน้าเดาอารมณ์ไม่ถูก
“ไฟรู้แล้วหรอ” สีหราชถามก่อนได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้า

“เจอคุณแบบนี้ก็ดี ขอผมคุยด้วยหน่อย” สีหราชว่า ก่อนที่เพลิงกัลป์จะให้เด็กๆไปเล่นกันต่อ และเดินตามไปคุยกับเจ้าบ้านในห้องส่วนตัว
“คุณคงรู้มาเยอะแล้ว” เจ้าบ้านบอกสีหน้าเคร่งเครียด
“อืม ถึงผมจะไม่ค่อยชอบคุณในตอนแรก หรือตอนนี้ด้วยนิดหน่อย แต่ผมนับถือในตัวคุณที่ทำให้น้องชายและลูกๆของผมยอมรับได้ ไฟมันอารมณ์ร้อนเหมือนชื่อเราสองคน คุณอาจจะต้องทำความเข้าใจมากเสียหน่อย หวังว่าจะไม่ทิ้งมัน” เพลิงกัลป์บอกความในใจออกมาตรงๆ ซึ่งสีหราชเองก็เข้าใจ
“และเพราะผมไม่อยากจะทิ้งเขาเนี่ยแหละ ผมอาจจะต้องให้ไฟไปอยู่กับคุณสักพัก” สีหราชบอกพร้อมถอนใจยาว เพลิงกัลป์รู้ทันทีว่าเรื่องที่ทำให้คนตรงหน้ามีอาการแบบนี้ได้ ต้องหนักหนาอยู่มาก
“ทำไมไม่ดูแลมันเอง” เพลิงกัลป์ถามในส่วนที่อยากรู้ก่อน
“ผมจะลาจากวงการค้าอาวุธ และผมไม่อยากเอาไฟมาเสี่ยงกับปีศาจ” ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ เมื่อสีหราชพูดคำว่าปีศาจ เพลิงเชื่อเลยว่าปีศาจที่ว่ามันมีจริงๆ
“เพื่อแลกกับอิสระ มันไม่ปล่อยไฟไปแน่” เจ้าพ่อบอกไปมือกำแน่น

__________________

เพลิงกัลป์พาเด็กๆขึ้นรถกลับบ้าน พอดีกับที่อัคนีเดินลงมาตอนที่รถลับไป
“ไปไม่บอกกันสักคำ” อัคนีบ่นงึมงำก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาว
“เพลิงกับหลานๆบอกว่าอาไฟอารมณ์ไม่ดี เลยขึ้นไปงับสักหน่อย” สีหราชพูดสิ่งที่เขาคิดขึ้นมาเองหลังจากพูดคุยกับเพลิงกัลป์เสร็จ
“ไป ‘บริษัท!’ มาเป็นไงบ้าง” อัคนีถามประชดเน้นไปที่คำว่าบริษัทให้สีหราชรู้ชัดๆไปเลย
“ขอโทษ เมื่อคืนก็ไม่ได้พัก เป็นห่วงไม่อยากให้ไป” สีหราชอธิบายให้คนตัวขาวเข้าใจ
“เป็นห่วงเป็นคนเดียวรึไง แล้วไม่ได้นอนก็ทั้งคู่มั้ย” อัคนีว่าก่อนจะก้มหน้างุด ทั้งโมโหทั้งเขิน
สีหราชโอบกอดอัคนีไว้แน่น กดหัวให้แนบกับหน้าอก อัคนีกอดตอบ และน่าเสียดายที่เขาไม่เห็นหน้าว่าเจ้าพ่อใหญ่มีสีหน้ากังวลแค่ไหน

18/M05/2020

 

SSS

 

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...
ตอนที่แล้วอัคนีสีหราช ตอนที่ 18 NC
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปอัคนีสีหราช ตอนที่ 20
แบ่งปัน
สวัสดีค่า สำหรับใครที่เข้ามาอ่านงานเรา ไม่ต้องคอมเม้นท์เราก็ได้ เข้ามาติดตามกันก็ชื่นใจแล้ว จะพยายามอัพเดทผลงานเรื่อยๆเลยนะ ติชมอยากให้เปลี่ยนแปลงตรงไหนบอกได้เลยพร้อมพัฒนาแก้ไขให้ทุกคน เราตั้งใจเปลี่ยนนามปากกาใหม่เป็น ศศิศิลป์ ศศิ ที่แปลว่าดวงจันทร์ และศิลป์ ที่หมายถึงศิลปะ เพราะส่วนตัวเราชอบคิดเรื่องที่จะแต่งในตอนกลางคืน เกือบทุกเรื่องจะเขียนจบในเวลาที่ฟ้ามืดแล้ว ศิลปะทางภาษาของเรามักจะทำงานในตอนกลางคืนว่างั้นก็ได้ ยังไงฝากติดตามกันด้วยนะ ศศิศิลป์