ตอนที่แล้วอัคนีสีหราช ตอนที่ 15 NC
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปอัคนีสีหราช ตอนที่ 17

“เป็นแบบนี้ตลอดไปได้รึปล่าว..” สีหราชเอ่ยขณะขับรถเพื่อนเดินทางกลับจากการพักผ่อน
“ตลอดไปเลยหรอ” อัคนียกยิ้มมองคนที่ขับรถเอื้อมมือมากุมมือตน
“ใช่ ไม่ให้ไปไหนแล้ว ไม่ให้ไปเป็นของใครแล้ว” สีหราชว่าก่อนจะหันกลับไปมองถนน
” ทำให้ได้ก็แล้วกัน” อัคนีอมยิ้มเขิน

เขามีความสุขมากจริงๆ ตลอดวันหยุดที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน ชอบเวลาที่สีหราชหึงหวงและคอยเอาใจใส่ เขาไม่ทำแบบนี้กับคนอื่น และอัคนีก็ไม่ยอมให้ใครขนาดนี้เหมือนกัน

“มีคนขับตาม” อัคนีมองกระจกมองหลัง เขาสังเกตุเห็นรถยนต์สองคันขับตามมาแบบน่าสงสัย ไม่ยอมไปไหนเลย
“เห็นแล้ว ระวังตัวนะ” สีหราชบอกก่อนที่อัคนีจะหยิบปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อมทันที

สีหราชตัดสินใจไปยังเส้นทางอีกสาย เขาหลีกเลี่ยงการปะทะไม่ได้ คนอื่นที่ได้รับผลกระทบก็ต้องน้อยที่สุดเช่นกัน
“ฮัลโหลไกรภพ” เสียงนายใหญ่รับสายจากลูกน้องเรียกความสนใจอัคนีเพียงนิดก่อนที่ตาจะจับจ้องไปยังรถที่ขับตามมาต่อ
“เจอพวกมันแล้วล่ะ ดูแลทางนั้นให้ดี” ไกรภพโทรมารายงานความเคลื่อนไหวของมิสเตอร์หว่องและพรรคพวกอย่างสุชาติ ที่น่าจะมุ่งหน้ามาเอาคืนทั้งอัคนีและสีหราชโดยเฉพาะที่ไปหยามหน้ามัน

“สิงห์ระวัง!!” อัคนีตะโกนลั่นเมื่อรถคันหลังเบียดเข้ากับรถของพวกเขาจนเกือบตกถนน

ปัง!! ปัง!!
เสียงกระสุนดังมาจากด้านหลัง เจาะเข้าที่กระจกรถแต่ไม่ทะลุ เนื่องจากรถทุกคันของสีหราชเป็นรถกันกระสุนอยู่แล้ว
“ไฟอย่า!” สักราชร้องห้ามคนที่จะเปิดกระจกไปยิงสวนกับรถคู่กรณี แต่ไม่ทันเสียแล้ว

เอี๊ยดดดดดดดด!
เสียงล้อของคันที่ตามมาอีกคันปาดหน้ารถสีหราชเพื่อให้จอดกระทันหัน รถหยุดชะงักจนศีรษะอัคนีเกือบโขกเข้ากับคอนโซล ดีที่เอามือบังไว้ทัน
“พวกเหี้ย!” อัคนีตะโกนกร้าว โดยมีมือสากจับห้ามไว้ไม่ให้ใช้อารมณ์
“นิ่งๆ!” เสียงทุ้มออกคำสั่งด้วยกลัวอัคนีเป็นอันตราย

“จับแน่นๆ!” สีหราชเหยียบคันเร่งถอยหลังอย่างเร็วเบี่ยงรถที่ประกบออก ก่อนที่พวกมันจะไหวตัวขึ้นรถตามมา อัคนีเปิดกระจกโดยอีกคนไม่ทันห้าม ยิงเปรี้ยงเข้าไปหลายนัด จนอีกฝ่ายคนถึงสองคนล้มลงไป

ปัง!! ปัง!! ปัง!!
ทั้งเสียงกระสุนจากในรถและจากข้างหลังที่สาดตามมาดังวุ่นวาย
“เชี่ย!” อัคนีสบถเมื่อหนึ่งในวิถีกระสุนถากเข้าที่แขนซ้ายจนได้เลือด
“ไฟ!!” เสียงตะโกนลั่นรถดังขึ้น สีหราชมีสีหน้าโกรธจัดจนแทบจะมีไฟลุกออกมา ไม่เพียงแค่พวกหมาลอบกัด แต่เป็นคนรักที่ดื้อดึงและอารมณ์ร้อนที่ได้แผลมาจนได้

เนื่องจากทิ้งห่างออกมาก่อนพอสมควร บวกกับสีหราชเหยียบคันเร่งสุดเท้าเพื่อออกจากการติดตาม เขาคอยหันมามองหน้าอัคนีที่เจ็บแผลบ่อยๆ ปากหนาไม่พูดอะไรออกมาเลย นอกจากใช้มือซ้ายกุมมืออัคนีข้างขวาไว้แน่น อีกมือที่จับพวกมาลัยเผยให้เห็นเส้นเลือดที่ถูกกำโดยข้อมือหนาชัดเจน

“ไม่เป็นไรสิงห์ ไม่เป็นไร” อัคนีรู้ถึงอารมณ์อีกคนดี ว่าต้องทั้งโกรธและเป็นห่วงจึงพยายามบอกว่าตนเองไม่เจ็บมาก
“….” ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา นอกจากเสียงถอนหายใจดังยาว อัคนีจึงกุมมือที่จับเขาไว้แน่น

_______________________

 

“เขาไปไหนละ” อัคนีที่เดินลงมาพร้อมแขนที่พันผ้าขาวจากโรงพยาบาลไว้ เอ่ยถามไกรภพที่โดนคำสั่งให้ดูแลคนพิเศษเจ้านายอยู่ที่บ้าน
“ไปโกดังครับ” ไกรภพตอบเพียงแต่สิ่งที่ถูกถามเท่านั้น ก่อนจะพิมพ์งานในแล็ปท๊อปต่อ
“สรุปเป็นพวกมันแน่ใช่มั้ย พวกมิสเตอร์หว่อง” อัคนีถามแม้จะเกรงใจอีกคนที่กำลังทำงานอยู่ แต่ความอยากรู้ตัวการก็มีมากด้วย
“อย่าห่วงเลยครับคุณไฟ นายจะจัดการเรื่องนี้เอง” ไกรภพตอบให้อีกคนเบาใจ

ตั้งแต่กลับมา นอกจากตอนที่อยู่รออัคนีทำแผลจนเสร็จแล้ว เขาไม่พบหน้าสีหราชเลย ทั้งเป็นห่วงและกังวลว่าคนตัวโตจะโกรธที่เขาทำอะไรอุกอาจแบบนั้น อัคนีมุ่ยหน้า ก่อนจะนึกได้หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นกดโทรหาเบอร์คุ้นเคย
“ฮัลโหลทัพ” อัคนีกรอกเสียงไปยังปลายสาย ไกรภพหันขวับมามองทันที
“กูมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย” อัคนีพูดแค่นั้นก็ทำเอาไกรภพถอนหายใจยาวทันที
สงสัยว่าความวัวยังไม่ทันหาย ความควายกำลังจะเข้ามาแทรกอีกแล้ว

อัคนีดื้อดึงอยู่นาน เพื่อที่จะให้ไกรภพพาไปพบกับอัศวินนายตำรวจเพื่อนรัก โดยบอกว่าตนจะไม่ออกห่างจากสายตาและจะเคลียร์กับสีหราชเองเมื่อคุยธุระจบ ไม่อย่างงั้นถ้าโทรไปขอก่อนอีกคนต้องไม่ยอมให้ออกมาแน่ๆ
“คุณไฟกำลังจะฆ่าผม” ไกรภพพูดขึ้นขณะที่นั่งรออัศวินอยู่พร้อมกัน
“จะไม่มีใครตายแค่เพราะฉันออกมาข้างนอกหรอก” อัคนีทำหน้าเบื่อโลก ทำอย่างกะว่าเขาหนีคดีมาเสียอย่างนั้น
“นายยอมแค่คุณนะครับ กับผมเนี่ย…” ยังไม่ทันพูดจบ
“ทำไม ใครจะใช้อำนาจฆ่าใครกันแถวนี้ครับ” อัศวินในชุดสบายๆเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะในสำนักงานของอัคนีทันที
“ใครจะทำอะไรแบบนั้นกันละคุณตำรวจ” ไกรภพยิ้มกวนจนอัคนีมองสงสัย ว่าสองคนนี้เคยเจอกันนอกรอบหรือเปล่าถึงได้ดูสนิทสนมกันกว่าเจอครั้งก่อน
“กวน…นะครับ! เออไอไฟ มึงมีอะไรจะคุยกับกู เห้ย แขนมึงไปโดนเชี่ยไรมา?” อัศวินเมื่อด่าคนสนิทเจ้านายพร้อมดูดเสียงเองเรียบร้อยก็ตกใจกับแขนเพื่อนที่มีร่องรอยบาดเจ็บ
“กูโดนยิง!” ทันทีที่พูดจบทำเอาเพื่อนรักตาโตตกใจ
“ไปเหยียบหางใครเข้าให้วะ เชี่ย หรือมึงกับคุณสิงห์…” อัศวินกำลังคิดว่าหรือสองคนจะทะเลาะกันจนใช้อาวุธ นี่มันจะเกินไปหน่อยแล้ว
“เบาหน่อย นายใช่คนแบบนั้นที่ไหน” ไกรภพส่งสายตาตำหนิให้คนที่ละลาบละล้วงถึงสีหราช
“พวกมิสเตอร์หว่อง! สงสัยมันคงแค้นที่กูยกเลิกสัญญา กับที่โดนสิงห์หยามหน้าเอา มันกับไอสุชาติตัั้งใจใช้พี่กูเพื่อเหยียบหัวเจ้าพ่อ แล้วยังจะยืมมือกูหวังประโยชน์อื่นด้วย” อัคนีบอกอย่างคับแค้นใจ
“เรื่องใหญ่นี่ พี่มึงรู้รึยัง” นายตำรวจบอกด้วยใบหน้าเครียด
“รู้แค่บางเรื่อง มันคุยเรื่องจะลามือจากการเมืองแล้ว กูไม่อยากให้มันเกี่ยวด้วย กูเป็นห่วงหลาน” พูดจบอัศวินที่ได้ฟังก็ถอนใจยาว
“กูจะช่วยอีกแรงแล้วกัน ตอนนี้กูก็ยุ่งๆอยู่ เรื่องโยกย้ายตำแหน่ง แล้วก็เหมือนจะมีการเบิกอาวุธที่มีปัญหาครุมเครืออยู่…” อัศวินว่าโดยลืมนึกถึงคนที่นั่งเงียบร่วมวงอยู่ด้วย
“ทัพ..” อัคนีเรียกชื่อเพื่อนที่กำลังติดอยู่ในภวังค์เบาๆ
“….รบกวนออกไปก่อนมั้ยครับ” อัศวินที่มองตามเสียงแล้วมองไปยังไกรภพเอ่ยด้วยเสียงเรียบไม่ได้มีท่าทางตกใจ
“ออกทำไม มีความลับอะไรกันด้วยรึไง”
“พี่ภพ!” อัศวินเอ่ยเสียงเขียว
“เดี๋ยวไอทัพ!! มึงกับคุณไกรภพ….” อัคนีถามมองไปที่สองคน
“ไม่มีไร ก็เจอกันถาทไปถามมาก็เป็นอดีตรุ่นพี่อะ พวกตำรวจเปลี่ยนใจ..” อัศวินเอ่ยมองอีกคนขึงขัง แต่ไกรภพกลับมาว่ามันน่ารักเสียมากกว่า
“นี่กูพลาดอะไรไปปล่าว” อัคนีเลิกคิ้วมองสองคนที่ทำหน้ากวนอารมณ์กันไปมา นี่ไม่อยู่ไม่กี่วัน สองคนนี้พัฒนาไปไหนกันแล้วเนี่ย

18/M05/2020

 

SSS

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...
ตอนที่แล้วอัคนีสีหราช ตอนที่ 15 NC
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปอัคนีสีหราช ตอนที่ 17
แบ่งปัน
สวัสดีค่า สำหรับใครที่เข้ามาอ่านงานเรา ไม่ต้องคอมเม้นท์เราก็ได้ เข้ามาติดตามกันก็ชื่นใจแล้ว จะพยายามอัพเดทผลงานเรื่อยๆเลยนะ ติชมอยากให้เปลี่ยนแปลงตรงไหนบอกได้เลยพร้อมพัฒนาแก้ไขให้ทุกคน เราตั้งใจเปลี่ยนนามปากกาใหม่เป็น ศศิศิลป์ ศศิ ที่แปลว่าดวงจันทร์ และศิลป์ ที่หมายถึงศิลปะ เพราะส่วนตัวเราชอบคิดเรื่องที่จะแต่งในตอนกลางคืน เกือบทุกเรื่องจะเขียนจบในเวลาที่ฟ้ามืดแล้ว ศิลปะทางภาษาของเรามักจะทำงานในตอนกลางคืนว่างั้นก็ได้ ยังไงฝากติดตามกันด้วยนะ ศศิศิลป์