ตอนที่แล้วแรงแค้น แรงรัก ตอนที่ 20 (ตอนจบ)
ทั้งหมดรายชื่อตอน

เรือนร่างสวยงามของคนตัวบางกำลังโชว์ลีลาท่าทางที่ร้อนแรงจนคนเป็นสามียกยิ้มอย่างพอใจ และไปถึงฝั่งฝัน

“เขม” เตวินเรียกเสียงภรรยาที่นอนฟุบลงไปข้างๆอ้อยอิ่ง
“คุณเตเขมเหนื่อย” เขมบอกอีกคนที่ยังคงจูบแผ่นหลังตนเองไม่ยอมหยุด
“เขม ลูกอยากมีน้อง” เตวินเอ่ยแซวภรรยาถึงลูกคนที่สองที่ชอบบ่นว่าอยากจะมีน้องคนเล็กอีกคน
“คุณเตวิน!!” เขมนัตท้าวแขนขึ้นมานั่งมองหน้าอีกคนอย่างโมโห
“เขมฉันล้อเล่น” เตวินหน้าหงอยลงทันที ทำไมเขมถึงจะไม่โมโหละในเมื่อเขมนัตให้เขาทำหมันแล้ว
“เขมคงต้องหาพ่อใหม่ให้ลูกน่ะสิ” เขมนัตเอ่ยประชดสามีที่ชอบเอาแต่พูดเล่นในเวลาแบบนี้กับเรื่องที่เป็นไปไปไม่ได้เพราะสุขภาพร่างกายของเขาไม่ควรจะตั้งครรภ์บ่อยครั้ง ก่อนจะลุกเดินไปเข้าห้องน้ำปึงปัง

“คุณพ่อทะเลาะอะไรกับคุณแม่หรอครับ” เข็มทิศเด็กชายประถม 1 เอ่ยถาม เมื่อเห็นแม่อารมณ์เสียผิดหูผิดตาไป
“หืม อะไรพี่โต” เด็กชายอีกคนตัวเล็กกว่า เขมกร หรือ เติม (มาจากคำว่าเติมเต็ม) ถามพี่ชาย
“ก็คุณพ่ออาจจะทำคุณแม่โกรธอีกแล้ว” เข็มทิศอธิบายให้น้องฟัง
“จริงหรอพ่อ” เขมกรเอ่ยถามมองคนเป็นพ่อตาแป๋ว
“ใช่ที่ไหนกัน จริงมั้ยคุณแม่” เตวินได้ทีเอ่ยง้อภรรยา
“กินข้าวเถอะครับลูก ไหนใครอยากไปเที่ยวตลาดบ้างยกมือขึ้น” เขมนัตเอ่ยถามก่อนที่คำตอบจะเป็นแขนเล็กๆที่แข่งกันยกมือสูงๆให้แม่เห็น
“งั้นกินเยอะๆเลยนะ เดี๋ยวเราจะได้ไปกัน” เด็กๆร้องเฮดีใจกันใหญ่หลังจากแม่รับปากว่าจะพาไปเดินเที่ยวเล่นซื้อขนมที่ตลาด

เขมนัตพาเด็ก2คนเดินจูงมือเข้ามา เตวินที่ตามภรรยามาเดินตามต้อยๆคอยดูลูกอยู่ข้างหลัง
“แม่อุ้มๆ” เขมกรน้องเล็กอ้อนคนเป็นแม่
“มาครับ พ่ออุ้มเอง” เตวินบอกลูกชายก่อนจะดึงตัวขึ้นมาวางบนแขนซ้าย
” แม่ครับ โตอยากให้อาหารปลาตรงนั้น” เข็มทิศชี้ไปทางท่าน้ำที่มีนกจิกกินเศษขนมปังอยู่เต็ม
“ได้สิ” เขมนัตจูงมือลูกชายไปซื้อขนมปังเพื่อนำมาให้อาหารปลาในคลองคนละถุง เตวินพยายามจับมืออีกคนตอนรับขนมปังเพื่อง้อแต่เขมนัตทำเป็นไม่ได้สนใจนักและหันกับไปดูลูกอีกคนต่อ
“พ่อค้าบ เติมหิวน้ำ” เขมกรบอกคนเป็นพ่อที่กำลังโยนอาหารให้ปลากินไกลๆโชว์ตนกับพี่ชาย
“เดี๋ยวแม่ไปซื้อให้นะ” เขมนัตบอกลูกและตั้งใจจะบอกคนเป็นพ่อที่ลอบยิ้มอยู่ด้วย

เขาเดินไปซื้อน้ำเปล่าเย็นและหยิบหลอดเดินออกมาขณะที่กำลังแกะฝาขวดออกนั้นเองก็มีใครมาเดินชนเข้า
“ขอโทษครับๆ” ชายตัวขาวท่าทางมาจากเมืองกรุงสะพายกล้องถ่ายรูปกล่าวขอโทษ
“ไม่เป็นไรครับ” เขมนัตบอกส่งยิ้มให้ไม่ถือสา
“อะ อันนี้หลอดใหม่ครับ” ชายหนุ่มที่เดินชนไปขอหลอดจากแม่ค้าใหม่มาแทนอันที่ตนชนจนหล่นตกมาให้
“ขอบคุณครับ” เขมนัตว่าก่อนตั้งท่าจะเดินไป
“เดี๋ยวครับ พอดีผมมาเที่ยวที่นี่…” ชายหนุ่มพยายามชวนอีกคนคุยถามไถ่เพื่อสานสัมพันธ์

ขณะนั้นเองเตวินที่มองมาจากไม่ไกลจ้องคนรักตาเขม็งรีบอุ้มและจูงมือลูกตามมา
“เขม ลูกหิวน้ำน่ะ!!” เตวินพยายามเน้นคำว่า ‘ลูก’ ให้คนที่เป็นคู่สนทนาภรรยาได้ยิน
“อ้าว แม่ขอโทษนะครับเติม น้ำครับ” เขมนัตหันไปป้อนน้ำลูกและเอามือเช็ดเหงื่อดูแล
“มีอะไรกับ ‘เมีย’ ผมรึปล่าว” เตวินเอ่ยถามอีกคนที่ยังคงยืนดูอึ้งๆ
“อะ อ่อ ปล่าวครับ ขอโทษอีกทีนะครับ” ชายคนดังกล่าวว่าก่อนจะขอตัวเดินออกไป

เตวินยังคงมองหน้าภรรยาที่ยังไม่ได้สนใจว่าเขาทำหน้าตายังไง และยังชวนลูกไปเดินซื้อขนมกินต่อ เตวินไม่พูดอะไรออกมาสักคำเอาแต่จ้องหน้าภรรยาที่ยังไม่พูดอะไรกับเขาเช่นกัน
ปัง!
เตวินปิดประตูรถเสียงดังอย่างลืมตัวทันทีที่จะขึ้นรถกลับบ้านจนเขมหันไปจ้องตาเขียว
“คุณพ่อ ตกใจ” เขมกรน้องเล็กบอกก่อนจะทำท่าเอามือทาบอก และมีเข็มทิศปลอบกอดที่ไหล่
“ทำไมปิดดังละครับ” เข็มทิศถามเสริมอีกคนมือยังปลอบน้อง
“พ่อขอโทษนะ สงสัยแก่แล้วแขนจะไม่ดี” เตวินพูดยิ้มแย้มกับลูก
“ถ้าคุณพ่อเป็นอะไร หนูต้องมีพ่อใหม่ทำยังไงดีครับลูก” เตวินนึกสนุกปากอยากจะแกล้งภรรยาที่ยังไม่ยอมพูดกับเขา
“…..” เขมนัตหันไปจ้องเตวินที่ยังทำหน้ากวนอารมณ์ไม่สนใจว่าพูดอะไรไป
“ไม่เอาสิคุณพ่อ โตไม่ชอบเลย” เข็มทิศไม่ชอบใจคำพูดของบิดา
“พี่โต แต่พ่อใหม่อาจจะสนุกนะ” เขมกรว่าตามความเป็นเด็ก จนเขมนัตหลุดหัวเราะออกมา เตวินหันมามองภรรยาอย่างหัวเสียที่เจ้าตัวเล็กดันพูดอะไรแบบนั้นขึ้นมา
“เติมไม่รักพ่อหรอครับ” เตวินถามเขมกรที่นั่งทำท่าครุ่นคิดผ่านกระจกหลัง
“รักซี่ แต่ว่าพ่อใหม่อาจจะสนุกนะ”
“ไม่หรอกเติม” เข็มทิษบอกน้องชายและเอานิ้วชี้ทาบปากไม่ให้พูด
“งั้นต้องลองถามคุณแม่แล้วแหละครับ” เตวินโยนงานใหญ่ให้ภรรยาที่กลั้นขำลูกๆอยู่
“แม่ครับ ถ้ามีพ่อใหม่สนุกมั้ยครับ เหมือนเวลามีของเล่นใหม่” เติมถามตามประสาเด็กวัยเตาะแตะ
“อืมคุณแม่ก็ไม่รู้เหมือนกันสิครับ” เขมนัตเอ่ยปัด เด็กๆยังไม่เข้าใจมากนัก คงคิดว่าพ่อใหม่ก็คงจะเหมือนเวลาได้อะไรใหม่ๆมา เตวินนั่งเงียบไม่พูดไม่จาจนถึงบ้าน

กลับมาถึงสวนยางคนเป็นพ่อก็เดินปรี่ตรงเข้าบ้านไม่คุยกับใครสักคำ
“เป็นอะไรคะนั่น” ป้าศรีถามถึงคนตัวโตที่เดินเป็นยักษ์เข้าไป
“งอลไร้สาระน่ะครับ เขมซื้อขนมมาฝากด้วย โต เติม เอาไปแบ่งนะ” เขมบอกก่อนจะให้ลูกเอาขนมไปแบ่งกับเด็กคนอื่นในสวนและคนงาน
“ไปเถอะค่ะ ป้าดูแลให้” ป้าศรีบอกยิ้มๆ เขมพงกหัวขอบคุณก่อนจะเดินเข้าบ้านไปและเรียกนายแสงกับบ่าวที่ลงจากรถกลับจากหาดมาช่วยกันดูเด็กๆ

เขมนัตเดินเข้ามาในบ้านเห็นอีกคนเปิดทีวีดูด้วยหน้าตาบึ้งตึงทั้งที่เป็นช่องรายการตลก
เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆไม่พูดอะไร เขมเอนหัวลงพิงกับไหล่เตวินและขยับตัวขึ้นบนโซฟาดูโทรทัศน์นิ่ง
“ไม่หาพ่อใหม่แล้วหรอ” เตวินประชดภรรยาเสียงเขียว
“น้อยใจเป็นเด็ก” เขมนัตว่า
“สเน่ห์ยังแรงเหมือนเดิมนะ” เตวินว่าประชดอีกคนที่ไป้ดินตลาดก็เจอคนอยากมาทำความรู้จัก
“คุณเต ลูกสองแล้วนะ!” เขมนัตว่าพลางลุกขึ้นนั่งตรงถอนหายใจ
“ก็ฉันหวงของฉันนี่” เตวินว่าดึงเอาอีกคนมากอด
“ขอโทษนะที่ชอบแกล้งเรื่องลูกมีน้อง” เตวินเอ่ยอ้อนเสียงหวาน
“อืม” เขมนัตตอบในคอ เขาไม่ได้โกรธอะไร เพียงแต่หงุดหงิดที่อีกคนชอบพูดเรื่องนี้บ่อยๆในตอนเวลาแบบนั้น

ปากหน้าเอื้อมลงมาบดจูบปากภรรยาอย่างเอาใจเบาๆ เขมนัตยกยิ้มให้ก่อนจะซบลงบนอกหนา

 

 

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...
ตอนที่แล้วแรงแค้น แรงรัก ตอนที่ 20 (ตอนจบ)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
แบ่งปัน
สวัสดีค่า สำหรับใครที่เข้ามาอ่านงานเรา ไม่ต้องคอมเม้นท์เราก็ได้ เข้ามาติดตามกันก็ชื่นใจแล้ว จะพยายามอัพเดทผลงานเรื่อยๆเลยนะ ติชมอยากให้เปลี่ยนแปลงตรงไหนบอกได้เลยพร้อมพัฒนาแก้ไขให้ทุกคน เราตั้งใจเปลี่ยนนามปากกาใหม่เป็น ศศิศิลป์ ศศิ ที่แปลว่าดวงจันทร์ และศิลป์ ที่หมายถึงศิลปะ เพราะส่วนตัวเราชอบคิดเรื่องที่จะแต่งในตอนกลางคืน เกือบทุกเรื่องจะเขียนจบในเวลาที่ฟ้ามืดแล้ว ศิลปะทางภาษาของเรามักจะทำงานในตอนกลางคืนว่างั้นก็ได้ ยังไงฝากติดตามกันด้วยนะ ศศิศิลป์