ตอนที่แล้วChapter 9: ถูกเตะเหมือนสุนัข (อ่านฟรี)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปChapter 11 : ซุบซิบ (อ่านฟรี)

 

 

ผู้ใหญ่บ้านหลี่มองดูหญิงชราจากหัวจรดเท้าและจากนั้นก็ส่ายหัว “ข้าจะบอกเจ้าว่า เจ้าไม่มีร่องรอยบาดแผลบนตัวเจ้าแม้แต่น้อย แล้วเจ้าไปแจ้งเจ้าหน้าที่ว่าเจ้าถูกเด็กหญิงตัวเล็กๆตีได้อย่างไรกัน? ทำไมเจ้าไม่มองที่ไป๋จื่อ บนตัวของนางมีแต่รอยถูกเฆี่ยนตี เจ้าลองคิดดูสิว่าใครกันแน่ที่ถูกทำร้าย?

 

เมื่อนางหลิ่วได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของหน้าก็ซีดเผือด นางคว้าแขนเสื้อของแม่สามีและส่ายหัวอย่างแรง

 

แม่เฒ่าไป๋มองดูไป๋จื่อ ร่างของเด็กหญิงเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว เสื้อผ้าของนางมีเลือดติดอยู่ซึ่งก็เป็นหลักฐานเพียงพอแล้ว เด็กหญิงถูกพวกนางตีหลายที แต่ทำไมพวกนางถึงไม่มีรอยช้ำเลยล่ะ? ถ้าพวกนางไปที่อำเภอ พวกเขาย่อมไม่เชื่อพวกนางอย่างแน่นอน

 

แม่เฒ่าไป๋ตะโกน “ไม่จำเป็นต้องไปที่อำเภอหรอก ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้านของเรา ท่านก็เห็นแล้วนี่ ให้พวกนางจ่ายข้ามาสี่ตำลึง!”

 

ผู้ใหญ่บ้านหลี่ส่ายหัวอีกครั้ง “ข้าไม่เห็นอะไรเลย” จากนั้นเขาก็หันไปหาชาวบ้านคนอื่นๆ “พวกเจ้ามีใครเห็นรึเปล่า?”

 

 

ชาวบ้านต่างก็พากันส่ายหัว “พวกเราไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”

 

“ได้ยังไง? พวกเจ้าหาว่าข้ากำลังโกหกงั้นรึ?” แม่เฒ่าไป๋กังวล

 

ไปจื่อพอใจ ชาวบ้านแถวนี้ดูเป็นคนน่าสนใจดี

 

ผู้ใหญ่บ้านหลี่โบกมือและเอ่ยว่า “อย่ามัวแต่พูดเรื่องไร้สาระ นี่คือข้อตกลงที่แสดงว่าพวกเจ้าแยกบ้านกันแล้ว ดูซะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็ประทับนิ้วมือลงในสัญญา”

 

แม่เฒ่าไป๋และนางหลิ่วไม่รู้หนังสือ แต่พวกนางสัมผัสได้ว่าผู้ใหญ่บ้านกำลังช่วยสองแม่ลูก ดังนั้นหญิงชราจึงกลับเข้าไปในเรือนและเรียกไป๋เซียวเฟิงที่กำลังนอนหลับอยู่

 

ไป๋เซียวเฟิงร่ำเรียนหนังสือมาสองปีแล้ว ดังนั้นเขาสามารถอ่านสัญญาได้

 

เมื่อไป๋เซียวเฟิงอ่านสัญญา ใบหน้าของเขาก็ดำคล้ำ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาไปสำนักศึกษา เขามักเห็นเพื่อนร่วมชั้นมีคนรับใช้คอยยกน้ำชา

 

ครอบครัวของเขาไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อสาวใช้ได้ ดังนั้นเขาจึงทำเหมือนไป๋จื่อเป็นสาวใช้ของเขา และไป๋จื่อก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเขาเป็นคุณชายตัวจริง

 

หากพวกนางไปแล้ว ใครจะอยู่คอยรับใช้เขา?

 

ไป๋เซียวเฟิงโมโหและฉีกสัญญาทิ้งทันที เขามองแม่เฒ่าไป๋และเอ่ยว่า “ท่านย่า ท่านเป็นบ้าไปแล้วรึ? ถ้าหากพวกเราแยกบ้าน ใครจะคอยรับใช้ข้า? ข้ากำลังจะได้เป็นนักเรียนดีเด่น แล้วหลังจากนั้นใครจะอยู่รับใช้ข้า?

 

ถึงแม้แม่เฒ่าไป๋จะเกลียดสองแม่ลูก แต่ไป๋เซียวเฟิงเป็นหลานชายคนโปรดของนาง หลานชายคนนี้เป็นความหวังของตระกูล!

 

“เอาล่ะ เอาล่ะ พวกเราจะทำตามที่เจ้าบอก พวกเราจะไม่แยกบ้าน! เจ้ากลับเข้าไปข้างในเถอะ จะได้อ่านเขียนหนังสือต่อ….” แม่เฒ่าไป๋เอาอกเอาใจและพาไป๋เซียวเฟิงกลับเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ออกมาหาจ้าวหลัน

 

ไม่มีความกระดากอายใจใดใดทั้งสิ้น แม่เฒ่าไป๋พูดต่อหน้าจ้าวหลันและต่อหน้าชาวบ้านมากมาย “พวกเจ้าอยากแยกบ้านงั้นรึ? ฝันไปเถอะ! เจ้าคิดว่าเจ้าหาผู้ชายคนอื่นได้หลังจากสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลไป๋ได้แล้วงั้นเรอะ? จ้าวหลัน ในเมื่อเจ้าแต่งเข้าบ้านสกุลไป๋แล้ว เจ้าต้องอยู่ที่นี่ เจ้าจะไม่มีวันได้ไปจากที่นี่จนกว่าจะตายกลายเป็นผี!”

 

 “ผู้ใหญ่บ้าน พวกข้าจะไม่แยกบ้าน ท่านกลับเรือนของท่านไปเถอะ!” หลังจากพูดจบ แม่เฒ่าไป๋ก็หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าไปข้างใน นางสังเกตเห็นแววตาเยือกเย็นของไปจื่อมองมาที่นาง ดังนั้นนางจึงสาวเท้าเดินเข้าไปหา

 

“ส่วนเจ้า นังเด็กน่าตาย เจ้ากินข้าวสกุลไป๋มาสิบสองปี เจ้าคิดว่าเจ้าจะได้ไปจากที่นี่ง่ายๆอย่างนั้นหรือ?”

 

นี่เป็นการเปิดหูเปิดตาข้านัก นางต้องแยกบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้และทำให้มันชัดเจนไปเลย! ไป๋จื่อคิดในใจ

 

ไป๋จื่อเยาะเย้ยในใจ แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า “คนที่อยู่ที่นี่ก็มีแต่กิน ดื่มแล้วก็นอน! เอาเถอะ พวกข้าจะอยู่! แต่ข้ามั่นใจว่าถ้าพวกข้าเอาแต่กิน ทำงานนิดหน่อย พวกท่านก็ต้องขับไล่พวกข้าอยู่ดี!

 

แม่เฒ่าไป๋ไม่ต้องการต่อปากต่อคำกับไป๋จื่ออีก หญิงชราและนางหลิ่วจึงพากันเดินกลับเข้าไปข้างในเรือน

 

 

คะแนน 4.6
กรุณารอสักครู่...