ตอนที่แล้วบทที่ 98 ผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจ!
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 100 ความผิดพลาดครั้งใหม่

บทที่ 99 หญิงสาวที่สมบูรณ์แบบ เธอชื่อว่าเจียฮวง!!


บทที่ 99 หญิงสาวที่สมบูรณ์แบบ เธอชื่อว่าเจียฮวง!!

ผู้แปล loop

ในระหว่างทางกลับที่พัก

ในเวลานี้บนถนนยังมีรถเมล์วิ่งผ่านไปผ่านมาอยู่สองสามคันดังนั้นดงซูบินจึงยืนรอรถเมล์อยู่ที่ป้ายด้านนอกตลาดใกล้ๆกับสะพานเวสต์ ซึ่งดงซูบินก็ยืนรอรถเมล์อยู่นานมากแต่ถึงอย่างงั้นดงซูบินเองก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับการที่ต้องยืนรอรถนานๆเขากับฮัมเพลงและหยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าของเขา เขาหยิบบุหรี่ออกมาและจุดมัน บุหรี่พวกนี้เป็นของที่ได้รับจากผู้อำนวยการหลี่ชิงที่มอบให้เขาเมื่อนานมาแล้ว จริงแล้วดงซูบินเปิดบุหรี่ซองนี้ไว้นานมากแล้วมันทำให้รสชาติของบุหรี่นั้นไม่เหมือนเดิมเมื่อดงซูบินเริ่มสูบเขาก็สำลักควันบุหรี่จนน้ำตาเล็ดออกมา

‘รสชาติมันแม่งโครตห่วยเลยอ่ะ!’

เมื่อเห็นอย่างงั้นดงซูบินจึงโยนบุหรี่ลงบนพื้นแล้วเหยียบมันเพื่อดับบุหรี่ลง นอกจากนี้เขายังโยนซองบุหรี่ทิ้งลงถังขยะไปด้วย

‘นี้มันก็เกือบ 20 นาทีแล้วนะ ทำไมรถบัสยังไม่มาอีกเนี่ย’

ในขณะที่ดงซูบินกำลังคิดอยู่ว่าเขาจะเรียกรถแท๊กซี่เลยดีไหม เขาก็เห็นคนๆหนึ่งที่เขาคุ้นหน้าจากห่างตาของเขาที่กำลังเดินอยู่ คนๆนั้นอยู่ห่างออกไปประมาณ 6 ถึง 7 เมตร ผมของเธอผูกเปียดูสวยงามและหน้าของเธอเองก็สวยมากเช่นกัน เธอนั้นมีรูปร่างผอมเพรียวและขายาว เธอดูสง่างามมากๆ เธอคนนั้นเป็นหญิงสาวที่ดงซูบินเคยช่วยไว้ตอนที่เธอถูกล้วงกระเป๋าเงิน เธอสวมชุดสูทสุภาพสตรีสีดำและรองเท้าส้นสีดำในตอนนี้ดงซูบินตะลึงในความสวยและสง่ามงามของเธอมาก ซึ่งความสวยของเธอนั้นแตกต่างจากฉูหยวนที่ดูหน้าตาน่ารักอ่อนโยนอย่างสิ้นเชิง เธอนั้นดูสง่างามมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด!

ในตอนนี้ดงซูบินไม่สามารถละสายตาจากเธอไปได้ ‘ใครกันที่จะสวยเหมือนเธอคนนี้ได้’

‘โอ้จริงด้วยครั้งสุดท้ายที่เราเจอกับเธอมันก็ไม่ได้ไกลจากจุดนี้มาก แสดงว่าเธอเป็นคนแถวนี้หรอ? มันก็ใกล้ๆกับที่ฉันทำงานนะสิ’

“หัวหน้าเจีย!” อยู่ดีๆก็มีชายวัยกลางคนปรากฏตัวขึ้นและเดินเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น

หญิงสาวคนนั้นหันไปมองเขาและยิ้ม “พี่หลี่ เพิ่งกลับบ้านหรอค่ะ?”

ชายคนนั้นพยักหน้าและยิ้ม “ใช่แล้วผมไปประชุมผู้ปกครองมา -ที่โรงเรียนของลูกนะอ่าวแล้วหัวหน้าเจียจะออกไปข้างนอกหรอครับ?”

"ใช่. พอดีหนูมีบางอย่างต้องทำนะคะ”

ชายคนนั้นมองไปที่เธอ “หัวหน้าเจียอย่างงั้นผมขอเวลาหนูสักเดียวได้ไหม? ผมอยากจะอธิบายเรื่องงานในที่ประชุมครั้งที่แล้วอีกครั้งให้ฟังนะ พวกเราน่าเปลี่ยนส่วนประกอบหลักเป็นการผลิตเชิงกลและมีการดัดแปลงส่วนอื่น ๆ ……”

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มและโบกมือของเธอ “ขอโทษด้วย พอดีวันนี้วันหยุด หนูก็ไม่ค่อยอยากจะพูดถึงเรื่องงานสักเท่าไร”

ชายวัยกลางคนๆนั้นหยุดไปชั่วคราวก่อนนี้:“แต่โครงการนี้ยังไม่ได้รับการอนุมัติจากรัฐมนตรีโจวเลยนะครับ นี้……”

หญิงสาวยังคงยิ้ม แต่ดวงตาของเธอค่อยเพ่งสายตาไปที่ชายคนนั้น “ไปทำเป็นรายงานขอเสนอมาและส่งมันมาที่ห้องทำงานของหนู พรุ่งนี้ในเวลางาน ตอนนี้หนูไม่ค่อยอยากคุยเรื่องงานเข้าใจหนูด้วยนะคะ”

ในขณะนั้นดงซูบินเองก็อยากรู้สองคนนั้นกำลังคุยอะไรกันอยู่ เพราะจากที่ดงซูบินมองดูแล้วดงซูบินคิดว่า ชายคนนั้นน่าจะอายุประมานสี่สิบ อีกทั้งท่าทางของชายคนนั้นดูสงบเรียบร้อย เขาก็ยืนตรงอยู่ตลอดเวลาและดูเป็นระเบียบมากตอนที่เขาต่อหน้าหญิงสาวคนนั้น จากบทสนทนาที่ดงซูบินได้ยินเหมือนกับว่า ชายคนนั้นจะค่อนข้างให้เกียรติเธอและใช้ถ่อยคำที่สุภาพกับเธออย่างมาก แต่หญิงสาวคนนั้นน่าจะอายุไม่เกินสามสิบด้วยซ้ำและเธอน่ามีตำแหน่งที่สูงกว่าชายคนนั้นด้วย ‘หัวหน้าเจียอย่างงั้นหรอ? หัวหน้า? เธอเป็นหัวหน้าแผนกจากบริษัทเอกชนรึเปล่า? แต่หากเธอทำงานที่รัฐวิสาหกิจหรือหน่วยงานของรัฐเธอน่าจะดำรงตำแหน่งเท่าๆกับดงซูบินในสำนักงานกิจการทั่วไปถ้าดูจากอายุของเธอ แม้ว่าตำแหน่งเธอจะเป็น "หัวหน้า" แต่ตำแหน่งที่แท้จริงเธออาจะเป็นแค่หัวหน้าส่วนก็ได้’

เมื่อดงซูบินเห็นหญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เขาและเขาก็ลังเลและสงสัยว่าเธอจะจำเขาได้ไหม

เพราะหญิงสาวคนนี้บอกกับดงซูบินว่า เธอจะเชิญเขาไปเลี้ยงมื้อเย็นเพื่อเป็นการขอบคุณ แต่เกือบหนึ่งเดือนผ่านมาแล้วเธอยังไม่ได้ติดต่อกับดงซูบินเลย เธออาจจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วก็เป็นได้รวมไปถึงเธออาจจะลืมหน้าตาของดงซูบินไปแล้วด้วย

ตอนนี้ภายในใจของดงซูบินกำสับสนเมื่อผู้หญิงคนนั้นหยุดและจ้องมาทีเขา

"ฮะ? เป็นคุณนั้นเอง?"

‘เธอยังจำฉันได้’ ดงซูบินจึงตอบกลับทันทีว่า “สวัสดีครับบังเอิญจังเลยเจอกันอีกแล้ว คุณอยู่แถวๆนี้หรอครับ?”

"ใช่แล้ว. ฉันทำงานอยู่แถวๆนี้“หญิงสาวยิ้มให้กับดงซูบิน” จริงสิฉันขอบคุณสำหรับวันนั้นมากๆเลย ฉันจำได้นะว่าจะเชิญคุณไปทานมื้อเย็นเพื่อเป็นการขอบคุณ แต่ตอนนี้ฉันมีงานล้นมือเลยนะเลยไม่มีเวลาว่างเลยในอาทิตย์นี้ พอดีตอนนี้ฉันกำลังจะไปพบลูกค้าและไปทานมื้อเย็นกับเขา  ฉันกลัวว่าวันนี้ฉันจะไม่ได้ไปทานมื้อเย็นกับคุณอีกแล้ว ฉันขอโทษด้วยนะ”

ดงซูบินมองใบหน้าที่น่ารักของเธอและตอบกลับทันที่ว่า "ไม่เป็นไรๆ. คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้”

“ฮ่าฮ่าฉันขอบคุณๆจริงที่ช่วยฉันสำหรับเรื่องกระเป๋า เพราะในกระเป๋าเงินของฉันมีบัตรสำคัญๆอยู่เยอะเลย ถึงแม้บัตรประจำตัวประชาชนมันจะหายไปเราก็ยังไปแจ้งเรื่องทำบัตรใหม่ได้ แต่นามบัตรสำคัญๆอื่นๆถ้ามันหายไปมันไม่สามารถหาคืนมาได้เลย” หญิงสาวคนนั้นหมุนผมยาวของเธอด้วยนิ้วเดียว “โอ้ฉันยังไม่รู้ชื่อของคุณเลย ฉันชื่อเจียฮวง”

“ดงซูบิน”

“โอ้…ชื่อเพราะนะเนี่ย”

"ฮะ? มันก็เป็นชื่อทั่วไปนะ ชื่อของคุณยังฟังดูดีกว่าอีก”

“ตอนนี้คุณอายุเท่าไรแล้ว 25 รึยัง”

“ผมเกือบ 24 แล้วครับ”

“ฮิฮิฉันแก่กว่าคุณอย่างงั้นฉันจะเรียกคุณว่าซูบินล่ะกันตกลงไหม?”

“ได้สิ.”

ในเวลานั้นคนอื่น ๆ ที่รออยู่ที่ป้ายรถเมล์กำลังจ้องมองมาที่เจียฮวง เพราะมันเป็นเรื่องยากที่จะได้เห็นหญิงสาวที่สวยเช่นเธอได้ง่ายๆ

เจียฮวงหัวเราะและพูดคุยกับดงซูบินอยู่สักพัก หลังจากผ่านไปหนึ่งนาทีเธอก็ดูนาฬิกาของเธอและหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นจากกระเป๋าถือของเธอออกมา เธอเขียนตัวเลขและส่งให้ดงซูบิน "เดียวฉันไปก่อนนะ. นี่คือเบอร์ของฉัน. ฉันเป็นหนี้บุญคุณ หากคุณต้องการความช่วยเหลือใด ๆ โทรมาหาฉันได้ อืม ...... ฉันทำงานอยู่ที่แผนกวิจัยของสำนักข่าวภายใต้กรมประชาสัมพันธ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนนะรู้จักใช่ไม ยังไงก็โทรหาฉันได้ตลอดเลยนะ”

ดงซูบินหยิบกระดาษจากเธอแล้วดูเบอร์โทรศัพท์ที่เธอให้เขามา ลายมือของเธอนั้นช่างสวยงามมาก

‘เดียวก่อน? อะไรนะ! เธอทำงานที่....’

‘พระเจ้า! กรมประชาสัมพันธ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างงั้นหรอ? สำนักข่าว แผนกวิจัย?

กรมประชาสัมพันธ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนนี้แตกต่างจากหน่วยงานรัฐบาลอื่น ๆ แผนกวิจัยภายใต้กรมประชาสัมพันธ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนไม่ใช่แผนกธรรมดาเหมือนหน่วยงานอื่น มันเป็นเหมือนหน่วยงานระดับสูงที่ขึ้นตรงกับรัฐบาล !!!

ดงซูบินถึงกับตกตะลึง “พี่สาวเจีย ก่อนหน้านี้ผมได้ยินว่าชายคนนั้นเรียกคุณว่าหัวหน้าเจีย คุณ……คุณเป็นหัวหน้าฝ่ายวิจัยของสำนักข่าวเหรอ?”

เจียฮวงถึงกับหัวเราะออกมา “ฉันเป็นแค่รองหัวเท่านั้นแหละ”

‘แม้ว่าเธอจะเป็นรองหัวหน้าแต่เธอก็ยังถือได้ว่าเป็นรองหัวหน้าในระดับแผนกอยู่ดี!’

‘แปลกมากในอายุเท่าเธอได้ขึ้นไปถึงระดับรองหัวหน้าแผนกแล้วอย่างงั้นหรอ? เธออาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งทุกๆสองปีหรือไม่เธอก็เข้ารับราชการมานมากแล้ว’

มันอาจจะเป็นไปได้ที่เจียฮวงสามารถไต่เต้าไปถึงตำแหน่งปัจจุบันของเธอได้ ถ้าเธออยู่ในสังกัดพรรคคอมมิวนิสต์อยู่ก่อนแล้ว แต่เธอทำงานให้กับแผนกภายใต้รัฐบาลกลาง รวมทั้งเธอเป็นรองหัวหน้าแผนกภายใต้กรมประชาสัมพันธ์มันก็แสดงว่าเธอเป็นหัวหน้าที่ขึ้นตรงกับรัฐบาลกลาง! แม้ว่าตำแหน่งของเธออาจจะเหมือนกับรองหัวหน้าสำนักเสี่ยวหยาน แต่ก็ไม่สามารถเทียบกันได้เลย ในแง่ของอำนาจและโอกาสในการทำงานรองหัวหน้ากองสำนักข่าวของกรมวิจัยนั้นดีกว่ามากเมื่อเทียบกับสำนักความมั่นคงของรัฐอย่างเช่นรองหัวหน้าสำนักสาขา! ตำแหน่งของเธอไม่ใช่ตำแหน่งที่ทุกคนสามารถไปถึงได้ด้วยความสามารถเพียงอย่างเดียวแน่นอน!

ดงซูบินถึงกับตกตะลึงและมองไปที่เจียฮวงที่กำลังจะห่างออกไปจากเขา

‘รองหัวหน้าฝ่ายที่มีอายุต่ำกว่า 30 ปี? เธอไตร่เต้าถึงขั้นนี้ได้อย่างไรกัน!’

เจียฮวงทั้งสวย, สง่างาม, มีการผู้มีอำนาจที่สนับสนุนเธอ, มีความสามารถ, มีอาชีพการงานที่ดี……

‘พระเจ้า!’

‘ผู้หญิงคนนี้จะสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!’

ดงซูบินรู้สึกตกใจในตัวของเจียฮวงเมื่อเขาได้รู้ข้อมูลของเธอ ดงซูบินคิดกับตัวเองว่าควรจะพยายามให้มากขึ้นกว่านี้? อย่างน้อยเขาจะไปให้ถึงตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกก็ยังดีหลังจากนี้

0 0 โหวต
Article Rating
0 Comments
Inline Feedbacks
ดูความคิดเห็นทั้งหมด