ตอนที่แล้วChapter 8 : ด้านได้อายอด
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปChapter 10 : คดีมือที่หายไป (เดิมพัน)

ตี 5 ในเช้าวันหนึ่ง แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่งลงมาผ่านเส้นขอบฟ้า แต่เมืองส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่ในคความมืดอยู่

ณ ร้านไก่ทอด KFC ตรงถนนจุ่ยฮี ที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ตอนนี้มีลูกค้าเพียงแค่เด็กนักเรียน 2 คนเท่านั้นทั้งคู่นั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ ๆ กับหน้าประตูร้านและกำลังนั่งทบทวนบทเรียนกันในยามเช้าขณะเดียวกันทั้งคู่ก็กินแซนด์วิชไก่กันอย่างเอร็ดอร่อย

ขณะที่ทั้งคู่กำลังกินแซนด์วิชไก่กันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น ประตูร้านก็ถูกเปิดออก จากนั้นคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางโซเซ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่เสื้อกันลมแบรนด์เนม แต่เสื้อกันลมตัวนั้น…กลับโชกไปด้วยเลือด!

ผมของเธอยุ่งเหยิงไปหมด และเธอเกือบจะล้มลงกับพื้นขณะที่เธอผลักประตูกระจกของร้าน KFC เข้ามา สีหน้าของเธอแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเธอก็เดินกะเผลกเข้าไปหาเด็กนักเรียนทั้ง 2 คน ก่อนที่เธอจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาและอ่อนแรงออกมาว่า

“ช่วย…ช่วยด้วย…”

และเมื่อเด็กนักเรียนทั้ง 2 เงยหน้าขึ้นมา พวกเขาก็ต้องกรีดร้องด้วยความตกใจขึ้นมาในทันที ทั้งคู่ตกอยู่ในความสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก และพวกเขาก็ทำกล่องนมถั่วเหลืองหลุดออกจากมือทันทีเมื่อทั้งคู่มองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วพบว่า…ที่ข้อมือขวาของเธอถูกพันอย่างยุ่งเหยิงด้วยผ้าพันแผลที่เต็มไปด้วยเลือด!

และสิ่งที่ทำให้นักเรียนทั้งคู่ตกใจอย่างสุดขีดก็คือ…มือขวาของผู้หญิงคนนั้นหายไป!!!

อื้ยยยยยเฮ้อ!

ขณะนี้เวลา 1 ทุ่ม เจ่ายู บิดขี้เกียดขณะที่กำลังนอนอยู่บนเตียงเตียงหลังใหญ่ในบ้านหลังใหม่ของเขาอย่างมีความสุขจนไม่สามารถเปรียบได้ แม้ว่ามันจะแลกมาด้วยค่าเช่าที่แพงถึง 2,000 หยวนต่อเดือน แต่เขาก็เอาเงินที่ได้จากลูกสาวของเจ้าของบ้านไปจ่ายเรียบร้อยแล้ว

‘ความสุขขนาดนี้…ไม่ได้สัมผัสมานานเท่าไรแล้วนะ?’ เจ่ายู คิด

“ฮิฮิฮิ” เจ่ายู ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้กับเงิน 5,000 หยวน ที่เขาได้มาจาก เจียง เสี่ยวฉิง ในช่วงเย็นที่ผ่านมา หลังจากที่เขาจ่ายค่าเช่าบ้านล่วงหน้าไปแล้ว 2 เดือน เป็นเงิน 4,000 หยวน เขาก็ยังเหลือเงินอยู่อีก 1,000 หยวน

เจียง ดาฟัง ไม่ได้สนใจว่า เจ่ายู จะได้เงินมาจากไหน เพราะตราบใดที่ เจ่ายู สามารถหาเงินมาจ่ายค่าเช่าบ้านให้เขาได้ เขาก็ไม่คิดว่าเป็นปัญหาอะไร

ทั้ง 2 ตกลงเซ็นสัญญาเช่าบ้านกันแล้ว และในที่สุด เจ่ายู ก็มีที่อยู่ใหม่ที่เขาพอใจเสียที

ที่จริงแล้ว เจ่ายู เป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมเป็นอย่างมาก

เขาจะเลือกเอาเงินทั้ง 10,000 หยวน มาจาก เจียง เสี่ยวฉิง ก็ได้ แต่เขาก็ไม่ทำ เพราะถ้าเขาทำแบบนั้น เขาก็จะได้เงินก้อนนั้นมาเพียงก้อนเดียว แต่ถ้าหากเขาตกลงร่วมมือกับ เจียง เสี่ยวฉิง ที่จะทำธุรกิจด้วยกัน เขาก็จะได้เงินทุกเดือน ๆ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าทางเลือกที่ 2 ดูจะมีประโยชน์มากกว่าสำหรับตัวเขา

แน่นอนว่าเขารู้ว่าการที่ให้เด็กคนนั้นโจรกรรมข้อมูลบัญชีเกมมันผิดกฎหมาย แล้วยิ่งเขาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วด้วยละก็ มันก็จะยิ่งผิดกฎหมายเข้าไปใหญ่ แล้วถ้าถูกจับได้แล้วละก็…

แต่ตอนนี้ เจ่ายู ไม่ได้เป็นเจ้าหน้าทีตำรวจที่มีคุณธรรมดีเด่นอะไรขึ้นนั้นเสียหน่อย อย่าลืมไปสิว่าเขาก็เคยเป็นหัวหน้าแก๊งอันธพาลมาก่อน เขายังคงมีนิสัยเหมือนกับก่อนที่เขาจะมาอยู่ในโลกคู่ขนานใบนี้ และสิ่งที่เขาทำกับ เสี่ยวฉิง ในวันนี้ มันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เขาเคยทำมาในโลกเดิมเลยแม้แต่น้อย

เมื่อคิดแบบนี้แล้ว เจ่ายู ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็คิดว่าเงินที่เขาเหลืออยู่อีก 1,000 หยวน เขาน่าจะเอามันไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ดีกว่า

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาในหัวของเขาอีกครัง

“การผจญภัยในวันนี้เสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี อัตราความสำเร็จ 79%

ยินดีด้วย คุณได้รับรางวัลเป็นเครื่องมือ 1 รายการ…โปรดทำการยืนยัน!”

อีกแล้วเหรอ? คราวนี้เป็นเครื่องมือแบบไหนกันละ?

เมื่อเสียงนั้นจบลง เจ่ายู ก็อดใจรอไม่ได้อีกต่อไป เขารีบตรวจสอบไปยังความคิดภายในใจของเขาทันที แล้วเขาก็พบกับลูกบอลกลมสีดำนั้นอีกครั้ง

แล้วเมื่อเขาแตะไปที่ลูกบอลนั้น เสียงของ ระบบมหัศจรรย์ ก็เริ่มดังขึ้นทันที

อุปกรณ์สะกดรอยล่องหน หลังเปิดใช้งานอุปกรณ์นี้ จะได้รับทักษะในการสะกดรอยตามโดยไม่มีใครสามารถมองเห็นได้หรือตรวจจับได้เจอ และหลังจากทำการเปิดใช้งานแล้วจะสามารถใช้งานได้ต่อเนื่อง 48 ชั่วโมง”

อุปกรณ์สะกดรอยล่องหน งั้นเหรอ?” เจ่ายู พึมพำกับตัวเอง

มันคงจะเป็นแค่อุปกรณ์ที่เอาไว้สะกดรอยคน แบบที่สามารถระบุเป้าหมายแล้วก็รู้ถึงตำแหน่งของคนนั้นได้ทันทีเลยแค่นั้นละมั้ง

เจ่ายู อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยกับรางวัลที่เขาได้รับมา เขาหวังว่าจะได้รับรางวัลเป็นอะไรที่จะดีกว่านี้ เช่น อะไรสักอย่างที่จะช่วยให้เขามองทะลุกำแพงได้ หรืออุปกรณ์ที่ใช้ในการเปลี่ยนร่างเป็นคนอื่น หรือกล้องที่จะสามารถมองเห็นอะไรก็ได้ เป็นต้น

แต่สิ่งที่เขาได้มากลับเป็นแค่อุปกรณ์ที่เอาไว้สะกดรอยแล้วก็อุปกรณ์ดักฟังที่เขาได้มากก่อนหน้านี้เท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงว่ามันมีเวลาใช้งานอย่างจำกัดอีก แล้วมันจะไปสนุกตรงไหนกันละ?

เจ่ายู เริ่มคิดไปคิดมาอีกครั้ง คราวนี้อัตราความสำเร็จของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 79% จะเป็นไปได้ไหมว่าถ้ายิ่งอัตราความสำเร็จมากเท่าไร ของรางวัลที่ได้ก็จะดีมากขึ้นเท่านั้น?

แต่จะทำยังไงให้อัตราความสำเร็จเพิ่มขึ้นละ?

หรือเขาคิดว่าบางทีเขาควรจะลองรีสตาร์ทระบบนั้นใหม่แล้วสังเกตความเป็นไปที่เกิดขึ้นใหม่อย่างรอบคอบอีกครั้งดีละ?

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดแล้วก็สูบมันเข้าไปเต็มปอดเพื่อหวังที่จะได้ยินเสียง ระบบมหัศจรรย์ แต่คราวนี้เขาไม่มีอาการสำลักควันออกมาเลยแม้แต่น้อย และแม้ว่าเขาจะสูบต่ออีก 2 – 3 ครั้งแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ฮะ? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมไม่มีเสียงอะไรดังขึ้นมาเลยละ?

เขาสูดหายใจให้ลึกที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ แต่ระบบมหัศจรรย์ก็ไม่มีวี่แววว่าจะส่งเสียงออกมาเลย ภายในหัวของเขายังคงเงียบสนิทเหมือนเดิม

“อืม…” หลังจากที่เขาเริ่มดึงสติกลับมาได้ เขาก็เริ่มสงบลงและคิดวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ แล้วเขาก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ “หรือว่าระบบนั้นจะสามารถทำงานได้เพียงวันละครั้งเท่านั้น?”

ถ้าอย่างนั้นวันนี้ระบบนั้นได้ทำงานไปแล้ว ดังนั้นถ้าเขาต้องการให้ระบบทำงานอีกครั้งเขาก็คงต้องรอวันพรุ่งนี้สินะ?

ในขณะทีเจ่ายู กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับการทำงานของระบบมหัศจรรย์อยู่นั้น ก็มีคนโทรเข้ามาในโทรศัพท์มือถือของเขาพอดี เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วพบว่าคนที่โทรเข้ามาก็คือ ลี่ เป่ยหนี

ฮัลโหล? เจ้าหน้าที่เจ่า คุณอยู่ไหนคะ?! เจ้าหน้าที่ทั้งแผนกสืบสวนกำลังรอคุณอยู่นะคะ!” ลี่ เป่ยหนี พูดอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เจ่ายู ตอบกลับอย่างเฉื่อยชา

โอ้ไม่นะ!” ลี่ เป่ยหนี ส่งเสียงออกมาอย่างตกใจ “นี่คุณไม่ได้รับข้อความคดีที่เกิดขึ้นเหรอคะ? คดีมือที่หายไป ที่เพิ่งเกิดขึ้นนะคะ ตอนนี้ทุกคนในหน่วยมารวมตัวกันที่สำนักงานเพื่อประชุมคดีกันหมดแล้ว! คุณรีบมาที่นี่ด่วนเลยนะคะ!”

พอ ลี่ เป่ยหนี พูดจบ สายก็ตัดไปทันที จากนั้น เจ่ายู ก็มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วพบข้อความแจ้งเตือนว่า ‘เนื่องจากเกิดคดีร้ายแรงขึ้น…คดีมือที่หายไป…ขอให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเข้าร่วมการประชุมและวิเคราะห์สถานการณ์ที่สำนักงานเวลา 19.00 น.”

เจ่ายู เหลือบมองไปที่นาฬิกาของเขาแล้วพบว่า ตอนนี้เป็นว่าเกือบจะ 19.30 น. แล้ว

“เวรแล้ว!”

เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอนเพราะเสียงกรนของเพื่อนร่วมห้องคนเก่า แล้วพอเขามีโอกาสได้พักสายตา ก็ดันเกิดคดีใหม่ขึ้นมาอีก

ตอนแรกเขาขี้เกียจเกินกว่าที่จะสนใจคดีนี้ แต่พอเขานึกถึงชื่อของคดี ‘คดีมือที่หายไป’ เขาก็รู้สึกสนใจคดีนี้ขึ้นมา

หลังจากคิดไตร่ตรองไปมา เจ่ายู ก็ตัดสินลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินทางไปยังสถานีตำรวจ

เมื่อ เจ่ายู เดินมาในสำนักงาน บรรยากาศภายในห้องนั้นก็เป็นเหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิด ทุกคนมีสีหน้าที่เคร่งเครียดและเป็นกังวล ในขณะที่พวกเขายืนล้อมรอยโต๊ะสีขาวตัวหนึ่งอยู่ และพวกเขาก็กำลังฟัง หัวหน้าทีมคูปิง อธิบายสถานการณ์ของคดีนี้อยู่ 

สารวัตร จิน ก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน และหลังจากที่เขาเห็น เจ่ายู มาสาย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมขึ้นเป็นอย่างมากในทันที

เมื่อเห็นดังนั้น รองสารวัตร หลิว ก็หันหน้ามาเยาะเย้ย เจ่ายู ทันที เพราะเขาตั้งตารอวันที่เขาจะได้ซ้ำเติม เจ่ายู มาโดยตลอด แต่รอยยิ้มของเขาก็หายไปทันที หลังจากที่  ลี่ เป่ยหนี กำลังเอากาแฟมาให้ เจ่ายู

 “ถ้าเราไม่รีบจับตัวคนร้ายให้ได้เร็วที่สุดละก็” หัวหน้าทีม คูปิง ชี้ไปบนกระดาน “คนร้ายก็อาจจะก่อคดีนี้ซ้ำอีก และกลายเป็นโศกนาฏกรรมเหมือนที่เกิดขึ้นนี้!”

แม้ว่า เจ่ายู จะเพิ่งมาถึง แต่หัวหน้าทีม คูปิง ก็อธิบายสถานการณ์ของคดีให้ทุกคนฟังเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเธอก็ถอยออกไปแล้ว สารวัตร จิน ก็ก้าวเข้ามาพูดต่อจากเธอ 

สารวัตร จิน กล่าวชมถึงความสามารถอันยอดเยี่ยมที่แผนกสืบสวนสามารถปิดคดีข่มขืนก่อนหน้านี้ไปได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ของคดีที่เกิดขึ้นนี้ก่อนที่จะแจกแจงงานให้แต่ละหน่วย และสารวัตร จิน ก็จบการพูดคุยด้วยการปลุกขวัญกำลังใจให้ทุกคนรีบไปตามจับกุมตัวคนร้ายในคดีนี้มาให้ได้เร็วที่สุด

เจ่ายู นั่งฟังอย่างตั้งใจ ปัญหาเพียงอย่างเดียวที่เขาไม่เข้าใจก็คืองานที่เขาได้รับมอบหมาย นั้นก็คือเขาได้รับมอบหมายหน้าที่ในการไปสอบปากคำเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย

หลังจากการประชุมผ่านไป เจ่ายู ก็เข้าไปขอคำอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีกับ ลี่ เป่ยหนี แต่ในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปถามเธออยู่นั้น เขาก็ถูกใครบางคนเดินเข้ามาขวาง คนคนนั้นก็คือ รองสารวัตร หลิว นั้นเอง

“ฮึฮึฮึ” รองสารวัตร หลิว ยิ้มให้ เจ่ายู ราวกับ เจ่ายู เป็นเด็กโง่คนหนึ่ง

“เป็นไงบ้างละเจ้าหน้าที่ เจ่า ทำไมถึงมาสายล่ะ หรือว่าแอบหนีไปตามหาหลักฐานคนเดียวอีกแล้วเหรอ? หรือว่าคุณจะปิดคดีนี้ด้วยตัวเองอีกแล้วเหรอ?”

 


ติดตามข่าวสารจากเพจ Facebook : Chan’s Translation นิยายแปลไทย@TranslatedByMild

คะแนน 4.1
กรุณารอสักครู่...