ตอนที่แล้วChapter 1 : ปืนช็อตไฟฟ้า (ตอนแรก)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปChapter 3 : ระบบมหัศจรรย์

ในขณะที่ หัวหน้าทีม คูปิง กำลังอธิบายสถานการณ์อยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดอยู่นั้น ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำตาลคนก่อนหน้านี้ ก็เหลือบมองและหันหน้าไปทาง เจ่ายู จากนั้นเขาก็โบกไม้โบกมือและพูดกับ เจ่ายู ว่า “เฮ้ เจ้าหนูคนนั้นน่ะ คืนนี้พวกเราต้องทำ OT กันแน่นอน ทำไมนายไม่ไปหากาแฟมาให้พวกฉันสักหน่อยล่ะ?”

เจ่ายู มองกลับไปที่ชายคนนั้น เขามีตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าของกรมสอบสวนคดีพิเศษ รองสารวัตร หลิว ชางโห

ในระหว่างการฝึกงานของ เจ่ายู ที่นี่ ผู้ชายคนนี้มักจะรังแกและกดขี่ เจ่ายู อยู่เสมอ เขามักจะบังคับให้ เจ่ายู รับใช้เขามากกว่ามอบหมายงานราชการให้ เจ่ายู เสียอีก

เจ่ายู ในโลกนี้ก็ไม่ใช่อันทพาลหรือนักสู้ แต่เขาเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะฝึกงานเสร็จและกลายเป็นตำรวจเต็มตัว

ไม่ใช่แค่ หลิว ชางโห เท่านั้นที่กดขี่เขา แต่บรรดาเพื่อนร่วมงานที่มีประสบการณ์มากกว่าต่างก็พากันกลั่นแกล้งเขาเช่นกัน

“เอ้า! เร็วสิ!” หลิว ชางโห ยิ้มเยาะและมองไปที่ เจ่ายู แล้วรอดูปฏิกิริยาของเขา “ได้ยินฉันไหมเนี่ย? รอใครมาเชิญรึไง?”

แต่คนอย่าง เจ่ายู นะเหรอที่จะยอมให้ตัวเองถูกคนอื่นข่มเห่งอยู่แบบนี้

ไม่มีทาง!

ทันใดนั้นเขาก็ทุบหมัดลงบนโต๊ะและยืนขึ้นด้วยท่าทางโมโหอย่างรวดเร็ว

การกระทำของเขาทำให้ หลิว ชางโห ตกตะลึง และแม้แต่หัวหน้าทีม คูปิง ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดพูดและหันไปมองเขา

“เดี๋ยวหนูทำแทนเองค่ะ!”

แต่ในวินาทีต่อมา เสียงพูดของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นและทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียดในสำนักงาน และทุกคนหันไปมองผู้หญิงคนนั้นในทันที

เธอเป็นเด็กสาวที่รูปร่างค่อนข้างท้วมเล็กน้อย เธอมัดผมทรงหางม้าและสวมแว่นตาอันใหญ่ที่เกือบจะบังหน้าเธอไปครึ่งหน้า

หญิงสาวคนนี้มีชื่อว่า ลี่ เป่ยหนี เธอเป็นเจ้าหน้าที่หน้าใหม่ที่เข้ามาฝึกงานใน กรมสืบสวนคดีพิเศษ แห่งนี้ และแม้ว่าเธอจะเข้ามาฝึกงานได้เพียงแค่ 1 เดือน แต่เธอก็ตกหลุมรัก เจ่ายู เข้าเสียแล้ว

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก เพราะแม้ว่าบุคลิกของ เจ่ายู จะเป็นคนพูดน้อยและอ่อนโยนจนน่าแกล้ง แต่เขาก็เป็นคนที่น่าตาหล่อเหลาและมีร่างกายที่สง่างาม เขาสูงประมาณ 180 เซนติเมตร และเป็นผู้ชายในแบบที่ว่า สาว ๆ คนไหนเห็นก็จะต้องเหลียวตามองกันทุกคน

เมื่อ ลี่ เป่ยหนี เห็นว่าเธอกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน เธอก็เดินออกมาจากโต๊ะทำงานของเธอ แล้วก้าวออกมาข้างหน้า จากนั้นเธอก็พูดว่า “รองสารวัตร หลิว เดี๋ยวหนูทำเองค่ะ! หนูเพิ่งเข้ามาฝึกงานที่นี่ หน้าที่แบบนี้ให้หนูทำดีกว่าค่ะ!”

เมื่อเธอพูดจบ เธอก็หันไปยิ้มให้กับ เจ่ายู ก่อนที่เธอจะเดินออกไปชงกาแฟให้ทุกคน

เมื่อเห็น ลี่ เป่ยหนี เดินออกไป หลิว ชางโห ก็จ้องไปที่ เจ่ายู ด้วยดวงตาที่แสดงให้เห็นถึงความโกรธ จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ

หลังจากนั้นไม่นาน เจ่ายู ก็ใจเย็นลง และเขาก็ตั้งสติได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมาระเบิดความโกรธออกมา จากนั้นเขาก็สงบสติแล้วนั่งลงเช่นเดิม เขายังคงครุ่นคิดถึงสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมด และแม้ว่าสิ่งรอบตัวของเขาจะเปลี่ยนไป แต่เขาก็ยังคงจำได้ดีว่า เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมาเขายังยืนต่อแถวรอความตายอยู่เลย

ชีวิตก่อนหน้านี้ของเขา เขาถูกจับและถูกดำเนินคดีในข้อหาฆาตกรรม แต่เขาก็รู้ดีว่านั้นไม่ใช่ความจริง เขาเพียงแค่ได้รับคำสั่งจากผู้มีอิทธิพลให้ไปสั่งสอนและข่มขู่หัวหน้ากลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายหนึ่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และแน่นอนว่าการสั่งสอนเพียงเล็กน้อยของเขาไม่ได้ทำให้หัวหน้ากลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ถึงตายอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ มันเป็นแค่การทำรายร่างกายเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีทางที่เขาจะถูกดำเนินคดีในข้อหาฆาตกรรมได้! ดังนั้นการตัดสินคดีในครั้งนี้ต้องมีผู้มีอำนาจฝ่ายอื่นเข้ามาแทรกแซงอย่างแน่นอน!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เจ่ายู ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก เขากำมือแน่นด้วยความโกรธจนกระดูกนิ้วลั่นเสียงดัง หากเขารู้ว่าใครเป็นตัวการในการยัดข้อหาฆาตกรรมให้เขา มันคนนั้นจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!

ไม่นานหลังจากนั้น ลี่ เป่ยหนี ก็เดินกลับมาพร้อมกับถือถาดที่มีแก้วใส่กาแฟอยู่หลายแก้ว จากนั้นเธอก็แจกจ่ายกาแฟให้กับเจ้าหน้าที่ทุกคน

“ขอบคุณที่ทุ่มเทนะคะ โชคดีนะคะ”

ในขณะที่เธอยื่นแก้วกาแฟให้เจ้าหน้าที่แต่ละคน เธอก็กล่าวคำขอบคุณเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทำงานอย่างหนัก

จากนั้นเธอก็เดินมาหยุดอยู่หน้า เจ่ายู แล้วยิ้มให้เขา ขณะเดียวกันเธอก็ยื่นกาแฟถ้วยสุดท้ายให้เขา และพูดกับเขาเบา ๆ ว่า “เจ้าหน้าที่ เจ่า คะ แก้วนี้ฉันใส่น้ำตาลให้ 2 ช้อน เพราะคืนนี้เราคงต้องอยู่กันจนดึกแน่ แต่ฉันเชื่อว่าคุณต้องทำได้แน่นอนค่ะ!”

แต่ก่อนที่ เจ่ายู จะได้ตอบอะไรกลับไป ลี่ เป่ยหนี ก็หันหลังกลับและเดินออกไปพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หลังจากนั้น หัวหน้าทีม คูปิง ก็อธิบายรายละเอียดของคดีต่อจนเสร็จ และก้าวออกไปข้าง ๆ เพื่อหลีกทางให้กับ สารวัตร จิน เฉินปาง

จิน เฉินปาง คือ สารวัตรของกรมสอบสวนคดีพิเศษ สารวัตร จิน มีอายุมากกว่า 50 ปี และผมของเขาก็หงอกจนเป็นสีเทาทั้งหัว เขามักจะแสดงท่าทางจริงจังและเคร่งขรึมเป็นอย่างมากอยู่ตลอดเวลาจนแทบจะไม่มีใครเคยเห็นรอยยิ้มของเขาเลย

“ฉันรู้ว่าทุกคนเหนื่อย!” สารวัตร จิน เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและดังดึกก้อง ในขณะที่เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กในกระเป๋าด้านในเสื้อออกมาเปิด

“แต่คดีนี้เกิดขึ้นมาแล้ว 3 ครั้ง และเป็นคดีทีเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เราไม่สามารถละเลยถึงหน้าที่ตรงนี้ได้ เราต้องจับตัวคนร้ายมาดำเนินคดีให้ได้โดยเร็วที่สุด ดังนั้นฉันของให้ทุกคนตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ด้วย!”

“จากนี้ไปให้ทีม A รับหน้าที่รวบรวมพยานหลักฐานทั้งหมดตั้งแต่คดีแรก คนร้ายมักจะปรากฏตัวตามบาร์ที่ไม่ค่อยมีคน ไปเก็บภาพจากกล้องวงจรปิดในบาร์มาให้หมด แล้วก็กล้องวงจรปิดในบริเวณใกล้เคียงด้วย แล้วก็สอบถามผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุทุกคน และที่สำคัญหมายเลขทะเบียนรถยนต์ที่อยู่ในบริเวณนั้นด้วย อย่าปล่อยให้หลักฐานหลุดลอดไปได้แม้แต่ชิ้นเดียว”

“รับทราบ!” เจ้าหน้าที่ทุกคนยืนขึ้นและตะโกนออกมาพร้อมกัน

“ส่วนทีม B มีหน้าที่ในการตรวจสอบข้อมูลเหล่านั้น” สารวัตร จิน ออกคำสั่งต่อ “ตอนนี้เรายังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเลือดของคนร้าย ดังนั้นเราจึงยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับตัวอย่างเลือดที่เราได้มาได้ แต่อย่างไรก็ตาม ให้ยึดหลักฐานที่ได้จากคราบปัสสาวะเป็นหลัก และให้ประสานงานกับโรงพยายาลและศูนย์การแพทย์อื่น ๆ เพื่อเปรียบเทียบหาผู้ต้องสงสัย ถ้าคนร้ายเคยไปมีตรวจร่างกายมาก่อนหน้านี้ เราก็จะสามารถจับมันได้อย่างแน่นอน!”

“รับทราบ!”

“นอกจากนี้ ไปตรวจสอบประวัติการซื้อปืนช็อตไฟฟ้าที่คนร้ายใช้ในการก่อคดี แล้วก็ตรวจสอบสัญญาณโทรศัพท์มือถือที่โทรเข้า-โทรออกภายในพื้นที่เกิดเหตุด้วย และพยานที่ให้การว่าเห็นใบหน้าของคนร้าย ก็อย่าลืมสั่งคนให้ไปคุ้มครองพวกเขาด้วย!”

“รับทราบ!”

“เอาล่ะ ตอนนี้ทุกทีมได้รับมอบหมายหน้าที่เรียบร้อยแล้ว หวังว่าจะไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นนะ เอ้า…ไปทำงานกันได้แล้ว” เมื่อสารวัตร จิน พูดจบ เขาก็ปิดสมุดบันทึกและเดินออกจากที่นั่นทันที

แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงของคนคน ๆ หนึ่งดังขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน

“เดี๋ยวก่อน!”

ทุกคนหันหน้าไปทางต้นเสียงอย่างพร้อมเพียงกัน และเสียงนั้นก็ไม่ใช่เสียงของใครนอกจาก เจ่ายู

“เจ่ายู เหรอ? มีปัญหาอะไร?”

“ผม…” เจ่ายู พูดขึ้น

“ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย…วันนี้ผมขอลา…ขอให้ทุกคนสนุกกับการจับคนร้ายแล้วกันนะครับ”

 

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...