ตอนที่แล้วตอนที่ 69 จีวร การฆ่าอันทรงพลัง !
ทั้งหมดรายชื่อตอน

ตอนที่ 70 ลอบยิง โกรธแค้น !

“เหี้ย คนพวกนั้นมันไม่ตาย? !”

ในขณะที่มองไปทางฮวางซางและพรรคพวกที่ออกประตูหลังไป ใบหน้าชายหัวล้านและเพื่อนร่วมแก๊งที่เหลือสองสามคนก็ค่อยปรากฏสีหน้าที่ยากเกินกว่าจะเชื่อได้

 

เมื่อพวกเขาเห็นลิกเกอร์ทั้งสี่ตัวและไทแรนท์หนึ่งตัวพุ่งเข้ามาในโรงยิมกับตาตัวเอง ในวินาทีนั้นพวกเขารู้ได้เลยว่าคนพวกนั้นจะต้องตายอย่างแน่นอน จนกระทั่งยอมวางมือจากการไปช่วยจูเก๋อโหย๋วหลง “ท่ามกลางภัยพิบัติ” นี้เลยทีเดียว ก่อนจะเกิดรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งในความคิดที่มีประสิทธิภาพเช่นนี้ของตัวเอง

 

ถึงอย่างไรพวกเขาก็คิดไม่ถึงว่า การเคลื่อนไหวอึกทึกในนี้จะดึงดูดซอมบี้กลายพันธุ์เข้ามามากมายขนาดนี้ แม้กระทั่งดึงดูดเจ้าไทแรนท์ให้มาถึงที่นี่ด้วย!

พลังมหาศาลเบื้องหน้า ถึงแม้ว่าฝีมือของพวกเขาจะไม่สามารถเข้าไปช่วยจูเก๋อ โหย๋วหลงได้ก็ตาม!

 

แต่ใครจะรู้ว่าไม่ต้องได้รับความช่วยเหลือจากพวกเขา คนเหล่านี้ก็สามารถฆ่าและฝ่าออกมาด้วยตัวเองได้ อีกทั้งเมื่อเห็นอาการสั่นเทางันงกของซอมบี้เหล่านั้นจากเลือดที่อยู่บนตัวของฮวางซางและพรรคพวก ก็พอรู้ได้ว่าคนเหล่านี้สามารถฆ่าซอมบี้ขั้นสูงเหล่านั้นได้ หลังจากนั้นก็ใช้เลือดของซากศพของซอมบี้ขั้นสูงทาตัว เพื่อสร้างความหวาดกลัวให้กับซอมบี้เหล่านี้

 

ในตอนแรกพวกเขาเองก็ต้องพึ่งตัวเองในการฝ่ากองทัพซอมบี้เหล่านั้นออกมา แต่ในตอนนั้นพวกเพื่อนๆของพวกเขาก็ตายลงไปเป็นจำนวนมากเช่นเดียวกัน อีกทั้งยังต้องพึ่งฝีมือของพี่ใหญ่คนนี้ถึงจะสามารถจัดการกับเจ้าไทแรนท์ตัวนั้นได้ แต่เมื่อเห็นจำนวนของคนเหล่านี้…พวกเขากลับไม่มีใครตายเลยสักคน?

 

หรือศักยภาพของคนเหล่านั้นแข็งแกร่งกว่าพี่ใหญ่?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ใบหน้าของชายหัวล้านก็ปรากฏกึ่งชั่วกึ่งดีออกมา ดวงตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาเรื่อยๆเช่นกัน

ถ้าหากให้พวกเขาเหล่านี้รอดจากที่นี่ไป ในอนาคตคนเหล่านี้จะกลายเป็นภัยคุกคามสำหรับการครองเมืองเหลียนของพี่ใหญ่อย่างเขา ถึงอย่างไรพวกเขาทั้งหมดก็เป็นนักโทษประหารอยู่แล้ว อีกทั้งยังฆ่าทหารไปจำนวนไม่น้อยอีกด้วย ครั้งนี้ก็ต้องลงมือกับคนเหล่านี้อีก ถ้าพวกเขารู้ ต่อไปคงจะไม่ตายดีแน่!

 

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ต้องชิงลงมือก่อนเป็นดีที่สุด!

….

“ไม่ต้องกลัว บนตัวของพวกเรามีกลิ่นอายเลือดของเจ้าไทแรนท์อยู่ ซอมบี้ทั่วไปเหล่านั้นไม่กล้าเข้ามาโจมตีพวกเราหรอก”

ฮวางซางและพรรคพวกสัมผัสไม่ได้ถึงภัยอันตรายที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ ในขณะที่พวกเขากำลังฝ่าทะลวงกองทัพซอมบี้ออกไป เพื่อนำเด็กๆเหล่านั้นกลับไปยังโรงพยาบาล และจัดหาที่ทางที่ปลอดภัยให้กับพวกเขา

 

แต่ถึงแม้ว่าจิตใจภายในฮวางซางและพรรคพวกนั้นจะแข็งแกร่งมาก จนไม่หวาดกลัวต่อซอมบี้เหล่านั้นก็ตาม แต่จางเฟิ้งและเด็กเหล่านั้นกลับไม่ได้มีจิตใจที่แข็งแกร่งเฉกเช่นเดียวกับพวกเขาแต่อย่างใด เมื่อเห็นซอมบี้ที่น่ากลัวและโหดร้าย ต่อให้มันกำลังตกอยู่ในอาการสั่นเทางันงก ไม่กล้าโจมตีใส่พวกเขาก็ตาม แต่ยังไงพวกเขาก็เกิดอาการหวาดกลัวจนใบหน้าซีดเผือด ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าอยู่ดี

 

เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของจางเฟิ้งและเด็กๆเหล่านั้น หลิวซินจึงได้พูดปลอบโยนพวกเขาเหล่านั้น : “มีพวกเราอยู่ ไม่ว่าจะเกิดอันตรายใดๆ พวกเราก็จะปกป้องพวกนายให้ได้”

“อื้อ อื้อ”

 

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวซิน จางเฟิ้งก็พยักหน้า ถึงแม้ว่าจะยังมีใบหน้าซีดเผือดอยู่ก็ตาม แต่ก็สงบลงมาไม่น้อยเลย ก่อนจะแสดงใบหน้าซาบซึ้งออกมา แล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าจะขอบคุณพวกคุณยังไงดี ถ้าไม่ได้พวกคุณละก็ ตอนนี้พวกเราก็ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ……”

“ฮ่าฮ่า ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น ในเวลาเดียวกัน เธอก็ต้องคอยดูแลเด็กๆเหล่านี้เพียงลำพังก็ถือว่าลำบากมากเหมือนกัน”

 

เมื่อได้ยินคำพูดของจางเฟิ้ง หลิวซินจึงเกาหัว ก่อนยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ในทางตรงกันข้ามฉันกลับเป็นเด็กที่ขี้กลัวมากที่สุดซะอีก อย่าว่าแต่จำนวนที่เยอะขนาดนี้เลย ถึงแม้ว่าจะมีเพียงคนเดียวมันก็เพียงพอสำหรับฉันแล้ว。”

“จริงๆแล้วเด็กๆเหล่านั้นน่ารักมากนะ เพียงแค่นายต้องรู้ว่าจะต้องสื่อสารกับพวกเขาอย่างไร ถึงจะค้นพบว่าพวกเขาเหล่านั้นเป็นเหมือนเทวดาตัวน้อย ๆที่น่ารักที่สุดบนโลกใบนี้จริงๆ”

 

จางเฟิ้งส่ายหน้า หลังจากนั้นก็มองไปทางเด็กเหล่านั้นด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะพูดขึ้นอย่างถอดถอนใจว่า “พวกเขายังเด็กอยู่เลยแต่กลับต้องมาเจอเรื่องราวเหล่านี้ จริงๆแล้วพวกเขาน่าสงสารมากนะ ถ้าผ่านเรื่องเหล่านี้ไปได้ ฉันจะต้องดูแลพวกเขาอย่างดีที่สุด นายห้ามขำนะ ตอนนี้ฉันได้แต่งตั้งพวกนายให้กับเด็กๆของตัวเองไปแล้ว หวังว่าจะมีโอกาสได้ดูแลพวกนายจนเติบใหญ่นะ อย่างนี้……….”

 

ตึงตึงตึงตึงตึงตึง!

แต่ทว่ายังไม่ทันรอให้จางเฟิ้งพูดจบ เสียงปืนอย่ารุนแรงราวกับลูกโซ่ก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน!

มีคนโจมตีพวกเขา

หวือ!

 

แทบจะในพริบตาเดียวที่เสียงปืนใหญ่ดังขึ้น ฮวางซางก็สังเกตเห็นภัยอันตรายบางอย่าง จากนั้นเปลวไฟสีฟ้าก็ปะทุขึ้นมาทันทีทันใด ก่อนจะรวมตัวกันเป็นจีวรที่นำมาเพื่อปกป้องตัวเขา

หลังจากนั้น กระสุนหลายลูกก็ได้พุ่งตรงเข้ามาบนจีวรของเขา แต่กระสุนเหล่านั้นไม่สามารถต้านทานจีวรนั้นได้ สุดท้ายก็ถูกเปลวไฟเผาผลาญมลายสิ้น จนกลายเป็นของเหลวไหลลงไปกับพื้น

 

และในเวลาเดียวกัน หลิวซินและตั้วลั่วเองก็ยกปืนขึ้นมาเช่นกัน ส่วนกระสุนเหล่านั้นได้ถูกเสื้อเกราะกันกระสุนของพวกเขาขัดขวางไว้

แต่พวกเขาไม่ได้โชคดีขนาดนั้น วินาทีต่อจากนั้น เสียงร้องอย่างน่าเวทนาก็ดังขึ้น จางเฟิ้งและเด็กๆเหล่านั้นถูกยิงใส่จนเกิดเป็นรูกระสุน จากนั้นก็ล้มลงไปกองกับพื้น!

 

คนที่โจมตีใส่พวกเขาอย่างเงียบๆเหล่านั้นไม่ต้องการปล่อยให้เด็กๆและผู้หญิงไปอย่างแน่นอน!

“ชีวิต”

เมื่อเห็นภาพจางเฟิ้งและเด็กๆหลายคนถูกยิงจนล้มลงไปกับพื้น ฮวางซางก็อ้าปากตาค้าง ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความโกรธเคือง แล้วแผ่พลัง “แห่งชีวิต” ออกมาพื่อรักษาจางเฟิ้งและคนอื่นๆ

 

และในเวลาเดียวกัน เขาเองก็หยิบปืนกลออกมา จากนั้นก็กราดยิงใส่อย่างบ้าคลั่งจนเกิดเสียงดังอึกทึกขึ้น

บึ้มบึ้มบึ้มบึ้มบึ้ม!

ภายใต้การกราดยิงใส่ด้วยปืนกลของฮวางซาง ชายหัวล้านและคนอื่นๆก็ทำได้เพียงหลบหลีกหนีตาย และหยุดการโจมตี

 

แต่ในเวลาเดียวกัน เลือดสดๆที่ทะลักออกมาจากตัวของจางเฟิ้งและเด็ก ๆเหล่านั้นกลับปกคลุมกลิ่นอายเลือดของเจ้าไทแรนท์บนตัวของพวกเขาไปในระดับหนึ่ง ส่งผลให้ซอมบี้ข้างกายของพวกเขาเหล่านั้นเกิดอาการระสับระส่ายขึ้นมาอีกครั้ง จนมีซอมบี้จำนวนไม่น้อยบีบรัดเข้ามาใกล้พวกเขาเรื่อย ๆ เพื่อลองหยั่งเชิงย่างกรายเข้ามา

“ตั้วลั่ว พวกนายคุ้มกันพวกเขาไว้ ฉันจะไปคว้านเครื่องในเจ้าพวกนั้นออกมา! “

 

เมื่อถูกคนลอบทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่เด็กและผู้หญิงก็ไม่เว้น เรื่องนี้จึงได้จุดประกายความโกรธเคืองของฮวางขึ้นมา

วินาทีต่อจากนั้น เขาก็ทิ้งปืนกลและกล่องกระสุนเหล่านั้น แล้วกระโดดพุ่งพรวดไปข้างหน้า ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาทิศทางที่มีเสียงปืนนั้นอย่างรวดเร็วทันที

เขาต้องคว้านเครื่องในออกมา แล้วกำจัดพวกเขาแน่ๆ!

 

“พี่หู เจ้านั้นมันมาแล้ว!”

เมื่อเห็นฮวางซางพุ่งตรงเข้ามาทิศทางของตัวเองอย่างรวดเร็วภายใต้เปลวไฟสีน้ำเงินนั้น น้องเล็กคนหนึ่งก็อดกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ไม่ได้ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยความหวาดกลัว

“จะไปกลัวทำไม!”

 

ในขณะที่มองไปยังท่าทางหวาดกลัวของน้องเล็กคนนั้น ชายหัวล้านก็ใช้ฝ่ามือทุบไปบนหัวของเจ้าน้องเล็กคนนั้นทันที จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโหดร้ายว่า “ถ้าเขาถือปืนใหญ่อยู่ในมือ ฉันอาจจะกลัวเขาก็เป็นได้ แต่ตอนนี้เขากลับพุ่งเข้ามา…หึ เขาคิดว่าตัวเองเป็นเหล็กรึยังไง?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ชายหัวล้านก็เล็งปืนยาวจู่โจมไปทางฮวางซางอีกครั้ง จากนั้นก็ตะโกนออกไปสุดเสียง “ยิงเจ้านั้น ฆ่าไอคนโง่เง่าคนนั้นซะ!”

 

ตึงตึงตึงตึงตึงตึงตึง!

วินาทีต่อจากนั้น เสียงปืนราวกับลูกโซ่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นกระสุนนับไม่ถ้วนก็ปกคลุมไปทั่วตัวของฮวางซางราวกับฝนกระสุนอีกครั้ง

“ฉันไม่เชื่อว่าเสื้อเกราะกันกระสุนของนายจะสามารถกันหัวสมองของนายได้!”

 

ถึงแม้ว่าการลอบยิงก่อนหน้านั้นจะถูกฮวางซางขัดขวางได้ก็ตาม แต่ชายหัวล้านคิดว่าฮวางซางพึ่งเสื้อเกราะกันกระสุนขัดขวางไว้เท่านั้น ในตอนนี้ปืนยาวจู่โจม5-6กระบอกที่ยิงออกไป ถึงแม้ว่าจะมีเสื้อเกราะกันกระสุนก็ตาม แต่ยังไงมันก็สามารถยิงจนทะลุเข้าไปได้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวสมองของฮวางซางที่ไม่มีสิ่งใดป้องกัน!

ดังนั้นเขาจึงคิดว่า การปฏิบัติตัวเช่นนี้ของฮวางซางเท่ากับพาตัวเองมาตายชัดๆ !

แต่ไม่นานชายหัวล้านก็ค้นพบว่าตัวเองนั้นคิดผิด อีกทั้งยังผิดอย่างมหันอีกด้วย!

 

หลังจากที่กระสุนของปืนยาวพุ่งไปบนตัวของฮวางซางแล้ว กลับถูกเปลวไฟที่ลุกโชนนั้นขัดขวางไว้ได้ทั้งหมด ราวกับยิงใส่โล่ที่รวมตัวกันขึ้นมาจากเปลวไฟอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นก็ถูกหลอมจนกลายเป็นของเหลวที่ร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นในตำแหน่งที่ฮวางซางอยู่ เหลือทิ้งไว้แต่เพียงรอยไหม้เกรียมเท่านั้น

และในเวลาเดียวกัน ความเร็วของฮวางซางกลับไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ยังคงพุ่งเข้ามาหาพวกเขาภายใต้เปลวไฟที่ลุกโชน ราวกับนักล่าที่คุ้มคลั่งอย่างไรอย่างนั้น!

 

“เหี้ย เขาไม่กลัวกระสุนเลย!”

เมื่อเป็นเช่นนี้ ชายหัวล้านเพิ่งได้ค้นพบว่าตัวเองนั้นได้สร้างความผิดพลาดอันใหญ่หลวงไว้แล้ว จากนั้นหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงไปทันที: “สลายตัว!”

เมื่อพูดจบ เข้าก็กระโดดลงมาจากหน้าต่างชั้นสอง ก่อนล้มลงไปบนพื้นอย่างรุนแรง แล้ววิ่งออกไปให้ห่างไกลจากที่นี่อย่างรวดเร็วที่สุด

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับศัตรูที่ไม่กลัวกระสุน บวกกับพลังอันน่ากลัวและระดับความเร็วที่ฮวางซางแสดงออกมา จนทำให้ชายหัวล้านคนนี้ต้องหนี โดยที่ไม่ยอมอยู่สู้ตาต่อตาฟันต่อฟันกับฮวางซางโดยเด็ดขาด

 

ถึงอย่างไรเขาก็คิดแค่เพียงอยากโจมตีฮวางซางและพรรคพวกเท่านั้น ถ้าหากฆ่าฮวางซางและกำลังหลักของคนเหล่านั้นลงได้ก็ย่อมเป็นเรื่องดี และแต่ถึงแม้ว่าจะฆ่าฮวางซางและพรรคพวกไม่ได้ แต่ก็อย่างน้อยก็สามารถทำให้พวกเขาเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก เมื่อดึงดูดซอมบี้เข้ามาได้ ก็จะสร้างความยุ่งยากให้กับคนเหล่านั้น แต่ก็สร้างโอกาสเล็ก ๆให้กับพวกเขาได้ในเวลาเดียวกันด้วย

 

แต่ใครจะไปรู้ว่าเจ้าหนุ่มนี้จะบ้าคลั่งได้ขนาดนี้ ขัดขวางได้แม้แต่ห่ากระสุนเหล่านั้น ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เขาจึงยังไม่อยากรับมือกับคนบ้าที่แข็งแกร่งเช่นนี้อย่างเด็ดขาด

“พี่หู รอพวกเราด้วย!”

 

เมื่อเห็นชายหัวล้านคนนั้นทิ้งตัวเองแล้ววิ่งหนีไป น้องเล็กที่เหลืออีกสองสามคนก็ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็กราดยิงใส่ฮวางซางอย่างต่อเนื่อง แล้วทยอยหมุนตัววิ่งลงไปชั้นล่าง จากนั้นก็วิ่งตามชายหัวล้านคนนั้นไป

แต่เมื่อพวกเขาลงมาถึงชั้นล่าง พวกเข้ากลับพบว่าตัวเองนั้นได้ทำเรื่องผิดพลาดร้ายแรงขึ้นซะแล้ว

 

ถึงแม้ว่าเมื่อสักครู่พวกเขาจะใช้ปืนกราดยิงใส่จางเฟิ้งและคนอื่นๆให้ได้รับบาดเจ็บ จนสามารถสร้างเลือดสดๆเป็นจำนวนมาก และสร้างความยุ่งยากให้กับหลิวซินและพรรคพวกได้แล้ว แต่ในเวลาเดียวกันเสียงปืนอันรุนแรงนั้นกลับดึงดูดซอมบี้ในบริเวณนี้เข้ามาเหมือนกัน

และเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาจึงได้วิ่งออกไปบนถนนอย่างรีบร้อน จากนั้นก็พุ่งเข้าไปในท่ามกลางกองทัพซอมบี้

 

ต่อให้บนตัวของพวกเขาจะมีเลือดทาอยู่ จนสามารถปกคลุมกลิ่นอายของตัวเองได้ในระดับหนึ่งก็ตาม แต่เมื่อเข้าไปในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับส่งลูกแกะเข้าปากเสือ!

วินาทีต่อจากนั้น ซอทบี้เหล่านั้นก็พุ่งเข้ามา ปกคลุมเจ้าหนุ่มผู้โชคร้ายหลายคนนั้นจนหมดสิ้น!

หลังจากนั้น เสียงกัดฉีกอย่างน่าหดหู่ใจและเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาก็ดังขึ้น เลือดสดๆจำนวนมากก็ได้พุ่งทะลักออกมาจากกองทัพซอมบี้เหล่านั้น!

 

“หึ!”

เมื่อเห็นผู้โชคร้ายเหล่านั้นถูกกองทัพซอมบี้กัดกิน ฮวางซางจึงไม่ได้สนใจความเป็นความตายของพวกเขาแต่อย่างใด กลับพุ่งตรงไปยังชายหัวล้านที่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งออกไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง!

 

ชายหัวล้านคนนั้นมีร่างกายที่แข็งแกร่ง มีความเร็วจนน่าตกใจ และก็มีพลังที่ไม่มีวันหมดสิ้นอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงสามารถขัดขวางกองทัพซอมบี้เหล่านั้นได้ โดยการพุ่งเข้าใส่ราวกับถูกกระทิงกระแทกใส่อย่างไรอย่างนั้น จนไม่มีซอมบี้ตัวไหนสามารถหยุดเขาไว้ได้สักตัว!

 

พลังที่แข็งแกร่งจนน่าตกใจและระดับความเร็วแบบนี้ ชายหัวล้านคนนั้นคือผู้มีพลังเหนือมนุษย์คนหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วก็มีความเป็นไปได้อย่างมากที่สุดว่าจะเป็นหัวโจกของคนเหล่านั้น!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จับโจรก็ต้องจับหัวหน้า ฮวางซางจึงไม่ยอมปล่อยเจ้าเฮงซวยคนนี้ไปเด็ดขาด!

 

คะแนน 4.3
กรุณารอสักครู่...