ตอนที่แล้วบทที่ 11 : ใครพูดอะไรเกี่ยวกับการป้องกัน?
ทั้งหมดรายชื่อตอน

บทที่ 12 สว่างโชติช่วง

 

เฉินหมิงมองไปยังแสงสว่างที่ส่องลอดมาตามแนวทางเดิน นั้นคือแสงสว่างจากคบเพลิงค่ายทหาร ดูเหมือนราวกับแสงสว่างจากดวงดาวในท้องทะเล แสงสว่างนั้นเคลื่อนไหวพลิ้วสะบัดเฉกเช่นกระแสคลื่นในท้องทะเลก็ไม่ปาน

 

เหล่าแม่ทัพต่างจ้องมองซึ่งกันและกัน ขณะที่ถือกระบี่ของพวกเขาไว้ในมือ

 

หวังหมิงมองไปยังเฉินหมิงด้วยความสงสัยที่ว่า ไปความมั่นใจทั้งหมดมาจากไหน? แม้ว่าเฉินหมิงจะอยู่ในขอบเขตเต๋าก่อกำเนิด เขายังคงไม่อาจที่จะสังหารคนเหล่านั้นทั้งหมดด้วยตัวเองได้

 

เฉินหมิงมองไปยังคนส่งสารที่ยืนอยู่หน้าลาน ขณะที่เขาได้ถือคบไฟ 2 อันไว้ในมือเพื่อเป็นการออกคำสั่ง “แจ้งไปยังคุ้มพยัคฆ์ไร้ปรานีให้เตรียมพร้อม และคนอื่นๆที่เหลือให้ตรึงพื้นที่ไว้รอคำสั่งจากข้า”

 

เขาปืนขึ้นไปบนแท่นสูง 30 ฟุตเพื่อสังเกตกองกำลังของศัตรู กองกำลัง 100,000 คนมันเป็นเยี่ยงไรกัน? ถ้าหากเวลานี่เป็นช่วงเวลากลางวัน ความน่ากลัวก็คงจะลดน้อยลงกว่านี้เนื่องจากต้นไม้จะช่วยกำบังพวกนั้นไว้ได้บ้าง แต่เมื่อมองออกไปในยามค่ำคืนเช่นนี่ มันดูเหมือกับทะเลเพลิงดีๆนี่เอง

 

สัญญาณได้ถูกส่งออกมา

 

เฉินหมิง ซึ่งกำลังรอคอยการมาของเย่หยิง แต่เขาจะรอจนกระทั่งศัตรูอยู่ห่างออกไป 5 ลี้ก่อนที่เขาจะส่งสัญญาณให้เริ่มการยิง

 

15 นาทีต่อมา กลุ่มคนในชุดดำ ซึ่งมีผ้าสีขาวอยู่ในมือของพวกเขาได้ออกมาจากแนวป่า เฉินหมิงยิ้มออกมา ‘กองกำลังที่อยู่ไกลออกไป 10 ลี้นั้น ดูสิว่าพวกมันจะวิ่งหนีกันได้อย่างไรเมื่อมีกระแสน้ำปิดเส้นทางการหลบหนีของพวกมัน’

 

เฉินหมิงออกคำสั่ง “อย่าให้ใครมีชีวิตรอดได้แม้แต่คนเดียว!”

 

คนส่งสัญญาณอยู่ในความประหม่าตกใจ ‘พวกเราคงไม่ถูกสังหารเมื่อพวกเขามาถึงใช่มั้ย?’

 

ไม่ใช่เพียงแค่คนส่งสารเท่านั้นที่คิดเยี่ยงนั้น แต่หากรวมถึงเหล่าพวกแม่ทัพต่างก็ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้เช่นเดียวกัน

 

ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าได้มอบชีวิตนี้ไว้ในกำมือขององค์ชาย และฮูหยินผู้เลอโฉมของข้าคงต้องมองหาชายอื่นแล้วละ…

 

ในที่สุด เฉินหมิงก็กล่าวขึ้น “ปล่อยลูกไฟแล้วเผาสุสานจิงหวังให้ราบ”

 

หวังหมิงยกมือขึ้นเป็นการทำความเคารพก่อนพูดว่า “องค์ชาย ยั้งมือก่อน! ผืนป่าแห่งนี้กินพื้นที่ หลายไมล์ เป็นพื้นที่หนึ่งในห้าของจักรวรรดิหยาน ถ้าหากองค์ชายยังยืนยันที่จะเผา ผืนป่าแห่งนี่ก็คงกลายเป็นทะเลเพลิง จะมีผู้คนล้มตายจนนับไม่ถ้วน ประชาชนเป็นล้านๆจะต้องตาย แล้วนั่นก็จะทำให้บริเวณนี้กลายเป็นที่รกร้าง นี่มันโหดร้ายเกินไปพะยะค่ะ!”

 

เฉินหมิงส่ายหัว “เพียงแค่สุสานจิงหวังเท่านั้นที่จะถูกเผาทำลาย เจ้าลืมแนวป่าที่เราทำทางกั้นเอาไว้แล้วหรือ? มันจะติดไฟได้อย่างไรหากไม่มีต้นไม้?”

 

หวังหมิงยังคงอยู่ในความงุนงง จะเกิดการเผาไหม้ได้อย่างไรหากไม่มีต้นไม้? 

 

แม่น้ำที่ไหลรอบสุสานจิงหวังจะไม่ไหม้ และสิ่งเดียวที่ทำได้คือทางเดิน แต่ตอนนี้มีเส้นแบ่งปากทางเดินออกจากป่า 

 

หวังหมิงยังคงไม่เข้าใจ “กลยุทธ์อันแยบยลขององค์ชายเป็นสิ่งที่ข้าน้อยไม่อาจข้าใจได้พะยะค่ะ”

 

เครื่องเหวี่ยง 10 ตัวได้เหวี่ยงขวดบรรจุน้ำมันที่เปิดฝาไว้ออกไป ทำให้ติดไฟพื้นที่ขนาดใหญ่ทุกครั้งที่ขวดน้ำมันพวกนั้นตกลงสู่พื้น ในไม่ช้าไฟก็จะลุกไหม้ต้นไม้ กลายเป็นเปลวไฟสูงและจะเผาทุกอย่างที่ขวางทางมัน

 

เพียงครู่เดียว มันก็กลายเป็นทะเลเพลิงที่ล้อมรอบสุสานจิงหวัง

 

ด้วยแม่น้ำและเส้นทางที่ถูกไฟปิดกั้น ที่เดียวที่มันจะไปคือ สุสานจิงหวัง

 

เปลวไฟนั้นเผาไหม้อย่างสุกสว่าง มันเผาไหม้ทั้งคืนและวัน ในพื้นที่เช่นนี้ ด้วยต้นไม้ใกล้ๆ ไฟลุกขึ้นและเดินต่อไป ทำให้เกิดอุณหภูมิที่ร้อนระอุขึ้นจนสามารถที่จะเผาได้แม้แต่กระทั้งท่อนไม้ที่อยู่ใต้น้ำ

 

ตอนนี้มีเพียงเหล่าแม่ทัพที่เข้าใจในกลยุทธ์ของเฉินหมิง พวกแม่ทัพไม่เคยเห็นด้วยกับวิธีการของเขา ถึงแม้ว่าการใช้ไฟจะเป็นวิธีการทีดีที่สุด แต้ถ้าหากไม่สามารถควบคุมเหตุการณ์ได้ ไฟก็จะเผาไหม้กินพื้นที่ถึงหนึ่งในห้าของจักรวรรดิ

 

ในที่สุดพวกเขาก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป เมื่อเพลิงไม่ได้ลุกลามไปยังต้นไม้ในป่าที่อยู่ภายนอกแนวทางกันไฟ

 

และในเวลานั้น เพลิงได้ลุกไหม้ไปยังพื้นที่เป้าหมายเท่านั้น

 

เหล่าแม่ทัพต่างเริ่มมีใจฮึกเหิมในการโจมตีขึ้นทีละคน กระหายที่จะรวบรวมพล และรอคอยที่จะให้ศัตรูวิ่งออกมาจากไฟที่กำลังโหมไหม้

 

พวกเขาหวนคิดไปถึงครั้งที่พวกเขาตกอยู่ในความวิตกกังวล ถ้าหากพวกเขาใจเสาะวิ่งหนีไปเสียก่อน แล้วพวกเขาจะมีโอกาสดีแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

 

เฉินหมิงดึงเอาดาบจักรพรรดิพรายออกมาจากด้านหลังของเขา แล้วกระโดดเข้าไปในกองเพลิง

 

“คุ้มพยัคฆ์ไร้ปรานีอยู่ไหน?”

 

คุ้มพยัคฆ์ไร้ปรานีจำนวน 30 นายร่อนลงมาพร้อมกับดาบข้างหลังพวกเขา ขณะที่เฉินหมิงตะโกน “ด้วยเปลวไฟที่เผาไหม้อยู่นี้ ต่อให้พวกมันจะมีกำลังถึง 100,000 พวกมันก็ต้องตายทั้งหมด ตอนนี่สิ่งที่พวกเราต้องการคือการให้ผู้ฝึกตนขอบเขตเต๋าก่อกำเนิดหยุดยั้งไม่ให้ไฟลุกลามไปที่อื่นได้ เพื่อชัยชนะและเกียติยศ พวกเจ้าทุกคนพร้อมที่จะติดตามข้าในการสู้รบหรือไม่??”

 

เหล่าทหารต่างเคลื่อนย้ายและแผดเสียงโห่ร้องพร้อมกัน 

 

“ดาบขององค์ชายชี้ไปที่ไหน ที่นั้นจะต้องมีเลือดสาดกระเซ็น!”

 

“ดี ฆ่าทุกคนที่ขว้างหน้า!”

 

เฉินหมิงเป็นผู้นำเข้าไปในกองเพลิง เขาไม่ได้ใช่พลังอำนาจของจิตวิญญาณเพื่อป้องกันความร้อนแต่อย่างใด เขาอยากทดสอบผลของการฝึกฝนศาตร์ลับเก้าเก้าอันยากลำบากนั้น

 

เปลวไฟลุกไหม้อยู่รอบตัวเขา แต่พลังในเลือดของเขาปกป้องภัยต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเขาได้

 

เฉินหมิงรู้สึกพึงพอใจ ในขณะที่เขาไม่จำเป็นต้องเปลืองพลังทางวิญญาณเพื่อป้องกันเขาจากความร้อนเหมือนศัตรูของเขา ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีปัญหาที่จะเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตเต๋าก่อกำเนิดขั้น4 แล้ว!

 

เสียงร้องโอดครวญของผู้ที่กำลังจะตายดังแว่วมาในหูของเขา แต่เขายังคงมีชีวิตอยู่

 

เฉินหมิงบินร่อนไปพร้อมกับดาบของเขาราวพายุหมุนรอบตัว เขาดูเหมือนราชาแห่งไฟ ทำให้เหล่าทหารและนายพลต่างรู้สึกเคารพต่อร่างสีขาวที่ร่อนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ

 

ใครบ้างที่จะกล้าฝ่าเปลวไฟ สังหารทุกคนที่ขวางทางเขา? ไม่มีใครนอกจาก องค์ชายของเรา!

คะแนน 3.8
กรุณารอสักครู่...