ตอนที่แล้วREBORN 16: สะท้อนกลับ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปREBORN 18: สิ่งจำเป็น

ตอนที่ 17: ข้อเสนอ

 

“ครับท่านผู้บัญชาการลาร่า ข้ารู้ดีว่ามันอาจฟังดูแปลกประหลาดไปบ้างแต่นั่นคือสิ่งที่พวกข้าได้ประสบมาจริง ๆ” อ๊อบลองกุมขมับเพื่อพยายามเพิกเฉยต่ออาการปวดหัวอย่างรุนแรงขณะที่เขาพูดตอบรับออกไปเสียงดัง ในตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนเรือที่ลอยเหนืออยู่กลางอากาศซึ่งเป็นเวทที่พ่อมดไอย์มอนร่ายออกมา

 

“ข้าไม่…ไม่เลยครับ ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไมมันถึงได้ลุกมาเต้นรำแบบนั้น ข้าไม่เข้าใจภาษา…ครับท่านผู้บัญชาการลาร่า”

 

หลังออกห่างจากมังกรตัวเล็กมาจนถึงระยะที่คิดว่าปลอดภัยได้แล้วไอย์มอนก็อันเชิญเรืออวกาศลำหนึ่งออกมาเพื่อช่วยให้พวกเขากลับสู่นครยอวร์ได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้น

 

สิ่งสุดท้ายที่พวกเขาได้ยินจากการปะทะกันระหว่างมังกรและแวมไพร์คือเสียงกรีดร้องที่แสนเจ็บปวดจากแวมไพร์หญิง อ๊อบลองส่ายหัวด้วยความเวทนาแม้ว่าพวกเขาจะเป็นศัตรูกันก็ตาม ความเย่อหยิ่งที่เธอมีคือบ่อเกิดแห่งความหายนะ โชคดีที่อย่างน้อยพวกเขาในตอนนี้ก็สามารถหลบหนีออกมาได้ทันเวลา

 

แสงสีขาวส่องประกายออกมาจากดวงตาขณะที่อ๊อบลองพึมพำอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็มีสัญลักษณ์ลึกลับเกิดขึ้นรอบตัว เขาเรียกเวทโชคชะตาที่เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางที่สุดที่มีชื่อว่า‘ชะตาสัมพันธ์’ขึ้นมา

 

หลักการทำงานของคาถานี้คือการยินยอมให้ผู้รับและผู้ส่งสารเชื่อมต่อถึงกันและกันได้ชั่วคราวโดยที่อีกฝ่ายจะสามารถได้ยินและได้เห็นในสิ่งที่เกิดขึ้นกับอีกฝ่าย มันไม่ใช่การเชื่อมต่อที่สมบูรณ์แบบไปซะหมดเพราะมันยังมีข้อจำกัดทางประสิทธิภาพอยู่บ้างแต่ก็ถือว่าเป็นคาถาที่มีประโยชน์อย่างมากในการส่งมอบข้อมูลผ่านทางไกลกว่าหลายพันไมล์

 

การใช้คาถานี้จะไม่เสถียรเท่าไหร่นักที่สะพานโลกแต่กับบนพื้นโลกจริง ๆ มันสามารถทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบเท่าที่มันจะทำได้

 

“ครับ ท่านผู้บัญชาการ ได้ครับ” เขาก้มศีรษะพร้อมกับโบกมือไปมาโดยสัญชาตญาณ ลาร่าไม่ใช่คนที่ควรจะเข้าไปยุแหย่หรือทำให้เธอเกิดความรู้สึกขุ่นเคืองใด ๆ ขึ้นเป็นอันขาด

 

“พวกเราจะรอท่านอยู่ที่นครยอวร์ครับ” เขาถอนหายใจเมื่อการเชื่อมต่อสิ้นสุด ลาร่าได้เน้นย้ำเขาถึงเรื่องพ่อมดโชคชะตาทุกคนที่อยู่ในแถบบริเวณใกล้เคียงว่าให้พยายามออกค้นหาถึงที่มาของเหตุการณ์นี้ให้ได้เพื่อเป็นการขอบคุณต่อคาถาที่กราซิลทอล์ได้ร่ายออกมาในตอนนั้น

 

อ๊อบลองสูญเสียโอกาสที่จะสร้างความประทับใจให้กับลอร์ดแฮดเดรียนไปอย่างน่าเสียดาย ช่างเป็นเรื่องที่โชคร้ายมากจริง ๆ ถึงกระนั้นเขาก็ยังได้ทำงานกับคนในแผนกสายฟ้าดำนี้ต่อไปได้อีกชั่วระยะเวลาหนึ่ง

 

ไททันลอร์ดคลาสที่กำลังศึกษาเรื่องเวทมนต์ถูกสงสัยว่าเป็นผู้สอดแนมพันธมิตรกราร์ซึ่งถูกค้นพบที่เมสเซอร์  อ๊อบลองไม่มั่นใจในเรื่องรายละเอียดเท่าไหร่แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นทำให้เขาได้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ที่ลอร์ดแฮดเดรียนครอบครอง

 

ชายผู้นั้นกำจัดภูเขาไปกว่าสิบลูกออกจากแผนที่โลกได้ด้วยการร่ายเวทแค่เพียงคาถาเดียวและสามารถกำจัดไททันป่าเถื่อนอดีตสมาชิกจากแผนกแทรกซึมจากแผนกเวททั้ง 108 หน่วยไปได้อย่างง่ายดาย ศักยภาพของเขาในฐานะการเป็นดาวรุ่งของแผนกสายฟ้าดำนั้นยิ่งใหญ่มาก

 

เขาถอนหายใจอีกครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ อย่างไรซะเขาก็ยังมีโอกาสอยู่อีกในภายภาคหน้า

 

เขาเหลือบมองไปทางกราซิลทอล์ที่ยังคงไม่ได้สติด้วยความรำคาญใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองดูนักรบคนอื่น ๆ ที่ต่างก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยไปกว่ากัน บางคนนำเวชภัณฑ์ที่พวกเขานำติดตัวมาด้วยมารักษาตัวในขณะที่คนอื่น ๆ ก็ใช้ยารักษาโรคหรือยาฟื้นฟูทั่ว ๆ ไป

 

เหล่าพ่อมดสูญเสียความเป็นตัวเองไปชั่ววูบหนึ่งเนื่องการโจมตีของเหล่าแวมไพร์ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกผิดหวังที่ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้อย่างเหมาะสมฐานะ

 

อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาพบสิ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นตัวการการรบกวนของโชคชะตาได้แล้วดังนั้นมันจึงไม่สำคัญมากนัก เขาคิดพลางยักไหล่ ในขณะที่เสียงสะท้อนที่เขาสามารถตรวจจับได้ด้วยเวทโชคชะตาของเขาลดลงเรื่อย ๆ เขาคิดว่าเขาน่าจะยังสามารถติดตามสัตว์ร้ายตัวนั้นต่อได้อีกระยะหนึ่ง

 

เขากลับไปรำพึงเกี่ยวกับอนาคตอีกหนเพื่อพยายามคิดหาวิธีประจบประแจงแบบใหม่ในการขึ้นเป็นคนโปรดของลอร์ดแฮดเดรียน

 

 

“ท่านเป็นใคร?!” โดเรียนตะโกน ร่างกายของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนถึงความตึงเครียด ชายชราที่มีแสงสีขาวสีทองอยู่รอบตัวกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้แสดงออร่าที่บ่งบองถึงอันตรายใด ๆ ออกมา

 

‘อัสร่านี่มันอะไรกัน?’ เขาเอ่ยถามจินนี่ในตัวทันทีโดยไม่รอการตอบกลับจากอีกฝ่าย

 

‘ดูเหมือนจะเป็นโครงสร้างของเวทมนต์ จิตวิญญาณ และส่วนสร้างเวทวิญญาณที่ก่อตัวขึ้นหลังการตายของพ่อมดทรงพลัง คุณไม่สามารถดูดซับสิ่งนี้ได้ สิ่งนี้จะหายตัวไปเองภายในไม่กี่นาทีหรืออาจเป็นชั่วโมงนับจากนี้ซึ่งจะไม่เป็นอันตรายใด ๆ ต่อคุณอย่างแน่นอนค่ะ’ อัสร่าตอบกลับเข้ามาในทันทีโดนดึงข้อมูลจากสารานุกรมความรู้ที่บรรจุอยู่ในส่วนสร้างเวทวิญญาณของเขาเอง

 

“ข้ามีนามว่าฮอร์ฮาวิล แคนเดอร์ อดีตสมาชิกเผ่าแคนเดอร์แห่งจักรวรรดิผู้เลือกสรร” ชายชราตอบคำถามพร้อมพยักหน้าให้กับโดเรียน

 

ชายคนนั้นกำลังมองมาที่เขาด้วยท่าทีประหลาดใจ

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ท่านพ่อมดผู้น่านับถือ” โดเรียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเคารพ การทำตัวสุภาพไม่จำเป็นต้องออกแรงใด ๆ และในขณะที่อัสร่าบอกว่าพ่อมดผู้นี้ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้เขาจึงตัดสินใจกระทำการต่าง ๆ ด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น เขาไม่ควรหาเรื่องใด ๆ เพิ่มขึ้นอีกแล้วในตอนนี้

 

“เจ้ารู้จักข้างั้นรึ?” ฮอร์ฮาวิลเอ่ยถามพลางยกคิ้วอย่างสงสัย ปฏิกิริยาตอบกลับของมังกรในการได้ยินชื่อของเขาค่อนข้างแปลกไปจากที่คิดมากทีเดียว

 

“เมื่อไม่นานมานี้ข้าเพิ่งพบแหวนที่ท่านได้หลงเหลือเอาไว้จึงพลอยทำให้ข้าได้ยินเรื่องราวต่าง ๆ ของท่านมาบ้าง” เขาพยายามเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง

 

นัยน์ตาของพ่อมดเต็มไปด้วยความปิติยินดีในทันที

 

“อ่า เป็นเจ้านี้เองที่พบแหวนที่ข้าสร้างขึ้นมา แล้วแหวนนั่นอยู่ติดตัวกับเจ้าหรือไม่?” ชายชราถาม

 

“ไม่ครับ” โดเรียนส่ายหัว ทันทีที่เขาดูดซับพลังงานมาจากมันจนหมดเสร็จมันก็กระจายตัวออกเป็นชิ้น ๆ ไปในทันที

 

“อืม เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ มันไม่สำคัญอะไรอีกต่อไปแล้วล่ะ” พ่อมดชราวัยยักไหล่ขณะมองดูการกระทำแปลก ๆ สำหรับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่อยู่ตรงหน้า

 

“มีอะไรให้ข้ารับใช้งั้นหรือ?” โดเรียนเอ่ยถามฮอร์ฮาวิโดยที่เท้าของเขาลอยอยู่เหนือพื้นดิน ลูกบอลที่ส่องแสงสีทองสามารถมองเห็นได้ผ่านร่างที่โปร่งใสตรงบริเวณท้องซึ่งกำลังส่องแสงสลัว ๆ ออกมา

 

“ข้าอยากจะขอความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเจ้าสักหน่อย มังกรน้อย” ชายชราก้มศีรษะลงในเชิงขอร้องก่อนจะกล่าวต่อ

 

“โชคไม่ดีที่ข้าไม่อาจมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้อีกต่อไป วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายจากการตายของข้า เดิมทีข้าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาก็เพราะเจ้าไปปลดปล่อยออร่าที่คล้ายกันมากกับของข้าออกมา ข้าจึงเชื่อว่าเจ้าคือผู้สืบทอดที่มาจากเผ่าเดียวกัน อนิจจาที่ข้าคิดผิด” เขาถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ

 

“ที่ตรงนั้นภายใต้กิ่งไม้แห่งการรักษามีพ่อมดวัยเยาว์ที่บาดเจ็บสาหัสอยู่คนหนึ่ง แม้ลักษณะระหว่างข้าและเขาจะไม่ตรงกันแต่เขาก็เป็นพ่อมดคนเดียวที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงแห่งนี้ ข้าตัดสินใจที่จะให้พ่อมดผู้นั้นมาเป็นผู้สืบทอดต่อจากข้า เช่นนั้นความรู้ของข้าจะได้คงอยู่ต่อไป” ฮอร์ฮาวิลผายมือที่เลือนร่างไปทางด้านข้าง

 

โดเรียนมองดูกองกิ่งไม้ที่มองดูก็รู้ว่ามันไม่ได้เติบโตขึ้นจากพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ การเติบโตของมันเต็มไปด้วยแสงสีขาวจาง ๆ

 

“ข้าต้องขออภัยที่ได้ปลุกให้ท่านตื่นขึ้นมาก่อนถึงวันที่สมควร อย่างไรก็ตามชะตากรรมของพ่อมดผู้นั้นก็ไม่อาจเลี่ยงได้ ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดงั้นหรือ?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงสงบและไม่ได้ตั้งใจที่จะหยาบคายแต่อย่างใด แต่เพราะเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับยาหรือการรักษาจึงไม่สามารถช่วยเหลือผู้ที่บาดเจ็บสาหัสได้ นอกจากนี้เขายังมั่นใจมากอีกว่าพ่อมดที่กำลังจะสิ้นใจนั้นเป็นหนึ่งในผู้ที่พยายามจะจับตัวเขา

 

เขาสังเกตเห็นได้ว่าหนึ่งในพ่อมดที่มาด้วยในตอนนั้นคือคนที่เคยเห็นเขาในร่างซาลาแมนเดอร์แดงมาก่อน เขาคิดว่ามันไม่มีความจำเป็นใด ๆ เลยที่จะต้องไปช่วยคนที่พยายามจะฆ่าหรือจับเขาเช่นนี้

 

นัยน์ตาของเขาแข็งกร้าวดั่งความคิดในใจ บนโลกใบนี้ไม่สามารถทำให้เขาเป็นคนดีได้เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไหวหวั่นอยู่ในใจเช่นกัน

 

“มังกรเช่นเจ้าช่างเป็นสายเลือดที่มีชีวิตชีวาอย่างน่าอัศจรรย์ คาถาที่พ่อมดวัยเยาว์ผู้นั้นกำลังใช้อยู่เป็นคาถารักษาที่สมควรแล้วแต่ก็เป็นคาถาที่ยังขาดสาระสำคัญอยู่มาก หากเจ้ายินยอมสละเลือดส่วนหนึ่งของเจ้าให้กระจายไปตามกิ่งก้านไม้นั่นมันจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพเพียงพอที่จะช่วยต่อชีวิตเขาได้ เจ้าจะไม่เป็นอันตรายใด ๆ ต่อการเสียสละในครั้งนี้อย่างแน่นอน” ฮอร์ฮาวิลตอบกลับ

 

“ข้าไม่ต้องการร้องขอสิ่งใดจากเจ้า หากเจ้าเห็นด้วยที่จะช่วยให้ข้ามีผู้สืบทอดต่อข้ายินดีมอบสมุนไพรวิเศษที่เป็นหนึ่งในสมบัติ 2  – 3 อย่างที่ข้าซุกซ่อนไว้ก่อนตายแก่เจ้า ข้ามีสมุนไพรวิเศษเกือบ 200 ชนิดซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นสมุนไพรที่ทรงพลังอย่างมาก มันจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้าอย่างแน่นอนแม้เจ้าจะอยู่ในรูปแบบการเติบโตที่แปลกประหลาดมากก็ตาม”

 

สมุนไพรวิเศษคือทรัพยากรทรงพลังที่เหล่าสัตว์ใช้พึ่งพาในการเติบโต สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสัตว์มาสเตอร์คลาสและแกรนด์มาสเตอร์คลาสที่ต้องการเติบโตขึ้นเป็นสัตว์ร้ายลอร์ดคลาสหรือคิงคลาส

 

สมุนไพรวิเศษจะงอกเงยอยู่ตามธรรมชาติทั่วโลกซึ่งเป็นหนึ่งในกฎธรรมชาติของจักรวาล ไม่มีใครรู้ถึงจำนวนที่สามารถค้นพบได้ เหตุผลที่แน่นอนสำหรับเรื่องนี้คือสิ่งใดก็ยังไม่มีใครเข้าใจเหมือนกัน

 

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสมุนไพรวิเศษจะมีคุณสมบัติเท่าเทียมกันไปเสียหมด บางชนิดก็อาจมอบพลังให้อย่างมหาศาล ในขณะที่บางชนิดก็อาจมอบพลังที่นำพาไปยังองค์ประกอบต่าง ๆ เช่นอาจสร้างไหวพริบให้กับผู้ที่ได้ทานเข้าไป

 

สำหรับร่างมังกรของโดเรียนในตอนนี้สิ่งนี้จะเป็นรางวัลที่มีค่าอย่างมากแม้ว่าสมุนไพรวิเศษทั้งหมดจะเป็นประเภทที่แย่ที่สุดก็ตาม

 

อย่างไรก็ตามโดเรียนยังคงรักษาสีหน้าที่เคร่งขรึมเหมือนตอนเล่นไพ่โป๊กเกอร์โดยได้ความความช่วยเหลือจากความจริงที่ว่าเขาไม่ทราบวิธีการแสดงสีหน้าอารมณ์ต่าง ๆ บนใบหน้านี้ 

 

“สมุนไพรวิเศษเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มาก แต่ถ้าท่านต้องการส่งต่อความรู้เกี่ยวกับเวทมนต์เหตุใดท่านถึงไม่ส่งมอบให้พวกเราทั้งคู่แทน? เช่นนั้นท่านก็จะสามารถมอบสมุนไพรวิเศษให้แก่ผู้สืบทอดของท่านเพื่อใช้ประโยชน์ต่อไปได้ และข้าเต็มใจอย่างยิ่งที่จะรับสิ่งนี้เป็นรางวัลตอบแทน” ดวงตาโดเรียนเป็นประกายในขณะที่เขาจินตนาถึงภาพของตัวเองขณะกำลังทำการร่ายคาถาไปทางซ้ายทีขวาที

 

วิญญาณที่ลอยอยู่กลางอากาศส่ายหัว

 

“เป็ดน้อย ถ้าเป็นไปได้ข้าเองก็อยากจะเลือกทางเลือกนั้นเช่นกันแต่น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ในการส่งมอบความรู้ของข้าไปยังผู้อื่นข้าจำเป็นต้องสละสิ่งที่เหลืออยู่ในแก่นแท้ของข้าออก หรืออีกนัยหนึ่งคือหมายถึงการฆ่าข้าให้ดับสิ้น มันไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะสามารถทำได้ถึง 2 หน” ชายชราอธิบาย

 

“ยิ่งไปกว่านั้นจิตวิญญาณของเจ้าจะไม่สามารถรับมรดกที่ข้าเหลืออยู่ไว้ได้ ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้าไม่เคยศึกษาเรื่องเวทมนต์และยังไม่เคยสัมผัสกับการล้างบาปของจิตวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับเวทมนต์มาก่อน การยอมรับมรดกของข้าจะเป็นการกำจัดวิญญาณของเจ้า”

 

โดเรียนขมวดคิ้ว แม้จะได้ยินเช่นนั้นแต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้

 

“จิตวิญญาณของข้ามีความเป็นเอกลักษณ์มากเท่าที่ส่วนสร้างเวทวิญญาณจะสร้างให้ได้ ท่านแน่ใจเรื่องนั้นได้อย่างไร?” 

 

ฮอร์ฮาวิลหยุดแล้วจ้องมองเขาอย่างใกล้ชิด

 

“ในขณะที่เจ้ากำลังอยู่ในช่วงการเติบโตที่แปลกประหลาดตอนนั้นคือช่วงเวลาเดียวกันกับที่ข้าใช้เวลาสื่อสารกับพ่อมดที่บาดเจ็บ” เขาค่อย ๆ พูดอย่างช้า ๆ ขณะจ้องมองไปที่โดเรียน

 

“ข้าได้รับแจ้งว่าเจ้าคือศูนย์กลางของการสืบค้นที่ยิ่งใหญ่ซึ่งก็คือการรบกวนของโชคชะตา” ชายชราลูบเคราสีขาวยาวของตัวเอง ดวงตาของเขาโตขึ้นเล็กน้อยเมื่อจ้องมองมาที่โดเรียนก่อนจะมองผ่านเลยไป

 

“และเมื่อข้าได้มองดูเจ้าอย่างใกล้ชิดนี้แล้ว…ข้าก็รู้สึกถึงจิตวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าได้ แม้ว่าสาขาการศึกษาของข้าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับโชคชะตาโดยตรงแต่หลังจากการขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของแสงแห่งดาวได้แล้วนั้นก็ทำให้ข้ามีวิสัยทัศน์ของโลกที่กว้างใหญ่ซึ่งมันทำให้ข้าสามารถมองผ่านสิ่งต่าง ๆ ไปได้ และในขณะที่ข้าอยู่ในร่างไร้ตัวตนเช่นนี้จิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ได้กลายเป็นที่สิ่งที่ชัดเจนสำหรับข้าไปโดยปริยาย” เขาโบกมือตัวเองผ่านร่างกายที่โปร่งเปล่า

 

“ข้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องโชคชะตา แต่ข้าก็สามารถบอกได้ว่าชะตากรรมที่บิดเบี้ยวจะพากันเกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวเจ้า ทั้งผู้คนและเหตุการณ์ต่าง ๆ จะถูกดึงเข้ามาหาเจ้าด้วยเหตุผลที่ไม่อาจอธิบายได้ สิ่งแปลก ๆ จะเกิดขึ้นรอบตัวเจ้าไปหมด … การพบกันระหว่างเราเองก็อาจเป็นผลมาจากสิ่งนั้นเช่นกัน” ชายชราส่ายหัว

 

“อย่างไรก็ตามนั่นไม่ได้หมายความว่าวิญญาณของเจ้าจะเป็นสิ่งที่เหมาะสมกับมรดกของข้า แม้เจ้าจะมีความเป็นเอกลักษณ์แต่เจ้ายังไม่เคยผ่านพิธีการล้างบาปซึ่งเป็นกฏขั้นพื้นฐานที่สุดจากกฎของจักรวาลที่เกี่ยวกับเวทมนต์ หากปราศจากสิ่งนี้แล้วก็เป็นไปไม่ได้เลยที่มรดกของข้าจะหยั่งรากที่เจ้าได้” 

 

โดเรียนขมวดคิ้ว

 

‘อัสร้า ฉันสามารถเรียนเวทมนต์ได้หรือไม่?’ เขาถามคำถามทั่วไปที่เขานึกถึงมาตลอดแต่ไม่เคยถามออกไปอย่างจริงจัง

 

“ได้แน่นอนค่ะ แม้ว่ารูปแบบและวิญญาณในปัจจุบันจะไม่เหมาะสมสำหรับมันแต่ด้วยการดูดซับสายเลือดของสิ่งมีชีวิตที่มีความชำนาญหรือมีความสามารถในการใช้เวทมนต์ ทั้งความเข้าใจและการใช้เวทมนต์นั้นก็จะง่ายขึ้นมาก กระนั้นจิตวิญญาณของคุณจะต้องได้รับการล้างบาปจากกฎของจักรวาลนี้เหมือนพ่อมดคนอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน” อัสร่าตอบกลับอย่างใจเย็น

 

เขาขมวดคิ้วอีกครั้ง ดุเหมือนว่าเขาจะสามารถเรียรู้เวทมนต์ได้แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นแบบพ่อมดอย่างสมบูรณ์ เขาไม่เต็มใจที่จะให้พ่อมดชราวัยผู้นี้รู้เกี่ยวกับความสามารถพิเศษของเขาและดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มีโอกาสเลยในการหารูปแบบที่เหมาะสมมาแทนที่ในตอนนี้

 

“ท่านไม่มีสิ่งประดิษฐ์ เครื่องมือวิเศษ หรือสมบัติที่ช่วยให้มีพลังเวทมนต์เลยงั้นหรือ?” เขาเอ่ยถาม เขาสามารถทานสมุนไพรได้เพียงสายพันธ์เดียวต่อวันดังนั้นการเติบโตที่เขาจะได้รับจากสมุนรไพวิเศษนั้นสิ่งสำคัญที่สุดเลยคือมันค่อนข้างใช้เวลานาน

 

ชายชราถูคางของตัวเองแทนการตอบกลับ

 

“สิ่งที่ข้าใช้ไปส่วนใหญ่ก็มาจากเวทมนต์ของข้าเองทั้งนั้น ข้ามีสมบัติ 2 – 3 อย่างที่มีพลังเวทมนต์แต่ก็ไม่มีสาระสำคัญอะไร พ่อมดส่วนใหญ่ไม่ได้พึ่งพาวัตถุภายนอกนักหรอก” นั้นใดนั้นเองพ่อมดที่ถูกโดเรียนกระตุ้นก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กระทันหัน

 

“ในขณะที่ข้าไม่มีสมบัติเป็นพิเศษแต่ข้ารู้ที่ตั้งสมบัติขนาดใหญ่บนดาวเคราะห์บ้านเกิดของข้า” เขายิ้มให้กับโดเรียน

 

“มีสมบัติแห่งความจริงที่มีพลังเวทอยู่ หากเจ้าตกลงที่จะช่วยผู้สืบทอดของข้า ข้าจะส่งข้อมูลเฉพาะเกี่ยวกับสถานที่พร้อมกับมอบสมุนไพรวิเศษ 200 ชนิดที่ข้ายังคงเก็บไว้ให้เจ้า”

 

ดวงตาของโดเรียนเป็นประกายขึ้นมาในทันทีด้วยความตื่นเต้นขณะพิจารณาถึงข้อเสนอต่าง ๆ อย่างรอบคอบ สิ่งที่เขาต้องยอมคือการเสียสละเลือดเล็ก ๆ น้อย ๆ จากนั้นเขาจะได้รับรางวัลใหญ่ทันทีและตามมาด้วยโอกาสในการได้รับรางวัลใหญ่ในภายหลัง ตราบใดที่เขาปฏิบัติตามอย่างระมัดระวังเขาไม่เห็นข้อเสียใด ๆ จากข้อเสนอนี้เลย

 

สำหรับพ่อมดที่เป็นศัตรูกับเขานั้น…ตอนนี้เขาคือมังกรมาสเตอร์คลาส เขาไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ ต่อมนุษย์คนนั้นเลยอีกทั้งเขายังวางแผนที่จะหลบหนีไปจากที่นี่ทันทีหลังจากจบเรื่องราว

 

“เช่นนั้นก็ส่งมอบสมุนไพรวิเศษของท่านมาก่อนแล้วข้าจะยอมร่วมมือด้วย!”

 

 

 

 

ห่างออกไปหลายพันไมล์ ชายหญิงคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความสะบักสะบอมได้ขอโดยสารผ่านเวียนคาราวานขนาดใหญ่ที่ทำจากโลหะแปลก ๆ และส่วนประกอบบางชิ้นที่ทำจากไม้

 

เกวียนเหล่านี้กำลังออกจากประตูหลักของเมืองที่มีขนาดใหญ่มากของอาณาจักรเทนดอวร์ อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจาก 1 ใน 3 บนโลกแฮสนอร์ท,นครยัม เมืองนี้ขึ้นชื่อในเรื่องของหลังคาและถนนที่สวยงามซึ่งสร้างมาจากดินสีหลากหลายชนิด

 

“อดทนไว้ ไกอา….” บรูตัสพึมพำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลขณะที่เขามองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของสหาย ไกอานอนพักผ่อนอยู่ในห้องส่วนตัวของกองคาราวานซึ่งในตอนนี้เธอยังคงไม่รู้สึกตัวใด ๆ ร่างกายของเธอยังดูปกติทุกอย่าง มีแค่เพียงสีผิวที่ซีดเซียวลงกว่าเดิมไปบ้าง

 

เขาหันหน้าไปทางหน้าต่างเพื่อมองด้านข้างของถนน

 

เบื้องหน้าของเขาคือสะพานโลกขนาดใหญ่ที่กว้างกว่า 60 ไมล์และเต็มไปด้วยทุ่งกว้าง

 

“เกือบถึงแล้วไกอา เจ้าต้องแข็งใจไว้ก่อน” เขาพูดในขณะที่สายตาก็เริ่มพร่ามัว

 

“อีกเพียง 1 สัปดาห์เราจะสามารถขอความช่วยเหลือให้เจ้าและแจ้งสารไปยังไฮลอร์ดได้”

คะแนน 4.7
กรุณารอสักครู่...