ตอนที่แล้วตอนที่ 72: อารยธรรมการฝึกฝน (2)
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปตอนที่ 74: ขัดเกลาหัวใจ (2)

ติดตามการแจ้งเตือนตอนใหม่ที่แฟนเพจ

Facebook Fanpage กดเลย

••••••••••••••••••••

นิยายอื่นที่ทางค่ายแปล

สารบัญ ARK [จบแล้ว]

สารบัญ โกลาหลแห่งอสนีบาต

สารบัญ ราชันเทพเก้าสุริยัน

สารบัญ จอมเวทอหังการ

••••••••••••••••••••

ตอนที่ 73: ขัดเกลาหัวใจ (1)

 

ปีศาจหมาป่าสั่นเทาตั้งแต่หัวจรดเท้า เหงื่อเย็นหยดลงเป็นจำนวนมาก แต่ว่า โจวถิงถิงไม่มีสีหน้าหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว เธอเพียงมองฉือหยางอี้ด้วยสายตาทอประกาย

“หลังออกจากเขตไป๋ ฉันจะให้โอกาสสุดท้าย” ฉือหยางอี้พ่นควันออกมาอย่างแผ่วเบา มองพวกมันถูกพัดไปกับสายลม เขากล่าวอย่างเฉยชาว่า “ตอนนี้ พวกคุณสามารถเลือกที่จะไปได้ทันที แต่เมื่อถึงตอนนั้น ต้องทิ้งรอยประทับในสัมผัสวิญญาณของฉันเอาไว้ เหมือนกับที่หลี่จงเหยียนโดน”

“แต่ว่า พวกคุณสามารถเลือกเดินไปพร้อมกับฉันได้”

“ตอนนี้…” เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และขยี้ก้นบุหรี่ มองทั้งสองอย่างเย็นชา “พวกคุณรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน รู้ว่าฉันถูกล่า พวกคุณทราบภูมิหลังของอีกฝ่าย ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว ติดตามฉันหรือตาย”

“ฉันจะยอมติดตามท่านค่ะ!” ก่อนฉือหยางอี้จะกล่าวจบ โจวถิงถิงคำนับทันที “ตั้งแต่ฉันเห็นท่านเป็นครั้งแรก ฉันรู้ว่ามีแต่ต้องติดตามท่านเท่านั้น มีแต่ท่านที่สามารถชี้นำฉันได้! หลายวันมานี้ ฉันเห็นแล้วว่าท่านโหดเหี้ยมแค่ไหน! ฉันเชื่อในทางเลือกของตัวเอง!”

ฉือหยางอี้ยิ้มและเอนศีรษะ โจวถิงถิงเม้มริมฝีปากขณะเดินมาอยู่ด้านข้าง เขาไม่พูด เพียงแค่มองปีศาจหมาป่าอย่างสงบ “ฉันยังไม่รู้ชื่อนายเลย”

“ฉะ-เฉิงเจี้ยนเฟิง…” ปีศาจหมาป่าไม่กล้ามองตรงไปที่อีกฝ่าย ศีรษะก้มต่ำ ผ่านไปสักพัก เขากล่าวว่า “ทะ-ทำไมนายถึงบอกเรื่องนี้กับพวกเรา?”

“แค่บอกให้รู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่สนุกกับการฆ่า” ฉือหยางอี้กล่าวด้วยความคร่ำครวญเล็กน้อยและถอนหายใจออกมา “บางครั้ง ผู้คนเลือกสถานที่เลวร้ายที่สุดในช่วงเวลาเลวร้ายที่สุดเพื่อปรากฏตัวต่อหน้าใครบางคนที่พวกเขาควรแสดงตัวให้น้อยที่สุด เพราะแบบนั้นผู้คนถึงมีเหตุผลให้ฆ่า”

“ถ้านายไม่เลือก ฉันก็ต้องขอโทษด้วย ถ้ามีพินัยกรรมสั่งเสีย บอกมาตอนนี้ได้เลย ฉันจะส่งให้นายไปสบายชั่วนิรันดร์โดยไม่ต้องเจ็บปวด แถมยังช่วยให้สมปรารถนาได้อีกด้วย”

ริมฝีปากของปีศาจหมาป่าสั่นสะท้าน เขายังหนุ่ม ไม่เคยออกจากเมือง ไม่รู้ว่าผู้ฝึกฝนที่แท้จริงเป็นอย่างไร ตอนนี้ ในปี 2019 เขาจะจดจำวันนี้ไปชั่วชีวิต เขาได้ขยายขอบเขตเกี่ยวกับผู้ฝึกฝนที่แท้จริงแล้ว

ถึงโหดเหี้ยม แต่ยังมีความเห็นใจ มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่เป็นเทพ ไม่เชื่อและให้ความเคารพพระเจ้าองค์อื่น พวกเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมตลอดเวลา ทุกเหตุการณ์มีอิทธิพลต่อการฝึกฝน ตราบที่พวกเขาไม่ละเมิดคติของตัวเอง ย่อมหาทางรับมือได้

เขาเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้เป็นอย่างดี

มิตรภาพงั้นหรือ? ไม่ เขาเพียงแค่มองด้านเดียว ไม่มีอะไรนอกจากความร่วมมือเพียงหนึ่งครั้ง แต่ว่า เขารู้ความลับของอีกฝ่ายและตัวตนของคนที่มาล่า! ฉือหยางอี้มี 101 เหตุผลที่จะฆ่าเขา

ถ้าการฝึกฝนของเขาสลับกับของฉือหยางอี้ เช่นนั้นเขาจะตัดสินใจไปขณะยังอยู่ในท้องของคางคกแล้ว

“ผม… ขอสาบานว่าจะจงรักภักดี…” เฉิงเจี้ยนเฟิงกัดฟัน หมอกสีขาวยังคงปลดปล่อยออกจากเจ็ดรูทวาร เพียงพริบตา หมาป่าตัวน้อยแสนประณีตปรากฏต่อหน้าฉือหยางอี้

ฉือหยางอี้กัดนิ้วอย่างเงียบงันก่อนหยดเลือดตกลงสู่พื้นผิวของหมาป่าตัวน้อย เฉิงเจี้ยนเฟิงสั่นสะท้านไปทั่ว สัมผัสที่ยากจะบรรยายพลันปรากฏขึ้นภายในสัมผัสวิญญาณ มันเหมือนกับ… มีสองความคิดในสัมผัสวิญญาณ เขาสามารถสัมผัสฉือหยางอี้ได้อย่างเลือนราง ฉือหยางอี้คงอยู่ภายในสัมผัสวิญญาณของเขาเช่นกัน

ฉือหยางอี้หลับตา ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว เขาเพียงต้องรออีกหลายวันเพื่อเริ่มการฝึกฝน

สี่วันต่อมา ภายในป่า

ในห้องใต้ดินของกระต๊อบสองชั้นใกล้สระปลา ฉือหยางอี้มองก้อนธุลีสีเงินในฝ่ามือ พึมพำกับตัวเองไปมา

ขณะวางธุลีใต้จมูกและสูดดมเข้าไป กลิ่นสดชื่นแล่นเข้าสู่สัมผัส มันเหมือนกับกลิ่นกำจายหลังจากฝนตกในป่าไผ่ช่วงฤดูวสันต์ที่สามารถทำให้ผู้คนมึนเมาได้ แต่ว่า กลิ่นนี้เรียบง่ายและงดงาม แฝงด้วยความโบราณ

ขณะใช้นิ้วชี้สัมผัส เขาวางมันเข้าปากเพื่อลิ้มรส มันเข้าสู่ปาก จากนั้นเปลี่ยนสภาพ หยดฝนคล้ายกับรวมตัวกันเป็นน้ำ เมื่ออยู่ในปาก มันหลงเหลือรสชาติสดชื่นเอาไว้ยิ่งกว่าการเคี้ยวหมากฝรั่ง ราวกับต่อมรับรสทั้งหมดเปิดออกในพริบตา

ห้องใต้ดินไม่มีสายลมพัดเข้ามา เพียงแค่สามวัน หลี่จงเหยียนหาซื้อมาได้ บ้านหลังนี้เคยใช้ประกอบธุรกิจผักดอง เพราะหลี่จงเหยียน พวกเขาจึงมีห้องใต้ดินขนาดพอเหมาะ

พื้นที่เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 700 ฟุตและสูงสี่เมตร เดิมที มันควรจะเป็นพื้นที่มืดมิดที่เต็มไปด้วยกลิ่นแปลกประหลาด แต่ตอนนี้ กลิ่นกำจายสดชื่นจากหุบเขาวสันต์อบอวลในอากาศ พื้นไม่เป็นหินชนวนราคาถูกที่ครอบครัวชนบทใช้อีกต่อไป แต่ถูกแทนที่ด้วยชั้นไม้ของจริง ด้านบน ชั้นพรมสีชาดอ่อนถูกปูเอาไว้ ตอนแรก ด้านบนส่องสว่างด้วยแสงไฟนีออน แต่ถูกเปลี่ยนเป็นโคมไฟระย้าคริสตัลสี่ถึงห้าอัน ชิ้นส่วนอักษรประดิษฐ์และภาพวาดที่ไม่รู้แหล่งที่มาแขวนอยู่บนกำแพง ดูสละสลวยและมีรสนิยม

หลี่จงเหยียนยืนอยู่ด้านข้างด้วยความประหม่า เขาตกแต่งทั้งหมดนี้ด้วยการใช้จ่ายในจำนวนที่ไม่อยากจะคิด แต่ว่า เขาเข้าใจมากขึ้นว่าหญ้าน้ำค้างแข็งคือหนทางอยู่รอด ถ้าสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถสร้างความยินดีกับมารร้ายตรงหน้าได้ เช่นนั้นเมื่อถึงเวลา

มีความเป็นไปได้ว่าหลังจากนี้ไม่นาน ใครบางคนจะพบซากศพคางคกขนาดราวนี่สิบถึงสามเมตรอยู่ในห้องใต้ดินนี้

“ระดับสูง” ฉือหยางอี้หยิบกล่องที่เต็มไปด้วยผงและวางไว้ด้านข้างอย่างพึงพอใจก่อนพยักหน้า “หญ้าน้ำค้างแข็งแตกหน่อตอนเที่ยงคืน เมื่อแสงตะวันแรกสาดส่อง ลมปราณจะหายไป ในกรณีที่สัมผัสกับร่างกายมนุษย์ มันจะเหี่ยวเฉาทันที มันสามารถเติบโตได้ในสถานที่เป็นกรดสูงเท่านั้น…”

ฉือหยางอี้ชำเลืองมองหลี่จงเหยียน “ฉันจะไม่ถามเรื่องวิชาลับ แต่ว่า นายสร้างพื้นที่ต่างมิติภายในท้องตัวเองได้ยังไง?”

“นายท่านปราดเปรื่องเรืองปัญญายิ่งนัก” หัวใจของหลี่จงเหยียนพองโตขณะกลืนน้ำลาย หัวเราะน่าเกลียดออกมา “ผมเลือกหญ้าน้ำค้างแข็งนี้ที่ใช้เวลาฝึกฝนมาหลายสิบปี นกขมิ้นจะทำหน้าที่เก็บเกี่ยว จากนั้นใส่ไว้ในภาชนะเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง… นี่คืองานละเอียดอ่อน…”

ความหมายจากคางคกไปถึงมนุษย์นั้นชัดเจน คุณอยากฝึกฝนหรือ? มีแต่ฉันที่สามารถทำแบบนี้ได้ ฉันยังเป็นประโยชน์อยู่! อย่าฆ่าฉันเลย!

ฉือหยางอี้ยิ้ม ตั้งแต่แรก เขาไม่คิดจะฆ่าอีกฝ่ายอยู่แล้ว เทียบกับหลักคำสอนการเล่นแร่แปรธาตุนิรันดร์ ชีวิตเล็กจ้อยของหลี่จงเหยียนไม่มีค่าแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

“นายได้พิสูจน์คุณค่าตัวเองแล้ว”

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา หลี่จงเหยียนรู้สึกได้ว่าทั่วร่างกายผ่อนคลายลง เขาแทบนั่งลงกับพื้น ขยับเขยื้อนไม่ได้ ตลอดการเดินทาง มีหัวใจเหมือนถูกแขวนอยู่บนเส้นด้าย! เขาพยายามสุดความสามารถเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดี ตอนนี้เขารู้สึกว่าชีวิตได้กลับคืนมาแล้ว

ต่อมา… คือดูว่าสัญญาสามารถถูกลบล้างได้หรือไม่ ถึงแม้ความหวังจะไม่แน่ชัด แต่ระยะเวลาไม่น่ายาวนานหรือเปล่า?

“และคนอื่นล่ะ?” ฉือหยางอี้ถาม

“พวกเขาไปโรงเรียน…” หลี่จงเหยียนมองสีหน้าของฉือหยางอี้และตอบ “คุณฉือ พวกเขายังอยู่ในวัยเข้าโรงเรียนมัธยมต้นและโรงเรียนมัธยมปลาย… ไม่มีครูดีคอยชี้แนะการฝึกฝน ในเมื่อตอนนี้คุณกำลังจะเก็บตัวเช่นกัน ทางเลือกที่ดีที่สุดของเขามีแต่พึ่งมหาลัยการฝึกฝนเพื่อแสวงหาความก้าวหน้าและรอให้คุณออกจากการเก็บตัว”

ฉือหยางอี้พยักหน้า ตอนนี้ เขายังไม่มีแรงจูงใจจะดูแลคนอื่น

“ต่อไป ซื้อของให้ฉันหน่อยสิ” เขาดีดนิ้ว “ฉันพูด นายจด”

หลังจากหลี่จงเหยียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เขาหูผึ่งเพื่อตั้งใจฟัง จริงอยู่ว่าลึก ๆ เขาไม่พอใจและอยากจะหนีไปให้พ้น แต่เขาไม่สามารถเผยร่องรอยดังกล่าวในตอนนี้ได้!

ถ้าถูกเผยออกมา เขามั่นใจมากเลยว่าชายหนุ่มที่กำลังพูดอยู่นี้จะทำให้ประสบกับฝันร้ายเหมือนเมื่อสามปีก่อน

            “ดอกไฮด์เดรนเยียสิบชั่ง

“ปลายไม้เฉาเทียนสิบชั่ง”

“เปลือกผลซินนาบาร์หนึ่งชั่ง

“เมล็ดห้าเหลี่ยมสามชั่ง”

ขณะหลี่จงเหยียนบันทึกวัตถุดิบหายากจำนวนมากกว่ายี่สิบรายการ ความสงสัยในใจยิ่งมากขึ้น ของเหล่านี้คล้ายกับคุ้นเคยนัก… เขาเคยได้ยินจากที่ไหนกันนะ

“เข้าใจยัง?” เสียงของฉือหยางอี้ดังขึ้นอีกครั้ง หลี่จงเหยียนหักห้ามใจทันที

ขณะไอพร้อมรอยยิ้ม เขากล่าวว่า “ผมจดทั้งหมดแล้ว ผมจะอ่านทวนอีกรอบ นายท่านสามารถดูได้ว่ามีอะไรตกหล่นหรือเปล่า”

ดอกไฮด์เดรนเยียสิบชั่ง ปลายไม้เฉาเทียนสิบชั่ง เปลือกผลซินนาบาร์หนึ่งชั่ง เมล็ดห้าเหลี่ยมสามชั่ง… นะ-นี่มัน!” เมื่อเขาบันทึกรายการเหล่านี้ ความสนใจกระจัดกระจาย ตอนแรกไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้เขากำลังอ่านอยู่ เมื่อเชื่อมโยงกับหญ้าน้ำค้างแข็ง เหงื่อเย็นปลดปล่อยจากทั่วร่างกายด้วยความหวาดกลัว!

นี่คือสูตรสร้างยาเม็ดอายุวัฒนะเพิ่มพละกำลังวิญญาณ!

สูตรโบราณยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้ มีเพียงเคล็ดการเล่นแร่แปรธาตุที่หายไป! ผู้ฝึกฝนสมัยใหม่ที่ฉลาดจะเก็บวิธีสร้างยาเม็ดเหล่านี้เพื่อเปลี่ยนให้กลายเป็นยาเม็ดอายุวัฒนะหรือแคปซูล

ด้วยชีวิตของผู้ฝึกฝน มียาเม็ดอายุวัฒนะหรือแคปซูลจำนวนไม่มากที่สามารถฉีดหรือกินเข้าไปได้ ยาบางชนิดมีพิเศษ ถึงแม้การฝึกฝนคล้ายกับรวดเร็ว แต่การใช้ยาเม็ดอายุวัฒนะเกิดขีดจำกัดจะทำให้คุณสมบัติยาเม็ดอายุวัฒนะไปอุดตันเส้นลมปราณ ท้ายที่สุด การสั่งสมจำนวนมากทำให้ดึงออกมาได้ยาก ส่งผลให้การฝึกฝนของคนคนนั้นหยุดลงเมื่อถึงระดับหนึ่ง

แต่ว่า การเล่นแร่แปรธาตุของเต๋ารุ่งเรืองมาหลายพันปี งานฝีมือดังกล่าวไม่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวถึงแม้จะมีความเสี่ยงจากการวัดหรือการทดสอบเล็กน้อยก็ตาม!

นักปรุงยาอายุวัฒนะยิ่งใหญ่สมัยใหม่ล้วนรู้เรื่องนี้ ยาเม็ดอายุวัฒนะที่แท้จริงสามารถใช้ได้บ่อยครั้งเพื่อฟื้นฟูบาดแผลของร่างกายและบำรุงการฝึกฝนของผู้ใช้เป็นอย่างดี! แต่ว่า มียาเม็ดอายุวัฒนะที่ผู้ฝึกฝนทุกคนไม่สามารถละลดได้!

ยาเม็ดอายุวัฒนะที่ใช้สำหรับการเลื่อนขั้น

ยกตัวอย่างเช่น หวังปู้สือครอบครองสูตรการเล่นแร่แปรธาตุยาเม็ดหีนยานสะเทือนโลกา ชื่อโบราณของมัน… คือยาเม็ดระดับการก่อตั้งรากฐาน!

และยังมียาเม็ดหวนคืนความเป็นความตายที่หิมะสีชาดเคยกล่าวถึง ชื่อโบราณของมันคือยาเม็ดระกับการก่อรูปแกนกลาง!

ของเหล่านี้คือสิ่งที่ผู้ฝึกฝนต่อสู้แย่งชิงกันมา! โดยเฉพาะผู้เฒ่าอมตะเหล่านั้นที่เผชิญหน้ากับความตายในช่วงท้ายของชีวิต ยึดติดเพียงเลื่อนขั้นสู่พลังที่ใหญ่ยิ่งกว่า!

ยาเม็ดอายุวัฒนะเพิ่มพละกำลังวิญญาณคือหนึ่งในของเหล่านี้! ผู้ฝึกฝนคนใดที่กำลังจู่โจมพรมแดนขนาดเล็กจะเจอ “ขีดจำกัดร่างกาย” ถึงไร้รูปร่างแต่ยังเป็นวัตถุดิบ มีเพียงทำให้แตกสลายเท่านั้นถึงสามารถเข้าสู่พรมแดนใหม่ได้

ยาเม็ดอายุวัฒนะเพิ่มพละกำลังวิญญาณเพิ่มระดับการควบรวมปัจจุบันของสัมผัสวิญญาณผู้ฝึกฝน หลังจากใช้แล้ว อัตราการเลื่อนขั้นจะเพิ่มขึ้นจากเดิมถึง 10%!

ขณะมึนงง หลี่จงเหยียนมองฉือหยางอี้ ความคิดภายในหัวใจเปลี่ยนไปแทบจะในพริบตา! ถ้า หาก ฉือหยางอี้คือนักเล่นแร่แปรธาตุ เช่นนั้นก็จะไม่เป็นอันตรายกับคนอื่นน่ะสิ! ยังไม่รวมเรื่องสัตว์เลี้ยงปีศาจอีก… เขาถึงขั้นยอมเป็นสัตว์เลี้ยงด้วยตัวเอง!

ผู้ฝึกฝนที่ประสบความสำเร็จทุกคนมีนักเล่นแร่แปรธาตุชื่อกระฉ่อนหนุนหลังอยู่ นี่คือสิ่งที่พูดถึงในโลกการฝึกฝน ไม่ใช่เรื่องที่มีมูลความจริงแต่อย่างใด!

“นะ-นายท่าน…” เขารู้สึกว่าเสียงแตกร้าว ก่อนหน้านี้ หัวใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความคิดที่จะหนี แต่ในพริบตา พวกมันหายไปคล้ายกับควัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียก ‘นายท่าน’ ด้วยความสัตย์ซื่อจริง น้ำเสียงสั่นเครือ “ทะ-ท่านคือนักเล่นแร่แปรธาตุเหรอ?”

            “เปล่า” ฉือหยางอี้กล่าว ทำลายความคิดหลงผิดของอีกฝ่าย “ฉันแค่กำลังศึกษา”

ความคาดหวังสูงส่งในใจของหลี่จงเหยียน ความผิดหวังทะยานขึ้นมา จากนั้นดิ่งลงอย่างหนักหน่วง ทำให้เกิดความสิ้นหวังเล็กน้อยที่ไม่อาจหักห้ามได้ปรากฏบนใบหน้า ขณะกัดฟัน เขากล่าวว่า “นักเล่นแร่แปรธาตุต้องไปลงทะเบียนกับ ‘กลุ่มหม้อยา’ ที่สมาคมการเล่นแร่แปรธาตุ ท่านได้ไปหรือยัง? อีกอย่าง ผมได้ยินว่ายังเปิดรับการทดสอบความสามารถอยู่ นายท่าน… ซะ-เซลล์ประสาทเปิดอยู่งั้นเหรอ?”

ฉือหยางอี้สับสนเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้เลย ขณะพึมพำกับตัวเองสักพัก เขากล่าวว่า “ไปซื้อของแล้วกลับมาก่อน สาขาหอตัวเป่าของเมืองถานชานมีขาย”

หลี่จงเหยียนกระอักเลือดอยู่ในใจ นี่มันอะไร? นี่คือความคิดที่จะลองผิดลองถูกว่าสามารถขัดเกลายาเม็ดจากการดูสถานะอันสูงส่งของนักเล่นแร่แปรธาตุได้หรือไม่อย่างนั้นหรือ! ทุกปี ถ้าไม่มีผู้ฝึกฝนแบบนั้นหนึ่งหมื่นคนก็ต้องมีสักแปดพันคน! อาณานิคมของเพนกวินเหล่านี้มีอยู่ทุกหนแห่ง! คนไม่เต็มบาทเหล่านี้มีอยู่ให้เห็นประปราย!

            แต่จุดสำคัญคือเงินที่จ่ายยังเป็นเงินของเขา!

ชะตากรรมของเขาพัวพันกับของฉือหยางอี้ การใช้เงินเพื่อการฝึกฝนจึงไม่ใช่เรื่องไกลตัว ระหว่างนายท่านและสัตว์เลี้ยงปีศาจ นายท่านผู้มีสถานะสูงส่งจะไม่คิดมากเรื่องความก้าวหน้าของสัตว์เลี้ยงปีศาจ แต่ว่า นี่มันไม่เป็นการใช้เงินสูญเปล่าไปหน่อยหรือ?

“เงินมีไม่พอ…” ลำคอของเขาและแม้กระทั่งกะบังลมเจ็บแปลบ เขาลอบกัดฟัน “ผมมีเพียง 10 ล้าน… รถยนต์คันใหม่ 700,000 บ้านหลังนี้ 500,000… ปรับปรุงห้องใต้ดิน 100,000… นายท่าน ดอกประกายม่วงหนึ่งชั่งราคา 200,000… นายท่าน มันไม่พอจริง ๆ !”

“เงินทุนพวกเราเพียงพอที่จะปรุงได้แค่ห้าครั้งเท่านั้น!”

คะแนน 3.3
กรุณารอสักครู่...