ตอนที่แล้วROSE : 33 เริ่มการรักษา
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปROSE : 35 หนี้บุญคุณ

ROSE : 34 ให้โอกาส

 

ขณะที่หมอเทวดาซูกำลังจะก้าวไปด้านหน้าซือเย่กลับเดินเข้ามาขวางและจับมือของเย่ชิงถางที่กำลังจะแกะผ้าพันแผลแน่น

 

“น้องชายข้าบาดเจ็บสาหัสที่หน้าอกแล้วเจ้ายังจะกล้าแกะผ้าพันแผลเขาออกอีกงั้นหรือ?!” ซือเย่กล่าวอย่างเย็นชา

 

         เย่ชิงถางเงยหน้าขึ้นมองแววตาดุดันราวกับสัตว์ร้ายของซือเย่ นางยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “หากท่าอยากให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานจากพิษเพลิงกัดกินมากกว่านี้เช่นนั้นก็จงขวางทางข้าต่อไปเถิด”

 

         ซือเย่ขมวดคิ้วแน่น ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

 

         “คุณชาย คุณหนูเย่เก่งกาจเป็นอย่างยิ่งหากนางต้องการลงมือทำสิ่งใดนั่นย่อมหมายความว่านางมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ข้าว่าพวกเราลองให้โอกาสนางดีหรือไม่” หมอเทวดาซูพยายามกล่าวโน้มน้าวใจ

 

         “คนที่สมควรได้ลองทำคือท่านต่างหากหมอเทวดาซู ข้าไม่อาจเชื่อมั่นในตัวนางได้ นางยังเด็กเกินไป” ซือเย่กล่าวขณะจ้องมองร่างของเย่ชิงถาง

 

         ด้วยอายุของนางซึ่งนับว่ายังเยาว์วัยนัก เขาจึงไม่ไว้วางใจยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นคนตระกูลเย่และเขาจะไม่เชื่อใจใครก็ตามที่มาจากตระกูลเย่อย่างเด็ดขาด

 

         ซือไป๋รู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย พี่ชายของเขาอารมณ์รุนแรงเช่นเดียวกันกับท่านปู่ พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ดื้อรั้นและเอาใจได้ยากยิ่ง

 

         ซือไป๋ตัดสินใจว่าจะขอให้พี่ชายของเขาออกไปรอด้านนอก

 

         อย่างไรก็ตามทันใดนั้นเย่ชิงถางพลันพลิกข้อมือของนาง นิ้วเรียวยาวของนางตวัดขึ้นมาด้านบนและกำรอบข้อมือของซือเย่ไว้โดยไม่รอให้ซือเย่ได้มีเวลาตั้งตัวจากนั้นนางจึงเตะบริเวณท่อนแขนด้านล่างของเขา

         ซือเย่คิดไม่ถึงว่าหญิงสาวนางนี้จะกล้าลงมือทำร้ายเขา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางว่องไวถึงเพียงนี้!

 

         แกร๊ก !

 

         แรงเตะเพียงครั้งเดียวของเย่ชิงถางทำให้แขนของซือเย่ได้รับบาดเจ็บ…

 

         “ในยามนี้ข้าต้องช่วยน้องชายของท่าน ข้าไม่มีเวลาคุยกับท่านหรอก” เย่ชิงถาง ผลักร่างของซือเย่ออกไปหาซือไป๋ “ดูแลพี่ชายของเจ้าด้วย!”

 

         ซือไป๋ถึงกับพูดไม่ออกแต่เขาก็ออกแรงรั้งพี่ชายของตนเองไว้

 

         “ท่านพี่ ท่านควรให้โอกาสนาง! ข้าขอเป็นผู้รับประกันเอง!”

 

         “เจ้า!”

 

         ซือเย่รู้สึกเจ็บปวดบริเวณท่อนแขน เขากลัวว่าตนเองอาจจะพลั้งเผลอทำร้าย ซือไป๋ดังนั้นเขาจึงทำเพียงจ้องมองเย่ชิงถางด้วยแววตาโกรธจัด

 

         เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆทุกคนในครอบครัวเขาจึงไว้วางใจคนจากตระกูลเย่มากมายถึงเพียงนี้!

 

         เย่ชิงถางดึงผ้าพันแผลออกอย่างรวดเร็วบาดแผลที่ถูกเปลวเพลิงเผาไหม้นั้นสาหัสมาก  เย่ชิงถางมองสำรวจบาดแผลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดึงกริชออกมาจากเอวจากนั้นนางจึงใช้กริชในมือกรีดลงไปบริเวณรอบๆบาดแผลบนหน้าอกของซือฉง

 

         ทุกคนในห้องต่างตกตะลึงกับการกระทำของนาง

 

         ซือไป๋เองก็คิดไม่ถึงว่าเย่ชิงถางจะทำเช่นนี้ เขาเผลอผ่อนแรงมือที่ตรึงร่างของซือเย่ไว้

 

         ซือเย่โกรธจัดทันทีที่เห็นว่าเย่ชิงถางได้ตัดผิวเนื้อบริเวณหน้าอกของน้องชาย เขาโกรธจนอยากจะสับนางออกเป็นชิ้นๆ

 

         อย่างไรก็ตาม

 

         เมื่อหมอเทวดาซูเห็นว่าเย่ชิงถางเทผงสีแดงในขวดเล็กๆลงบนบาดแผลบนหน้าอกของซือฉง เขาพลันรีบก้าวไปด้านหน้าและขวางทางซือเย่ไว้ในทันที

 

         “คุณชาย คุณหนูเย่กำลังใช้เกล็ดของสัตว์ป่าเพลิงอสูรยับยั้งพิษเพลิงกัดกิน ท่านอย่าได้เป็นกังวล!”

 

 

         “เกล็ดของสัตว์ป่าเพลิงอสูรงั้นหรือ?” ซือเย่ตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น

 

         “ข้าช่างด้อยความรู้ยิ่งนักคิดไม่ถึงจริงๆว่าคุณหนูเย่จะสามารถบดเกล็ดของสัตว์ป่าเพลิงอสูรออกมาเป็นผงได้” หมอเทวดาซูกล่าวด้วยความชื่นชม เย่ชิงถางยังเด็กนักแต่นางมักทำหลายสิ่งหลายอย่างให้เขาต้องประหลาดใจอยู่บ่อยครั้ง

 

         “ข้าคิดว่าคุณหนูเย่คงใช้เวลาเตรียมการมาก่อนหน้านี้แล้ว มันคงต้องใช้เวลานานกว่านี้หากเรานำผงของมันมาสกัดเป็นตัวยาแต่คุณหนูเย่กลับใช้ผงยาเทลงบนบาดแผลที่โดนพิษโดยตรงซึ่งจะทำให้มันเข้าระงับพิษของพิษเพลิงกัดกินในทันที วิธีการเช่นนี้…ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน” หมอเทวดาซูกล่าวขึ้นด้วยความประหลาดใจ

 

ติดตามตอนต่อไป………..

คะแนน 3.7
กรุณารอสักครู่...