ตอนที่แล้วROSE : 6 น่ารังเกียจ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปROSE : 8 หนอนบ่อนไส้

ROSE : 7 มั่นใจ

 

 

         “ท่านลุง  ท่านเองก็เป็นผู้นำตระกูลสิ่งที่ข้ากล่าวออกไปมีสิ่งใดผิดงั้นหรือ?”

 

         ในที่สุดต้วนเถียนเหราก็เลิกแสแสร้ง เขารู้จากเย่ฉวินมานานแล้วว่าในขณะนี้ อาสุโสหนึ่งเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริง เย่หลิงเป็นแค่ผู้นำตระกูลเพียงในนามเท่านั้น

 

         “เจ้า…” เย่หลิงตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด

 

         เย่ฉวินซึ่งยืนอยู่ข้างๆเขาค่อยๆก้าวออกมาด้านหน้า รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง แต่นางรีบปกปิดมันไว้อย่างรวดเร็ว

 

         “ท่านพ่อ ได้โปรดอย่าโกรธเคืองไปเลย”

 

         “ไม่ให้ข้าโมโหงั้นหรือ? ข้าจะไม่โกรธได้อย่างไร?” เย่หลิงตั้งคำถาม

 

         เย่ฉวินหันไปมองร่างสูงสง่าของต้วนเถียนเหราและกล่าวว่า “คุณชายต้วน ย่อมมีเหตุผลของเขาในฐานะผู้สืบทอดตระกูล เขาย่อมต้องรักษาเกียรติของตระกูลเอาไว้ ท่านพ่อ ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจ ถางถางก็ยังเด็กนักแน่นอนว่านางอาจได้พบกับสามีที่ดีในภายภาคหน้า”

 

         “เจ้าพูดอันใดออกมา?” เย่หลิงมองบุตรสาวบุญธรรมด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่เชื่อว่านางจะกล่าวปกป้องต้วนเถียนเหราเช่นนี้

 

         เย่ฉวินมองเย่หลิงที่กำลังโกรธจัดและหันไปมองเย่ชิงถางซึ่งยังคงนั่งเงียบโดยไม่กล่าวสิ่งใดนางหยิบยาเม็ดฮุยหยางที่ต้วนเถียนเหรานำมามอบให้ขึ้นมาถือไว้และส่งให้เย่ชิงถาง

 

         “ถางถาง คุณชายต้วนห่วงใยเจ้ามาก เขานำยาเม็ดฮุยหยางมาให้เจ้ากินเพื่อฟื้นฟูกำลัง” เย่ฉวินกล่าวด้วยแววตาเย็นชา

 

         นางมั่นใจว่าเย่ชิงถางหลงรักต้วนเถียนเหราและแน่นอนว่านางย่อมไม่เห็นด้วยกับการยกเลิกการหมั้นหมายครั้งนี้ เย่ชิงถางไม่มีทางรับยาเม็ดฮุยหยางนี้ไว้นางอาจวิงวอนขอให้การหมั้นหมายนี้ดำเนินต่อไป

 

         ในที่สุดยาเม็ดฮุยหยางก็จะถูกส่งกลับไปในมือของเย่ฉวิน

 

         แม้ว่าเย่ฉวินจะเชื่อมั่นเช่นนั้น แต่นางก็ยังแสร้งทำเป็นกล่าววาจาอ่อนหวานกับเย่ชิงถาง

 

         เย่ชิงถางจ้องท่าทางแสแสร้งของเย่ฉวินด้วยแววตาเย็นชาก่อนรอยยิ้มเย้ยหยันจะค่อยๆปรากฏขึ้นในใจของนาง

 

         เย่ชิงถางเห็นเรื่องราวทั้งหมดผ่านการกระทำของเย่ฉวิน เย่ชิงถางคนก่อนนั้นเป็นบุคคลประเภทที่เย่ฉวินคิดว่านางเคยเป็น เมื่อนางรู้ว่าต้วนเถียนเหราต้องการยกเลิกการหมั้นหมาย นางไม่เพียงแต่ปฏิเสธยาเม็ดฮุยหยางที่ต้วนเถียนเหรานำมามอบให้เท่านั้น แต่นางกลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่ออ้อนวอนขอร้องให้เขาไม่ทิ้งนางไปอีกด้วย

 

         นางไม่คิดสนใจศักดิ์ศรีของตระกูลเย่และเย่หลิง นางประพฤติตนราวกับคนชั้นต่ำ จนทำให้เย่หลิงโกรธจนแทบกระอักเลือดออกมา

 

 

         อย่างไรก็ตาม ในยามนี้

 

         ทันใดนั้นรอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเย่ชิงถางขณะที่เย่ฉวินนั้นรู้สึกมั่นใจกับการวิเคราะห์ของตนเองเป็นอย่างมาก ……จากนั้นไม่นานเย่ชิงถางก็ยื่นมือออกมารับยาเม็ดฮุยหยาง

 

         “เช่นนั้นข้าคงต้องขอขอบคุณในความมีน้ำใจของคุณชายต้วน” นางเก็บยาเม็ดฮุยหยางไว้ในแหวนพิทักษ์ซึ่งเป็นที่เก็บของชนิดหนึ่ง

 

         คำพูดและท่าทางทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

 

         ขณะที่เย่หลิงยังคงโกรธจัด เย่ชิงถางก็เอ่ยคำพูดออกมาเป็นครั้งแรก

 

         “ท่านพ่อ ข้าคิดว่าคุณชายต้วนพูดได้ตรงประเด็นแล้ว”

 

         บุคคลทั้งสามภายในห้องโถงต่างตกตะลึงกับคำพูดของเย่ชิงถาง

 

         ต้วนเถียนเหรามองเย่ชิงถางด้วยความประหลาดใจ เขาคิดว่าช่วงเวลาที่เขาขอยกเลิกการหมั้นหมายเย่ชิงถางต้องร้องไห้และอ้อนวอนเขาอย่างแน่นอน เขาคิดไม่ถึงว่านางจะกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมา

 

         เย่หลิงเองก็ตกตะลึง เขามองบุตรสาวด้วยความกังวลเป็นอย่างมาก

 

         “ถางถาง เจ้า…เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

 

         เย่ชิงถางจ้องมองท่าทางประหลาดใจของบุคคลทั้งสาม

 

         นางค่อยๆกล่าวว่า “ในฐานสตรีแน่นอนว่าข้าย่อมเข้าใจดีว่าการถูกยกเลิกการหมั้นหมายนั้นน่าอับอายเพียงใด อย่างไรก็ตามในเมื่อท่านชายต้วนต้องเป็นผู้สืบทอดตระกูล ข้าย่อมเข้าใจดีว่าเขาต้องให้ความสำคัญกับเกียรติของตระกูล ข้าไม่เหมาะที่จะเป็นนายหญิงแห่งตระกูลต้วนหรอก !”

 

ติดตามตอนต่อไป………….

คะแนน 4.8
กรุณารอสักครู่...