ตอนที่แล้วMPE บทที่ 55 ซิลลี่
ทั้งหมดรายชื่อตอน

MPE บทที่ 56 หมวกสีสันสดใส

แปลโดย iPAT 

 

เกาเผิงเปิดประตูห้องนอนด้วยใบหน้ามืดครึ้ม 

 

ต้าซื่อไม่สนใจและคลานออกมาด้วยความโกรธก่อนจะเข้าไปขดตัวนอนอยู่ใต้โซฟา 

 

“ออกมาข้างนอกและบอกฉันว่านายเรียนคำพวกนั้นมาจากไหน?” เกาเผิงดึงต้าซื่อออกมา 

 

ต้าซื่อซุกศีรษะเอาไว้ราวกับเด็กน้อยที่ทำผิด 

 

แม้สัตว์อสูรเหล่านี้จะไม่ฉลาดนักแต่พวกมันก็มีสติปัญญามากพอที่จะเรียนรู้ภาษา 

 

หลังจากปลอบโยนต้าซื่อเล็กน้อย เกาเผิงจึงโยนใบไม้เงินที่พึ่งซื้อมาให้มัน 

 

ต้าซื่อกินใบไม้เงินมาเป็นเวลาสองสัปดาห์แล้ว หากมันกินต่อไปอีกหกวันและกินแก่นคริสตัลสัตว์อสูรหลังจากนั้น มันจะกลายเป็นสัตว์อสูรสายพันธุ์นักรบ 

 

แต่แก่นคริสตัลสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าค่อนข้างหาได้ยากในท้องตลาด เกาเผิงอาจต้องเสียเวลาตามหามันเล็กน้อย 

 

หลังจากตรวจสอบเขาพบว่าแก่นคริสตัลสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าสายพันธุ์นักรบมีราคาถึง 300 เครดิตพันธมิตรขณะที่แก่นคริสตัลสัตว์อสูรสายพันธุ์นักรบทั่วไปมีราคาเพียงหนึ่งหรือสองเครดิตพันธมิตรเท่านั้น 

 

ทั้งหมดก็คือการล่าสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าสายพันธุ์นักรบไม่ใช่เรื่องง่าย มันเป็นเกมส์แห่งชีวิตที่นักล่าต้องระวังตัวอย่างมาก 

 

เมื่อสามวันก่อน เกาเผิงไปที่สมาคมนักล่าและมอบภารกิจตามหาแก่นคริสตัลสัตว์อสูรที่เขาต้องการโดยยินดีจ่ายในราคา 301 เครดิตพันธมิตร 

 

แม้จะมากกว่าราคากลางเพียงหนึ่งเครดิตพันธมิตร แต่มันยังสามารถดึงดูดความสนใจของเหล่านักล่า 

 

หลังจากกินใบไม้เงิน ต้าซื่อจึงเริ่มง่วงราวกับถูดสะกดจิต 

 

อีกด้านหนึ่งเกาเผิงใช้ปลายมีดกรีดนิ้วของตนและหยดเลือดลงบนร่างของซิลลี่เพื่อสร้างพันธสัญญาเลือด 

 

เกาเผิงหลับตาลงและสัมผัสถึงพื้นที่มิติขนาดเล็กที่อยู่ในใจ 

 

มันเป็นพื้นที่ขนาดเล็กและเปราะบางกว่าของต้าซื่อแต่เกาเผิงยังตระหนักได้ถึงการเชื่อมโยงจิตวิญญาณกับสัตว์อสูรตัวใหม่ที่ซ่อนตัวอยู่ 

 

อย่างไรก็ตามอารมณ์ของซิลลี่ยังไม่มั่นคง มันลอยไปหลบในมุมมืดมุมหนึ่งของห้องด้วยความเขินอาย 

 

หลังจากทั้งหมดการสร้างพันธสัญญาเลือดจำเป็นต้องเกิดจากความยินยอมของทั้งสองฝ่าย 

 

แต่ครั้งนี้ดูเหมือนเกาเผิงต้องใช้เวลาสร้างความสัมพันธ์กับมันอีกสักระยะก่อนที่มันจะคุ้นเคยกับเขา 

 

วันถัดมาเกาเผิงไปโรงเรียนตามปกติ 

 

เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับซิลลี่ เขาจึงนำแมงกะพรุนสีรุ้งตัวนี้ไปโรงเรียนด้วย 

 

หลังจากสั่งให้ต้าซื่อดูแลซิลลี่อย่างดี เกาเผิงจึงเดินขึ้นอาคารและเข้าสู่ชั้นเรียน 

 

ตอนเที่ยงเมื่อเกาเผิงออกมาจากห้องเรียน เขาพบว่าซิลลี่กำลังนอนอยู่อย่างเงียบๆบนศีรษะของต้าซื่อขณะที่ต้าซื่อไม่มีทีท่าต่อต้าน 

 

เมื่อวานนี้พวกมันยังไม่ชอบหน้ากันแต่ตอนนี้ดูเหมือนพวกมันจะสนิทสนมกันเป็นอย่างมาก นั่นทำให้เกาเผิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย ‘พวกมันเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่?’ 

 

ในช่วงบ่ายที่ดวงอาทิตย์กำลังเคลื่อนคล้อย พื้นบนลานฝึกซ้อมทั้งร้อนและแห้ง 

 

ต้าซื่อฝึกฝนอยู่บนพื้นขณะที่เกาเผิงสวมหมวกสีรุ้งไว้บนศีรษะ 

 

หมวกสีสันสดใสสะท้อนแสงแดดและส่งประกายระยิบระยับ แน่นอนว่ามันดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย 

 

“หมวกของผู้ชายคนนั้นทั้งน่ารักและน่าเกลียด” 

 

“มันดูเหมือนกึ่งโปร่งแสง” 

 

เกาเผิงไม่สนใจบทสนทนาของคนเหล่านั้น แต่ในจังหวะนี้ที่ขอบหมวกคริสตัลของเกาเผิงกลับมีหนวดแปลกตกลงมาและทำให้เกาเผิงดูน่าเกลียดมากขึ้น 

 

“หมวกสวยดี” เสียงของมู่ไท่ยิงดังขึ้น 

 

“ขอบคุณ แต่เธอหัดโกหกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เกาเผิงกล่าวอย่างสงบก่อนจะถอดหมวกออกมาถึงไว้และหยิบขวดชาเขียวออกมา 

 

มู่ไท่ยิงรู้สึกสับสน 

 

เกาเผิงส่งชาเขียวให้กับมู่ไท่ยิงและกล่าว “ดื่มสักหน่อยไหม? มันยังเย็นอยู่” 

 

มู่ไท่ยิงส่ายศีรษะ “ไม่ ขอบคุณ ฉันชอบน้ำแร่มากกว่า” 

 

เกาเผิงดึงขวดชาเขียวกลับและเทลงไปที่หมวกสีรุ้งพร้อมกับไอเย็นที่ฟุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศ 

 

จากนั้นเขายังหยิบน้ำแร่อีกขวดออกมาให้กับมู่ไท่ยิง 

 

“หมวกของนาย…” ในที่สุดมู่ไท่ยิงก็ไม่สามารถอดทนและต้องเปิดปากถามด้วยความสงสัย 

 

“นี่คือแมงกะพรุนเหิน สัตว์อสูรประเภทห้วงมิติ” เกาเผิงเผยรอยยิ้มบาง 

 

มู่ไท่ยิงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที 

 

เห็นได้ชัดว่าเธอเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับแมงกะพรุนเหินมาก่อน 

 

“เม็ดบัวของเธอเป็นอย่างไรบ้าง? ฉันคิดว่ามันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตอนนี้มันดูกล้าหาญมากขึ้น” เกาเผิงมองเม็ดบัวที่อยู่ด้านหลังมู่ไท่ยิงและถาม 

 

“เธอเกือบเป็นปกติแล้ว จากคราวก่อนบุคลิกของเธอเปลี่ยนไปจริงๆ” มู่ไท่ยิงตอบและลูบศีรษะของเม็ดบัวอย่างแผ่วเบา 

 

 

คะแนน 4.5
กรุณารอสักครู่...