ตอนที่แล้วบทที่ 35 โลกทั้งใบ
ทั้งหมดรายชื่อตอน

บทที่ 36 เมื่อเติบโตขึ้น

วันเวลาล่วงเลยผ่านไป ลี่ถิงอตนนี้อายุ 18 ปีได้แล้ว เธอควรจะเป็นหญิงสาวผู้งดงามทว่าในสำนักเฉินรุ่ยอิ๋งตอนนี้เธอเป็นลูกศิษย์หนุ่ม…ที่หน้าคล้ายสตรีจำทำให้ชายหวั่นไหว

ลี่ถิงโตเติบขึ้นอย่างมีความสุแม้ว่าหลายสิ่งจะทำเธอต้องใช้ชีวิตที่นี่อย่างยากลำบาก เธอต้องคอยปกปิดเรื่องเพศตนเองเพื่อให้ได้อยู่ที่นี่ เพราะเรื่องเมื่อครั้งที่เธอประลองกับคุณชายหยางทำให้ทุกคนที่นี่เชื่อสนิทใจว่าเธอคือชายชาตรี แต่คงอีกไม่นานนักหรอกที่ความลับนี้จ้ะองเปิดเผย แต่อย่างน้อยเธอก็อยากจะสั่นใจว่าเธอและเฟยหรงน้องชายของเธอสามารถอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตนได้

วันนี้ลี่ถิงได้รับหน้าที่ให้ดูแลต้นไผ่ในป่า เธอกลับมาอีกทีก็เย็นแล้ว ช่วงนี้ลี่ถิงไม่ได้เรียนเหมือนตอนเด็กๆ เพราะหลายสิ่งอย่างหลายท่านอาจารย์โหยงอยากให้เธอเป็นคนขนหวายหาความรู้เอง ลี่ถิงไม่มีปัญหากับเรื่องนั้น อีกอย่างเธอก็ไม่ได้เรียนเพื่อเป็นจอมยุทธ์ลี่ถิงจึงหันมาใส่ใจกับการทำครัวและปลูกผักปลูกดอกไม้ทำสวนในสำนักแล้ว และก็ได้รับอนุญาตจากท่านอาจารย์แล้วด้วย

เฟยหรงบัดนี้กลายเป็นหนุ่มวัย 15 ปีที่หนุ่มแน่น ใบหน้าหล่อหมดจด เขาเพิ่งออกไปปรากฏตัวที่เมืองไม่กี่ครั้งก็ทำให้เป็นที่เลื่องลือในเมืองว่าเป็นเพบุรุษในสำนักเฉิน มีสตรีหลายนางที่พยายามจะเข้ามาเพื่อเจอเขาแต่ที่นี่มีการคุ้มกันหนาแน่นนัก คนธรรมดาไม่สามารถเข้ามาได้โดยง่าย

ลี่ถิงหนักใจยิ่ง เพียงแต่เขาอายุ 15 ยังมีแววที่อาจสร้างฮาเร็มนับร้อยได้เพียงนี้ หากโตขึ้นไปจะมีฮาเร็มมากกว่านั้นจะทำเช่นไร!!?

“พี่เสี่ยวถิง…ใกล้จะถึงวันนั้นแล้วไม่ใช่หรือ?”เฟยหรงเอ่ยถามลี่ถิงเมื่อเธอกลับมาถึงห้อง

“วันนั้น…อ้ะ! จริงด้วย!”

ลี่ถิงนึกขึ้นได้ว่านี้ก็ใกล้เวลานั้นองเดือนไปแล้ว ตอนนี้เธอยังคงใช้วิธีนับวันไปเรื่อยๆ จากนั้นเธอจะไปรายงานอาจารย์โหยงให้เขาพาเธอไปที่หอนางโลมชั่วคราวจนกว่าเธอจะกลับเป็นปกติ

ไม่รู้ว่าเฟยหรงไปเรียนรู้วิธีการนับวันของเธอมาจากไหน แต่เมื่อใกล้ถึงวันนั้นเฟยหรงจะเตือนเธออยู่เสมอ ลี่ถิงรีบเก็บข้าวเก็บของแล้วเดินไปหาอาจารย์โหยงที่ห้องตำรา เฟยหรงเองก็ตามมาด้วยติดๆ ไม่ว่าจะเป็นเฟยหรงอายุ 10 ปี รึ อายุ 15 ปีเขาก็ยังชอบเดินตามเธอแจเช่นนี้เสมอ ลี่ถิงเองก็รู้สึกดีแต่ว่าตอนนี้เขาโตเป็นหนุ่มแล้วเขาควรจะเลิกทำแบบนี้เสียที

ลี่ถิงมาพบอาจารย์โหยงที่หอตำรา เธอบอกถึงเรื่องนั้นไปท่านอาจารย์ตอบรับและจะพาเธอไปที่หอนางโลม เธอฝากน้องชายช่วยดูแลผักและดอกไมในตอนที่เธอไม่อยู่

“…พี่เสี่ยวถิง ข้าจะไม่เจอตั้งหลายวัน…”เฟยหรงกอดแขนของลี่ถิงเอาไว้ มาอีกแล้วมุกอ้อนขอตามไปด้วย ถ้าที่ๆจะไปไม่ใช่หอนางโลมเธอก็อาจจะพอให้ไปด้วยได้ คืนให้เธอพาไปพวกพี่สาวได้แตกตื่นกันแน่

“แค่ไม่กี่วัน แล้วข้าจะรีบกลับมา ฝากดูแลสวนด้วยนะ”ลี่ถิงลูบหัวน้องชายเบาๆแล้วยิ้มอย่างอ่อนหวาน

“ระหว่างสวนกับข้าท่านจะคิดถึงใครมากกว่ากัน?”

“กะ…ก็ต้องเจ้าน่ะสิ”

นี่อย่าบอกนะว่าเขาจะงอนแม้กระทั่งสวนหลังสำนัก? ลี่ถิงส่ายหัวเบาๆแล้วละมือออกจากหัวของเขา น้องชายคนนี้นับวันยิ่งเอาแต่ใจยิ่งกว่าตอนเด็กๆ ที่เรียกว่ายิ่งโตก็ยิ่งเป็นตัวของตัวเองสินะ?

“อะ แฮ่ม! ถ้าเจ้าอยากไปเจอขนาดนั้น อันที่จริงก็ทำได้อยู่”อาจารย์โหยงยืนอยู่สักพักหนึ่งอยู่ๆก็พูดขึ้น “ตอนนี้ที่หอนางโลมมักมีพวกป่าเถื่อนแวะเวียนไป ฟูหลินเองก็ขอห้าช่วยส่งศิษย์สำนักไปช่วยคุ้นกันให้ในตอนกลางคืน ข้าคิดว่าหน้าที่นี้คงเหมาะกับเจ้ามากที่สุด เฟยหรง”

อาจารย์โหยงพูดไปพนักหน้าไปด้วย ลูกศิษย์หลายคนในสำนักยังเป็นผู้อ่อนต่อสตรีนัก เกรงว่าหากได้เข้าใกล้หอนางโลมสักครั้งหนึ่งจะอาจหวนคืน แต่เฟยหรงนั้นมิใช่เพราะเฟยหรงดูเหมือนจะไม่สนใจสตรีอื่นนอกจากลี่ถิง พวกนางโลมเองก็เคยเจอเขามาแล้ว อีกอย่างเฟยหรงแม้อายุน้อยแต่วรยุทธ์แก่กล้านัก มีเขาอยู่ด้วยฟูหลินก็จะได้หมดห่วง แถมยังได้คนดูแลลี่ถิงอีกต่างหาก ยิ่งธนูดอกเดียวได้นกสองตัว!

“ข้าไป! ข้ารับ!”เฟยหรงรับทันทีโดยไม่ปล่อยให้ลี่ได้ชิงพูดก่อน

“ไม่ได้! เฟยหรง เจ้าจะไปหอนางโลมได้อย่างไร!? เจ้าเพิ่งอายุ 15 เองนะ”ลี่ถิงกลับไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง แลที่สำคัญหากเขาไปหอนางโลมได้วุ่นวายใหญ่แน่!

“พี่เสี่ยวถิง…ท่านไม่อยากเจอข้างั้นหรือ?”

“…อึก”

เฟยหรงส่งสายตาที่น่าสงสารแม้เขาจะเป็นมนุษย์แต่ตอนนี้เสี่ยงถิงรู้สึกสึกว่าหูแมวของเขากำลังลู่ลงจนไม่อาจเอ่ยคำปฏิเสธได้เต็มปาก ต่อให้ยามนี้เขาจะเป็นชายที่สูงกว่าลี่ถิงไปแล้วแต่เขาก็ยังดูน่ารักในสายตาเธออยู่ดี!!

“….กะ…ก็ได้ ตามใจเจ้าสิ”ลี่ถิงกำกัดฟันพูดเพราะไม่กล้าตอบว่าไม่ตรงหน้าสายตาคู่นั้น

หากจะโทษว่าเป็นความผิดของใคร ก็คงเป็นความผิดที่หัวใจของเธอมันอ่อนแอเกินไป

ลี่ถิงหวังว่าจะไม่มีหญิงสาวคนไหนตกเป็นทาสทางใจกับเขาหรอกช่วงสองสามวันนี้หรอกนะ?

 

อาจารย์โหยงพาลี่ถิงมาอยู่พักชั่วคราวทุกครั้งที่เป็นระดู ทุกเดือนเธอจะมาอาศัยอยู่ที่นี่ เธอและพี่สาวในหอนางโลมต่างคุ้นเคยและสนิทสนมกันดีมาก ลี่ถิงมักทำงานในครัวรึงานทำความสะอาดหอนางโลมเป็นการตอบแทนที่ให้ที่พักอาศัย แต่ส่วนมากเธอจะทำงานจนเกินกว่าจำเป็นจนนายหญิงฟูหลินต้องยัดค่าจ้างใส่มือเธอไป แม้จะเป็นเงินเล็กน้อยในแต่ละเดือน แต่ลี่ถิงอยู่ในสำนักแทบไม่ต้องใช้เงินเลยด้วยซ้ำไป จึงเกิบเงินพวกนี้เรื่อยๆคิดว่าหากในอนาคตจะต้องเอาไปซื้อบ้านเอยู่อาศัยกับเฟยหรง

บางครั้งลี่ถิงก็มักจะไปช่วยยกอาหารบ้าง หน้าหอนางโลมชั้นล่างนี้เป็นเหมือนสถานที่ดื่มน้ำชาดื่มเหล้าสำหรับแขกที่ไม่ได้จองห้อง บางวันงานยุ่งมากจนเด็กรับใช้ไม่พอลี่ถิงก็จะมาช่วย มีหลายครั้งที่เธอถูกพวกคนเมาคุกคามบ้างแต่เธอมีความสามารถเพียงพอที่จะหลบหนีออกมาได้

อาจารย์โหยงมาส่งเธอและเฟยหรงที่หลังหอนางโลม ที่นั่นมีฟูหลินออกมายืนรอรับอยู่ พออาขารโหยงบอกบอกว่าเฟยหรงจะมาช่วยคุ้มกันที่นี่ตอนเย็นตั้งแต่วันนี้ไปจนกว่าลี่ถิงจะกลับ นายหญิงฟูหลินก็ถอดสีหน้าโกรธา..

“…หา!!? ให้เจ้าเด็กนี่มาคุมมีหวังลูกค้าหายหมดแน่!”ฟูหลินตะโกนใส่หูอาจารย์โหยงอย่างไม่มีเกรงใจ

“…ฟูหลิน เจ้าต้องเข้าใจด้วย คนที่พอจะทำได้มีแค่เฟยหรงในตอนนี้ เจ้าจะให้เด็กข้าคนอื่นมาติดนางโลมกันรึไง?”อาจารย์โหยงส่ายหัวเบาๆ ไม่ว่ายังไงเขาก็ให้เด็กคนอื่นมาทำไม่ได้หรอก

“รึจะให้นางโลมหอข้าเป็นโรคเพ้อถึงเด็กอายุ 15 น่ะเหรอ? จะบ้ารึเปล่า ครั้งล่าสุดที่เจ้านี่มาลูกค้าชายแทบไม่ได้นั่งมีแต่ลูกค้าหญิงมานั่งดูเฉยๆ แบบนี้เด็กของข้าก็เสียรายได้กันพอดี!!”

“ข้ายังหาคนมาทำแทนไม่ได้หรอก เจ้าต้องเห็นความปลอดภัยมาก่อนสิ”

อาจารย์โหยงและฟูหลินถกเถียงกันอยู่สักพักจนในที่สุดฟูหลินก็เป็นฝ่ายยอมเพราะจนด้วยปัญญา ฟูหลินบอกให้ลี่ถิงเข้าไป่ที่ห้องเดิมไปเตรียมตัวก่อนหากอยากลงมาช่วยงานครัวก็ลงมาได้ หากอยากพักก็อยู่ด้านบนแต่แน่นอนว่าลี่ถิงต้องเลือกช่วยงาน ส่วนเฟยหรงก็ให้ไปรักษาการณ์อยู่ที่ด้านล่าง อย่าทำตัวเป็นคนคุมมากเกินไปมิเช่นนั้นลูกค้าจะรู้สึกอึดอัด เฟยหรงทำงานที่นี่ได้แต่พักที่นี่ไม่ได้เมื่อร้านปิดเขาจะต้องกลับทันทีซึ่งเฟยหรงก็ไม่ขัดข้องอะไร

ลี่ถิงแยกไปทำงานในครัวส่วนเฟยหรงก็อยู่ที่ร้านข้างนอก เขาจะนั่งอยู่ที่โต๊ะที่ไกที่สุดเพื่อจะได้มองลูกค้าที่เข้าออกได้อย่างชัดเจน แต่ทุกอย่างก็เป็นไปดั่งที่ฟูหลินคาดการณ์ไว้ วันนี้มีลูกค้าหญิงเข้ามามากกว่าลูกค้าชาย ส่วนมากลูกค้าชายคือลูกค้าที่จะมาจองห้องกับนางโลมเอาไว้ ลูกค้าหญิงวันนี้เอาแต่นั่งอยู่ที่ร้านด่านล่าง สายตาของพวกเธอมองไปยังหนุ่มวัย 15 ปี ผู้มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตร

          ก็….คิดเอาไว้อยู่แล้วล่ะ

ลี่ถิงไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดผู้หญิงเพราะเห็นว่าวันนี้ลูกค้าหญิงมาเยอะ สาวๆที่มานั่งร้านต่างสั่งชาสั่งอาหารทานเล่นมาไม่ขาดสาย ลี่ถิงต้องช่วยยกอาหารไปด้วยทำงานไปด้วยวุ่นวายกันไปทั้งครัว

จนกระทั่ง..เธอต้องยกอาหารให้กับโต๊ะๆหนึ่ง…

“ชาผลไม้สองที่กับหนังปลา…อะ…คุณชายเฟิง!!? คุณชายหยางก็ด้วย!!?”ลี่ถิงวางอาหารลงกับโต๊ะและเมื่อเงยหน้ามองลูกค้าลี่ถิงก็ถึงกับต้องตาถลน

ชายสองคนท่านกลางลูกค้าหญิง พวกเขามานั่งที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหนา ลี่ถิงอยู่ในห้องอาหารตลอดจึงไม่รู้ คุณชายเฟิงในชุดยาวสบายๆสีขาวฟ้า กับคุณชายหยางที่สวมชุดยาวสีขาวแดงอย่างที่ใส่เป็นประจำ ตอนนี้พวกเขาทั้งสองกลายเป็นหนุ่มหล่อวัย 20 ที่ดีพร้อมไปทั้งรูปร่างและหน้าตา สายตาของหญิงไม่น้อยก็มองมาทางพวกเขาทั้งสองไม้แพ้กับเฟยหรง

“…ลี่ถิง? เจ้ามา…ที่นี่ได้ยังไงน่ะ?”คุณชายเฟิงเองก็ตกใจไม่แพ้กันที่ได้เห็นลี่ถิงในที่แบบนี้

“ข้ามาช่วยงานนายหญิงของที่นี่น่ะขอรับ นายหญิงที่นี่เคยมีพระคุณกับข้ามากเมื่อตอนเด็ก”ลี่ถิงตอบโดยเว้นไม่พูดถึงเรื่องในสำนัก

“เมื่อก่อนนั้นข้าก็เคยเห็นเจ้ามาช่วยงานนี่ วันนี้ไม่ใส่ชุดผู้หญิงแล้วหรือ?”คุณชายหยางเมือเท้าโต๊ะแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“…ตะ..ตอนนั้นข้ายังเด็กนี่ขอรับ”ลี่ถิงยิ้มเจื่อนๆแล้วเก็บถาดไว้ที่ระดับอก

“…ตอนนี้เจ้าก็น่าจะเหมาอยู่นะ ดูสิ…ขนาดเสียงยังเหมือนผู้หญิงเลย เจ้าเป็นผู้ชายจริงๆใช่ไหม?”คุณชายหยางยังคงสักทอดเรื่องนี้ไม่เลิก มันก็หลายปีมาแล้วลี่ถิงคิดว่าเขาจะสงสัยก็ไม่แปลกหรอก เพราะเธอเองยังคิดว่าตัวไม่เหมือนผู้ชายเลยด้วยซ้ำ

“หยางหลี่ฟู่! เรามาทำงานไม่ได้มาหาเรื่องใคร”คุณชายเฟิงออกปากห้ามคุณชายหยางไม่ให้พูดจาเกินเลย แม้ว่าในลึกๆแล้วเขาก็คิดว่าลี่ถิงนั้นดูเหมือนผู้หญิงมากก็ตาม แต่…

ผู้หญิงที่สามารถสู้โดยไม่หลบ คนที่สามารถทำงานหนักๆได้เรื่อยๆ แบบนั้น….ก็ออกจะเกินสตรีไปหน่อย

“พวกท่านทั้งสองมาทำอะไรที่นี่หรือจอรับ? ที่นี่…เอ่อ…หอนางโลมนะขอรับ?”ลี่ถิงปรายตามองไปที่คุณชายเฟิง เธอไม่คิดเลยว่าชายที่ดีอย่างเขาจะมีมุมความคิดที่อยากเจ้าหอนางโลมกับเขาด้วย?

“อึก….เพราะว่าหยางหลี่ฟู่..เขาบอกว่ามีร้านน้ำชาแปลกๆอร่อยๆอยากให้ลองดู อยู่ๆก็พาข้ามาที่นี่ ข้าไม่ได้มีเจตนา…เอ่อ…ไม่ได้คิดจะใช้บริการที่นี่หรอกนะ”คุณชายเฟิงกล่ำกลืนฟืนทนยิ่ง เขาไม่น่าถูกหลอกให้มาที่นี่โดยฝีมือของหยางหลี่ฟู่เลย!

“ข้าไม่ได้โกหกนะ! นี่ข้าสั่งมาให้แล้วชาที่อร่อยๆไงล่ะ เจ้านี่จะเชื่อใจข้าบ้างไม่ได้รึไงหา?”หยางหลี่ฟู่ทำแก้มป่องเหมือนเด็ก หากเป็นตอนยังเล็กยังน้อยเขาก็ดูน่ารักอยู่หรอก แต่ตอนนี้เขาตัวโตร่างสูงกว่าลี่ถิงไปแล้วทำแบบนี้ก็ชวนให้เฟิงฮุ่ยเจียงขนลุกอยู่ไม่น้อยเลยที่เดียว

“…นี่น่ะหรือ?”คุณชายเฟิงยกน้ำชาที่ลี่ถิงเอามาวางไว้ สีของชาที่นี่ดูแปลกนัก เขาไม่เคยเจอชาที่มีผลไม้ลอยอยู่ข้างในมาก่อนเลย

“ใช่แล้วขอรับ คุณชายหยางกล่าวไม่ผิด นี่เป็นชาที่ขายดีที่สุดในร้าน ไม่สิ ในย่านนี้เลยล่ะขอรับ”ลี่ถิงสนับสนุนคำพูดของหยางหลี่ฟู เพราะชาผลไม้ที่เธอทำตอนนี้เป็นที่นิยมอย่างมาก ที่คนจำนวนมากเข้าร้านมาเพื่อดื่มมันโดยเฉพาะเลยทีเดียว

คุณชายเฟิงชินน้ำชาออกจากชาแล้วดมกลิ่นมันเบาๆ เขาจิบน้ำชาช้าๆสีหน้าก็ดูผ่อนคลายมากขึ้น เขาดูพออกพอใจกับชาผลไม้อันนี้มาก ถึงกับออกทางสีหน้าเลยทีเดียว

“เห็นไหม ข้าบอกแล้ว! เจ้าไม่ยอมเชื่อข้า ใช่ไหมลี่ถิง หายากนะที่เจ้าจะเข้าข้างข้าแบบนี้ เจ้าเริ่มหวั่นไหวกับข้าแล้วใช่ไหม?”คุณชายหยางหันมากระพริบตาใส่ลี่ถิงจนเธอทำตัวไม่ถูก ชายคนนี้ไม่ว่าจะเจอเขาที่ไหนเวลาใดเขาก็มักจะหยอกล้อเธอเช่นนี้เสมอ

“…อย่าล้อข้าเช่นนั้นสิขอรับ ข้าเพียงพูดความจริง ชาผลไม้ที่นี่เป็นที่นิยมจริงๆนะขอรับ ลูกค้าสั่งมาทุกโต๊ะเลย”ท่าทางของคุณชายหยางนี้ดูแล้วน่าจะเป็นภัยคุมคามกับลี่ถิงเธอจึงพยายามจะเลี่ยงห่างจากเขาไปเล็กน้อย

“ไหนๆก็ได้เจอเจ้าที่นี่แล้ว ทำไมเราถึงไม่จองห้องกันสักหน่อยล่ะ ข้าไม่เกี่ยงว่าจะเป็นชายรึหญิงหรอกนะ…”หยางหลี่ฟู่คว้ามือของลี่ถิงเอาไว้เบาๆ ท่าทางแบบนั้นทำให้ลี่ถิงรู้สึกขนลุกไปทั้งกาย เธอก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าเขาเพียงแค่หยอกเธอเล่นแต่ว่า…

เพี๊ยะ!!

ในตอนนั้นเองที่มือปริศนาได้ตบข้อมือของคุณชายหยางจนต้องปล่อยมือออกจากลี่ถิงจะเป็นใครไปได้เสียอีกหากไม่ใช่…

“เฟยหรง…”ลี่ถิงหันไปข้างๆน้องชายของเธอเดินมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบได้ แต่ท่าทางเขาจะอารมณ์ไม่ค่อยดีจนแอบน่ากลัว

“ขออภัย ร้านเราไม่อนุญาตให้แตะตัวหากไม่ได้จองตัวเอาไว้”เฟยหรงพูดด้วยน้ำเสียงต่ำสุดพร้อมมองไปยังคุณชายหยางด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ

“…หืม? ข้าจองก็ได้นะ ข้าพร้อมจ่ายเลยล่ะ”คุณชายหยางก็หาได้สะทกสะท้านไม้ เขาจ้องตากลับไม่หลบหนี

“เช่นนั้นจะยอมจ่ายด้วยชีวิตไหมล่ะ คุณชายหยาง?”

เปรี๊ยง!!

เปรี๊ยง!!!!

สายตาของทั้งสองกำลังเชือดเฉือนอย่างดุเดือด ไม่เพียงแค่ลี่ถิงแต่คนในร้านก็สัมผัสได้ถึงสนามไฟฟ้าที่รุนแรงนี้

ทั้งสองคน..!! ใจเย็นก่อนที่นี่มันหอนางโลมนะ!!

 

 

 

สามารถติดตามอ่านตอนต่อไปได้ที่

https://fictionlog.co/b/5bbf9342399ef60028d1a66e

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...