ตอนที่แล้วบทที่ 32 วิถีทางชนะ
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 34 การประลองจบลง

บทที่ 33 การประลองครั้งแรก

ตุบ..!

“…ท่านอาจารย์ ข้า…ข้าทำได้ดีแล้วรึยังเจ้าคะ?”

“อืม…เจ้าพยายามได้ดีมาก

ลี่ถิงล้มเข่าลงกับพื้นหลายต่อหลายชั่วโมงแทบไม่มีหยุดพักกับการฝึกที่แสนยาวนาน มีเพียงเวลาให้เธอได้พักทานข้าวเล็กน้อยเท่านั้นที่พอจะได้หายใจเข้าปอดไปบ้าง การฝึกดำเนินไปถึงช่วงเวลาเกิบเย็นลี่ถิงคิดว่าใกล้แล้วเวลาที่เธอจะต้องตัดสินกับเขา…

อาจารย์โหยงปกติจะสอนเธออย่างใจเย็นค่อยเป็นค่อยไปทว่าวันนี้ราวกับทุกอย่างมันไหลลงมาในหัว ลี่ถิงต้องเข้าใจแม้จะไม่เข้าใจ เธอควบคุมผีเสื้อได้ไม่ดีในตอนแรก แต่ท่านอาจารย์กล่าวว่าผีเสื้อพวกนี้อาจะสามารถใช้เป็นพลังของเธอได้ พลังปราณได้ไหลออกมาหากรู้วิธีให้จะเป็นวรยุทธที่สำคัญอย่างหนึ่ง

เพราะต้องใช้เพลงขลุ่ยในการควบคุม ลี่ถิงเอ่ยปากขอให้อาจารย์ช่วยสอนบทเพลงขลุ่ยอย่างอื่นให้แต่กลับถูกปฏิเสธเพราะการที่จะให้ลี่ถิงมาเรียนบทเพลงใหม่จะยิ่งพาเสียเวลาซ้ำการเรียนเพลงขลุ่ยหนึ่งบทให้จำขึ้นใจนั้นไม่ง่าย อาจารย์จึงให้ลี่ถิงใช้เพลงที่ลี่ถิงถนัด

…เพลงหนูมารี

คนที่นี่ไม่มีใครรู้จักแต่เพลงนี้เป็นเพลงที่เป่าอหน้าคนอื่นแล้วลี่ถิงรู้สึกอายอย่างมาก จะต้องให้เป่าเพลงนี้ไปต่อสู้ไปแบบนั้นคงได้ไม่มีสติกันพอดี

แต่พอคิดว่าทั้งหมดก็ทำเพื่อเฟยหรงทั้งนั้น ลี่ถิงก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆและทำใจยอมรับมันให้เร็วที่สุด

เธอควบคุมผีเสื้อได้อย่างเชี่ยวชาญมากขึ้น ทั้งอาสามารถร่ายวิชาเขตแดนกับผีเสื้อได้แล้ว ในตอนนี้ลี่ถิงจำต้องเรียนแต่สิ่งที่จำเป็นไปอย่างรวดเร็วจนต้องข้ามอะไรเล็กๆน้อยๆหลายอย่างไป

หากเธอสามารถอยู่จนพลังปราณของหยางหลี่ฟู่อ่อนกำลังลงได้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ขอแค่ได้ดูดซับพลังปราณจากเขามาเท่านี้ทั้งเธอและคุณชายหยางก็ไม่มีได้รับบาดเจ็บ

ลี่ถิงเอง…ก็หวังให้มันเป็นเช่นนั้น

ปึง!!

“พี่เสี่ยวถิง!!”

อยู่ๆเฟยหรงก็ผลักประตูเข้ามาในห้องของอาจารย์โหยง ด้านหลังน้องชายตัวน้อยของเธอคือศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองที่พยายามเดินมาห้ามไม่ให้เขาอุกอาจเข้าไปในห้องตำรา พวกเขาห้ามรั้งเฟยหรงอยู่ได้นานสองนานจนในที่สุดก็ไม่อาจต้านเด็กหนุ่มคนนี้ได้ เฟยหรงเกือบจะทำให้ประตูพังไปซะแล้วยังดีที่ประตูไม่เป็นอะไร

“เฟยหรง…”ลี่ถิงหันไปหาน้องชาย อารมณ์ของเฟยหรงตอนนี้เธอไม่อาจเดาได้ถูกทางว่าเธอกำลังโกรธรึว่ากำลังเป็นห่วงเธออยู่กันแน่

“พี่เสี่ยวถิง ให้ข้าออกไปสู้แทนเถอะ!!”

“…ไม่ได้หรอก นี่คือเรื่องของข้า”

“ข้าจะออกไปสู้แทน!!”

“เฟยหรง”

น้องชายคนนี้ช่างดื้อรั้นยิ่งลี่ถิงย่อตัวลงไปหาเขาแล้วโอบกอดเขาอย่างเบามือ ลี่ถิงรู้ดีว่าเขาเป็นห่วงเธอมากเพียงใด มันคงเท่ากับที่เธอเป็นห่วงเขาอยู่ทุกวัน…

“…ข้าเข้าใจเฟยหรง…ขอบคุณนะ”ลี่ถิงลูบหัวน้องชายเบาๆ ในตอนนั้นแววตาของเฟยหรงก็เป็นประกายระยับ

“…พี่เสี่ยวถิง”

“แต่ขอโทษนะ…”

แปะ..!

ลี่ถิงแตะยันต์สีเหลือไว้ที่หลังของเขา เมื่อนั้นดวงตาทั้งสองของเฟยหรงก็ค่อยๆปิดลงราวกับดับวูบ มันคือยันต์หลับใหลที่ลี่ถิงเพิ่งเขียนไปเมื่อครู่ เธอพกยันต์อยู่ตลอดเวลาที่ออกจากห้องเพราะต้องเรียนและใช้เพื่อปกป้องตัวในยามจำเป็น และในตอนนี้…

….เธอใช้เพื่อปกป้องเขา

“…ขอโทษนะเฟยหรง ข้าเลือกแล้ว”ลี่ถิงปล่อยน้องชายที่ดวงตาทั้งสองปิดสนิทออกจากอ้อมกอดแล้วส่งให้ศิษย์พี่ใหญ่รับเขาเอาไว้

“ศิษย์น้องถิง..จะดีจริงๆน่ะหรือ?”ศิษย์พี่ใหญ่รับเฟยหรงเอาไว้ เขาเองก็ประหลาดใจยิ่งที่ศิษย์น้องถิงรับคำจะประลองกับคุณชายหยาง

“…ขอรับ ข้า…มั่นใจแล้ว”

“…ศิษย์น้องถิงถ้าคุณชายหยางข่มแหงอะไรเจ้าก็บอกพวกเราได้นะ! เจ้าน่ะ…ไม่ต้องรับการประลองเพราะเหตุผลที่ว่านานอยู่แล้วใช่ไหม?”ศิษย์พี่ร้องรู้ดีว่าเด็กของลี่ถิงไม่มีทางรับคำท้าเพียงเพราะเหตุผลเล็กน้อยเช่นนั้น เธอเอามาบังเหตุผลที่แท้จริงบางอย่าง

“…ขอโทษศิษย์พี่รอง ข้าบอกไม่ได้ ข้าฝากเฟยหรงให้ท่านทั้งสองดูแล ยันต์นั่นจะมีผลจนกว่าจะดึงมันออก จนกว่าข้าจะประลองจบ โปรดอย่าดึงมันออกนะขอรับ”

ลี่ถิงเดินออกไปดูที่ลานประลองในตอนนี้คุณชายหยางออกมารอที่ลานประลองแล้ว เมื่อลี่ถิงออกให้เห็นใบหน้า สายตาของคุณชายหยางก็เงยขึ้นมา เขากำลังรอให้เธอลงไป…ลี่ถิงเม้มปากแน่นแล้วกำขลุ่ยสีขาวในมือเอาไว้

“…ข้าต้องลงไปแล้ว”

“ไม่ได้! เจ้าต้องพักก่อน!”เมื่อได้ยินว่าศิษย์ของตนจะลงไปในตอนนี้ อาจารย์โหยงก็ร้องห้ามเอาไว้ทันใด

“ข้าไม่เหนื่อยเลยขอรับ ท่านก็รู้…ข้ามีร่างกายที่แข็งแรง ตอนนี้ก็ไม่เหนื่อยเท่าไหร่หรอกขอรับ”

ลี่ถิงหยิบเอาขลุ่ยพกติดตัวไปและออกจากห้องตำรา อาจารย์โหยงคงสิ้นหนทางจะรั้งเอาไว้แล้ว เขาสั่งให้ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองพาเฟยหรงไปนอนที่ห้องของเขาก่อนจะเดินตามลี่ถิงไปติดๆ

ที่ลานฝีกซ้อมคุณชายหยางและผู้ติดตามของเขา ศิษย์ของสำนักทุกคน และคนจากสำนักเฟิงกำลังจับจ้องมาที่ลี่ถิงด้วยสายตาที่หลายความรู้สึก คุณชายเฟิงถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาหวังไว้ลึกๆว่าลี่ถิงจะถอนตัวออกไปทว่าก็ไม่เป็นดังนั้น เขาจึงมาอยู่ตรงนี้เพื่อรับรองว่าลี่ถิงจะไม่อันตรายจนเจียนตาย

“เจ้ามาแล้ว”คุณชายหยางพูดขึ้นแล้วยิ้มอย่างผู้มีชัยตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่ง

“ข้าคงทำให้ท่านรอนานเลยสินะขอรับ”

“ไม่นานนักหรอก เพื่อพิสูจน์ความเป็นชายชาตรีของเจ้า เจ้าจำเป็นต้องเตรียมตัวมาเป็นพิเศษมิใช่หรือ?”

คุณชายหยาง…เธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ คิดว่าทำแบบนี้ไปแล้วจะได้อะไร สีหน้า ดวงตา ท่าทางที่แสดง ลี่ถิงมั่นใจว่าเธอสามารถเดาใจของคนได้เป็นอย่างดี แต่กับคุณชายหยางคนนี้ เธอเดาไม่ออกเลย ไม่ว่าตอนที่เขายิ้มเธอก็ไม่รู้ว่าเขายิ้มด้วยความรู้สึกแบบไหน

ยิ้มเพรามีความสุข…รึว่ายิ้มเพราะว่ากำลังเศร้า?

“…การประลองที่นี่ย่อมมีกฎ พวกเจ้าทั้งสองต้องอยู่ในสายตาของข้า หากจะสู้กันต้องรักษากฎ”อาจารย์โหยงเดินเข้ามาระหว่างคุณชายหยางและลี่ถิง ในขณะที่คนอื่นๆต่างหลบออกไปไกลๆกันหมด

“ขอรับ”ลี่ถิงตอบรับ

“…หึ ขอรับ ข้ารู้”คุณชายหยางก็เอ่ยตอบรับ

อาจารย์โหยงถอนหายใจออกมาจากหนักใจยิ่งทว่าเขาก็ยกมือขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณ คุณชายหยางหยิบกระบี่ออกมาจากข้างตัวในท่าเตรียมพร้อม ทว่าลี่ถิงไม่มีท่าเตรียมพร้อมใดๆ เธอไม่มีกระบี่เลยด้วยซ้ำไป!!

“เริ่ม….ประลอง!!”

สิ้นเสียงของอาจารย์โหยงเขาก็หายไปในพริบตาด้วยวิชาตัวเบา คุณชายหยางปลดปล่อยพลังปรานออกมารอบกาย พลังปราณสีเหลืองอ่อนโอบคลุมกายของเขาไม่มีช่องว่าง การตั้งท่าของเขาก็ไร้ซึ่งจุดโหว่ง

พลัง…ปราณนี้มัน…อึดอัด!

ลี่ถิงรับรู้ได้ถึงพลังปราณมากมายที่ถาโถมเข้ามา เธอกุมอกตัวเองเอาไว้ทว่าร่างก็ยังคงยืนหยัด คุณชายหยางพุ่งเข้ามาประชิดลี่ถิงด้วยความเร็วสูงนัก ลี่ถิงหลบออกไปทางด้านซ้ายเพียงเล็กน้อยจนแขนข้างขวาต้องกับกระบี่ของเขาที่ปัดไปมา ว่านั้นกลับไม่มีผลกับเธอ แผลของเธอหายไปในพริบตา

          ตะ…ต้องเอาพลังมา!

ลี่ถิงคิดดังนั้นแล้วยื่นมือออกไปเพียงสัมผัสกับพลังปราณเท่านั้นแสงสีทองที่คอยโอบล้อมคุณชายหยางก็หายไปจนสิ้น!!

“…นะ…นี่มันอะไร!!”คุณหยางหยางถอยกลับออกไปอย่างรวดเร็ว พลังปราณที่เขาดึงออกมาใช้บัดนี้หายไปหมด!?

ลี่ถิงสำลักออกมาเล็กน้อย พลังปราณที่ไม่คุ้นเคยเหมือนว่าร่างกายของเธอต้องใช้เวลาเพื่อเคยชินกับมัน ในตอนนี้ร่างกายของเธอยังไม่ถึงขีดจำกัด ลี่ถิงวาดยันต์บนกระดาษจากนั้นก็ปามันออกไปด้านหน้า

“…แผ่นดินสดับฟัง!! จงเคลื่อนไหว!!”

เมื่อแผ่ยันต์ลุกเป็นไฟสลายหายไปแผ่นดินตรงจุดที่หยางหลี่ฟู่ยืนอยู่ก็สั่นไหวจากนั้น

ตึง!! ตึง!! ตึง!!

ก้อนหินผุขึ้นจากพื้นดินออกมาสามครั้งตามจังหวะการวิ่งของหยางหลี่ฟู่ ทว่าด้วยความว่องไวเขาจึงหลบพ้นมาได้อย่างง่ายดาย คุณชายหยางอาบกายด้วยพลังปราณอีกครั้งครั้งนี้เขาเพ่งเล็งไปที่หลังของลี่ถิงในใจลึกๆเขาคิดว่าระยะนี้ลี่ถิงต้องหลบพ้นเป็นแน่แต่ไม่ใช่…ลี่ถิงไม่ได้ว่องไวถึงเพียงนั้น

สวบ!!

“อึก!!!”

คมกระบี่ลงที่หลังของลี่ถิงเป็นทางยาวเธอพยายามกลั้นเสียงไม่ให้เผลอร้องดังไป เสียงหือหามากมายเซ็งแซ่ขึ้นแม้แต่คุณชายเฟิงก็พลอยตื่นตกใจไปด้วย

แต่ไม่ทันที่เลือดของลี่ถิงจะได้หยดลงพื้นแผลที่ถูกฟันก็สมานกันดีในพริบตาเดียว ลี่ถิงกัดฟันรอให้ความเจ็บผ่านพ้นไปเพียงชั่วครู่ เพียงแค่อดทนไว้…!!

หมับ!

“…เจ้า…จะทำอะไร!?”คุณชายหยางร้องอย่างตกใจเมื่อลี่ถิงหันมาคว้าข้อมือของเขาเอาไว้แน่น

ลี่ถิงมิไม่ได้พูดะไร เธอบีบข้อมือของคุณชายหยางไม่ปล่อย จากนั้นก็เพ่งสมาธิเพื่อดูดเอาพลังปราณรอบกายเขามาจนหมดสิ้น!! ร่างกายของคุณชายเฟิงที่ไร้ซึงพลังปราณโอบล้อม ลี่ถิงหวังจะเตะขาของเขาทว่าด้วยเขาก็กระโดดหนีออกไปจากเธออย่างรวดเร็ว

นี่มันอะไรกัน…พลังปราณของเขาหายไปอีกแล้ว…ไม่มีทางที่จะเป็นแบบนี้ไปได้!!

หยางหลี่ฟู่ยืนมองลี่ถิงจากระยะไกล เขาเพียงแค่ได้ยินศิษย์ของสำนักเฉินรุ่ยอิ๋งพูดกันว่าศิษย์น้องถิงมีร่างกายที่พิเศษ ทว่าร่างกายนั้นกลับเป็นร่างกายที่น่าพิศวงยิ่ง แม้จะได้รับบาดเจ็บตรงๆก็หายได้ในเวลาสั้นๆ ร่างกายที่สามารถดูดเอาพลังปราณของผู้อื่นไปได้ นี่ไม่ใช่แค่พิเศษแล้ว…ตกลงเธอเป็นตัวอะไรกันแน่!!?

“….นี่หรือร่างกายพิเศษที่เจ้าว่า? ไม่เลวเลยนี่”คุณชายหยางกล่าวขึ้นพร้อมกับตั้งท่าระวังเป็นเท่าตัว

“….แค่ก! ข้า…ข้าจะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าท่านจะหมดแรง”ลี่ถิงสำลักเลือดออกมาเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าในตัวของคุณชายหยางจะมีพลังปราณที่เข้มข้นขนาดนี้ ร่างกายของเธอแทบจะปรับตัวไม่ไหวจนต้องสำรอกเลือดออกทางปาก

“…หึ ท่าทางจะเป็นเจ้าเองมากกว่าที่จะไม่ไหว”

“….ท่านมีเวลามาห่วงข้าด้วยหรือขอรับ?”

“…”

ลี่ถิงยิ้มที่ปากปาก ในตอนนี้ร่างกายของเธอเริ่มจะเคยชินกับพลังใหม่ที่ไม่เคยได้รับแล้ว ลี่ถิงกลับมายืนหยัดอีกครั้งเพื่อรอรับการโจมตีครั้งต่อไป

ไม่ดีแน่…ตอนนี้คุณชายหยางเริ่มรู้สึกว่ารอบตัวของลี่ถิงเริ่มจะเหมือนกับเขา

ไม่เพียงแค่คิดไปเอง พลังปราณรอบตัวของลี่ถิงนั้นมันพลังของเขาทั้งนั้นเลย!! ตอนนี้ก็จะสรุปได้แล้วว่าลี่ถิงคนนี้มีพลังในการดูดซับพลังปรานของผู้อื่น ทว่า…นอกจากเอาพลังปรานไปเธอไม่ไม่มีท่าจะโต้กลับมา

          คิดจะว่าใจอ่อนให้กันรึไง…?

ท่าทางอ่อนแอ แม้แต่เดินยังไม่มีพลัง ลี่ถิงเป็นหนึ่งในตัวตนที่เขาไม่ชอบเลยสักนิด ทำเป็นอ่อนโยนกับคนอื่น คนที่เอาแต่ใจอ่อนกับคนอื่นไปทั่ว ไม่อยากจะสู้เพราะสงสารรึไง?

….ช่างน่าหงุดหงิด

“เช่นนั้นเจ้าก็เตรียมตัวให้ดี…ครั้งนี้ข้าเอาจริงล่ะนะ”

คุณชายหยางเพิ่มพลังปรานรอบกายขึ้นเป็นเท่าของเท่าตัวจากที่เคยใช้ ลี่ถิงสัมผัสได้ถึงพลังที่กำลังเอ่อล้นออกมาจากตัวของเขา ครั้งนี้ลี่ถิงรู้สึกว่าร่างกายเกือบจะถึงจำกัดแล้ว

ชิ้ง!!

ร่างของคุณชายเป็นดั่งแสงสีทองที่กระชิดร่างของลี่ถิงอย่างรวดเร็ง เธอไม่มีทางให้หนีจึงต้องรับการโจมตีไปเกือบเต็มๆ!! กระบี่ของคุณชายโดนเข้าที่ข้างเอวซ้ายของลี่ถิง ครั้งนี้เธอเผลอร้องออกมาเสียงดังแต่ไม่นานนักแผลของเธอก็สมานและหายไป

ครั้งนี้…ก็ต้องรับเอาไว้ให้ได้!!

ลี่ถิงเพียงเอามือผ่านไอพลังปราณรอบตัวหยางหลี่ฟู่พลังปรานทั้งหมดก็ถูกดูดเข้ามาในร่างจนเอ่อล้น

“…อั่ก!!”

เธอขยับหนีออกมาให้ไกล ในตอนนี้…มันคงใกล้แล้ว

ผีเสื้อสีขาวมากมายบินออกมาจากร่างของเธอ ขากแขน จากขา ทุกส่วนที่พลังปราณจะปกคลุมได้ รอบกายของลี่ถิงเต็มไปด้วยผีเมื้อสีขาวที่ส่องสว่าง ผีเสื้อนับร้อยที่โบยบินดึงความสนใจจากคนรอบๆ บ้างก็กว่างว่ามันช่างสวยงาม บ้างก็ตกใจเป็นไก่ตาแตก ลี่ถิงไม่รีรอที่จะหยิบขลุ่ยสีขาวที่อยู่ข้างตัวขึ้น

บรรเลงเพลงที่เธอต้องอับอาย….หนูมารี

แต่เมื่อเพลงนั้นบรรเลงทุกคนต่างหันมาสนใจกับท่องทำนองที่แปลกหูที่ลี่ถิงเป่าออกมา พวกเขาล้วนชมว่ามันไพเราะยิ่ง แต่ในขณะนั้นลี่ถิงก็สั่งผีเสื้อด้วยเสียงขลุ่ยให้บินไปรอบๆตัวของหยางหลี่ฟู่

“…!!!”

หยางหลี่ฟู่ทำท่าตกใจเขาพยายามจะวิ่งหลบแต่ผีเสื้อพวกนี้ก็ยังบินตามไม่เลิก คุณชายเฟิงจึงใช้พลังปราณของตนวาดลวดลายกระบวนท่ากระบี่ เป็นครึ่งเสี้ยวพระจันทร์ออกไปรอบจบผีเสื้อถูกตัดขาดออกไป

กระบวนวิชา ‘คมล้อมจันทรา’ คือท่าของสำนักหยางที่ใช่กันมากหลายชั่วคน วิชานี้ต้องมาจากคนที่เป็นสายเลือดเท่านั้นจึงจะได้เรียน เขาไม่นึกเลยว่าจะต้องใช้กระบวนท่าสู้กับลี่ถิงเช่นนี้ การต่อสู้ครั้งนี้ตึงมืออยู่มิใช่น้อย

ในด้านของลี่ถิงก็ไม่ได้ยอมหยุดแต่เพียงเท่านั้น เธอยังเรียกสีเสื้อสีขาวออกมาเรื่อยๆในตอนที่เขาเผลอเพราะให้กระบวนท่าเธอก็ได้ล้อมเขาไปจนหมดแล้ว!!

ผีเสื้อนับร้อยเปล่งแสงสว่างจ้า  พวกมันรวมตัวกันเป็นโดมใสสว่างขนาดเท่าหยางหลี่ฟู่จากนั้นลี่ถิงก็วาดยันต์ออกไปที่โดมนั้น

ยันต์นั้นคือ…

“….เขตอาคม!!”

เมื่อเธอสามารถขังเขตอาคมได้แล้ว…เท่านี้โอกาสชนะก็จะเป็นของเธอ!!

 

 

 

 

คะแนน 4.9
กรุณารอสักครู่...