ตอนที่แล้วบทที่ 30 คุณชายและคุณชาย
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 32 วิถีทางชนะ

 

บทที่ 31 รับประลอง

ประลอง…กับคุณชายหยางน่ะเหรอ!!?

นี่มันรังแกกันชัดๆ! ลี่ถิงไม่เคยผ่านการประลองงานไหนมาเลย ไม่สิ…ไม่เคยหยิบกระบี่ต่อสู้เลยด้วยซ้ำ!! ไม่ต้องพูดถึงประลองเลย คุณชายหยางคลุกคลีกับการต่อสู้มานับหลายปี เขามีความเชี่ยวชาญยิ่งไม่ว่าจะการประลองไหนๆเขาก็จะเป็นอันดับต้นๆในการแข่งนั้น

ไม่ว่าจะมองอย่างไรนี่เป็นหมายเรียกไปเชือดชัดๆ แต่ถ้าหาก…

ตอนนี้ลี่ถิงนั้นไร้กำลัง ไม่มีสิ่งใดจะไปต่อรองกับเขา เขายื่นข้อเสนอที่เป็นไปไม่ได้ ก็ยังดีกว่าไม่มีข้อเสนอไหนเลย ลี่ถิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

การต่อสู้นี้ยังไงเธอก็แพ้ แต่ต่อให้แพ้ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม

….ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

“….ได้ ข้ารับ”

“ข้ารู้ ว่าเจ้าเป็นคนฉลาด พรุ่งนี้เจอกันตอนเย็น หวังว่าเจ้าจะไม่หนีไปก่อนนะ”

คุณชายหยางเก็บกระดาษเข้าแขนเสื้อ จากนั้นก็เดินหนีหายกลับไปจากทางที่เขามา ลี่ถิงเกร็งใบหน้าทำเป็นไม่สะทกสะท้านอยู่เมื่อแผ่นหลังของเขาได้หายไปลี่ถิงก็ถึงกับทรุดขาลงกับพื้น..!

ตุบ..!

“…ทะ…ทำยังไงดี…”

ทั้งที่ทำเป็นใจกล้าเพราะหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเกรงกันบ้าง แต่เขากลับเอาแต่ยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย จะมาเข่าอ่อนตรงนี้ไม่ได้..เธอยังต้องเอาน้ำกลับไปต้มที่บ้านอยู่อีก! เฟยหรงกำลังรอเธอกลับเรือน แต่…เฟยหรงจะว่าอย่างไรหากเธอบอกเขา ลี่ถิงไม่อยากให้เขาต้องเป็นกังวลเรื่องนี้แม้สักนิดเดียว แต่ถามว่าเธอสู้เป็นไหม…คงตอบได้ว่าไม่สามารถ

ตะ…แต่เธอก็มั่นใจว่าร่างกายของแข็งแรงอยู่เหมือนกัน…

อะ…เอายังไงล่ะ?

ในตอนนั้นเองที่ลี่ถิงนึกขึ้นได้…เรื่องนี้บอกกับคนในสำนักไม่ได้หรอก

บางที…เฟิงฮุ่ยเจียงอาจจะพอมีอะไรที่ช่วยเธอได้ อย่างเช่นจุดอ่อนของคุฯชายหยางหรือวิธีต่อสู้กับเขา พอคิดได้ดังนั้นลี่ถิงก็หยิบเอากระพรวนที่ห้องอยู่ตลอดขึ้นมา เธอชูมันขึ้นแล้วเขย่ามันอย่างรุนแรง คุณชายเฟิงกล่าวว่ามีเพียงเขากับพี่ชายที่ได้ยินเสียงนี้  ถ้าหากสั่นมันแรงๆเขาจะรู้รึเปล่านะว่าเธออยู่ที่ไหน

อา…จะว่าไปของชิ้นนี้ก็อันตรายใช่ย่อย อย่างกับพวกของเอาไว้ติดตาม หวา…น่ากลัวชะมัด

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!

ต้นไผ่สั่นไหวไปมาในเวลาต่อมา เสียงของฝีเท้าที่แตะไปบนกิ่งไผ่อย่างรวดเร็ว ลี่ถิงสะดุ้งเฮือกเพราะไม่รู้ได้ว่าใครกันจะมา จะเป็นเฟิงฮุ่ยเจียง..รึว่าใครอื่นไม่

ตึก!

“ลี่ถิง เกิดอะไรขึ้น!?”

คุณชายเฟิงกระโดดลงมาจากต้นไผ่ใกล้ๆนั้น ลี่ถิงถอยเท้าออกไปก้ามหนึ่งด้วยความตกใจ คุณชายเฟิงมาจริงๆด้วย ดูเหมือนว่าต่อไปเธอจะไม่สามารถพกเจ้าสิ่งนี้ไปไหนมาไหนได้อีกแล้ว เหมือนกับว่ามีคนคอยตามอยู่ตลอดแบบนี้

“…คะ…คือว่า ข้า…ข้ามีเรื่องอบากจะปรึกษาท่าน แต่ท่านได้โปรดสัญญาว่าจะไม่บอกใครด้วยนะขอรับ”ลี่ถิงพูดด้วยสำเสียงเบาๆ

“…หา? ดะ…ได้สิ”

เมื่อได้รับคำตกปากแล้วลี่ถิงก็ค่อยๆอธิบายเรื่องทั้งหมดให้คุณชายเฟิงได้ฟัง ยกเว้นเรื่องที่คุณหยางมาล้วงข้อมูลของสำนัก เพราะเธอรู้ว่ามันคงไม่ดีนักหากบอกให้เขารู้ เรื่องอื่นก็เธอค่อยๆพูดออกไปจนหมดตั้งแต่ต้น

เมื่อได้ฟังเรื่องราวใบหน้าของเฟิงฮุ่ยเจียงก็เริ่มแย่ลง ซีดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งฟังจบ..

“จะ…เจ้าตอบรับไปทั้งๆที่ต่อสู้ไม่เป็น!”

“ขะ…ข้าคิดว่ามันก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรนะขอรับ”

“เฮ้อ…หยางหลี่ฟู่ไม่ใช่คนที่จะให้พวกเพิ่งจับกระบี่มาสู้แล้วจะชนะหรอกนะ ข้าเคยประลองกับเขาเมื่อนานมาแล้ว เขาถือว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งของสำนักหยางเลยล่ะ”

ลีถิงก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องเก่งแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าระดับความเก้งของเขานั้นอยู่ประมานไหน ดูจากที่ต่อสู้ปะมือกับเฟยรงแล้วเขาก็มีฝีมือมากเลยทีเดียว เพราะน้องชายของเธอเกิดมาเพื่อเป็นอัจฉริยะ เขาสามารถเรียนรู้ได้รวดเร็วยิ่งไม่ว่าจะในสถานการณ์ใด แต่กับคุณชายหยางที่มีทั้งความเก่งกาจและความชำนาญ

ซึ่งต่างกับเธอที่ไม่มีอะไรเลย..มีก็แต่กายเปล่าๆเท่านั้น

“ลี่ถิงหากเจ้าต้องการหยุดตอนนี้ล่ะก็ย่อมหยุดได้ ข้าจะบอกให้เขาหยุดเอง เจ้าจงปฏิเสธการประลองนั่นซะ”คุณชายเฟิงพูดด้วยความเป็นห่วง

“…มะ…ไม่ขอรับ! ข้า…ข้ารู้ดีว่ามีไม่กี่อย่างที่ข้าทำได้ ละ…และ…สิ่งนี้อย่างจะเป็นแค่ไม่กี่สิ่งที่ข้าทำได้”

ถึงจะไม่รู้ว่าจะชนะได้อย่างไร…แต่มีหวังเอาไว้ก็คงไม่เสียหาย

แม้โอกาสอาจจะเป็นศูนย์แต่ก็ยังดีกว่าไม่เริ่มทำอะไรเลย

“…ข้า…อยากจะรู้ว่าท่านพอจะรู้จุดอ่อน เอ่อ…ไม่สิ ข้าอยากรู้ว่าปกติแล้วคุณชายหยาง…ต่อสู้อย่างไร”ลี่ถิงไม่อยากปล่อยให้การสนทนายืดยื้อไปมากกว่านี้ เธอรีบเข้าสู่เรื่องที่อยากจะรู้

“….ไม่มีหรอก ข้าไม่ได้ประมือกับเขามานานแล้ว ในตอนนี้…เขาคงห่างไกลกว่าตอนนั้นไปมากแล้ว”

“…หรือขอรับ? ต้องขอโทษด้วยที่เรียกท่านมาดึกดื่นป่านนี้”

“….”

“ขะ…ข้าต้องรีบเอาน้ำไปต้นแล้ว เฟยหรงกำลังรอข้าอยู่ ข้าขอตัวไปก่อนนะขอรับ”

ลี่ถิงไม่อยากให้คุณชายเฟิงเป็นกังวลมากจึงยกถังน้ำขึ้นแล้วรีบเดินกับเรือนไปด้วยสีหน้ายิ้มเจื่อนๆ ในขณะเดียวกันนั้นเฟิงฮุ่ยเจียงก็มองร่างของลี่ถิงห่างไกลไปเรื่อยๆ

เขายอมรับว่าเขาไม่รู้ตักหรือสนิทกับเธอมากมายนัก แต่ลึกๆในใจกลับรู้สึกได้ว่าลี่ถิงเป็นคนดีและยังเปราะบางกับโลกในนี้นัก ลี่ถิงอาจจะเป็นเพียงแค่คนที่เคยช่วยพี่ชายของตนก็เท่านั้น ไยเขาจะต้องเป็นห่วงถึงขนาดนี้ด้วยนะ

“…เฮ้อ บางทีข้าคงจะไม่ปกติไปแล้วแน่ๆ…”

…อีกฝ่ายเป็นเด็กผู้ชายนะ’

เฟิงฮุ่ยเจียงถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนยอดกิ่งไม้ และกระโดดกลับอาคารใหญ่…

 

ลี่ถิงกลับไปเรือนพักช้าทำเอาเฟยหรงซักถามไม่หยุดว่าทำไม เธอก็ได้แต่ขอโทษเขาแล้วบอกว่ามีธุระที่ห้องครัวนานก็เท่านั้น ลี่ถิงรีบต้มน้ำแล้วแต่งตัวเข้านอน ท่าทางของเธอดูพยายามทำให้เหมือนปกติจนผิดปกติ แต่เฟยหรงในตอนนั้นคิดว่าลี่ถิงอาจจะแค่เหนื่อยจึงบอกให้เธอรีบนอน

ในเช้าวันต่อมาลี่ถิงเอาแต่ถอนหายใจทั้งวัน พอคิดว่าจะต้องประลองครั้งแรกกับคนที่เก่งกว่าเธอสุดๆแล้ว..ก็เห็นความแพ้ย่อยยับมาแต่ไกล ลี่ถิงหยิบเอากระดาษยันต์ที่อาจารย์มอบให้ขึ้นมา แล้วได้แต่คิดว่าตอนที่ใช้เธอคงจะไม่ตกใจจนลืมวิชาไปหมดสิ้นหรอกนะ

เช้านี้ลี่ถิงก็เข้าไปช่วยทำอาหารในครัวอยู่กับสองชายและศิษย์พี่ทั้งสอง เมื่ออาหารเสร็จยกไปที่โต๊ะแล้วจู่ๆศิษย์พี่คนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาลี่ถิงด้วยใบหน้าที่ว้าวุ่น

“…ศะ…ศิษย์น้องถิง”เขาและศิษย์พี่อีกจำนวนหนึ่งตีวงล้อมเข้ามาหาเธออย่างน่าสงสัย

“…ขะ..ขอรับ?”ลี่ถิงไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาต้องกรูกันเข้ามาเยอะถึงเพียงนี้

“…จะ…เจ้าจะประลองกับคุณหยางเย็นนี้ เป็นเรื่องจริงหรือ?”

“…!!!”

ลี่ถิงเปิดตากว้างสายตาของเขาหันไปหาหยางหลี่ฟูที่นั่งสบายใจอยู่ในห้องอาหาร รอบกายของเขามีคนของสำนักหยางนั่งอยู่ซ้ายขวา รอยยิ้มของเขาชวนให้เส้นเลือดบนใบหน้าปูดขึ้นเสียนี่กระไร เขาต้องบอกเรื่องพวกนี้กับพวกศิษย์แน่! เป็นเขา!!

“…นี่มันเรื่องอะไร…ประลอง? พี่เสี่ยวถิง?”เฟยหรงได้ยินคำว่าประลองดวงตาของเขาก็พลันมืดบอด เขาเดินมาอยู่ข้างๆลี่ถิงแล้วส่งสายตาที่ต้องการคำตอบจากเธอ

“…เอ่อ…คือ…”

จะ…จะตอบว่าอย่างไรดีล่ะ! เธอไม่คิดว่าหยางหลี่ฟู่จะใช้วิธีเช่นนี้!!

ลี่ถิงกระอักกระอ่วนน้ำลายท่วมปากไม่รู้ว่าจะหาคำตอบใดมา ดั่งคำที่ว่า…เมื่อได้โกหกครั้งหนึ่งก็จะต้องโกหกต่อไป ลี่ถิงบอกไม่ได้เรื่องที่เธอตกลงกับสำนักหยางนั่นจะเป็นการใส่ร้ายเขาไปในทันที ในขณะเดียวกัน…ต่อหน้าเฟยหรงและทุกคนๆ เธอควรจะพูดอะไรให้เขาเลิกถามเลิกสงสัยในตอนนี้ดีล่ะ..!!!?

“ขะ…ข้า….ข้า”

          คิดสิ…คิด!!

ลี่ถิงสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วจากนั้น…

“..พะ…เพราะคุณชายหยาง…”

“คุณชายหยาง…คุณชายทำอะไร?”ศิษย์พี่ทุกคนต่างรุมกับเข้ามาหาศิษย์น้อยตัวเล็กคนนี้

พวกเขาตกใจอย่างมากที่เมื่อครู่คุณชายหยางกล่าวว่าเขาได้ขอประลองกับลี่ถิงในเย็นนี้ และลี่ถิงก็ตอบตกลงส่วนเหตุผลนั้นเขาจะให้ไปถามจากลี่ถิงเอาเอง พอได้ยินแบบนั้นพวกเขาก็ยิ่งสงสัยไปกันใหญ่ สองคนนี้มีอะไรลับลมคมในที่บอกตรงๆไม่ได้ขนาดนั้นเชียวหรือ?

แต่พอเห็นศิษย์น้องถิงเข้ามาพวกเขาก็ไม่รีรอที่จะถาม คุณชายหยางนะคุณชายหยาง กับเด็กตัวเล็กขนาดนี้ยังท้าสู้ได้ลงคอ แต่กับเฟยหรงพวกเขาก็เห็นมาแล้ว แต่เด็กคนนั้นถือไปข้อยกเว้นเพราะเฟยหรงเป็นดั่งปีศาจผู้ร้ายกาจและครอบครองพรสวรรค์อันน่ากลัวยิ่ง แต่ลี่ถิงคือบุรุษในคราบของนางฟ้าตัวน้อยๆที่เป็นดั่งอาหารเยี่ยวยาใจและเยียวยาท้อง

“คะ..คุณชายหยาง ขะ…ข้าไม่อาจปิดบังเรื่องนี้ได้อีก ข้าขอโทษ…”ลี่ถิงแสร้งทำเป็นเหมือนไม่อยากพูดจนหยางหลี่ฟู่ต้องหันมามองด้วยใจระแวง

ระ…หรือว่าลี่ถิงจะกล้าพูดเรื่องนั้นออกไป…?

“คุณชายหยาง…ต้องการให้ข้าไปเป็นผู้หญิงของเขา!!”

ลี่ถิงตะเบ่งเสียงจนคนในห้องล้วนได้ยินกันหมด ทุกคนต่างหลุดท่าทีไปคนละอย่าง แม้แต่คุณชายเฟิงที่นั่งดื่มชาอยู่ริมห้องก็ยังสำลักน้ำชา

“หา…!!! คะ….คุณชายหยาง!!? ลี่ถิงของพวกเราเป็นผู้ชายนะขอรับ!!”

“ระ…รึว่าท่านจะเป็นพวกตัดแขนเสื้อ!!? ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย!!”

“ละ…ลี่ถิงเจ้ายอมไม่ได้นะ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเจ้ากำลังถูกย่ำยี่!!”

เสียงของศิษย์พี่และละคนต่างร้องโวยวายออกมา พวกเขาเข้ามาเป็นกำแพงกำบังลี่ถิงจากหยางหลี่ฟู่ ส่วนคุณชายหยางตอนนี้น่ะเหรอ สติหลุดไปจนไปดาวอังคารได้แล้วกระมัง

ไม่นึกเลย…ไม่นึกเลย ว่าจะใช้วิธีแบบนี้กันได้ ช่างน่าขบขันยิ่งนัก แต่…หากเขาเอ่ยขัดไปในตอนนี้เรื่องที่เขาส่งข้อมูลกลับสำนักจะอาจจะถูกเปิดเผยด้วยเช่นกัน ตอนนี้ลี่ถิงถือไพ่เหนือเพราะมีคนเข้าข้างมากกว่าเขาจะทำตัวไปขวางทางน้ำก็มิได้

“เพราะฉะนั้น ข้าจึงรับคำท้า ประลองกับคุณชายหยางเพื่อพิสูจน์ความเป็นชายของข้า!!”

ลี่ถิงแสดงท่าทีเป็นดั่งชายชาตรีผู้ไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำ และนั่นก็ทำให้เธอได้เสียสนับสนุนจากคนรอบข้างอย่างมากล้น

“เจ้าต้องกู้คืนศักดิ์ศรีของชายมาให้ได้!”

“ใช่แล้ว!!”

“ศิษย์น้องถิง!! แม้เจ้าอาจจะไม่ชนะแต่เจ้าได้คืนศักดิ์ศรีของบุรุษ!!”

           ‘ศะ…ศิษย์พี่….ข้า…ข้าขอโทษ…’

ลี่ถิงพ่นคำโกหกออกไปคำโตเพื่อให้รอดจากสถานการณ์เช่นนี้ เธอรู้สึกผิดจนจากจะเอาตัวเองไปชักล้างด้วยน้ำศักดิ์สิทธ์แต่มันคงจะไม่เพียงพอ

แต่ในตอนนั้นเองที่เฟยหรงเดินออกไปอยู่ตรงหน้าหยางหลี่ฟู่ สายตาของเฟยหรงราวกับจะฆ่าคนให้ตายไปในบัดนั้น…

“…มาสู้กับข้า ตอนนี้…”

มะ…ไม่ได้!! นั่นจะไม่ตรงกับข้อตกลงของเธอกับหยางหลี่ฟู่ เขาต้องไม่ยอมแน่!!

“หยุดก่อนเฟยหรง!!”ลี่ถิงรีบเข้าไปห้ามน้องชาย เธอวิ่งไปจับไหล่ของเขาแน่น แต่เฟยหรงพยายามขัดขืน

“พี่เสี่ยวถิง..!! แต่เขา..!”เฟยหรงหลุดสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างหนัก เขาจะไม่ปล่อยมันไว้แน่ คนที่กล้าพูดแบบนี้กับพี่สาวของเขา เขาจะฆ่ามัน! เฟยหรงไม่อาจดับไฟโกรธที่ลุกท้วมนี้ได้…

“ไม่เฟยหรง ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่วันนี้”ลี่ถิงพยายามบอกให้เฟยหรงใจเย็นลงทว่าดวงตาของเฟยหรงก็ยังไม่คลายซึ่งอารมณ์โกรธ

ในตอนนั้นเองที่ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองกลับมาจากการไปตามอาจารย์ พวกเขาได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกกับสภาพห้องทานอาหารในเช้านี้ ไยพวกศิษย์น้องของพวกเขาถึงออกมายืนมุงกันข้างลี่ถิงเช่นนั้นด้วย? แล้วทำไมเฟยหรงถึงดูเหมือนโกรธอะไรบางอย่าง ใช่ เขาโกรธออกทางสีหน้าหนักมาก ปกติศิษย์น้องหรงมักจะทำหน้านิ่งๆตลอด เวลารู้สึกอะไรจะเปลี่ยนสีหน้าแล้วดูออกง่ายมาก ใครๆก็รู้กันทั้งสำนัก

“นี่มันอะไรกัน…? พวกเจ้ายืนทำอะไรกันอยู่”อาจารย์โหยงเดินเข้าไปท่ามกลางความวุ่นวายนี้ สายตาของทุกคนหันไปที่ลี่ถิงในตอนนั้นเขาก็รู้ได้ว่าต้นเหตุคือใคร

“…ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องถิงรับคำท้าของคุณชายหยางเพื่อพิสูจน์ความเป็นชายชาตรีขอรับ!”ศิษย์พี่คนหนึ่งกว่างด้วนความตื่นเต้น ทว่า…

อาจารย์โหยงหาได้รู้สึกยินดีไม่…

“…หา!!? ลี่ถิง!!”เขาหันไปหาลี่ถิงด้วยสายตาปนโกรธา

“…ขะ…ขอรับท่านอาจารย์”

“…ไปที่ห้องกับข้า เจ้ามีเรื่องต้องอธิบาย!!”

“…ขะ…ขอรับ”

ลี่ถิงก้มหัวแล้วจากนั้นก็เดินตามชายผ้าที่สะบัดของอาจารย์โหยงไปอย่างช้าๆ เธอขอไม่ให้เฟยหรงเดินตามเธอไป แต่เขาดื้อดึงนัก จนต้องให้ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รองจับตัวเอาไว้

เธอพอจะเข้าใจ…ว่าทำไมอาจารย์โหยงถึงโกรธ…เพราะเขารู้ดี…เรื่องที่เธอ ‘เป็นสตรี’

และการประลองครั้ง….อาจจะทำให้ความลับนี้แตกก็เป็นได้…

 

คะแนน 5.0
กรุณารอสักครู่...