ตอนที่แล้วบทที่ 22 ข้อตกลงของเรา
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 24 ความคิดถึงและคาดไม่ถึง

บทที่ 23 หญิงสาวและหอนางโลม

‘อย่าได้ห่วงไป หอนางโลมแห่งนี้เป็นคนสนิทของข้ากับจิวหลิง ข้าจะให้เจ้าไปพักที่นั่นจนกว่าระดูของเจ้าจะหมด นับจากวันนี้ข้าจะบอกทุกคนว่าเจ้าไปช่วยงานครัวที่นั่นจะได้ไม่มีคนสงสัย’

อาจารย์โหยงอธิบายย่อก่อนที่จะจับลี่ถิงขึ้นหลังม้าแล้วพาไปอยู่หน้าหอนางโลมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ลี่ถิงถึงกับตาเหลือกเมื่อรู้ถึงความจริงที่ว่าสำนักของเธอนั้นอยู่ไม่ไกลจากหอนางโลมเลย แค่ข้ามละพานแล้วเดินเลี้ยวออกมาเพียง2 ลี้นิดๆ(ประมาน เกือบ1 กิโลเมตรกับอีกนิดหน่อย) ก็มาถึงหอนางโลมแล้ว

นี่มันอันตรายต่อสำนักที่มีก็บุรุษชายวัยเยาว์ยิ่ง!

“ทะ…ท่านอาจารย์ทำไมหอนางโลมถึง…”ลี่ถิงยืนมองหอนางโลมนี้แล้วเอ่ยถามอาจารย์

“…มันเพิ่งถูกสร้างเป็นเขตหอนางโลมเมื่อยี่สิบปีก่อน ตอนนั้นสำนักของเรามีอายุกว่าร้อยปีแล้ว มันเกิดขึ้นรวดเร็วมากพวกข้าห้ามอะไรไม่ได้หรอก มันก็เลยเถิดมาถึงขนาดนี้”อาจารย์โหยงกุมขมับแล้วพูดให้ลี่ถิงเข้าใจ

เขารู้ว่าลูกศิษย์คนนี้รู้สึกยังไงที่เห็นหอนางโลมอยู่ใกล้สำนักขนาดนี้ พวกเขาเองก็เพิ่งสืบทอดสำนักมาได้สิบปีกว่าเรื่องนี้มันเกิดจากมีหอนางโลมเล็กๆมาเปิดที่นี่ตอนแรกพวกเขาไม่ใส่ใจเพราะเขตใกล้แม่น้ำแบบนี้ใครจะมาหอนางโลมไม่นานก็คงปิด แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะได้รับความนิยมจากผู้คนอย่างรวดเร็วจนเริ่มมีหอนางโลมผุดขึ้นราวดอกเห็ดในเวลาอันสั้น กว่าที่พวกเขาจะรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว

แต่หนึ่งในนั้นก็ยังมีหอนางโลมหอหนึ่งที่มีความสนิทชิดเชื้อกับอาจารย์ทั้งสองเป็นพิเศษ ‘หอหงส์หยก’ เป็นหอนางโลมที่เปิดเป็นหอแรกๆ เมื่อก่อนหอนี้ไม่ได้ใหญ่โตหรูหราเมื่อกับตอนนี้ ทว่าก็สร้างเนื้อสร้างตัวมาเรื่อยๆจนมีทรัพย์สินมากขึ้นเติบโตขึ้น จนตอนนี้เป็นหอนางโลมที่ใหญ่ที่สุดในย่าน

ท่านอาจารย์เดินก้าวเข้าไปด้านหน้าทันใดนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาด้วยท่าทีอ่อนน้อม

“ต้องขออภัยเจ้าค่ะตอนนี้หอนางโลมของเรายังไม่เปิด…อะ..ท่านโหยงหลี่ถิง!?”เธอดูแปลกใจดูมากเมื่อเห็นอาจารย์อยู่ที่หน้าประตู

“ข้ามาคุยธุระกับนายหญิง ช่วยพาข้าไปหานางหน่อยจะได้รึไม่?”เขาใช้ใบหน้าที่งดงามโปรยรอยยิ้มให้แก่หญิงสาวผู้นั้นทำเอาเธอทำอะไรไม่ถูก

“จะ..เจ้าค่ะ! รอสักครู่นะเจ้าคะ ข้าจะไปตามนายหญิงมาให้”หญิงสาวคนนั้นก็พลันวิ่งหายไปไปข้างบนของหออย่างรวดเร็ว

อาจารย์โหยงพาลี่ถิงไปนั่งที่โต๊ะรับแขกด้านนอก อาจารย์หนุ่มผู้ไม่รู้จะรับมืออย่างไรกับลูกศิษย์ที่มีระดู ความจริงเขาไม่เคยได้คบหาสตรีมาจนอายุปูนนี้ ทั้งชีวิตของเขาฝังอยู่กับสำนักและลูกศิษย์ทุกคนครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีลูกศิษย์เป็นผู้หญิง ช่างเป็นความหนักใจที่เขาไม่เคยรับมาก่อนในชีวิต

ไม่นานนักสตรีคนนั้นก็เดนลงมาพร้อมกับสตรีคนหนึ่ง เธอสูงและสง่างามยิ่งเพียงได้มองท่วงท่าการเดิน เส้นผมสีดำลับ ดวงตาโฉบเฉี่ยวคมสวยงาม ทั้งรูปหน้าและสันจมูกริมฝีปากช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามน่าค้นหายิ่ง เธอสวมชุดสบายๆแต่ก็มีภูมิฐานเดินเข้ามาหาลี่ถิงและท่านอาจารย์

“…โหยงหลี่ผิง? หายากนะที่เจ้าจะมา”สตรีผู้งดงามท่านนั้นเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบๆดูน่าฟัง

“ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย ไปคุยกันในห้องที่เป็นส่วนตัวกว่านี้ดีไหม?”ท่านอาจารย์ตอบไปพร้อมกับมองไปทางหญิงสาวผู้ติดตาม

“….ได้ ตามมาสิ”

เมื่อเธอผู้สง่างามหันหลัง ลี่ถิงและอาจารย์โหยงก็เดินตามขึ้นมาชั้นสอง ที่นี่มีห้องมากมายนัก ที่นี่ในยามเช้านั้นเงียบสงัดดั่งบ้านนี้ไม่มีผู้คน พวกเขามาหยุดที่ห้องๆหนึ่งเป็นห้องที่คล้ายกับห้องรับรอง มีโต๊ะนั่งพื้นและของประดับห้องอันสวยงาม ห้องเป็นโทนสีแดงประดับม่านแดงบางๆ

“….เจ้ามีอะไรก็รีบว่ามาเถอะ ข้ารู้เจ้าไม่อยากอยู่นานเท่าไหร่”หญิงผู้งดงามบอกผู้ติดตามให้รออยู่ด้านนอกส่วนในห้องนี้ก็มีเพียงเธอ ลี่ถิง และอาจารย์โหยงสามคนเท่านั้น

“ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย คือ…ข้าเพิ่งรับลูกศิษย์ที่เป็นผู้หญิงมาไม่นานนี้..”

“คนนี้สินะ แค่ดูก็รู้แล้วล่ะ”เธอกวาดสายตามาหาลี่ถิงที่นั่งเงียบๆอยู่ข้างโหยงหลี่ผิง

ประสบการณ์การเป็นนางโลมกว่าหลายปีหากแยกไม่ออกมาใครเป็นบุรุษใครเป็นสตรีคงจะเกิดมาเสียชื่อนางโลมอันดับหนึ่งเป็นแน่

“…ตะ…แต่ตอนนี้ลูกศิษย์ของข้ากำลังมี…เอ่อ…ระ…ระดู ข้าอยากจะฝากให้เจ้าดูแลศิษย์ในช่วงที่เธอเป็นระดูจะได้ไหม”อาจารย์โหยงพูดคำว่าระดูออกมาอย่างยากลำบาก เขาเป็นชายจะให้พูดคำว่าระดูมันเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมยิ่ง!

“โอ้แหม ข้านึกว่าเจ้าจะมาฝากนางเป็นนางโลมที่นี่เสียอีก น่าเสียดาย…โตไปคงสวยไม่หยอก”

“อย่าเชียวนะ!”

“หุหุ ข้าไม่ทำหรอก เข้าใจแล้ว ข้าจะดูแลเด็กคนนี้ให้เห็นแก่มิตรภาพของเรา”

หญิงคนนั้นแอบหยอกล้ออาจารย์โหยงเล่น ตัวเธอรู้จักกับโหยงหลี่ผิงมานาน ตัวเขานั้นไม่ชอบหอนางโลมนัก หากเป็นไปได้คงจะไม่มาที่นี่ ภูมิต้านทานผู้หญิงเขาน้อยนัก เป็นหนุ่มซิงอย่างแท้จริง

“แต่…สำนักเจ้ารับผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไรกัน? ข้านึกว่าจะมีแต่ผู้ชายเสียอีก”หญิงสาวคนนั้นยกชายเสื้อขึ้นแล้วปรายตาถามอย่างสงสัย

“…เปล่าหรอก ตอนนี้นางยังต้องอยู่ในฐานะของผู้ชายในสำนัก ข้าลืมแนะนำไปนี่คือ ลี่ถิง นางต้องเข้าสำนักด้วยเหตุผลพิเศษ นางไม่มีพ่อแม่ที่ไหน ข้ากับจิวหลิงจึงรับดูแลนางและน้องชาย”

“…ยะ…ยินดีที่ได้พบเจ้าค่ะ”ลี่ถิงโค้งคำนับอย่างอ่อนน้อมให้กับสตรีตรงหน้า

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ข้าชื่อ ฟูหลิน”

ท่านฟูหลินมองลี่ถิงด้วยสายตาอ่อนโยนยิ่ง เธอนั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดจากอาจารย์โหยงไปพลางพยักหน้าตาม จากนั้นก็รับปากว่าจะดูแลลี่ถิงอย่างดีจนกว่าระดูจะหมด อาจารย์โหยงก่อนจะเดินออกจากหอนางโลมก็กำชับบอกลี่ถิงว่าอย่ากังวลไป ที่นี่แม้เป็นหอนางโลมแต่ก็ไม่ใช่ที่ๆต่ำช้า ที่นี่ถือเป็นหอนางโลมที่ดีที่สุด และขอเพียงเธอไม่ออกจากห้องตอนกลางคืนจนกว่าระดูของเธอจะหมดเขาจะแวะมาหาบ่อยๆ

ลี่ถิงถูกพาไปที่ห้องพักห้องหนึ่ง เป็นห้องพักห้องกลางๆที่สวยงามยิ่ง มีเตียงไม้สวยๆและของตบแต่งห้องอย่างงดงาม ฟูหลินบอกว่าที่นี่เคยเป็นของนางโลมคนหนึ่งแต่ตอนนี้นางถูกไถ่ตัวออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอสามารถใช้ห้องนี้ได้ตามสบาย ทำให้เหมือนอยู่บ้านตัวเองจากนั้นฟูหลินก็เดินไปเรียกเด็กรับใช้มาจัดการกับปัญหาระดูของลี่ถิง

พวกเขาให้เธออาบน้ำในอ่างสมุนไพรและมีเครื่องสวมใส่ที่รัดกุมขึ้น ลี่ถิงอยู่ที่นี่ต้องใส่ชุดของสตรีแม้จะเป็นชุดของเด็กรับใช้แต่สำหรับลี่ถิงแล้วชุดนี้ดีกว่าทุกชุดที่เธอเคยใส่มาเลยล่ะ

แม้จะเป็นวันนั้นของเดือนลี่ถิงก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดร่างกาย เธอยังเดินวิ่งได้โดยไม่มีปัญหา ลี่ถิงไม่อยากเป็นเหมือนคนที่มาเกาะอาศัยโดยไม่ทำอะไรจึงขอช่วยงานเล็กๆน้อยๆเช่นงานในห้องครัวก็ยังดี

ฟูหลินอนุญาตให้ลี่ถิงช่วยงานในครัวเพราะในตอนนี้ห้วงครัวกำลังยุ่งเพราะขาดคนพอดีพอดี เธอช่วยแม่ครัวอีกสองคนในการจัดเตรียมอาหารเช้าให้นางโลมทุกคน ลี่ถิงตั้งใจช่วยงานของแม่ครัวเต็มที่แถมที่นี่ยังมีสูตรอาหารดีๆให้เธอเรียนรู้อีก ท่าทางน่ารักเชื่อฟังของเธอขโมยหัวใจของแม่ครัวทั้งสองไปอย่างง่ายดาย พวกเธอมองลี่ถิงราวเป็นลูกสาวคนหนึ่ง

เมื่ออาหารพร้อมแล้วก็เหลือเพียงของอาหารไปให้ตามห้องต่างๆ ลี่ถิงก็ไม่เกี่ยงงานยกอาหารไปตามที่สั่งทว่า..

“…ไม่เอาหรอก ช่วงนี้ข้าลดน้ำหนัก ข้าไม่ต้องการอาหารเช้า”

คนแรกที่เธอต้องไปยกอาหารกลับปฏิเสธไม่ต้องการอาหารเสียแบบนั้น แบบนี้ไม่ดีเลยนะ การลดน้ำหนักไม่จำเป็นต้องงดอาหารเสมอไป! ซ้ำการงดอาหารเช้าจะทำให้เกิดปัญหาสุขภาพอื่นตามมา!

“…ตะ…แต่ว่าหากท่านไม่กิน สุขภาพของท่าน…”ลี่ถิงเอ่ยในตอนที่อยู่ต่อหน้าหญิงผู้นั้น

“…เจ้าดูสิ! ข้าอ้วนขนาดนี้จะให้กินได้อย่างไร ไม่เอา ข้าไม่กิน!”

ถึงเธอจะบอกว่าอ้วนแต่ในสายตาของลี่ถิงนั้นไม่ได้เห็นว่าเธอจะอ้วนตรงไหนเลย! ไม่ได้การเห็นทีว่าจะต้องใช้ไม่อ่อนเข้าสู้!

“…ตะ..แต่ว่า ท่านในตอนที่มีน้ำมีนวลนั้นต้องงดงามกว่าเป็นไหนๆ ตอนนี้ท่านก็งามแล้ว หากท่านกินอาหารล่ะก็นวลอกของท่านจะยิ่งใหญ่ขึ้นอีกนะเจ้าคะ!”

“…หา? จริงหรือ?”

“จริงแท้แน่นนอเลยเจ้าค่ะ ท่านจะต้องเป็นสตรีที่มีนวลอกเย้ายวนที่สุดเป็นแน่ เชื่อข้าสิจ้าคะ!”

คำยุของลี่ถิงนั้นเป็นผลยิ่ง เธอคนนั้นหัวเราะเบาๆและกล่าวยอมแพ้ เธอจะทานอาหารเช้าและเอ่ยชมว่าลี่ถิงเป็นเด็กน่ารัก แต่เธอไม่เคยเห็นลี่ถิงมาก่อน ลี่ถิงจึงอธิบายว่าตนเพิ่งมาใหม่ในวันนี้ ลี่ถิงออกจากห้องนั้นแล้วยกอาหารสำรับต่อไปไปให้กับห้องต่างๆ เมื่อเสร็จงานก็เข้ามาพักที่ห้องดังเดิม

แม้จะไม่เจ็บแต่ก็รู้สึกไม่สบายตัวเท่าไหร่นักเมื่อมีระดู ลี่ถิงต้องเปลี่ยนชุดปล่อยขึ้นในวันนี้เพื่อความแน่ใจ ในตอนเที่ยงเธอก็ยังออกไปช่วยงานที่หอนางโลมไม่หยุดพัก ในยามนี้เหล่านางโลมผู้งามงดแห่งหอหงส์หยกได้ฟื้นจากนิทรากันพร้อมหน้า พวกเธอรู้ข่าวว่ามีเด็กฝากจากอาจารย์โหยงก็พากันเข้ามารุมล้อมลี่ถิงกันอย่างหนัก

“นี่ๆ เจ้าเป็นศิษย์ของสำนักหรือ? เป็นผู้หญิงเนี่ยนะ? ไม่เหนื่อยเหรอ?”นางโลมคนหนึ่งนั่งแนบเนื้ออยู่ข้างกาย

“อะ…เอ่อ ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ”ลี่ถิงตอบพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ

“เก่งจังเลย ถ้าเป็นข้านะ ให้ไปถือกระบี่ไปมาแบบนั้นไม่ไหวหรอก”นางโลมอีกคนหนึ่งแนบกายเข้ามาชิดลี่ถิงแล้วเอ่ยขึ้น

“..ขะ…ข้าไม่ได้หยิบกระบี่น่ะเจ้าค่ะ ไม่เหนื่อยเท่าไหร่”ลี่ถิงยังคงตอบด้วยใบหน้าแบบเดิม

“แล้วอาจารย์โหยงที่สำนักเป็นคนยังไงเหรอ น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้เห็นเขามา อา..หนุ่มหล่อในฝันของข้าเลยนะ”

“เจ้าก็รู้ว่าท่านโหยงหลี่ถิงน่ะ ถึงรูปหล่อแต่ก็เหมือนหินผาอันไกลโพ้น พวกเราเอื้อมไปไม่ถึงหรอก”

“เจ้าชื่อลี่ถิงใช่ไหม เจ้าอยู่ในนั้นใส่แต่ชุดผู้ชายคงเบื่อแย่ ข้ามีชุดเก่าเก็บเอาไว้เจ้าลองเอาไปใส่ดีไหม?”

“แต่งตัวเหรอ!? น่าสนุกจริง ข้าด้วยๆ”

“ข้าด้วย!”

“ข้าก็ขอเล่นด้วย!!”

เสียงของนางโลมหลายคนพูดขึ้นมาพร้อมกันจนลี่ถิงตอบไม่ทัน แต่ในตอนนี้ลี่ถิงได้เป็นตุ๊กตาให้พวกเธอได้ลากเข้าห้องแล้วจับแต่งนู่นนี่กันอย่างสนุกสนาน ลี่ถิงผู้ปฏิเสธความหวังดีจากใครไม่เป็นก็ได้เพียงทำตัวเป็นตุ๊กตาที่ดียอมปล่อยกายให้พวกเธอได้เล่นกันอย่างสนุกสนาน

พวกเธอใคร่ฟังเรื่องราวในสำนักจอมยุทธ์รบเร้าให้ลี่ถิงเล่าให้ฟังเยอะๆ นางโลมที่นี่แม้จะมีอิสระในการทำงานแต่ก็เป็นดั่งนกน้อยในกรง พวกเธอต่างใคร่รู้สิ่งที่อยู่ด้านนอกหอนางโลมแห่งนี้ เพราะคงอีกนานรึอาจจะเป็นปีกว่าพวกเธอจะได้ถูกปลดปล่อยไปสู่โลกภายนอก

พอคิดดูแล้วก็น่าใจหายยิ่ง ตกค่ำลี่ถิงก็ได้แต่นอนในห้องเพราะถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน มนตอนที่เธอกำลังจะหลับนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น..

ก๊อก ก๊อก..

“ข้าฟูหลิน ขอเข้าไปได้ไหม?”

“จะ…เจ้าค่ะ!”

เสียงของนายหญิงฝูหลินดังขึ้น เธอเป็นเจ้าของที่นี่เป็นนางโลมอันดับหนึ่งตลอดกาล ในยามนี้นี้เธอสวมเครื่องแต่งกายสวยงดยิ่ง ชุดสีแดงชมพูช่างสวยงามเหมากับเธอไปทุดสัดส่วน ฟูหลินเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้กลางห้องท่าทีของเธอดูสงบในตอนนี้คงจะเป็นเวลางานของเธอ แต่ว่าทำไม…ถึงได้มาหาลี่ถิงกันล่ะ?

“วันนี้เจ้าคงจะเหนื่อยมากเลยทีเดียว ข้าได้ยินจากคนอื่นว่าวันนี้ใช้งานเจ้าเสียคุ้มเลย”ฟูหลินพูดขึ้นอย่างขบขัน

“…อะ…ไม่หรอกเจ้าค่ะ พวกพี่สาวที่นี่เป็นคนน่ารักมาก”ลี่ถิงโบกมือปฏิเสธเป็นพันละวัน

“…ขอบใจเจ้ามาก ในหอนางโลมมีอยู่ไม่กี่อย่างที่ทำให้นางโลมมีความสุข ขอบใจที่เจ้ายอมเป็นเพื่อนเล่นกับพวกนางนะ”

“…อย่า…อย่าขอบคุณข้าเลยเจ้าค่ะ ข้าเองก็สนุกเช่นกัน”

ในหอนางโลมไม่ค่อยมีเด็กผู้หญิงให้เห็นนัก ลี่ถิงจัดเป้นของหายากในนี้ เหล่าพี่สาวนางโลมทั้งหลายเดินทีพวกเธอนั้นชอบเด็กมากแต่ว่า…พวกเธอคงไม่มีวันที่จะมีได้ จุดจบของนางโลมหากไม่ถูกไถ่ตัวออกไปก็คงมีแต่ต้องรอวันขายเวลาไปเพื่อใช้หนี้รึอยู่จนกว่าร่างกายจะผุพังไป

“ข้ามานี้ก็เพื่อเอาสิ่งนี่มาให้เจ้า มีพี่สาวในนี้คนหนึ่งอยากให้ของขวัญแก่เจ้าที่ถูกใช้งานเสียคุ้ม รับไปสิ”ฟูหลินหยิบห่อขนมสีน้ำตาลออกมาจากแขนเสื้อ

เมื่อเปิดออกดูก็พบว่ามันคือขนม หนวดมังกร! ตั้งแต่เกิดมาลี่ถิงไม่เคยได้กินเลยสักครั้งมันเป็นขนมที่ทำยากแถมยังต้องมีความเชี่ยวชาญสูง จัดมาเป้นขนมราคาแพงที่เธอไม่เคยได้แตะต้อง ในตอนนั้นเธอก็พลันคิดไปว่าอยากจะแบ่งให้เฟยหรงได้กินด้วยแต่ตอนนี้…

….เขาไม่อยู่ที่นี่

เฟยหรง…จะเป็นยังไงบ้างนะ ตอนนี้เธอไม่อยู่ที่นั่น…เขาคงจะไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกใช่ไหม?

“เป็นอะไรไป?”ฟูหลินเอ่ยถามเมื่อยู่สีหน้าของลี่ถิงก็ดูเศร้าขั้นมา

“ปะ..เปล่าเจ้าค่ะ ข้าแค่…คิดถึงน้องชายที่อยู่สำนัก..”

“พอระดูหมดก็กลับไปได้แล้ว”

“เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมากที่ดูแลข้า”

ฟูหลินยิ้มอ่อนๆแล้วลุกขึ้นยืน แต่ในตอนนั้น…

ตุบ!

บางสิ่งก็ตกลงมาจากข้างกายของฟูหลิน มันคือแผ่นไม้ขนาดเล็กกว่าผ่ามือที่สลักตัวอักษรบางอย่างเอาไว้ ลี่ถิงรีบก้มลงไปเก็บอย่างรวดเร็ว เธออ่านไปแล้วเรียกท่านฟูหลินให้หันกลับมา ทว่าสายตาของเธอก็จ้องมองตัวอักษรไปด้วย

‘จ้ง’

…บนแผ่นไม้นั่นสลักคำนี้เอาไว้

“ทะ…ท่านฟูหลิน! ท่านทำตก”ลี่ถิงเรียกเธอก่อนที่จะเดินออกไป

“อ่อ..ขะ…ขอโทษด้วย..ขอบคุณ”ฟูหลินรีบเดินเข้ามาคว้าแผ่นไม้ไปจากมือลี่ถิงแล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา

ลี่ถิงขมวดคิ้วอยู่พักหนึ่ง…แผ่นไม้อันนั้น

ไยจึงสลักนามสกุลของศิษย์พี่รองเอาไว้ล่ะ…?

คะแนน 4.9
กรุณารอสักครู่...