ตอนที่แล้วบทที่ 21 ได้เวลาและเอาคืน
ทั้งหมดรายชื่อตอน
ตอนถัดไปบทที่ 23 หญิงสาวและหอนางโลม

บทที่ 22 ข้อตกลงของเรา

ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าบวมแดงนั่งคุกเข่าทั้งอดกลั้นน้ำตา ในชีวิตของกระบี่ในตำนานกว่าหลายพันปีไม่เคยมีผู้ใดตบหน้าเขาได้อย่างทารุณเช่นนี้มาก่อน ลี่ถิงได้แต่ยืนมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เป็นแค่จิตแห่งกระบี่แท้ๆกลับกล้าใช้รูปลักษณ์ของเฟยหรงมาลวงให้เธอหวาดกลัว

“…เปลี่ยนเป็นหน้าอื่นซะถ้ายังไม่อยากเจอดี”น้ำเสียงของเธอช่างดูกดดันยิ่งแต่ทว่า…

          ‘ข้าทำมิได้หรอก ข้าเปลี่ยนได้แค่ครั้งเดียว…’

ในตอนนั้นฝ่ามือของลี่ถิงก็ง้างขึ้นฟ้าอีกครั้งจนกระบี่ปีศาจต้องยกมือขึ้นมาบังหน้าตนเองให้พ้นจากอันตรายพลางตะโกนเสียงดัง

‘อ้า!! อย่านะแม่นาง! เพราะข้ายังไม่ทันได้รับพลังจากผู้ใช้ก็เลยยังทำไม่ได้!’

“ต้องดูดพลังของผู้ใช้ฉะนั้นเจ้าก็เป็นปลิงสินะ? ข้าปล่อยให้มีปลิงอยู่รอบตัวน้องชายข้าไม่ได้หรอก เจ้าคือจิตของกระบี่ใช่ไหม? ดีเลย ถ้าเจ้าตายไปซะกระบี่นั่นก็เป็นแค่กระบี่ธรรมดาๆ”

‘ช้าก่อนแม่นาง ข้าเป็นจิตจะตายได้อย่างไร? ได้โปรดอย่าคิดอาฆาตกันเลย ถึงข้าจะเป็นปลิงแต่ข้ามีประโยชน์นะ’ กระบี่ปีศาจต้องมองข้ามการถูกสบประมาทว่าเป็นเพียงปลิงไป เพราะดูจากแววตาของสตรีนางนี้แล้ว…

เธอคิดจะฆ่าเขาจริง…!!

ทำไมกัน…ทั้งที่มองจากมุมมองของเฟยหรงแล้วเธอคือสตรีที่ทั้งอ่อนหวาน ใจดี สุภาพ อ่อนโยนเป็นที่สุด เป็นสตรีที่ควรค่าแก่การตบแต่งเป็นศรีภรรยายอดเยี่ยมแต่กับเขาเธอกลับเป็นสตรีที่ใจเหี้ยมโหดกับแค่กระบี่เล่มหนึ่งกลับทำได้แม้สังหารจิตบรรพชนเช่นเขา!!

“ประโยชน์? ไหนลองพูดมาหน่อยสิว่าปลิงอย่างเจ้ามีอะไรที่เรียกว่าประโยชน์บ้าง?”ลี่ถิงกระชากคอเสื้อของเขาด้วยสายตาที่ดำมืด

‘ขะ…ข้าเป็นพลังให้เขาได้’

“ดูยังไงก็อันตราย”

‘ขะ…ข้าปกป้องน้องเจ้าได้นะ!’

“ค่อยดูมีเหตุผลขึ้นมาหน่อย”

‘ละ…แล้วข้าก็ทำให้เขาครองโลกได้นะ!’

“…..”

ครองโลกทั้งใบเป็นสิ่งที่ไม่ว่าผู้ใดก็ฝันถึง การมีทั้งอำนาจและเงินทองมากมายเธอจะปฏิเสธมันลงได้อย่างไร กระบี่ปีศาจยืดอกคิดเช่นนั้นทว่าในจังหวะนั้นเองที่คอของเขาถูกสองมือบีบแน่นจนจะขาดอากาศหายใจตาย!!

“อย่างที่คิดอย่างเจ้านี่มันปล่อยไว้ไม่ได้…ลี่ถิงบีบคอหนักขึ้นกว่าเดิมจนหน้าของกระบี่ปีศาจดำเขียว

‘แค่ก! อย่า…อย่าทำข้า! เจ้าบีบคอข้าก็ไม่ตายหรอก แต่ข้าเจ็บ!!’

กระบี่ปีศาจตบมือของลี่ถิงขอร้องให้เธอปล่อยมือจากคอของเขาเสียที เขาเป็นจิตแน่นอนว่าไม่มีวันตายแต่อย่างไรเสียตัวเขาก็ยังรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดอยู่

ยังไงเขาก็ไม่ตายลี่ถิงก็เลยถอดใจปล่อยมือจากเขาไป อย่างไรซะ…ก็แค่ทำลายกระบี่นั่นให้ได้ก็พอ ไม่มีกระบี่ก็ไม่มีจิต ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยในห้วงฝันแห่งนี้

‘แต่วันนี้ข้ามาเพื่อต่อรองกับเจ้า แม่นางลี่ถิง เจ้าจะช่วยหยุดคิดเรื่องทำลายข้าจะได้รึไม่?’ กระบี่ปีศาจเอ่ยขอตรงๆถึงแม้ว่า…

“ไม่..”

ถึงแม้จะรู้ว่าเธอคงไม่มีทางตอบตกลงก็ตาม

‘เฮ้อ…แม่นางถิง กระบี่ปีศาจจะไม่มีวันแตกสลาย ต่อให้เจ้าพยายามแค่ไหนก็ข้าไม่พังหรอก’

“เช่นนั้นก็คงไม่ใช่ปัญหาของเจ้า ข้าจะไม่หยุดจนกว่าเจ้าจะแตกสลายรึไม่ก็อยู่ไกลๆน้องชายของข้า”ลี่ถิงกอดอกมองอย่างไม่สนใจใดๆ

‘แต่ข้าเจ็บ!! กระบี่คือเป็นกายของข้า ยิ่งเจ้าทำแบบนั้นข้าก็เป็นบ้ากันพอดี ขอล่ะ หยุดทำแบบนั้นสักที ข้าไปทำอะไรให้เจ้าโกรธแค้นถึงขนาดนั้น!!? ข้าเคยสังหารพ่อแม่เจ้ารึไง!?’

กระบี่ปีศาจอดทนอดกลั้นถึงขีดสุด เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดลี่ถิงถึงอยากให้เขาตายๆแล้วหายไปซะ เธอควรจะดีใจสิที่น้องชายของเธอได้ครอบครองกระบี่ที่แกร่งกล้าในใต้กล้านี้! เขาถึงเป็นวัตถุอันทรงคุณค่าเชียวนะใครๆก็ต้องการเขา!!

แต่ในสายตาของลี่ถิงนั้นกระบี่เล่มนี้คือสิ่งที่ไม่ยอมอยู่ใกล้น้องชายเธอในระยะครึ่งลี้ ของสิ่งใดที่เป็นภัยต้องออกไปจากชีวิตเขา!!

“เพราะเจ้ามันอันตราย แค่ชื่อก็ดูไม่น่าไว้ใจ กระบี่ที่ไหนเป็นสีดำ สีอัปมงคล ดูๆแล้วเจ้าเหมือนตัวโชคร้ายมากกว่า ผู้ใช้ของเจ้าก็ไม่มีใครอายุยืด ข้าอ่านประวัติเจ้ามาหมดแล้ว ผู้ใช้คนแรกของเจ้าก็ถูกสังหารโดยคนสนิทเพื่อชิงกระบี่ คนที่สองก็ถูกสังหารเพื่อชิงกระบี่ คนสุดท้ายก็ถูกสังหารเพื่อชิงกระบี่ ดูยังไงเจ้ามันก็ตัวอันตรายน้องชายของข้าจะต้องไม่ถูกสังหารเพื่อชิงกระบี่ อย่างแรกคือต้องไม่มีเจ้า”

ทุกคำพูดของลี่ถิงดั่งหนามทุ่มแทงใจของกระบี่ เพราะเขาเต็มไปด้วยพลังแต่อิทธิฤทธิ์ ผู้คนมากมายจึงต้องการตัวเขาตั้งแต่บรรพกาลถูกสังหารเพื่อช่วงชิงมานับต่อนับ ตัวเขาเคยชินกับสิ่งที่เป็นอยู่จนไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรถึงกระทั่งมีหญิงสาวคนนี้มาพูดใส่ปาวๆ

ที่เขาต้องเข้ามาในห้วงฝันนี้ก็เพราะตัวเขานั้นทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาพยายามขอให้นายท่านบอกแม่นางว่าหยุดทำแบบนี้เสียทีแต่พอเขาบอกไปตามนั้นก็ถูกสายตาของผู้เป็นนายมองมาอย่างชิงชังและกล่าวว่า…

พี่เสี่ยวถิงน่ะอ่อนโยน ใจดีไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นหรอก อย่ามาใส่ร้ายพี่เสี่ยวถิงของข้า

แล้วก็ถูกไล่ตะเพิดจากความคิดจนเขาต้องมาตกลงกับลี่ถิงแบบตัวต่อตัวแบบนี้

แต่…แต่ว่า..!!

‘แต่คนที่จะใช้ข้าได้ต้องเป็นผู้วิเศษมีพลังปราณอันแก่กล้าเท่านั้น! และตอนนี้ข้าก็หาเจอเพียงน้องชายของเจ้า ข้าหลับมา 500 กว่าปีเลยนะ ใต้ดินก็ทั้งมืดทั้งเหงา เจ้าไม่เห็นใจข้าบ้างเลยเหรอ!?’

“ไปหาคนอื่นซะ..”

‘แม่นางลี่ถิง..!’

กระบี่ปีศาจคุกเข่าแล้วกอดขาลี่ถิงอย่างอ้อนวอน เขาไม่เคยต้องอยู่อย่างหวาดกลัวเท่านี้มาก่อน หากต้องถูกทรมานเจียมตายทุกวันต่อให้เป็นจิตแห่งกระบี่ก็ทนไม่ไหวหรอกนะ!! เขาเป็นดาบเพื่อต่อสู้ดื่มด่ำกับการได้ต่อสู้มิใช่ถูกโยนทิ้ง ถ่วงลงน้ำ รึแม้กระทั่งถูกเอาไปเผาเช่นนั้น!!

‘เช่นนั้นข้าจะให้คำมั่นสัญญา หากข้าเจอคนที่เหมาะสมกว่าเฟยหรงแล้วข้าจะไป!’

“มาเกาะกินพลังของเฟยหรงแล้วอยากจะไปก็ไป เจ้านี่มันปลิงจริงๆ”คำพูดของลี่ถิงนั่นเยือกเย็นและทิ่มแทงนัก

‘ถะ…ถ้าเช่นนั้นข้าจะเชื่อฟังเจ้า หากเจ้าสั่งให้ข้าหยุดข้าจะหยุดแม้จะเป็นคำสั่งของเฟยหรง ดีไหม?’

“…หืม นั่นก็พอคุยได้อยู่”

หากเธอเป็นอีกคนที่สามารควบคุมกระบี่ได้ เธอก็สามารถห้ามไม่ให้เขาทำเรื่องที่อาจจะนำไปสู่การเป็นตัวร้ายได้! ดูๆแล้วข้อเสนอนี้ก็น่าสนใจไม่น้อย กระบี่เล่มนี้ยังไงก็ไม่มีวันแตกสลายคงไม่ต้องเหนื่อยลองหาวิถีทางให้ยุ่งยาก

‘แม่นางลี่ถิง ข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำลายข้าทำไม แต่ข้าเป็นเพียงกระบี่ไม่มีสิ่งใดทำได้นอกจากทำตามความต้องการของผู้ใช้ และข้าขอสาบานด้วยเกียรติว่าความปรารถนาของเฟยหรงที่ร้องขอกับข้าคือ ‘ปกป้องเจ้า’ ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงไม่พอใจเพียงนี้’

          ความปรารถนาของ…เฟยหรง?

ลี่ถิงหยุดชะงักในทันที น้องชายของเธอไม่ได้ขอว่าจะปกครองโลกแต่ขอว่า…อยากปกป้องเธอเช่นนั้นหรือ?

นั่นทำให้ลี่ถิงโล่งใจเป็นอย่างมาก…

“เข้าใจแล้ว…ได้! ตกลงตามนั้น!”

‘อยู่ๆเจ้าก็ยอมง่ายขนาดนี้เชียวหรือ?’ กระบี่ปีศาจถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมแน่น เมื่อครู่เขาอุส่าคุกเข่าขอร้องแทบเป็นแทบตาย!!

“จะเอายังไง อยากโดนดีอีกรอบรึไง?”

          ‘มะ…ไม่แล้ว ตกลงตามนี้’

เมื่อข้อตกลงเป็นอันสมบูรณ์กระบี่ปีศาจให้คำมั่นว่าจะปล่อยเธอออกจากห้วงฝัน เพราะเวลาในห้วงฝันนั้นจะผ่านไปไวมากตอนนี้คงจะใกล้เช้าแล้วแต่ก่อนไปลี่ถิงกลับมีเรื่องที่อยากทำอย่างหนึ่งก่อน…

“นั่งลง”ลี่ถิงบอกให้กระบี่ปีศาจนั่งลงกับพื้น เขาผู้ไม่มีอะไรจะเสียในฐานะกระบี่ในใต้หล้าก็ดี จะศักดิ์ศรีก็ช่าง ไม่เหลืออะไรแล้ว เขาจึงนั่งพื้นตามความต้องการของสตรีผู้นี้

ลี่ถิงเอื้อมเข้ามาแล้วเสยผมหน้าของกระบี่ปีศาจขึ้นไปให้เห็นใบหน้าของเขาชัดๆ จากนั้นเธอจึงยิ้มแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆว่า..

“โตไปก็รูปหล่อเหมือนกันนะ…แบบนี้ชักเป็นห่วงเรื่องผู้หญิงซะแล้วสิ”

ใบหน้าที่กระบี่ปีศาจใช้ก็คือใบหน้าของเฟยหรงในอนาคต ไม่มีเค้ารางของเด็กใสๆอีกต่อไปแล้ว ทั้งคมเข้มมัดใจสาวแบบนี้อนาคตหัวบันไดคงไม่แห้งแน่ๆ หญิงสาวมากมายจะต้องตกเป็นทาสใบหน้าอันหล่อเหลานี้ พอนึกไปถึงเรื่องที่เฟยหรงอาจจะมีภรรยาเกือบ 100 คนแล้ว…ลี่ถิงก็ลำบากใจยิ่ง

          ‘มะ…แม่นาง! อยู่ๆเจ้าก็มาชมข้าแบบนี้ข้าก็อ่อนไหวเป็นนะ!’ กระบี่ปีศาจสะดุ้งเล็กน้อย แต่ใบหน้าของหญิงผู้นี้ตอนยิ้มช่างน่ารักยิ่ง ทำเอาลืมเลือนความโหดร้ายเมื่อครู่ไปในบันดล

“ไม่ได้หมายถึงเจ้า รีบปล่อยข้ากลับไปได้แล้ว”

ลี่ถิงส่ายหน้าเบาๆ นี่เป็นกระบี่ในใต้หล้าจริงๆใช่รึไม่? อย่างกับพวกเลอะเลือนไม่มีผิด ในตอนนั้นลี่ถิงก็ค่อยๆหายออกไปจากห้วงฝันแห่งนี้ช้าๆจนลืมตาตื่นในโลกแห่งความจริง…

รุ่งเช้ามาถึงลี่ถิงตื่นมาก็พบกับเฟยหรงที่กำลังนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงในตอนเช้า ท่าทางเขาราวกับเด็กน้อยที่กำลังสำนึกผิดช่างดูน่าสงสารยิ่ง

“พี่เสี่ยวถิง…”น้ำเสียงอ่อนหวานยิ่งทำให้ใจของลี่ถิงสั่นไม่เป็นจังหวะ

“…มะ..มีอะไรหรือเฟยหรง? ตื่นแต่เช้าเชียว..?”

“…ข้า…ข้าขอโทษ…เมื่อวานข้าเอากระบี่ปีศาจไปใช้”

เขาตอบความจริงแก่ลี่ถิงไปหากวันนี้พี่สาวโกรธอยู่เขาคงเรียนไม่รู้เรื่อง เขาจะต้องกังวลกับเรื่องนี้จนไม่เป็นอันทำอะไรแค่คิดว่าพี่เสี่ยวถิงจะไม่พูดอะไรกับเขาทั้งวันเขาก็…

“ขะ…ข้าขอโทษ”

“เฮ้อ…ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าเจ้าเอาไปเล่น แต่ตอนนี้ข้าไม่โกรธแล้วล่ะ”ลี่ถิงลุกขึ้นลูบหัวน้องชายเบาๆ

“จะ…จริงหรือ?”

“ใช่…ข้าไม่โกรธ ข้าผิดเองที่บังคับเจ้ามากเกินไป ถ้าเจ้าอยากใช้กระบี่เล่มนั้นขนาดนั้น ข้าก็ให้เจ้าเอาไปฝึกได้ แต่มีข้อแม้ว่าอย่าเอาไปไล่ฟันคนอื่นเล่นนะ ตอนนี้เอาไว้ฝึกคนเดียวก่อนเข้าใจไหม?”

ได้ยินเสียงอนุญาตของลี่ถิงแล้วเฟยหรงก็โผเข้ากอดเธอแน่นพร้อมเรียกว่า พีเสี่ยวถิง! ดังๆ อา…ให้ตายสิ อนาคตเธอต้องแย่แน่ๆเพราะไม่สามารถเอาชนะลูกอ้อนของเขาได้สักที

ฝ่ามือของลี่ถิงวางลงบนหัวของน้องชายเบาๆหวนคิดไปถึงตอนที่กระบี่ปีศาจบอกว่า ความปรารถนาของเขาคือ ปกป้องเธอ ในตอนนั้น

นั่นสินะ…เขาจะกลายเป็นมารร้ายไปได้ยังไงกัน?

“แต่…พี่เสี่ยวถิง..”จู่ๆเฟยหรงก็พูดขึ้นมา

“มีอะไรหรือ?”

“….เตียงของท่านวันนี้มีอะไรสีแดงๆอยู่ด้วย กลิ่นเหมือนเลือดเลย”

“….”

ละ….เลือด?

ลี่ถิงกอดหัวน้องชายให้ซุกลงกับหน้าอกเขาจะได้ไม่เห็นอะไรแล้วใบหน้าก็ค่อยๆหันไปทางเตียง….ใช่เลือด…มันคือเลือด…เลือด!!!

อย่าบอกนะว่า….วันนั้นมันจะมาถึง!!!?

“ฟะ ฟะ ฟะ เฟยหรง พี่..คะ…คงเผลอทำอะไรสักอย่างหก ขะ ขะ…ข้าขอพักสักก่อนนะ เฟยหรงวันนี้ฝากทำครัวให้ทีนะ ขะ..ข้าคงไปไม่ทัน…”

“…พี่เสี่ยวถิง?”

ลี่ถิงพูดตะกุกตะกักจนน่าสงสัยแถมตอนนี้ใบหน้าก็ซีดเหมือนไก่ต้ม เฟยหรงไม่ได้ถามอะไรต่อเขาเป็นเด็กดีพยักหน้าแล้วเดินออกไปที่ห้องครัว ส่วนลี่ถิงนั้น…

          ทะ….ทำยังไงดี!!!?

เธอนั่งกอดผ้าห่มแล้วร้องออกมาอย่างแตกตื่นในใจ เธอก็เป็นเด็กผู้หญิงวัยกำลังโต แต่ไม่คิดว่าวันนั้นของเธอจะมาเร็วถึงขนาดนี้!!? ปีนี้เธอเพิ่งะ 13 ปีเองนะ! นั่นก็เท่ากับว่าทุกเดือนเธอจะต้องเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน…ต้องคิดสิว่าจะรอดจากตรงนี้ไปได้ยังไง!!

ก่อนอื่นเธอต้องไปอาบน้ำแล้วตัดผ้าออกมาเย็บเป็นผ้ารองใช้ไปก่อนเลือดจะได้ไม่หกเลอะไปมากกว่านี้ จากนั้นก็เอาผ้าพวกนี้ไปเผา มันต้องเผามาสถานเดียว! แต่อย่างน้อยก็ต้องหาวิธีบอกให้ท่านอาจารย์รู้ ใช่แล้ว…ต้องรีบไปปรึกษากับท่านอาจารย์ หากศิษย์พี่คนอื่นรู้เข้าเรื่องที่เธอเป็นผู้หญิงจะความแตก!

ต้องรีบแล้ว..!!

ลี่ถิงจัดแจงตามขั้นตอนจนเธอไปเกือบไม่ทันข้าวเช้า เธอบอกว่ามาเรื่องอยากปรึกษาอาจารย์โหยงเป็นการด่วนจึงเรียกอาจารย์ออกมาคุยที่ห้องตำราเป็นการส่วนตัว เธอเล่าทุกอย่างให้เขาฟังจากนั้นดวงตาของอาจารย์โหยงก็เปิดกว้างพร้อมใบหน้าที่แดงจัด

“จะ…เจ้า…นั่นสินะ…เจ้าก็ใกล้โตเป็นสาวแล้ว เรื่องนี้…อา…ข้าขอคิดสักครู่”อาจารย์โหยงเดินไปเดินมาควานหาความคิดดีๆอยู่ครู่หนึ่งจากนั้น “…ใช่แล้ว! ข้าคิดออกแล้ว!”

“…ท่านอาจารย์”

“….ลี่ถิง ข้าคิดว่า…จะส่งเจ้าไปอยู่ที่หอนางโลมเป็นการชั่วคราว”

“หะ…หอ…”

หอนางโลม!!!?

คะแนน 4.9
กรุณารอสักครู่...